[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 11 : Chapter -10-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 867
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    18 ส.ค. 59


 

 

Part Mina

 

 

 

 

รถสีแดงกำลังแล่นบนถนนด้วยความเร็วสูง ตอนนี้มินะได้เหยียบจนมิด แซงรถคันอื่นๆด้วยความร้อนใจ

 

 

แต่กลับต้องเจอไฟแดง มินะที่กระวนกระวายทำตัวไม่ถูกแต่ก็นึกขึ้นได้เลยโทรไปขอความช่วยเหลือจากจองยอน

 


“จองยอนตอนนี้นายอนกำลังแย่!” ทันทีที่จองยอนรับสายมินะรีบพูดขึ้นทันทีและได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ทั้งหมด พร้อมบอกให้จองยอนโทรเรียกตำรวจไปช่วยนายอนที่ร้าน เพราะมินะไม่รู้ว่าจะไปช่วยนายอนทันรึป่าว

 

 

 

หลังจากที่ติดไฟแดงอยู่นานตอนนี้มินะก็มาถึงร้านของนายอนแล้ว มินะมองไปบริเวณรอบๆร้านก็มีแต่ผู้ชายตัวใหญ่อยู่หลายคน มินะจึงมองหาเครื่องมือที่จะช่วยกำจัดผู้ชายพวกนั้นออกไป มินะรู้ดีว่านี่มันไม่ใช้ละครที่พระเอกไปช่วยนางเอกแล้วพระเอกต่อสู้กับตัวร้ายได้อย่างง่ายดาย มินะก็เป็นแค่ผู้หญิงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องการต่อสู้อะไร แต่จะให้รอจนกว่าตำรวจจะมามินะก็คงรอไม่ได้เพราะตอนนี้ใจของมินะร้อนยิ่งกว่าไฟพร้อมที่พุ่งเข้าไปหานายอนได้ตลอดเวลา

 

 

 

มินะก็ได้พบขอนไม้ขนาดพอดีมือซึ่งคาดว่าน่าจะมาจากกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่ข้างร้านของนายอน

 


 

เมื่อมินะมีอาวุธก็พยายามหาทางเข้าไปในร้านนายอนแต่จำนวนคนที่ยืนอยู่ข้างนอกมันก็เยอะเกินกำลังของมินะ

 


 

มินะโยนก้อนหินไปที่กระจกร้านเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายบริเวณนั้น

 

 


แกร๊ก

 

 


“เห้ยนั้นใคร! มึงไปดูดิ” ชายคนหนึ่งเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ต้องโดนขอนไม้ฟาดเข้าที่ต้นคอ

 


อั่ก!!

 

 

ชายคนนั้นล้มลงไปนอนกับพื้น มินะไม่คิดเลยว่าการตีที่ท้ายทอยแล้วจะสลบไปเหมือนในหนังในละคร

 

 

 

ตึง!!

 

 

โอ้ย!

 

 

มินะได้ยินเสียงดังโครมครามแล้วเสียงร้องของผู้หญิงตามมาซึ่งมินะมั่นใจว่าเสียงนั่นคือของนายอน นั้นยิ่งทำให้มินะร้อนใจยิ่งไปใหญ่ถ้าจะหลอกล่อพวกนั้นออกมาทีละคนคงช่วยนายอนไม่ทันแน่ๆ

 

 

เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน!! มินะคิดได้ดังนั้นจึงบุกเข้าไปในร้านนายอนทันที อย่างน้อยขอแค่ได้เห็นหน้านายอนตอนนี้ว่าเป็นไงบ้างแค่นี้ก็พอใจ

 

 

 

“เฮ้ย! พวกแกเอานายอนไปไว้ที่ไหน”ทันทีที่ฉันเข้าร้านไปกับไม่เห็นนายอนเห็นแต่พวกผู้ชายหลายคน แทนที่จะมีร่างของนายอน

 

 

“กว่าจะมาได้นะ ลูกพี่ไอ้หน้านิ่งมันมาแล้ว”ชายคนหนึ่งตะโกนดังๆไปหลังร้าน ซึ่งฉันมันใจว่าตอนนี้นายอนต้องอยู่หลังร้านกับไอ้ลูกพี่ของมันอะไรนี้แน่

 

 

 

ทันทีที่รู้ว่านายอนอยู่ไหนฉันก็รีบพุ่งไปที่หลังร้าน กลับต้องเห็นภาพที่ปวดใจมาก นายอนกำลังนอนร้องไห้อยู่ที่พื้นโดยเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยแต่ก็ไม่ได้มากนัก มินะเห็นอย่างนั้นก็พรวดเข้าไปต่อยหน้าของผู้ชายคนนั้นอย่างจัง

 

 

ผัวะ!!

