ทักทายนะคะ สวัสดีงามงามที่ท่านสละเวลาเข้ามาอ่าน blog ของฟ้านะคะ
ในภายนอกของฉัน ทุกๆคนมักจะเข้าใจว่าฉันเงียบ ไม่ใช่เงียบธรรมดาแต่เงียบมากมาก ทุกคนเลยมักจะลืมฉันไปจากห้องเรียน ลืมว่ายังมีฉันอยู่ตรงนั้น….
หลายครั้งที่เพื่อนจะมองข้ามเลยผ่านไป ด้วยความที่ฉันเป็นคนขี้อายอยู่แล้ว การที่จะเข้าไปสนิทสนมกับเพื่อนร่วมห้อง มันเป็นเรื่องที่เข้าถึงยากสุดๆ แถมยิ่งกับเพื่อนๆผู้ชายยิ่งแล้วใหญ่ ฉันไม่แม้จะเดินไปเฉียดใกล้กับโต๊ะกลุ่มของพวกผู้ชายเด็ดขาด หรือแม้แต่เวลาที่ครูให้เอาสมุดไปแจกพวกนั้น ฉันจะทำเป็นส่งมันไปทางด้านหลังแล้วบอกให้หยิบของตัวเองและส่งต่อไป
เหมือนเพื่อนๆจะไม่มีใครรู้ตัวว่าฉันไม่สามารถเข้าหน้าผู้ชาย เพราะเขาไม่สนใจฉันเลย ก็นั่งหน้าสุดนี่นะ หน้ากระดานอีกต่างหาก ใครจะมาสนใจ ห้องฉันมันเป็นแผนกศิลป์ภาษาจึงคุยกันเละเทะ น้อยคนนักที่จะตั้งใจเรียน ฉันควรจะภูมิใจดีมั้ย ที่ตัวเองก็เป็นหนึ่งในเด็กเรียนจำนวนน้อยๆนั้น จากใจจริงของฉันไม่ได้เคยคิดอยากจะเป็นเด็กเรียนสักนิด และปรารถนาที่จะเป็นที่นิยมในหมู่เพื่อนๆด้วยกัน ทว่าด้วยความที่ฉันเขินอายเกินไป แค่มองหน้าหรือแม้สบตากับเพื่อนฉันก็มักจะตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก โดยเฉพาะกับเพื่อนผู้ชาย
ทว่าแล้ว....ตัวจริงของฉัน เวลาอยู่กับกลุ่มเพื่อน(เด็กเรียน)นั้น พวกนี้จะหาว่าฉันมันบ้าๆบอๆ ติงต๊องปัญญาอ่อน เสียงแหลมดัง หนวกหู โวยวายเก่ง ช่างต่างกับที่บรรยายข้างบนราวหน้ามือเป็นหลังมือ ฉันล่ะอยากให้ตัวเองเป็นแบบที่อยู่กับเพื่อนสนิทมากกว่า แต่ทำอย่างไรก็ทำไม่ได้สักที โดยเฉพาะตอนรายงานหน้าชั้นเรียน ไม่รู้เพราะอะไรเสียงของฉันจะมลายหายไป เหลือเพียงเสียงเบาๆ เพื่อนๆไม่ได้ยินกันเป็นแถว
เรื่องราวตัวฉันยังไม่จบลงง่ายๆ เพียงเพราะความขี้อายเล็กน้อยแบบนี้ แต่เพราะความขี้อายแบบนี้ มันทำให้ฉันพลาดโอกาสสำคัญๆในชีวิตไปหลายๆครั้งด้วยกัน
แต่สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุด คือ การจบจากระดับชั้นมัธยมศึกษาไปโดยไม่ได้บอกความรู้สึกดีที่มีต่อเขาให้เขาได้รับรู้ เพราะความขี้อาย เพราะมองหน้า เพียงแค่สบตาก็ตัวแข็งทื่อ ฉันเลยไม่กล้าแม้แต่จะเดินไปทักทายในวันสุดท้าย ในวันอำลานั่นเอง....
