[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 10 : Chapter -09-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 839
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 ส.ค. 59

 

 

 



Part Mina

 

 

 

My mistake is letting you go.

ความผิดของฉันคือปล่อยให้คุณจากไป

 

 

ตอนนี้ฉันอยู่ที่บริษัทไม่ได้กลับคอนโดมาหลายวันแล้ว ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง ทั้งงานและเรื่องนายอน บริษัทของฉันก็ไกลกับคอนโดมากพอสมควรกว่าจะเลิกงานก็ดึกเลยนอนที่นี่แทน  พอดีฉันมีห้องทำงานแยกเลยสามารถนอนค้างที่บริษัทได้ซึ่งพนักงานคนอื่นก็ทำกันเป็นเรื่องปกติ

 

 


นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ฉันไม่ได้ติดต่อทั้งจองยอนและนายอน.....ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน   กลัว?  กลัวจะเห็นภาพบาดตาบาดใจเหมือนตอนนั้นอีก

 

 

ฉันรู้มันอาจจะงี่เง่าที่ต้องทำแบบนี้แต่ก็เพื่อทำใจให้ได้เท่านั้นแหละ  วันที่ฉันเห็น2คนนั้นกอดกันเป็นวันเดียวกับที่จองยอนส่งข้อความว่าวันนี้จะสารภาพกับนายอน ซึ่งฉันก็พึ่งมาเห็นหลังจากกลับมาถึงห้อง

 

 


ถ้าให้เดานะ จองยอนคงสารภาพรักนายอนแล้วนายอนก็ดีใจมากจึงกอดตกลงไป แล้วนายอนก็ชวนจองยอนเข้าห้องเพราะฉันเห็นจองยอนหอบวัตุดิบหลายอย่างมา คงมาทำอาหารกันนะ

 

 

เป็นไงละกับการมโนของฉัน

 


 

เห้อ! ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างเร็วทำให้บริเวณหน้าผากกระทบกับโต๊ะอย่างจัง

 

 


ตึง!!

 

 


เสียงหัวกระแทกกับโต๊ะดังลั่นห้องซักพักห้องก็เงียบกริบไม่มีเสียงใดๆสอดแทรก ราวกับในห้องนี้ไม่มีใครอยู่ ฉันเงียบนิ่งไม่ขยับ บริเวณศีรษะรู้สึกชาและเจ็บนิดๆแต่ก็คงเจ็บน้อยกว่าก้อนเนื้อสีแดงที่กำลังเต้นปกติอยู่ที่อกซ้าย

 


 

ฉันสมควรโดนจื่อวีด่าโง่จริงๆแหละ สมเพชตัวเองจริงๆตอนที่เขาไม่มีใครก็โง่ไม่รู้ใจตัวเอง พอรู้แล้วเขาดันมีคนอื่นเข้ามา

 

 


 

กริ๊งๆๆๆๆ

 


 

อยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาฉันหยิบขึ้นมาดูพอรู้ว่าเป็นใครหัวใจก็เต้นแรงและเร็วมาก

 


 

ฉันควรทำไงดี? ฉันไม่กล้ารับสาย ฉันกลัว ฉันกลัวจะเผลอความรู้สึกไปมากกว่านี้ ฉันยังตัดใจจากนายอนไม่ได้  เสียงโทรศัพท์ดับไปซักพักก็ดังขึ้นมาใหม่ปรากฏว่าเป็นชื่อเดิมกับสายเมื่อกี้แต่ฉันก็ยังเมินไม่รับ จนเสียงดับไป แล้วก็โทรมาอีกครั้งจนฉันรู้สึกเอ๊ะใจ

 


 

มีเรื่องอะไรรึป่าวนะ? ฉันเลยตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมารับ

 



“มินะๆ ช่วยด้ว.....” ทันทีที่ฉันรับนายอนก็รีบพูดแต่อยู่ๆสายก็ดับไป ฉันตกใจมากรีบโทรกลับไปอีกครั้งแต่เครื่องก็ถูกปิดซะแล้ว ตอนนี้ใจร้อนรนยิ่งกว่าไฟรีบวิ่งไปที่รถมุ่งหน้าไปร้านกาแฟของนายอน

 

 

 

ระหว่างทางที่ไปร้านกาแฟฉันได้แต่รู้สึกโกรธตัวเอง

 

ถ้าฉันไม่งี่เง่ารับสายตั้งแต่แรกก็คงรู้ว่านายอนเป็นอะไร

 

ถ้านายอนเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย!!!