 

 

ผู้ชายคนนั้นล้มลงแต่ด้วยความโกรธ มินะขึ้นไปคร่อมแล้วต่อยอย่างไม่ยั้งมือจนลูกน้องข้างนอกมาลากตัวมินะออกไป

 

 

 

“ปล่อยกูเว้ย!! บอกให้ปล่อยไงวะ” มินะพยายามดิ้น แต่ก็ไม่เป็นผลตอนนี้มีชาย2คนมาล็อคแขนมินะไว้

 


“หึ!มาถึงก็แสบเลยนะมึง” ชายผู้เป็นหัวหน้าลุกขึ้นพร้อมจับปากของตัวเองที่มีเลือดซึม

 

 

 

“มึงทำแบบนี้ทำไม” มินะถามอย่างอารมณ์เสียเมื่อมองไปเห็นสภาพของนายอนตอนนี้

 

 

 

“ตอนแรกกูก็มีปัญหากับมึงนั้นแหละ แต่มึงก็ไม่อยู่ไง จะให้กูกลับไปมือเปล่าได้ไงวะ แล้วยัยนั้นกลับสวยซะด้วยสิเลยอยากจะพาไปเที่ยวสวรรค์ซักหน่อย”ชายคนนั้นพูดอย่างน่ารังเกียจพร้อมยิ้มกวนๆให้ทีหนึ่ง

 

 

 

มินะได้ยินดังนั้นจึงจะพุ่งไปต่อยมันอีกสักรอบแต่กลับโดนล็อคแขนไว้อยู่เลยไม่สามารถทำอะไรได้

 

 

“โธ่เว้ย!!” มินะสบถออกมาอย่างรำคาญตัวเอง รำคาญในความอ่อนแอนี้

 


“ฤทย์เยอะนะมึง แบบนี้ต้องสั่งสอนซะหน่อยละ” ทันทีที่ชายคนนั้นพูดจบก็ต่อยเข้าที่หน้ามินะต่อด้วยที่ท้องอย่างจัง

 

 

อั่ก!

 

 

มินะโดนมันต่อยแค่ทีเดียวกลับปากแตกเลือดไหลออกจากมุมปากและจุกไปหมด

 

 

“ตอนนี้กูมาแล้ว ปล่อยนายอนไปซะ” มินะพยายามพูดอย่างใจเย็น อย่างน้อยก็ขอให้นายอนปลอดภัย

 

 

“คงไม่ได้นะสิ.....เมื่อกี้มึงมาขัดจังหวะกูพอดีเลย กูจะให้มึงดูกูพายัยนี้ไปสวรรค์ก็แล้วกัน ฮ่าๆๆๆ” หัวเราะเสร็จชายคนนั้นก็ขึ้นไปคร่อมนายอนพร้อมกับไสร้ซอกคอขาวของนายอนอย่างสนุกสนาน

 



นายอนไม่มีแรงที่จะต้านแล้วจึงทำได้แค่นอนร้องไห้ออกมาเท่านั้น ทันทีที่มินะเห็นหยดน้ำตาไหลออกมาจากตาของนายอนใจของมินะเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ จึงพยายามดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่ได้ผล

 



ความเจ็บปวดแล่นมาที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเมื่อเห็นนายอนร้องไห้ต่อหน้าต่อตาแต่ตัวเองก็ไม่สามารถช่วยได้ มินะจึงใช่แรงสุดท้ายเหยียบเท้าชายที่ล็อคแขนเธอไว้ทั้งสองทำให้ตอนนี้มินะเป็นอิสระ มินะต่อยเข้าที่หน้าของชายที่ล็อคแขนมินะไว้จนเซล่มไป มินะหันมาทางหัวหน้าแก๊งที่กำลังสนุกอยู่กับการไสร้คอนายอน

 

 

 

มินะรีบเข้าไปดึงหัวของผู้ชายคนนั้นออกมา

 



“อย่ายุ่งกับนายอนกู!!” ด้วยความโกรธที่มีมากกว่าสติทำให้มินะรัวหมัดเข้าที่หน้าของชายผู้ที่เป็นหัวหน้าแก๊งไม่ยั้ง

 

 

เสียงของรถตำรวจดังขึ้นทำให้ลูกน้องที่อยู่หน้าร้านหรือข้างนอกหายไปหมดเหลือแต่หัวหน้าแก๊งที่นอนอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดจากหมัดของมินะ

 

 

ทันทีที่มินะเห็นว่าหัวหน้าแก๊งไม่มีแรงจะมาสู้กับตัวเองแล้วมินะจึงรีบไปหานายอนที่กำลังนอนร้องไห้อยู่

 

 

“นายอน มินะมาแล้วมินะขอโทษที่มาช้านะคะ” มินะกอดนายอนพร้อมกับพูดเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

นายอนไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเบาๆ มินะลูบหัวนายอนเบาๆเป็นการปลอบนายอน นายอนตอนนี้ร้องไห้อย่างหนักและตัวก็สั่นมากทำให้มินะยิ่งโกรธผู้ชายคนนั้น ไวเท่าความคิดมินะกำลังจะลุกไปอัดมันอีกซักรอบแต่นายอนห้ามมินะก่อน

 



