[Fic EXO HunxHan] Lady or Gentleman

ตอนที่ 5 : Lady or Gentleman.C H A P T E R 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ก.พ. 56

     


 
 
 









C H A P T E R    3
 
 

...หลายอาทิตย์ผ่านไป...
 
ผมรู้สึกว่าหลังจากวันนั้น ผมก็ไอ้เด็กอินดี้โอเซฮุน สินทกันมากขึ้น มันกวนTEEN ผมเยอะขึ้น
ผมก็ด่ามันเยอะขึ้นเช่นกัน ดูเหมือนอะไรๆมันก็เริ่มเข้าที่เข้าทางหมดแล้วนะ ผมกับแม่ของเซฮุนก็สนิทมากขึ้นด้วยเช่นกัน
ตอนนี้เรียกได้ว่ามันกำลังจะกลายเป็นครอบครัวแล้วล่ะ
 
ทุกๆเช้า ไอ้เด็กอินดี้จะมาส่งผมที่ตึกคณะเป็นประจำ ยกเว้นวันที่ผมมีคราสบ่ายอ่ะนะ
จนเขาสนิทกับไอ้อ้วนหมินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อะไรจะไวปานั้น
 
แต่วันนี้มันไม่เหมือนทุกๆเช้าไป ไอ้เด็กอินดี้นี่เขากลับลากผมไปหน้าตึกคณะเขาแทน ผมก็อยากจะถามเขาเหมือนกัน
แต่นึกขึ้นได้ช่วงนี้เราสนิทกันมากไป จนไม่แปลกเลยถ้าไอ้เด็กอินดี้นี่จะย้อนคำพูดที่แสนเจ็บแสบมาใส่ผม
ดังนั้นผมจึงเลือกที่อยู่เงียบๆดีกว่า ยังไงเขาก็ไม่เอาผมไปฆ่าหมกส้วมหรอก
 
“ว่าไง ไอ้คุณฮุน ” เสียงทักทายดังจากโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม่หน้าคณะของเซฮุน พร้อมด้วยกริยาโบกมือทักทาย
เซฮุนจึงดึงมือผมไปที่โต๊ะตรงนั้นทันที
 
“ว่าไงไอ้คุณมึง หลายวันมานี้ หายศีรษะไปไหนมาวะ ” เริ่มประเด็นแรกด้วยชายตัวสูงผิวขาว ปากกว้างๆ หูกางๆ
หน้าเอ๋อๆ ผมหยิกเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ดูดีทีเดียว
 
“เออนั่นดิวะ ไอ้คุณหยอยพูดถูก หายไปไหนมาวะไอ้คุณมึง”ตามมาด้วยคนที่นั่งข้างๆน้องหยอย(?) ตัวเตี้ยๆ
หน้าตาจิ้มลิ้ม แต่จะสะดุดอายไลน์เนอร์สุดเฉียบนั่น ผมพูดได้คำเดียว สะดิ้งมาก -0-
 
“เปล่าหรอก ช่วงนี้ยุ่งๆน่ะ นั่งลงสิ ” เซฮุนบอกกับเพื่อนๆของเขา แล้วหันมาบอกกึ่งบังคับให้ผมนั่งลงข้างๆเขา
 
“ใครวะ !? ” เด็กผิวคล้ำสูงๆ หน้าตาดุๆ หันมาถามเซฮุน ว่าแต่ไอ้เด็กคนนี้หน้าตาคุ้นๆนะ
 
“เออหน้าตาคุ้นๆด้วย ”เด็กอีกคนที่ตัวเล็ก ผิวขาว ตาโตๆ พูดขึ้นมาน้องคนนี้ก็หน้าคุ้นเหมือนกัน
 
“อ่อออ...นี่ลู่ฮานฮยองไง ที่คุณกูสั่งใก้คุณมึงสองคนไปบอกว่าวันนั้นคุณกูมีธุระไง ” เซฮุนเฉลยด้วยใบหน้าท่าท่านิ่งๆ
สงสัยจริงๆ นอกจากจะยิ้มมุมปากและทำหน้านิ่งๆเป็นแล้ว เขาจะยิ้มกว้างไม่เป็นเลยหรือไงกันนะ - -
 
“ถึงว่า...ว่าทำไมคุณกูคุ้นหน้าจัง...ยินดีที่ได้รู้จักครับลู่ฮานฮยอง ^-^ ” เด็กน้อยตาโตหันมายิ้มเป็นมิตรให้กับผม
ทำให้ผมยิ้มตามได้ง่ายๆ น้องตาโตนี่น่ารักว่ะ!
 