‘ฉัน รัก นาย’
ประโยคน้ำเน่าที่ใช้กันถมเถออกบ่อยในหนังสือนิยายตามแผงร้านหนังสือ ฟังดูเหมือนมันพูดง่ายมาก ทำไมมันถึงต้องมีปัญหากับฉันด้วย
ตัวตนของฉันมัยไม่ใช่แบบที่ทุกคนคิด จริงๆแล้วฉันไม่ได้ขี้อายแบบนั้นสักหน่อย(แต่เพราะอะไรก็ไม่ทราบเหมือนกันมันถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้) ในโลกของไซเบอร์อย่างอินเตอร์เน็ต เพื่อนทุกคนในโลกนี้มองว่าฉันเป็นคนร่าเริง บ้าบอ คุยเก่ง รั่วได้ตลอด (จากการสำรวจถามเพื่อนๆทางอินเตอร์เน็ต) แต่โลกทางความเป็นจริง ทุกคนกลับมองว่าฉันมันพวกโอตาคุ หมกมุ่นกับหนังสือการ์ตูน คอมพิวเตอร์ นอกจากนั้นไม่ชอบออกปากคุยกับใคร
มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ยิ่งแล้วใหญ่ อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าฉันก็จะย้ายไปสังคมใหม่ สังคมในรั้วมหาวิทยาลัย อา อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ ยังนึกสงสัยว่าต่อไปฉันจะกล้ามองหน้าและสบตากับเพื่อนๆโดยไม่ตัวแข็งทื่อด้วยหรือเปล่า? ยังไงก็ตามฉันจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้กล้ามากขึ้นกว่าเดิมอีกพันเท่า! ต้องทำให้ได้! แล้วเพื่อนๆล่ะคะ คิดว่าฟ้าจะทำได้หรือเปล่า?
ขอบคุณค่ะ
ฟ้าผู้รักโกคุคุงจริงๆนะจะบอกให้....(ตบท้ายได้รั่วมาก ฮ่าๆ)
ความคิดเห็น
ในโลกใบนี้มีคนมากมายหลายนิสัยนะคะฟ้า คนที่ชอบเราก็เยอะ ไม่ชอบก็แยะ ดังนั้นการที่เราถูกว่า ถูกชมมันก็แล้วแต่มุมมองของคน กลุ่มคนเหล่านั้นอาจจะไม่ชอบฟ้าเป็นทุนเดิมก็ได้นะคะ เพราะงั้นไม่ต้องเก็บมาเครียดมากหรอก ก็คิดซะว่า 'ฉันต้องเรียนเก่งขึ้นเพื่อวันข้างหน้าและลบคำสบประมาทของพวกมัน!' แล้วก็พัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ สู้ๆ นะคะ ^_^/
เป็นกำลังใจให้เสมอจ้าๅ><
แต่ไม่เป็นไร เราเป็นกำลังใจ ไห้ น้า ต้องทำไห้ได้ สู่ๆ >o<
แต่ก็เหลือชื่อกับเจ๊เหมือนกันนะเนี่ย ที่เป็นแบบนี้น่ะ นึกว่าเข้าสังคมเก่งซะอีก
พี่คิดลึกนา
แต่จะว่าไป พี่ก้อเกรียนแบบเดียวกับเพื่อนหลังห้องของฟ้าแหละ(แลจะแย่ยิ่งกว่าด้วยซ้ำ)
ยังไงก้อสู้ๆนะ ฟ้า
พี่นายคนนี้เป็นกำลังใจให้คับ ^ ^
ขอบคุณค่า~ แค่นี้กำลังใจก็ฮึดขึ้นมาและ (แล้วก็กลับไปดูการ์ตูนต่อ 55 5)
@ พี่ปลาทอง ขอบคุณจริงจริงนะคะ TT ซาบซึ้งมากมาก
@ แชมจัง สู้ตายค้า~
@ แม้กdd ต้องทำได้ๆ><~
@ มด OO~ ว้าวววว เป็นเหมือนกันเลยยยย
@ ตอง คาดไม่ถึงอ่ะจิ๊ แหะๆ
@ พี่นาย นายมันคนละแบบกันค้า~
อ๊ากกกกกกกกกก
เหมือนเราเลยทุกคนมักจะมองว่าเราเป็นคนเงียบๆขรึมๆ
ประมาณว่าเด็กเรียน ทุกคนชอบเรียกเราว่า doctor Dr.fuu สิงโต
ฟูฟู จนทุกคนคงลืมชื่อจริงๆของเราไปแล้วมั้ง
@ มาย ขอบคุณค้า~
@ ปุ๋ย เจอเพื่อนพวกแย้วววว~
เรานึกว่าเธอเป็นคนร่าเริงและเข้าสังคมเก่งซะอีกนะ
แต่เราก็เข้าไม่เก่งเหมือนกัน เก่งแต่ตอนอยู่กับเพื่อนอ่า
เรามั่นใจว่าเธอต้องทำได้!! สู้ต่อไปนะ เราเอาใจช่วย >w<b
เราเชื่อว่าคุณทำได้
พี่ฟ้าไฟล์ติ้ง นะค่ะ
พยายามเข้านะคะ^^
(ห้ามงง)