คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Short fic] The Unforgettable Birthday ( Drarry )

โดย f_farfarawayy

วันนี้วันที่ 5 มิถุนายน มันสำคัญยังไงน่ะหรอ? ก็เพราะว่าวันนี้เป็นครบรอบวันเกิด 13 ปีของผม ‘เดรโก ลูเซียส มัลฟอย’ ลูกชายคนเดียวของตระกูลที่รวยที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดน่ะสิ!

ยอดวิวรวม

1,825

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


1,825

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


69
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 เม.ย. 60 / 14:20 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






อันนี้เป็น Short fic ที่ส่งกิจกรรม HPWeekly ในทวิตเตอร์ค่ะ หัวข้อ Remember ของ HPWeek6 ค่ะ

ปล. ฟิคนี้คือประมาณตอนปี 2 น้องๆเพิ่งจะ 12-13 กันเองค่ะ 55555555 มีความเด็กสูงมาก เลยออกมาเป็นฟิคบ้าๆบ๊องๆตัดกับอารมณ์ Short fic Drarry เรื่องอื่นๆที่เราเขียนนะคะ ขอให้สนุกค้าา <3

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 3 เม.ย. 60 / 14:20

บันทึกเป็น Favorite



วันนี้วันที่ 5 มิถุนายน


มันสำคัญยังไงน่ะหรอ


ก็เพราะว่าวันนี้เป็นครบรอบวันเกิด 13 ปีของผม ‘เดรโก ลูเซียส มัลฟอย’ ลูกชายคนเดียวของตระกูลที่รวยที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดน่ะสิ


และก็เพราะเป็นวันเกิดของผม แน่นอนว่าทันทีที่ผมเดินออกจากห้องนอนจะต้องมีกล่องของขวัญมากมายวางเซอร์ไพรส์พร้อมกับคำอวยพรจากทั่วทุกสารทิศ ทุกคนในบ้านสลิธีรินต้องกำลังเตรียมร้องเพลงฉลองวันเกิดให้ผมแน่ๆ คิดแล้วก็นึกถึงปีก่อน ผมได้ของขวัญไม่ต่ำกว่าร้อยชิ้น จากเด็กในบ้านเดียวกัน 80 กว่าชิ้น ไหนจะเพื่อนต่างบ้าน จากแม่กับพ่อที่ส่งเค้กก้อนใหญ่มาให้ รวมทั้งของขวัญจากศาสตราจารย์สเนปด้วย


ผมยิ้มอย่างมีความสุขกับความคิดเหล่านั้น


ถึงตอนนี้จะเป็นช่วงสอบ และมันน่าเบื่อมากที่ต้องอ่านหนังสือหนักๆติดกันหลายวัน แต่ผมตัดสินใจแล้วว่าวันนี้ผมจะพักผ่อนให้เต็มที่ ผมจะทำตัวให้ว่างที่สุดทุกคนจะได้เข้ามาอวยพรวันเกิดให้ผมได้ แล้วผมก็จะให้แครบเตรียมกระเป๋าไว้ด้วย ไว้ใส่ของที่ผมจะได้รับตลอดทั้งวันนี้


เฮ้อ เบื่อจริงๆเลยนะ


แต่ก็ช่วยไม่ได้ เกิดเป็นทายาทตระกูลมัลฟอยก็ฮอตแล้วก็คูลแบบนี้แหละ












แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นแบบที่ผมคิดเริ่มจากจดหมายของแม่ที่ส่งมากระทันหันในตอนเช้า…


แม่ขอโทษนะจ๊ะ เดรโกลูกรัก พอดีปีนี้พ่อกับแม่ติดงาน เราเลยไม่ได้เตรียมเค้กแอปเปิ้ลแบบที่ลูกชอบไว้ให้ หลังจากเสร็จงานแม่จะรีบติดต่อไปให้เร็วที่สุดเลยนะ แม่กับพ่อขอโทษจริงๆ

รักลูกนะ

sweetheart <3 ’


ต่อด้วยแครบกับกอยที่เอาแต่กินขนมจนไม่สนใจผม…


มีอะไรหรอมัลฟอย” แครบถามทั้งที่ยังเคี้ยวขนมที่เต็มปากอยู่


นายมีอะไรจะบอกชั้นมั้ย” ผมถาม หน้าบึ้ง กอดอกไปด้วย


เอ่ออ...” แครบเงียบไป เขามองหน้ากอย แต่กอยยักไหล่ทำท่าไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งนั้น