“เอิ่มมม พวกคุณมึงสามคนคุยอะไรกันครับ คุณกูสองคนไม่รู้เรื่อง ” น้องหยอยกับน้องอายไลน์เนอร์หันมาถามพร้อมกับ
ทำหน้างงอยากรู้เรื่องเต็มแก่ใส่ น้องดำ น้องตาโต และเซฮุน
 
“เออ กูลืมแนะนำให้คุณมึงรู้จักเลย นี่ลู่ฮานฮยอง พี่ชายคุณกูเอง ” เขาบอกและแนะนำผมให้คุณน้องๆทั้งสองรู้จัก
 
“พี่ชาย!! ” ทั้งสองตะโกนขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกใจ
 
“มึงลูกคนเดียวไม่ใช่เหรอวะ ? ” น้องหยอยถาม
 
“เออ ใช่ๆ หน้าแม่งก็ไม่เหมือนกันด้วย ” น้องอายไลน์เนอร์ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเช่นกัน
 
“ลูกพ่อใหม่คุณกูเอง เข้าใจหรือยัง - - ” เขาตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ สองคนนั้นพยักหน้าด้วยความเข้าใจ และหันมาก้อมหัวให้ผม
 
“นี่ แล้วทุกคนชื่ออะไรกันบ้างล่ะ ” ผมพูดขึ้นมาเชิงถาม พลางยิ้มให้กับทุกคน
 
“ผม โดคยองซูครับ เรียกดีโอหรือไม่ก็คยองซูก็ได้ครับ แต่เพื่อนๆจะเรียกโด้กันน่ะครับ” น้องตาโตแนะนำขึ้นมาเป้นคนแรก โอเค
เรียกน้องคยองซูละกัน จำๆๆ
 
“ผม คิมจงอินครับ เรียกไคก็ได้ครับ ” ตามมาด้วยน้องดำเป็นคนถัดมา ไค ชื่อจำง่ายแท้
 
“ผมบยอนแบคฮยอนครับ ^-^ ” ตามมาด้วยน้องอายไลน์เนอร์แนะนำตัวตัว พร้อมกับยิ้มตาหยีๆให้ผม เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆเลยอ่ะ ><
 
“ผมปาร์คชานยอลฮะ ” ปิดท้ายด้วยน้องหยอยผู้สูงโย่ง ทีนี้ก็แนะนำตัวครบแล้วถึงตาผมบ้างล่ะ
 
“พี่ชื่อ เสี่ยวลู่ฮานนะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ^-^ ” ผมแนะนำตัวพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้ทุกคน

 
มิตรภาพใหม่ ช่างงดงามจริงๆ ^-^

 
 
ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ได้มีบุคคลผู้หนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางโต๊ะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยซักนิด
 
“สวัสดีทุกคน ? ” บุคคลปริศนาทักทายขึ้น เรียกความสนใจให้สายตาทุกคนไปรวมที่บุคคลผู้นั้นอย่างสนใจ
 
“คริส...” เซฮุนพึมพำออกมา
 
“ไง เซฮุน ไม่เจอกันนานนะ ? ” เขายิ้มออกมา ซึ่งดูยังไงรอยยิ้มมันก็เสแสร้งแก้มยิ้มชัดๆ
 
“นายมาทำอะไรที่นี่ ” เซฮุนถามด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ดูท่าทางหงุดหงิดหน่อยๆ
 
...ผมไม่เคยเห็นท่าทางของเขาแบบนี้จริงๆ นอกจากยิ้มมุมปาก กับนิ่งๆ...
 
“ทักทายรุ่นพี่ที่ไม่ได้เจอกันนานแบบนี้ได้ไง หืม? ” เขาพูดด้วยสีหน้ายียวน
 
“ไม่เอาน่าเซฮุน...เอ่อ พี่คริสมีอะไรหรือเปล่าครับ ? ” คำพูดของแบคฮยอนดังขึ้นขัดทำให้คริสซึ่งกำลัง
จ้องหน้าจ้องตากับเซฮุนอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมละสายตา หันไปมองแคฮยอนทันที
เขากวาดสายตาคมๆของเขาไปทั่วๆโต๊ะ จนมาหยุดอยู่ที่ผม
 
“ว๊าวว สมาชิกใหม่เหรอเนี่ย ผมอู๋อี้ฟานนะครับปีสาม แต่เอ๊ะเราปีสามเหมือนกันนี่ คุณชื่ออะไรหรือครับ :] ”
เขาหันมาถามพร้อมกับยิ้มให้ผม แต่รอยยิ้มนั้นมันต่างจากปกติ
 
...มันเหหมือนกับ...เป็นการหว่าเสน่ห์...
 
