[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 20 : Chapter -19-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ก.ย. 59


 


 

 

ชายคนนั้นยังคงจ่อปืนไปที่ทั้งสองจนมีลูกน้องเดินเข้ามา

 

 

 

“ของที่ให้เตรียมไว้ได้แล้วครับ”

 

 

 

“อืมดี ถือว่าต่ออายุให้นิดหน่อยละกัน”ชายคนนั้นหันไปตอบลูกน้องก่อนจะลดปืนลงและเก็บปืนไว้

 

 

“อยากตายแบบไหนดีละ? โดนไฟคลอกตาย? หรือจะ ตกตึกตายดีละ? ไม่สิๆมันดูไม่ค่อยธรรมชาติเลย โดนงูพิษกัดไหม?เหมือนกับที่พ่อกะแม่แกโดนไงละ” ชายคนนั้นยิ้มอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

 

 

 

เมื่อมินะได้ยินอย่างนั้นความอดทนและสติก็ขาดหายกำลังจะลุกขึ้นไปต่อยหน้ามันสักมัดแต่ก็ต้องล้มลงไปเพราะลืมไปว่าตัวเองโดนมัดมือมัดเท้าอยู่จึงทำได้แค่กัดฟันแน่นอย่างเครียดแค้น

 

 

 

“หึๆ แล้วสรุปได้รึยังจะตายแบบไหน?”

 

 



 

“ประกาศๆ ตึกนี้จะทำการเผาตึกอีก5นาทีขอให้ทุกคนที่อยู่ระแวดนี้ออกห่างจากตัวตึกด้วยครับ”

 

 

 

เสียงประกาศจากโทรโข่งข้างล่างดังมาถึงด้านบนเพื่อประกาศจะทำลายตึกร้างนี้

 

 

 

มินะหูพึ่งทันทีและต้องตกใจเมื่อลูกน้องอีกคนเดินถือถังน้ำมันมา

 

 

 

“ฉันกลัวว่าไฟมันจะล่ามมาถึงชั้นนี้ช้าไปเลยเอามาเพิ่มหนะ” ชายคนนั้นยกยิ้มอย่างสนุกเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือกของทั้งคู่

 

 

“ฉันจะให้เวลาสั่งเสียกันนะตอนนี้ก็เหลือเวลาไม่ถึง5นาทีแล้ว” พูดจบชายคนนั้นก็สั่งให้ลูกน้องไปแก้มัดให้ทั้งสอง

 

 

 

ในขณะที่ลูกน้องแก้เชือกที่มือเสร็จแล้วกำลังแก้เชือกที่เท้าให้มินะ มินะก็เหลือบไปเห็นปืนที่เอว จึงจ้องจังหวะที่ลูกน้องกำลังเผลอหยิบปืนขึ้นมาพร้อมจ่อไปที่ลูกน้องและชายคนนั้นสลับกัน

 

 

 

“ถ้าไม่อยากให้ยิงถอยออกไป! อย่าคิดตุกติกนะฉันยิงจริงแน่!” มินะตะโกนสั่ง

 

 

 

ลูกน้องก็ทำหน้าตาเลิ่กลั่กก่อนจะถอยออกไปตามคำสั่ง

 


 

แต่มีลูกน้องคนหนึ่งตุกติกกำลังจะหยิบปืนขึ้นมาแต่มินะเห็นก่อนจึงยิงไปที่มือข้างที่กำลังจะหยิบปืน

 

 


 

ปัง!

 

 

 

อั่ก!

 

 

ชายคนนั้นนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด สมัยตอนเป็นนักเรียนมินะเคยเป็นนักกีฬายิงธนูอยู่สักพักจึงทำให้มินะมีความเล็งแม่นอยู่บ้าง

 

 

 

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยิงจริง!” มินะมองด้วยสายตาที่แข็งกร่าวเหมือนคนละคนกับมินะคนก่อนๆที่ผ่านมา

 

 

 

ชายคนนั้นหันไปซุบซิบกับลูกน้องก่อนที่ลูกน้องจะรีบวิ่งออกไป ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ชายคนนั้นอยู่คนเดียว

 

 

 

“ทิ้งปืนลงซะ” มินะจ่อปืนไปที่ชายคนนั้นพร้อมออกคำสั่ง

 

 

 

ชายคนนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่ายด้วยท่าทางสบายๆไม่ได้มีความกลัวอะไรเลย

 

 

 

เมื่อมินะเห็นว่าชายคนนั้นโยนปืนไปไกลตัวแล้วจึงพุ่งมาต่อยเข้าที่หน้าอย่างจัง

 

 

 

 

ผัวะ!

 


 

ชายคนนั้นเสียหลักล้มลงไปแต่มินะก็ยังตามไปขึ้นคร่อมและส่ายไปอีกหนึ่งมัด

 

 

 

ผัวะ!

 

 

 

“นี่สำหรับที่แกฆ่าพ่อฉัน”

 

 

ผัวะ!

 

 

“นี่สำหรับที่แกฆ่าแม่ฉัน”

 

 

 

ผัวะ!