ดี โอเค เยี่ยมจริงๆ” ผมตะคอก กระทืบเท้าแบบเวลาที่เจออะไรที่ไม่พอใจแล้วรีบออกจากหอพักให้เร็วที่สุดก่อนจะเผลอระเบิดใส่ใครสักคน


แต่ผมยังไม่หมดหวังหรอกนะ…


มอนิ่ง พาร์กินสันผมเรียกเธออย่างมีความหวัง เพราะอย่างน้อยพาร์กินสันที่คลั่งไคล้ผมขนาดนั้นต้องจำวันเกิดผมได้แน่ๆ


เธอหันมาอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มให้ผมก่อนจะกระโจนเข้ามาคว้าแขนผมไปควง


มอนิ่ง เดรโก เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย” เธอว่าพร้อมทั้งเอาหัวมาพิงที่ไหล่ผมด้วย


อ่าา ก็...ดีนะ” ผมอยากจะผลักเธอออกไปแทบตาย แต่เพราะเธออาจเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ที่จะพูดคำคำหนึ่งที่จะทำให้ผมอารมณ์ดีได้ ผมเลยกะรอให้เธอพูดคำนั้นก่อน


ผ่านไปหลายนาที พาร์กินสันก็ยังกินข้าวเช้าแบบปกติ แบบทุกวัน แบบที่เหมือนวันนี้ไม่มีอะไรพิเศษ อะไรกัน ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่พิเศษมากแท้ๆ


ทั้งที่ตอนแรกผมหวังว่าจะได้ของขวัญสักร้อยชิ้น คำอวยพรวันเกิดจากคนร้อยคน แล้วก็อะไรนะ อ๋อ งานฉลองวันเกิดนี่ลืมไปได้เลย เพราะแม้แต่คนที่จะจำได้ยังไม่มีสักคน...


ผมที่เริ่มหงุดหงิดเลยฆ่าเวลาด้วยการก่อกวนคนโชคร้ายที่เดินผ่านมาทางโต๊ะอาหารของบ้านสลิธีริน คนแล้วคนเล่า ผมไม่สนใจหรอกว่าจะเป็นใคร แต่บังเอิญว่าคนบางคนไม่ยอมโดนกระทำฝ่ายเดียว


ไอ้งี่เง่ามัลฟอย” เสียงที่คุ้นเคยตะคอกขึ้นหลังจากโดนผมโยนน่องไก่ชิ้นใหญ่ไปกระแทกหน้าจนแว่นกรอบกลมเชยๆนั่นหล่นไปที่พื้น


แฮร์รี่ พอตเตอร์เก็บแว่นนั่นขึ้นมาพร้อมทั้งน่องไก่ที่หล่นไปแล้วด้วย เขาโยนมาทางผมหวังจะแก้แค้นแต่ผมเสกคาถาหยุดมันไว้ซะก่อน


ช้าเกินไป พอตเตอร์ผมยังไม่ลืมลงเสียงเน้นๆที่คำว่าพอตเตอร์ด้วยสำเนียงแบบที่ผมชอบทำ


แต่ก่อนที่เราจะเปิดศึกแบบจริงจัง พอตเตอร์ก็โดนยัยเกรนเจอร์ลากกลับโต๊ะกริฟฟินดอร์ไปก่อน


ชิ ไม่สนุกเลย














คาบเช้าเริ่มด้วยวิชาปรุงยาสุดโปรด ผมยังไม่หมดหวังไปซะทีเดียวหรอกนะ ถึงใครจะจำไม่ได้แต่อย่างน้อยศาสตราจารย์สเนปต้องจำวันเกิดของผมได้แน่ ทุกครั้งที่ศาสตราจารย์เดินมาทางผมผมจะพยายามจ้องตาเขาอย่างมีประกายความหวังทุกครั้ง



ความหวังครั้งที่ 1

คุณมัลฟอย”

ครับศาสตราจารย์” ผมตอบอย่างกระตืนรือร้นเป็นที่สุด รอคอยสิ่งที่ศาสตราจารย์จะพูดในประโยคถัดไป

คุณ...เอ่อ...คุณกำลังใส่ส่วนผสมที่ผิดรึเปล่าครับ” ทันทีที่ศาสตราจารย์พูดจบผมก็ก้มลงมองหม้อของตัวเองที่กำลังเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว



ความหวังครั้งที่ 2

เมื่อศาสตราจารย์เดินผ่านมาที่ผมอีกครั้งผมก็ไม่ลังเลที่จะคว้าผ้าคลุมของเขาไว้

มีอะไรหรอคุณมัลฟอย” เขาถาม แม้น้ำเสียงจะติดรำคาญนิดๆแต่ผมรู้ว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธผมแน่ๆ

ศาสตราจารย์ทราบใช่มั้ยครับว่าวันนี้วันอะไร” ผมถามด้วยแววตาเป็นประกายอีกครั้ง เอาน่า ศาสตราจารย์สเนปอาจจะลืมจริงๆ แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมแค่ต้องกระตุ้นความทรงจำเขาหน่อย

วัน...อะไร?” สีหน้าเขาดูประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ไม่เป็นไร ผมจะใบ้อีกก็ได้

ก็อย่างเช่น อืมมม วันครบรอบอะไรสักอย่างน่ะครับ” ผมว่า พยายามไม่พูดตรงเกินไป

วัน..ครบรอบ?” แต่ศาสตราจารย์ยังคงไม่เข้าใจ

ครับ วันครบระ...”ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบลองบัตท่อมงี่เง่าก็ทำหม้อระเบิดซะก่อน

เจ้าเด็กโง่เง่า” ศาสตราจารย์สเนปตะคอกก่อนจะเดินไปทางเด็กบ้านกริฟฟินดอร์



ความหวังครั้งที่ 3

เมื่อกี้คุณบอกว่าวันครบรอบอะไรนะคุณมัลฟอย” หลังจากจัดการหม้อของลองบัตท่อมเสร็จ ศาสตราจารย์สเนปก็เดินวกกลับมาหาผมอีกครั้ง

ครับ ศาสตราจารย์พอจะนึกออกใช่มั้ยครับ วันนี้เป็นวันที่พิเศษมากๆ” ผมทำตาเป็นประกาย คาดว่าตอนนี้คงกำลังยิ้มแป้นอย่างมีความหวังสุดขีดแน่ๆ

อ๋อ เข้าใจและศาสตราจารย์ยิ้มนิดๆ จับไหล่ผมไว้ ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามากระซิบว่า

วันนี้วันครบรอบวันแต่งงานรุ่นพี่ลูเซียสสินะ ขอบใจมากเดรโก เด๋วชั้นจะรีบส่งจดหมายไปอวยพรคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอนะ”

พูดจบศาสตราจารย์ก็เดินจากไปทิ้งผมไว้กับความสิ้นหวังอย่างที่สุด



ความหวังครั้งที่ 4 และ 5 และ 6 และหลังจากนั้นก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายผมจึงถอดใจ นั่งหน้าบึ้งไปตลอดคาบ ผมที่หงุดหงิดสุดๆ หงุดหงิดกับทุกอย่างเลยต้องหาที่ระบายเป็นตัวเป็นตน และคนที่เหมาะจะมาเป็นเป้าให้ผมรังแกก็มีอยู่ตัวเลือกเดียวที่เหมาะสมที่สุด


แฮร์รี่ ชั้นว่าเธอต้องใส่อันนี้เพิ่มนะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางช่วยแฮร์รี่หาส่วนผสมไปด้วย แต่ก่อนที่มือของเธอจะคว้าส่วนผสมที่ถูกต้อง ผมก็คว้ามันมาในมือซะก่อน


เอาคืนมา มัลฟอย” แฮร์รี่พูด เสียงของเขาดูหงุดหงิดไม่น้อย และนั่นทำให้ผมพอใจเป็นอย่างมาก


ชั้นว่าอันนี้ไม่น่าใช่นะ นายน่าจะลอง...ขอคิดก่อน...อันนี้ดีกว่ามั้ย” ผมโยนส่วนผสมอีกอัน แน่ละว่าเป็นส่วนผสมที่ผิด แต่ผมโยนมันลงไปในหม้อของพอตเตอร์ และทันทีที่ส่วนผสมนั้นสัมผัสกับน้ำยาในหม้อมันก็ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว


ผมหัวเราะลั่นเมื่อเห็นสภาพพอตเตอร์ที่ตอนนี้หน้าดำ ผมไหม้ ชุดยูนิฟอร์มก็ขาดเป็นรูด้วย


คุณพอตเตอร์!” เสียงเย็นเฉียบดังมาจากด้านหลังของผมเอง ผมคิดในใจว่าต้องรีบหลบออกจากสถานการณ์ตรงนี้ให้เร็วที่สุดแต่ก็ไม่ทันยัยเกรนเจอร์ที่ล็อคข้อมือผมเอาไว้ก่อน


มัลฟอยเป็นคนทำค่ะ!”