“อย่ายุ่งกับเขา ” ผมที่กำลังจะพูดแนะนำตัวเองออกไป กลับโดนขัดด้วยเซฮุน เขาเป็นอะไรกันแน่เนี่ยไอ้เด็กอินดี้นี่
 
“ฮึ! อะไรกันน้า ที่ทำให้เซฮุนของเราหวงได้ขนาดนี้ ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทอีกครั้ง
ผมเพิ่งสังเกตว่าตอนนี้คนทั้งโต๊ะกำลังนั่งเงียบ ไม่มีการตอบสนองใดๆ เอาแต่นั่งจ้องมองเหตุการณ์คุกกรุ่นที่เกิดขึ้นด้านหน้าเงียบๆ
 
…อันที่จริงผมรู้จักเขานะ ผู้ชายที่ชื่อคริสคนนี้...
 
“ฮยอง ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่ตึก ” พูดจบเขาก็ดึงมือผมให้ลุกตามไป ผมหันหลังกลับมามองยังโต๊ะตัวเดิมที่นั่งเมื่อกี้
คริสยังคงส่งยิ้มมาให้ผม ผมจึงรีบเบือนหน้ากลับทันที
 
…เซฮุน เป็นอะไรไปนะ…
 
“ฮยองห้ายุ่งกับไอ้คนที่ชื่อคริสนั่นเด็ดขาด ” เมื่อเขาลากผมมาถึงหน้าตึกคณะของผมแล้ว เขาก็เตือนผมไม่ให้ไปยุ่งกับไอ้เงิงหัวทองนั่นทันที
 
“ทำไมล่ะ ” ผมถามกลับจริงๆผมก็ไม่ได้อยากจะไปยุ่งกับนายคริสนั่นเท่าไหร่หรอก แต่มันอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า
เขากับไอ้เงิงนั่นมีปัญหาอะไรกันแน่
 
“ผมไม่อยากให้ยุ่งก็อย่ายุ่งเถอะน่า ” เขาพูดตดบทด้วยอาการหงุดหงิด
 
“ก็ฉันอยากรู้เหตุผลนี่ ” ผมยังคงซักไซ้เขาเหมือนเดิม
 
“มันเป็นคนไม่ดี พอใจมะ ฮยองห้ามไปยุ่งกับมันเด็ดขาดนะ ” เขาพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
 
...มันแปลก...
 
“อืมๆ ฮยองจะไม่ไปยุ่งกับเขา (ถ้าไม่จำเป็น) ฮยองสัญญา ” ผมบอกบอกพร้อมกับยิ้มกว้างเพื่อทำให้เขาสบายใจขึ้น
 
“ไปเรียนเถอะครับฮยอง ตอนเย็นโทรหาผมด้วยนะครับ ผมไปล่ะ ” เขาพูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ผมอยากรู้จริงๆ อะไรกันนะที่ทำให้เซฮุนหงุดหงิดได้ถึงขนาดนี้ 
 
 
เลิกเรียน
 
“ไปก่อนน้าาา ไอ้อ้วนพนุ่งนี้เจอกัน ^-^/ ” ผมบอกลาซิ่วหมิน แล้วก็เดินออกมา เมื่อเดินออกมาได้ไกลพอสมควรแล้ว ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายหาเขาตามที่สั่งทันที
 
[ครับฮยอง] เขารับสายทันทีหลังจากที่ผมรอสายไม่นาน
 
“ฉันเลิกเรียนแล้ว ให้ไปหานายที่ไหนดี ” ผมถาม เพราะช่วงนี้ผมกับเขาก็กลับบ้านด้วยกันเป็นประจำอยู่แล้ว
 
[ฮยองหันหลังมาสิครับ] สิ้นเสียงเขาทำให้ผมเลิกคิ้วอย่างงงๆ
 
ผมหันหลังไปทันที ตามที่เซฮุนบอกตามสาย เมื่อผมหันไปกลับเจอ
 
หมับ!!
 