 

 

 

“และนี่สำหรับที่แกทำร้ายคนที่ฉันรัก” มินะต่อยชายคนนั้นไปรัวๆอย่างไม่มีสติมีแต่อารมณ์ความโกรธแค้นเท่านั้น

 

 


มินะหยุดต่อยพร้อมหายใจอย่างหอบๆ

 

 


ชายคนนั้นยังคงยิ้มมุมปากทั้งๆที่ตอนนี้เลือดก็เต็มปากเขาแล้ว

 

 

 

 

“ถุย! คร่าวนี้ก็ตาฉันแล้วนะ” ชายคนนั้นหันไปถุยเลือดทิ้งก่อนจะเตะมินะให้ลุกขึ้นจากร่างของตนและต่อยไปที่หน้ามินะอย่างจังโดยไม่ทันให้มินะตั้งตัวและต่อยมินะรัวๆอย่างไม่หยุด

 

 


 

นายอนที่นั่งดูมาตั้งนานเหลือบไปเห็นปืนที่คนชายคนนั้นโยนทิ้งจึงวิ่งไปเก็บก่อนจะจ่อไปที่ชายคนนั้น

 

 

 

“หยุด! ฉันบอกให้หยุดให้!” ชายคนนั้นหันไปตามเสียง เมื่อเห็นร่างนายอนที่ยืนถือปืนอย่างสั่นๆและเล็งมาที่ตนก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

 

“หึ รักกันดีจริง คร่าวนี้จะยิงฉันแทนหรอ เอาสิ ยิงเลย” ชายคนนั้นยักไหลอย่างไม่สนใจมากนัก

 

 


อยู่ๆก็มีลูกน้องวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมเอ่ยบอกนายของตนอย่างเร่งรีบ

 


 

“ของพร้อมแล้วครับอีกไม่ถึงนาทีเขาจะเผาตึกแล้วเราต้องรีบออกไปนะครับ”

 

 

 

ชายคนนั้นจึงยอมลุกขึ้นจากร่างมินะที่ตอนนี้ก็ดูสะบักสะบอมพอสมควร

 

 

 

ชายคนนั้นเดินไปถึงประตูพร้อมหยิบถุงกระสอบมาหนึ่งถุง

 


 

“ฉันจะให้รางวัลแกละกันไหนๆจะตายทั้งทีก็ให้ตายเหมือนพ่อมันไปเลย!”ชายคนนั้นยกยิ้มก่อนจะเปิดปากถุง โยนถุงที่มีงูเห่ามาใกล้ๆมินะที่นอนสะบักสะบอมอยู่ที่พื้น

 

 

 

นายอนตกใจกำลังจะรีบวิ่งมาดูแต่มินะห้ามไว้ก่อน

 

 


“อย่าเข้ามามันอันตราย ถอยออกไปห่างๆ” มินะพูดเสียงเบาก่อนจะค่อยๆพยายามลุกขึ้นนั่ง

 

 

 

ชายคนนั้นยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้เห็นผลงานของตัวเองก่อนจะเทถังน้ำมันให้น้ำมันไหลไปทั่วห้องแล้วปิดประตูเสียงดัง

 

 

 

ปัง!

 

 

 

เมื่องูได้ยินเสียงดังก็ตกใจหันไปฉกที่ขาของมินะแต่เมื่อมันได้กลิ่นของน้ำมันที่ไหลเข้ามาใกล้ๆจึงรีบเลื้อยหนีไป

 

 

 

อ๊ะ

 

 

มินะพยายามอย่างมากที่จะไม่ส่งเสียงออกมารอให้งูเลื้อยผ่านไปไกลก่อน

 

 

 

นายอนที่เห็นว่างูเลื้อยหนีไปแล้วจึงรีบวิ่งมาดูมินะ

 

 

 

“มินะๆมินะได้ยินไหม อย่าพึ่งหลับนะ!!”นายอนตบหน้าเบาๆให้มินะมีสติ

 

 

 

นายอนเริ่มรับรู้ถึงความร้อนจึงเดินออกมาดูตรงขอบหน้าต่างก็ต้องตกใจเมื่อเขาเริ่มเผาตึกกันแล้วแต่ดูเหมือนสวรรค์จะเป็นใจนายอนได้ยินเสียงพ่อตัวเองจากด้านล่าง

 

 

 

“นายอน มินะ อยู่ไหนกัน!