ดีเยี่ยม ของขวัญวันเกิดคือการได้กักบริเวณกะพอตเตอร์สองต่อสอง เยี่ยมสุดๆไปเลย


หลังจากเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้น ศาสตราจารย์สเนปพยายามจะเอาผิดพอตเตอร์ให้ได้ แต่เพราะผมพลาดที่ทำไม่เนียน มีพยายานและหลักฐานมากไป ศาสตราจารย์เลยจำใจทำโทษทั้งผมและหมอนั่นด้วยกัน ตอนนี้ผมเลยต้องมาติดอยู่ในห้องปรุงยามืดๆเพียงลำพัง ส่วนพอตเตอร์น่ะหรอ ไอ้บ้านั่นมันโกงนะสิ การกักบริเวณเริ่มตอนหนึ่งทุ่ม แต่นี่จะสองทุ่มอยู่แล้วมันกลับยังไม่โผล่หน้ามาสักที มันคิดบ้างมั้ยว่าศาสตราจารย์ทิ้งงานไว้ให้ผมกับมันทำเยอะแค่ไหน เริ่มจากการทำความสะอาดห้อง ล้างหม้อปรุงยาของทุกคน ทุกชั้นปี ไหนจะต้องเขียนรายงานสำนึกผิดเป็นร้อยหน้า ศาสตราจารย์ใจร้ายชะมัด รอให้พ่อรู้เรื่องนี้ก่อนเถอะ


ก๊อก ก๊อก


มาแล้วก็เข้ามาสิฟ่ะ” ผมตะคอก มือยังยุ่งกับการจัดหนังสือบนตู้ให้เข้าที่


แต่ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีใครเข้ามา


หรือพอตเตอร์จะเล่นตลกอะไรรึเปล่า


สิ้นความคิดผมเดินไปที่ประตู เปิดมันออกอย่างช้าๆกลัวว่าหมอนั่นจะโผล่มาแกล้งให้ตกใจ แต่กลายเป็นว่าไม่มีใครเลย ทางเดินโล่ง เงียบ และเย็นเฉียบ


พอตเตอร์” ผมลองตะโกนเรียกดูแต่ก็ไม่มีเสียงใครตอบกลับมา


พอตเตอร์!” ผมตะโกนดังขึ้น


เรียกชั้นหรอ มัลฟอย” เสียงที่ดังมาจากด้านในห้องทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว แต่ก่อนที่ผมจะกรีดร้องออกมาหมอนั่นก็ออกมาจากผ้าคลุมล่องหนซะก่อน


ไอ้งี่เง่า ไอ้โรคจิต” ผมด่ามันไม่หยุด โทษฐานเล่นอะไรแผลงๆไร้สาระ


นี่นายกลัวหรอ” พอตเตอร์จ้องหน้าผมแบบอึ้งๆก่อนจะหัวเราะออกมา


ชั้นไม่ได้กลัว พอตเตอร์” ผมแก้ตัว มือกอดอก เชิดหน้าขึ้นแบบที่ชอบทำ


ปึก


โอ๊ยยยย” ผมร้องลั่นเมื่ออะไรบางอย่างกระเด็นมาชนหัวผม แต่ยังไม่ทันจะได้ดูว่าเป็นอะไร ของอีกชิ้นก็ตามมากระแทกที่หน้าผากของผมอย่างแรง


อะไรฟ่ะ!” ผมตะโกนลั่น ผ่านไปอีกก็มีของอีกหลายชิ้นทยอยหล่นมาบนหัวผมต่อเนื่องกัน ถึงผมจะวิ่งหนีแค่ไหนสุดท้ายมันก็จะหล่นลงมาทับบนหัวผมได้พอดี


โอ๊ยย” ผมร้องลั่นเมื่อของบางอย่างที่ใหญ่พอกับขนาดตัวหล่นลงมาทับผมเข้าอย่างจังจนผมล้มลงไปที่พื้นห้อง


ไหวมั้ย มัลฟอยพอตเตอร์หัวเราะไปด้วยโดยไม่คิดจะมาช่วยผมแต่อย่างใด


ไอ้บ้าพอตเตอร์ แกทำอะไร” ผมตะคอกหลังจากลุกขึ้นมาจากพื้นได้


ตอบแทนที่นายทำร้ายชั้นวันนี้ไง มัลฟอยพอตเตอร์ว่าก่อนจะโยนก้อนกระดาษก้อนหนึ่งมาชนหน้าผากผมอย่างจัง