 

 

 

 

 

Part Nayeon

 

 


วันนี้ฉันเปิดร้านเป็นปกติเหมือนเดิมทุกๆวัน และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่มินะไม่ได้มาที่ร้านของฉัน อาจจะเป็นเพราะงานยุ่งหรือไม่ก็ไม่อยากเห็นหน้าฉันแหละ

 

 

ก็ไม่รู้สิช่วงนี้พยายามหลบหน้าฉัน ถามคำตอบคำ บางทีก็ตัดบทสนทนาไปเลย คิดแล้วมันน่าน้อยใจจริงๆ แต่ก็ลืมตัวไปว่าไม่มีสิทธิ์

 

 

วันนี้ร้านเงียบเหงาเป็นพิเศษไม่รู้เพราะอะไรแต่อยู่ๆหางตาฉันก็เหลือบไปเห็นแก๊งผู้ชายวันนั้นที่มีเรื่องในร้านกำลังเดินมาที่ร้านฉันพร้อมกับพรรคพวกอีกหลายคน

 

ฉันรีบซ่อนตัว ทำอะไรไม่ถูกแต่อยู่ๆเหตุการณ์วันนั้นก็แวบเข้ามาในหัว


แล้วถ้าคร่าวหลังพวกนั้นมันมาอีกละ

ถ้าฉันไม่อยู่ร้านก็โทรเรียกฉันสิ เบอร์ฉันเธอก็มี

 แล้วถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกโดยไม่มีฉันก็อย่าไปโต้ตอบแต่ก็ไม่ใช่ยอมให้มันปั่นหัวเล่นละเข้าใจไหมมินะพูดพร้อมยีหัวนายอนด้วยความหมั่นไส้

 

เมื่อนึกได้รีบหามือถือแล้วโทรไปหามินะทันที

 

 

ตรู๊ด.....ตรู๊ด......ตรู๊ด......

 

 

ทำไมมินะไม่รับสายซักทีละ ฉันลองพยายามโทรอีกครั้ง

 

 

ตรู๊ด.....ตรู๊ด......ตรู๊ด......

 

 

ไม่ได้ผลมินะไม่รับสายเหมือนเดิม

 

 

“เฮ้ยเจ้าของร้านหายไปไหนวะ!!!” เสียงตะโกนจากด้านนอกทำให้ฉันตกใจกลัวจนตัวสั่น

 

ร่างของชายคนหนึ่งเดินสำรวจไปทั่วร้านและได้พบล่องลอยบางอย่างที่ทำให้รู้ว่าผู้หญิงฟันกระต่ายได้อยู่ที่นี้และกำลังซ่อนตัวอยู่

 

 

“ลูกพี่แม่นั้นต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี้แน่เลยพี่” ชายคนนั้นกระซิบคนที่เป็นหัวหน้าใหญ่

 

 

“จะเล่นซ่อนแอบใช่ไหมได้!! ถ้าฉันหาเจอเตรียมตัวไว้เลย” ชายผู้ที่เป็นหัวหน้าตะโกนลั่นร้านพร้อมยกเก้าอี้ขึ้นมาโยนไปที่กระจกหน้าต่างร้าน

 

 

 

เพล้ง!!!

 

 

 

ด้วยความตกใจทำให้นายอนเผลอส่งเสียงร้องออกมา

 

“เห้ย เสียงอยู่ทางนั้นไปจับตัวมา!!

 

 

นับเป็นโชคดีที่การพยายามโทรหามินะครั้งที่3เป็นผล ทันทีที่มินะรับสายฉันรีบพูดขอความช่วยเหลือแต่ยังไม่ทันได้พูดหมดประโยคผู้ชายตัวสูงใหญ่กล้ามโตท่าทางน่ากลัวก็แย่งมือถือฉันไปตัดสายพร้อมปิดเครื่อง

 

 

“หมดเวลาสนุกแล้วละแม่กระต่ายน้อย” ชายคนนั้นพูดแล้วลากนายอนออกมาให้มาพบกับนายของตัวเอง

 

 

ตุบ!!!

 

 

ชายคนนั้นโยนนายอนลงพื้นอย่างจังทำเอาให้ผู้หญิงตัวเล็กแรงน้อยนั้นจุกไปทั้งตัว

 

 

“หึ กว่าจะโผล่หัวออกมาได้! ทำไม?กลัวหรอ” ชายผู้ที่คิดว่าเป็นหัวหน้าแก๊งยื่นมือมาบีบแก้มนายอนอย่างแรงให้มองมาที่หน้าเขา

 

นายอนพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายได้อยู่ดี

 

 

“อ่อ หรือวันนั้นมีผู้หญิงหน้านิ่งอยู่ด้วยเลยไม่กลัวหรอ? แล้ววันนี้เขาไปไหนละ?.....” ชายคนนั้นพูดพร้อมมองไปทั่วร้าน “วันนี้เหมือนจะไม่อยู่แหะ”

 

 

“วันนั้นเพื่อนเธอเล่นฉันซะนวมเลยนะ แต่โชคร้ายจังวันนี้เขาไม่อยู่ด้วยสิ” ชายร่างโตยืนขึ้นเต็มความสูงมองนายอนที่กำลังตัวสั่นนิดๆเพราะความกลัว