อ้อมกอดของใครบางคน กอดผมแน่นมาก ทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งๆให้เขากอดอยู่อย่างนั้น
 
“เซฮุน...”ผมพึมพำชื่อของเขาเบาๆอย่างตกใจเล็กน้อย
 
“ลู่ฮานฮยอง...”เขาเองก็พึมพำชื่อของผมออกมาเหมือนกัน ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนเขากำลังกังวลหรือกำลังไม่สบายใจ
 
“นายเป็นอะไรหรือเปล่า”ผมถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง
 
“ผมไม่สบายใจ...มากๆ...”เขาพูดพร้อมกับซบหน้าลงมาที่ไหล่น้อยๆของผม
หรือบางทีเขาอาจจะเครียดเรื่องเรียนหรือเปล่านะ...ก็อาจจะเป็นไปได้
 
“ไม่ว่าจะมีอะไรที่ทำให้นายไม่สบายใจ...นายก็เล่าออกมาได้นะ...ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่ ”
ผมพูดปลอบเขา พร้อมกับเอามือลูบแผ่นหลังกว้างๆของเขาเบาๆ
 
“ผมบอกไม่ได้...ผมบอกฮยองไม่ได้...”เขาพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
 
...เขาดูอ่อนแอเหลือเกิน...
 
“งั้นนายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ เผื่อนายจะได้สบายใจขึ้นมาได้บ้าง ” ผมพูดพลางเอามือลูบแผ่นหลังกว้างของเขาไปเรื่อยๆ
 
“ขอผมกอดฮยอง อย่างนี้นานๆได้ไหม... ” เขาพูดออกมา
 
“ได้สิ ถ้านายกอดฉันแล้วนายจะอารมณ์ดีขึ้นได้ล่ะก็ กอดเลย แนไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้เลยให้ตายสิ  ” ผมพูดออกมา ทำให้เซฮุนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ทำให้หน้าของผมซบลงไปบนหน้าอกแกร่งนั่นอีกครั้ง ถ้าผมห๔ไม่ฝาดผมว่าผมได้ยิน
 
...เสียงหัวใจของเซฮุนเต้นแรงมากๆ...
 
เขากอดผมนานมาก จนในที่สุดเขาก็ปล่อยผมออกมาจากอ้อมกอดนั้น แล้วหันมายิ้งบางๆให้ผม เขาอาจจะรู้สึกดีขึ้นแล้วสินะ
 
“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม ^-^ ” ผมยิ้มให้เขา หวังว่าเขาคงจะดีขึ้นแล้วจริงๆใช่ไหม
 
“ครับฮยอง ขอบคุณฮยองมากๆนะ ” เขาพูดพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับผมอีกรอบ มันทำให้ผมรู้สึกแปลกขึ้นมา
 
...ผมเผลอใจเต้นให้กับร้อยยิ้มนั้นซะแล้ว...
 
“ถ้านายพร้อมที่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเมื่อไหร่ล่ะก็ บอกฉันนะ ฉันพร้อมที่จะรับฟังทุกปัญหาของนาย ^-^ ” ผมยิ้มให้กับเขา
 
เขาไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าแล้วยิ้มอบอุ่นให้ผม
 
“ไปกันเถอะครับฮยอง ” เขาพูดพร้อมกับจับมือผมแล้วเดินออกไป
 
...อันที่จริง ตอนที่อยู่ในอ้อมกอดนั้น ผมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองด้วยนะ เสียงหัวใจของผมที่เต้นไปพร้อมๆกับเสียงหัวใจของเขา...
 
 
ในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกไป ทั้งสองไม่ได้สังเกตเลยว่า มีใครบางคน แอบมองเหตุการณ์นั้นอยู่ใต้ต้นไม้
ไม่ไกลจากสองคนนั้นมากนัก ชายคนนั้นยิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับเสยผมสีทองของเขา
แล้วเขาพึมพำออกมากับตัวเองว่า
 
“ฮึ! เสี่ยวลู่ฮาน ฉันจะต้องแย่งนายมาให้ได้ ” รอยยิ้มอันชั่วร้ายหยาดออกมาพร้อมกับสายตาที่
จ้องมองทุกอิริยาบถของทั้งตู่ที่เดินออกไปอย่างไม่วางตา
 
 
 
 
ท่าทาง ‘ชีวิตใหม่’ ของเขาจะเริ่มมีอะไรให้สับสน เพิ่มขึ้นแล้วสินะ
 
 
 
TBC...
 
 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ขอโทษที่หายไปนานนะคะ แหะๆๆๆๆ
มาอัพให้แล้วววววว




ทวิตเตอร์ @faiiz_fafa
มาทวงฟิคกันได้ -3-

 
 
:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #9 our destiny (@one-rainy-drop) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:52
    โอ้วววว ชื่อแต่ละคน น้องหยอย น้องอายไลน์เนอร์  น้องดำ น้องตาโต 555555

    ปล. เฮียมาป่วนอีกแล้วเรอะ กลับไปหาม๊าเลยไป๊ -3-
    #9
    0