มันเจ็บนะ!” ผมเริ่มหงุดหงิดแล้ว ไม่เคยหงุดหงิดอะไรมากเท่าวันนี้มาก่อน


อ่านสิ” หมอนั่นยักคิ้วให้หนึ่งครั้ง ผมละอยากจะเอามือไปข่วนให้หน้ากวนๆนั้นเละไปเลยแต่ติดที่ตอนนี้รอบตัวผมเต็มไปด้วยข้าวของอะไรก็ไม่รู้บังทางเดินไปหมด


คืออะไร” ผมถาม ยังไม่เปิดอ่านในทันที แต่เหมือนพอตเตอร์จะเริ่มรำคาญ หมอนั่นขยับไม้กายสิทธิ์ให้กระดาษเปิดออก




สุขสันต์วันเกิด ไอ้งี่เง่า’




ข้อความสั้นๆที่ทำให้ผมยืนนิ่งไปเป็นนาที ทั้งที่ผมควรจะโกรธ ควรจะโวยวาย แต่ข้อความนั่นกลับทำให้ผมดีใจมากกว่า ใครจะไปคิดว่าในบรรดาคนทั้งหมดคนเดียวที่จำวันเกิดผมได้คือไอ้หมอนี่


นายรู้ได้ไง” สายตาผมยังไม่ละไปจากกระดาษแผ่นนั่น ถึงข้อความจะสั้นมากและผมก็อ่านทวนเป็นสิบๆรอบแล้วแต่ก็ยังละสายตาไปไม่ได้จริงๆ


ปีก่อนนายจัดงานวันเกิดซะอลังกาลขนาดนั้นถึงไม่อยากจำมันก็จำได้เองน่ะสิ” พอตเตอร์ทำหน้ากวนๆ พูดด้วยน้ำเสียงยานคาง


เอาเถอะ ชั้นจะไม่โกรธนายหรอกนะวันนี้” ผมกอดอก เชิดหน้าอีกครั้ง “แล้วไหนของขวัญของชั้นล่ะ บอกก่อนนะว่าตระกูลมัลฟอยต้องได้แต่สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น


พอตเตอร์ยิ้ม เขาค่อยๆแนะนำของขวัญที่ละชิ้นอย่าง...กวนตีนเป็นที่สุด


นายเห็นของที่อยู่รอบตัวนายตอนนี้มั้ย ก่อนหน้านี้มันเคยหล่นบนหัวนายมาก่อน เมื่อสองสามนาทีที่แล้วถ้านายไม่ได้ความจำสั้นน่ะนะ ของพวกนั้นชั้นเรี่ยรายมาจากเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ เห็นว่าคุณชายบางคนไม่ได้ของขวัญอะไรเลยในวันเกิด พวกเพื่อนๆชั้นเลยสงสารน่ะ” คำอธิบายพวกนั้นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลย แต่เห็นแก่อะไรก็ตามที่ทำให้หมอนี่มันจำวันเกิดผมได้ ผมจะอดทนฟังสิ่งที่มันพล่ามสักพักก็ได้


เริ่มจากชิ้นแรกเลยเป็นไง” พอตเตอร์เดินเข้ามาใกล้ เขาหยิบเสื้อเก่าๆขึ้นมาตัวหนึ่ง “ของขวัญวันเกิดจากบ้านวีสลีย์ อันนี้เป็นเสื้อเก่าที่รอนไม่ใส่แล้ว ไหนดูหน่อย...”พอตเตอร์เอาเสื้อมาลองทาบกับตัวผม “...ก็เหมาะกับนายดีนิ” พอตเตอร์ยิ้มก่อนจะลองหยิบอย่างอื่นขึ้นมาต่อ


ส่วนนี่ก็สมุดใช้แล้วของเฮอร์ไมโอนี่ นายน่ะต้องขอบคุณเธอนะ เธออุตส่าห์เหลือหน้าให้นายเขียนต้องสามหน้าแหนะ” เขายื่นสมุดเก่าๆโทรมๆนั่นมาให้ผม แต่ผมไม่รับ แน่นอนว่าตอนนี้อารมณ์ชักจะเดือดปุปุแล้ว


อ่ะ ส่วนนี่ก็ลืมไม่ได้เลยนะ ผ้าเช็ดตัวใช้แล้วของเนวิลล์ แล้วก็นี่...” หมอนั้นยังคงพล่ามต่อไปเรื่อยๆพลางหยิบของที่ตกอยู่ที่พื้นรอบตัวผมขึ้นมาทีละชิ้นสองชิ้น


ความอดทนของผมใกล้จะสิ้นสุดแล้ว


ส่วนนี่ก็แชมพูของ...”