 

 

 

“หนูอยู่นี่ค่ะพ่อ! ได้ยินหนูไหม!!” นายอนพยายามตะโกนแต่ก็ไร้ประโยชน์ นายอนทั้งทุบกระจกโบกไม้โบกมือเรียกและโชคก็เข้าข้างเธอจนได้

 

 

 

“เฮ้ย! มีคนอยู่บนชั้น4 ดับไฟด่วน!!” ชายคนหนึ่งข้างล่างเมื่อเห็นนายอนโบกมือจึงรีบตะโกนบอกให้ดับไฟที่ตอนนี้ลามไปถึงชั้น2แล้ว

 

 

 

นายอนยิ้มออกมาอย่างเล็กน้อยเมื่อยังมีหวังจึงมาให้ความสนใจกับคนที่โดนงูกัด

 

 


นายอนฉีกชายเสื้อตัวเองมามัดที่ขาของมินะไม่ให้พิษมันแล่นไปที่อื่น

 

 

 

“มินะได้ยินที่ฉันพูดไหม” นายอนพยายามเขย่าตัวไม่ให้มินะหลับตา

 

 

 

ตอนนี้ใบหน้าของมินะเต็มไปด้วยเหงื่อ หน้าแดง เพราะพิษงูยิ่งทำให้นายอนร้อนใจ

 

 

 

สักพักก็มีคนพุ่งเข้ามาช่วยนั้นก็คือพ่อของนายอน

 

 


“นายอนรีบออกไปเร็วลูกเดี๊ยวไฟจะลามมาถึงแล้ว”พ่อของนายอนรีบเข้ามาดึงตัวนายอนไปแต่นายอนพยายามขัดขืน

 

 


“พ่อ เอามินะไปด้วย มินะโดนงูพิษกัด” นายอนพยายามขอร้องอ้อนวอนผู้เป็นพ่อแต่ตอนนี้คนที่มาช่วยมีแค่คนเดียวและไฟที่เริ่มไหม้เยอะขึ้นจึงไม่สามารถพาไปทั้งสองคนได้

 

 

 

“นายอนเราต้องรีบออกไปจากที่นี้แล้ว”พ่อของนายอนพยายามลากนายอนออกมา นายอนร้องไห้ฟูมฟายพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถต้านแรงของผู้เป็นพ่อได้

 

 

 

“มินะ....ฮือ....พ่อช่วยมินะด้วย...ฮือ...”นายอนร้องไห้ออกมาและโดนลากออกมาจากห้องในที่สุด

 

 

 

มินะพยายามลืมตามองนายอนว่านายอนจะปลอดภัยไหม ภาพทุกอย่างมินะนั่งดูด้วยสายตาที่จะพร้อมจะปิดลงทุกเวลา เหตุการณ์เมื่อกี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ มินะคิดสงสัยในใจ…..อ๋อนึกได้แล้ว เหมือนฝันตอนนั้นเลยแหะ ฝันที่มีผู้หญิงกระต่ายโดนคนลากออกไปโดยที่ฉันได้แค่นอนมองอยู่เฉยๆ.....จะเป็นไปได้ไหมนะถ้าผู้หญิงฝันกระต่ายคนนั้นคือนายอนและฉันคือคนที่นอนอยู่......

 

 

 

 

 


 

#ficwho

 

 

 

 

 


////Talk////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน

ความฝันที่มินะพูดถึงคือตอนที่4นะคะใครลืมสามารถไปอ่านได้อีกรอบ

มินะจะเป็นไรมั้ยอ่ะ ฮือ แต่งเองสงสารเอง T-T

คนเราย่อมมีความเห็นแก่ตัวทั้งนั้นแหละ หนูเข้าใจพ่อค่ะเพราะพ่อหล่อ #ผิด

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #109 beambiim (@pitchayaporn_p) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 08:24
    ให้ความรู้สึกแบบเดจาวู เหตุการณ์นี้เหมือนเคยเกิดขึ้นแล้ว แต่เราจำไม่ได้แค่รู้สึกคุ้นๆ มินะ แกฝันถึงเค้าบ่อยมากอ่ะ จะไม่คุ้นได้ไง แต่แค่ในฝันก้อหน่วงแล้ว // ไรท์สู้ๆ นะคะ เปน กลจ. ให้ค่ะ :)
    #109
    0
  2. #105 THWN (@THWN) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 01:27
    เกือบลืมเลยค่ะว่ามินะเคยฝันแบบนี้5555555555 แต่ไม่ว่ายังไงเชื่อว่าไรท์จะไม่ให้มินะของพวกเราเป็นอะไรแน่ๆค่ะ ????
    #105
    0
  3. #104 OokingkongoO (@OokingkongoO) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 23:14
    มินะต้องสตรองให้มากๆนะ
    #104
    0
  4. #103 soul_sweet (@soul_sweet) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 21:18
    อ่านตอนแรกๆ เค้าก็ว่าสองคนนี้ต้องรู้จักกันมาก่อน แต่ก็งงๆว่าจำกันไม่ได้ทั้งคู่เลยเหรอ จนมาสองสามตอนล่าสุดเฉลยว่า โดนลบความจำกันทั้งคู่ โอ๊ยยยยย ชีวิต...
    แต่เค้าก็ยังวนมาเจอกันจนได้ นี่สิ... คู่แท้
    มินะเอ๊ยยยย ซวยกว่าแกมีอีกมั้ย พ่อแม่โดนฆ่าตาย ตัวเองโดนลบความจำไม่พอ ยังจะโดนเผาทั้งเป็นอีก ไหนจะงู.... มาถึงขนาดนี้แล้วแกต้องรอดนะ
    #103
    0