“พะ...พอแล้วมินะ...ฮึก...ขอกอด....ฮึก...ซักพักได้ไหม”นายอนพูดพร้อมกับสะอื้นไปด้วย ทำให้มินะสงสารจับใจกลับไปกอดนายอนแล้วลูบหัวเหมือนเดิม

 

 

ตอนนี้ตำรวจก็จับลูกน้องที่หนีไปตอนแรกได้บ้างแล้วจึงเข้ามาลากตัวหัวหน้าแก๊งเข้าคุกไป จองยอนที่มาพร้อมตำรวจมาเห็นสภาพของนายอนตอนนี้ก็ตกใจมากกำลังจะถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เห็นสายตาและมือที่ยกมาบอกว่าอย่าพึ่งถามของมินะซะก่อนจองยอนจึงเงียบไป

 

 

มินะที่เห็นนายอนหลับคาอยู่ที่อก ลมหายใจพ่นออกมาอย่างสม่ำเสมอทำให้มินะรู้ว่านายอนได้เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว จึงได้บอกจองยอนว่าเจอกันที่ห้อง จองยอนก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป

 

 

“ขอโทษนะคะ” มินะพูดทั้งๆที่รู้ว่านายอนคงไม่ได้ยินแต่ก็รู้สึกผิดจริงๆถ้าตอนนั้นมินะไม่งี่เง่าแล้วรับสายนายอนตั้งแต่แรกนายอนคงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้

 

 

 

มินะนั่งโทษตัวเองอยู่ในใจซักพักก็ตัดสินใจอุ้มนายอนขึ้นไปที่ห้องเพราะมินะไม่อยากปลุกนายอน ดูเหมือนนายอนจะเหนื่อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 

 

 

พอมาถึงห้องของมินะ มินะก็วางนายอนลงบนเตียงอย่างเบามือกลัวคนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมา นั่งมองสำรวจร่างกายของนายอน มีรอยช้ำอยู่หลายที่ เสื้อผ้าที่หลุดหลุ่ย ทำให้มินะจัดเสื้อผ้านายอนให้ดีเหมือนเดิม ยิ่งเห็นแบบนี้มินะยิ่งโกรธแต่ก็ทำได้แค่กำมือแน่นเพื่ออย่างน้อยก็ระบายความโกรธออกมา

 

 

มินะเฝ้าดูอาการของนายอนซักพักก็ออกมาจากห้องนอน เห็นจองยอนนั่งรออยู่ที่โซฟา จองยอนถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นมินะก็เล่าเรื่องราวทุกอย่าง พอมินะเล่าเสร็จมินะก็คิดอยู่นานที่จะพูดคำนี้ออกมา

 

 

“จองยอน...คือกูรู้ว่ากูไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ออกมาแต่....กูขอดูแลนายอนได้ไหม กูขอเป็นคนที่ดูแล ยืนเคียงข้างนายอนได้ไหม” มินะรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วบอกตรงๆกับจองยอน

 

 

ตอนแรกจองยอนก็ดูอึ้งๆ แต่ก็หัวเราะออกมาทำให้มินะประหลาดใจ

 

 

“ทำไมมึงไม่มีสิทธิ์วะ กูกับนายอนไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย อีกอย่างนะมึงน่าจะพูดกับนายอนมากกว่าไม่ใช่กู” จองยอนพูดพร้อมกับตบไหล่ให้กำลังใจเบาๆ

 


จองยอนจึงเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่มินะเข้าใจผิดให้ฟังแต่ไม่ได้บอกว่านายอนก็มีใจให้มินะเหมือนกัน เพราะคิดว่ามินะน่าจะรู้ด้วยตัวเองจะดีกว่า

 

 

มินะได้ยินอย่างนั้นจึงยิ้มขึ้นมาทันที

 

 

 

กูสัญญา กูจะไม่ทำให้นายอนเสียใจ จะยืนเคียงข้างนายอนตลอด จะไม่ปล่อยมือเลยเว้ย

 

 






#ficwho

 

 

 

 

//////Talk//////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน

ตอนนี้คำหยาบเยอะไปหน่อยขอโทษทีนะคะ เพื่ออรรถรสค่ะ5555

ตอนนี้มินะดูน่ากลัวมาก อารมณ์ประมานว่า แฟนข้าใครอย่าแตะ

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #52 ChomChom_pns (@chompoo_xiumin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 22:40
    มินะลืมไปรึป่าวว่าเป้นผญ. 55555 มินะแมนอ่ะ
    #52
    0
  2. #51 amp yodaaa (@am0801161775) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 18:47
    มิคนแมนมีความแมนสูงมากกกกก!!!!

    รู้สึกอบอุ่นแทนพี่นาอ่ะ รีบๆมาต่อนะไรท์

    สู้ๆค่ะ😀😀😀
    #51
    0
  3. #50 ThisNoName-AoA (@ThisNoName-AoA) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 18:38
    เย้~ นิ่มเราดูๆม่นิ่มเเล้ว~~
    #50
    0
  4. #49 yungyinggg2 (@yungyinggg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 18:32
    อะไรจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!
    #49
    0