พอตเตอร์!” ผมตะคอก คว้าคอของเจ้าคนไม่รู้เดือดไม่รู้ร้อนมา “ไม่ตลกเลยนะ!”


งั้นหรอ” พอตเตอร์ยิ้มออกมาอย่างน่ากระทืบเป็นที่สุด “แต่ชั้นว่ามันตลกมากเลยล่ะ”


และแล้วศึกเดือดระหว่างลูกผู้ชาย(วัย 13 ขวบ?)ก็เกิดขึ้นอย่างไม่มีใครห้ามได้ ทั้งสองคนล้มกลิ้งไปกับพื้นของคุกใต้ดิน พยายามจะทำให้ร่างกายของอีกคนเจ็บมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ข้าวของที่เคยถูกจัดไว้หล่นกระจัดกระจายไม่มีชิ้นดี แถมยังถูกใช้เป็นอาวุธในการปาใส่กันด้วย ผ่านไปเนิ่นนานจศาสตราจารย์สเนปเข้ามาตรวจความเรียบร้อยนั่นแหละ


พอตเตอร์! มัลฟอย! หยุดเดี๋ยวนี้


เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นไปอย่างที่ทุกคนน่าจะคาดได้แหละนะ




จบ






ปล. หลังจากนั้นเดรโกก็ไปหลอกถามวันเกิดของแฮร์รี่กับเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ แต่เพราะวันเกิดของแฮร์รี่เป็นช่วงปิดเทอม คิดว่าปีหน้าคงจะมีระเบิดลูกใหญ่ส่งตรงไปยังบ้านของลุงเวอร์นอนแน่ๆ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ f_farfarawayy จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. #11 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 01:43
    555 ไหงทุกคนลืมล่ะนั่น
    #11
    0
  2. #10 kanyakorn1409 (@kanyakorn1409) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 16:10
    โอ้ยยย ขำาาาาาา ของขวัญแต่ละชิ้นนี่บั่บ..... แต่หนูรี่มีความนั้ลลั้ก จำวันเกิดเดรกได้ด้วยยย
    #10
    0
  3. #9 ゆめ。 (@Dreamer_Eater) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 12:10
    โอ้ย น่ารัก555555555555555555555555555555
    ของขวัญแต่ละชิ้นนี่55555555
    #9
    0
  4. #8 hikanoo
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 09:57
    แสบทั้งคู่เลยค่ะ 555

    แฮร์รี่จำวันเกิดอลังการของคุณชายมัลฟอยได้

    ของขวัญก็แสบสมกับเป็นคู่กัดจริงๆ
    #8
    0
  5. วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 00:28
    เดรคเราจำได้นะแต่ส่งของขวัญให้นายไม่ได้
    ชักสงสารเดรโกที่ได้ของเหลือของแต่ละคนวันเกิดทั้งทีเอาอะไรดีๆให้หน่อยสิเห็นใจคุณชายหน่อยของขวัญของพ่อแม่ยังไม่ได้ เพื่อนและพ่อทูนหัวก็ลืมจะดีใจที่รี่จำวันเกิดได้กลับเป็นของเหลือ ถ้าไม่อาละวาดคงทำหน้านิ่งทั้งนำ้ตา(?)แล้ว
    #7
    0
  6. วันที่ 24 เมษายน 2560 / 03:05
    น่าร้ากกกก5555555มาต่อไวๆนะค้าา สู้ๆ~
    #6
    0
  7. วันที่ 21 เมษายน 2560 / 07:26
    โอ๊ยยยยขำชอบนั้นล้ากเป็นที่1 ไคจำไม่ได้แต่แม่จำได้นะค่ะลูกแม่💓💓
    #5
    0
  8. วันที่ 20 เมษายน 2560 / 19:40
    น่ารักกกกกกด
    #4
    0
  9. วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:46
    มีความฮา 55555555 เรี่ยไรของขวัญจากคนในบ้าน
    #3
    0
  10. วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:46
    มีความฮา 55555555 เรี่ยไรของขวัญจากคนในบ้าน
    #2
    0
  11. วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:24
    น่ารักอะ ขำตอนของขวัญของเฮิม 5555555555 ว่าแต่ทำไมคนอื่นทำวันเกิดเดรกไม่ได้!! ใจร้ายกันมั่กๆเลย
    #1
    0