 

 

“แต่ไหนๆก็มาแล้ว จะให้กลับไปเฉยๆก็มาเสียเที่ยวนะสิ” ชายร่างโตมองสำรวจร่างนายอนด้วยสายตาที่น่ารังเกียจที่สุดสำหรับนายอน

 

 

“รูปร่างหน้าตาก็ใช่ได้นิ อยากลองไปสวรรค์กับพี่ไหมจ๊ะ” ชายคนนั้นพูดพร้อมยื่นหน้าเข้าใกล้นายอน

 

นายอนขยับหน้าออกอย่างรวดเร็ว ถึงนายอนจะไม่ค่อยชอบดูละครหลังข่าวแต่ก็รับรู้ว่าประโยคเมื่อกี้จะสื่ออะไรเมื่อรับรู้ว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายก็ฝาดฝ่ามือไปที่หน้าของชายคนนั้นอย่างจัง

 

 

เปรี๊ยะ!!!

 

 

 

“เห้ยชอบรุนแรงใช่ไหม ได้!” ชายที่ถูกตบหน้ากำลังอารมณ์เดือดชกเข้าไปที่ท้องของนายอนอย่างเต็มแรง

 

อั่ก!

 

 

ตอนนี้นายอนเจ็บและจุกมากเกินที่จะต้านแรงของชายร่างโตที่กำลังลากเธอไปที่หลังร้าน

 

 

“เห้ยพวกมึงเฝ้าต้นทางไว้อย่างให้ใครเข้ามา กูจะสั่งสอนแม่นี่ซะหน่อย”พูดจบชายร่างโตก็ทั้งฉุดและลากนายอนไปหลังร้าน

 

 

ตอนนี้ด้วยความกลัวและความเจ็บทำให้ฉันร้องไห้ออกมา พยายามเรียกหามินะที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน จะมาช่วยเธอรึป่าว

 

“ม...มินะ...ช่วยด้วย..”นายอนพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

 

 

“หึผู้หญิงหน้านิ่งนั้นชื่อมินะหรอ ร้องให้ตายยังไงก็ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก”ฉันลองพยายามขัดขืนอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้ผลฉันไม่สามารถสู้แรงผู้ชายคนนี้ได้เลย

 

เมื่อชายคนนั้นเห็นฉันพยายามขัดขืนจึงโยนฉันไปกระแทกกับตู้เก็บของอย่างจัง

 

 

 

ตึง!!!

 

 

โอ้ย!

 

 

ร่างที่เริ่มไม่มีแรงได้นอนนิ่งอยู่ที่พื้น สีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 

 

“เอาละตอนนี้ก็ถึงเวลาของเราแล้วละ” ชายคนนั้นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

 

นายอนกลัวจึงหลับตาแน่นพยายามเรียกหามินะอยู่ในใจ

 

มินะเธออยู่ที่ไหน มินะช่วยฉันด้วย

 

 

 

 

 

 

 

#ficwho

 

 

 

 

 

/////Talk/////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน

ตอนนี้เขียนไปสงสารอิพี่ไป

ไม่กล้าทำร้ายรุนแรงเลยค่ะ T^T

มินะก็ขี้มโนเก่งเหมือนกันนะ

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #48 InuSmall (@nishishi48) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 14:55
    มินะอยู่ไหนนนนนนนนน

    รู้สึกค้างรอตอนต่อไปอยู่นะคะไรเตอร์
    #48
    0
  2. #47 Pathirun (@Pathirun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 10:28
    มินะมโนได้เป็นฉากๆเลยนะคะ รีบไปช่วยพินายอนด่วนนนนน สงสารนางงงง ไรท์มาต่อด่วนๆเลยคะห่วงพินายอน อิอิ
    #47
    0
  3. #46 THWN (@THWN) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:20
    มินะโว้ยยยยถ้ามาช่วยพินาไม่ได้นะไม่ต้องมาเป็นพระเอกฟิคเลยนะ นอกจากแกจะงี่เง้าและแกจะไม่มีประโยชน์ด้วยไม่ได้ ไปช่วยให้ทันแล้วอย่างี้เง่าอีก พลีสสา
    #46
    0
  4. #45 bear_23 (@tukta_23) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:51
    ฮือออออ ไรท์โหดร้ายตัดบทไปเฉยเลย ทำแบบนี้ด้ายไงงงงงงงงง คือมันค้างมากๆเลย มินะต้องมากช่วยให้ทันนะ มาต่อไวๆนะคะไรท์ สู้ๆจร้าาา
    #45
    0
  5. #44 amp yodaaa (@am0801161775) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:14
    เอ่ออออ~คือค้างอ่ะ มาต่ออีกตอนได้มั้ย นะๆๆๆกราบบ😭
    #44
    0
  6. #43 yungyinggg2 (@yungyinggg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 19:40
    ฮือใจบ่ดีเลยTT
    #43
    0