A STAR (MARKBAM)

ตอนที่ 12 : 11.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    29 มิ.ย. 60


A STAR




11.


BamBam



 ในเช้าวันเสาร์ที่หิมะยังตก ผมเปิดประตูหน้าร้านออกไปและพลิกป้ายเป็นคำว่า opened



ผมที่กำลังเช็ดโต๊ะและหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเห็นต้นโอ๊คไร้ใบที่ปกคลุมไปด้วยปุยหิมะ



“ฉันชอบนาย”



อยู่ๆคำพูดของมาร์คผุดขึ้นมาในความคิดของผมเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้



ถ้าวันจันทร์มาถึง ผมควรจะวางตัวกับมาร์คยังไงดี





“น้องแบม"



ขณะที่ผมกำลังเช็ดโต๊ะพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เสียงของแม่ก็ตะโกนเรียกผมจากหลังร้าน



“ครับ” ผมเดินเข้าไปหาแม่



“เดี๋ยววันนี้ช่วยเป็นลูกมือให้แม่ด้วยนะ”



อ้าว ทำไมล่ะครับ”



“สามีของพี่ผู้ช่วยแม่ เค้าเสียชีวิตจ้ะ เกิดอุบัติเหตุแบบไม่คาดฝัน เมื่อเช้ามืดวันนี้โทรมาขอลางานแม่ พูดไปก็ร้องไห้ไป น่าสงสาร สามีก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ๆ”


แม่เว้นช่วงก่อนจะพูดขึ้น


“นี่แหละชีวิต มันสั้น ไม่รู้จะอยู่หรือจะตายวันไหน อยากทำอะไรให้รีบทำ”



ผมเงียบไปสักพักอย่างใช้ความคิด ก่อนจะถามแม่ขึ้นมา



แม่ ความรักคืออะไร”



“แหนะ ไปแอบชอบสาวที่ไหนมาเนี่ย” แม่แซวขำๆ



“เปล่าสักหน่อย”



ผมไม่กล้าบอกแม่หรอกว่า คนที่ทำให้สับสนตอนนี้ไม่ใช่สาวสักหน่อย



“อืม.. ความรักเหรอ ความรักแบบไหนดี แบบที่แม่รักน้องแบมเหรอ"



“ไม่ใช่ ผมจะบอกยังไงดี” ผมก้มหน้างุด รู้สึกกระดากอายนิดหน่อยที่ถามอะไรแบบนี้ออกมา



แต่ผมก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ถามผู้ใหญ่คงจะดีกว่าคิดเองเออเอง



“จ้าๆ เข้าใจแล้ว ความรักหนุ่มสาววัยรุ่น”



แม่ยิ้มล้อๆ



“แม่ว่าความรักคือการที่อยากเจอเขา อยากคุยด้วย อยากรู้ความเป็นไปของเขา บางครั้งก็ทำให้เราใจเต้นแรง ประหม่า สับสน สบายใจ หรือปั่นป่วน เวลาทะเลาะกันก็รู้สึกไม่ดี เอาแต่คิดเรื่องของเขาตลอดเวลา”

           



“แต่ว่านะ..” แม่เงียบไปสักพักก่อนจะเอามือทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง “..ความรักสำหรับแม่อีกอย่างหนึ่งคือ การที่มีพ่ออยู่ในนี้ ต่อให้ร่างกายจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วก็ตาม”



แม่ยิ้มออกมา



เป็นรอยยิ้มที่ผมมักจะเห็นบ่อยครั้งเวลาแม่มองกรอบรูปของพ่อที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียงของแม่



รอยยิ้มที่มีความสุข แต่ก็แสนจะเศร้าสร้อย




“แม่ว่า..ผมยังเด็กเกินไปที่จะมีความรักหรือเปล่าครับ”



“ไม่หรอกจ้ะ ความรักเกิดได้ทุกวัย”



“ผมสับสน ผมลังเล มีแต่เรื่องที่ไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด”



แม่เดินเข้ามาลูบศีรษะผมเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน



“สิ่งหนึ่งที่แม่สอนลูกมาเสมอคือ อย่าปล่อยให้เวลาสูญเสียไปกับความลังเล ชีวิตมันสั้นนะลูก ถ้าอยากกินอะไรก็กิน อยากทำอะไรก็ทำ อยากรักใครก็รักไปเลย โดยเฉพาะความรัก ไม่ต้องไปใช้สมอง ไม่ต้องคิดอะไรมาก ใช้แค่หัวใจก็พอ น้องแบมของแม่โตพอที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆแล้ว จะผิดจะถูกเดี๋ยวเวลาก็พิสูจน์เอง”



ผมเงียบไปสักพัก




 "ความรู้สึกที่ไม่พูดออกไป มันจะกลายเป็นความรู้สึกตกค้างในใจ จนวันหนึ่งที่เราไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกแล้ว แล้วจะมานึกเสียใจทีหลังนะ”




เหมือนเสียงความคิดของผมดังขึ้นมาในหัวใจที่ไร้ความสับสนหลังจากที่ฟังแม่พูด


ผมลังเลมามากพอแล้ว


และในตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมรู้สึกอย่างไร





*******



Mark



ในเช้าวันจันทร์ เพราะอากาศที่หนาวจัดและสภาพถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ จึงทำให้ผมปั่นจักรยานไปโรงเรียนไม่ได้



พ่อไปส่งผมที่ป้ายรถเมล์ที่ใกล้บ้านที่สุด ก่อนจะไปทำงาน



ผมเลือกที่นั่งบริเวณริมหน้าต่างเพราะอยากดูวิวข้างทาง


หิมะสีขาวปลิวผ่านกระจกหน้าต่างไป เวลาจ้องมองปุยสีขาวๆทำให้รู้สึกนุ่มสบายแบบบอกไม่ถูก


ถ้าผมเจอแบมแบม เขาอาจจะไม่คุยกับผม หรืออาจจะวางตัวเป็นปกติเหมือนเมื่อก่อน แล้วผมควรจะทำตัวอย่างไร



ผมเหม่อลอยมองข้างทาง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย


แต่เรื่องเรื่อยเปื่อยที่ผมคิด กลับมีแต่เรื่องของแบมแบมทั้งนั้น



รถเมล์จอดบริเวณป้ายรถเมล์แถวบ้านของแบมแบม


ผมรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อมองเห็นแบมแบมผ่านหน้าต่าง เขามองมาที่ผมด้วยสีหน้าตกใจ


ริมฝีปากของแบมแบมขยับเหมือนกำลังออกเสียงคำว่า มาร์ค


ไอสีขาวฟุ้งออกมาจากปากเขา



แบมแบมเดินขึ้นบนรถเมล์ก่อนจะเลือกนั่งเยื้องหน้าผมไปอีกสองถึงสามแถว


พอนึกถึงเรื่องเมื่อวันก่อนที่เราเพิ่งคุยกันไป ผมก็รู้สึกมองหน้าเขาไม่ติดแปลกๆ


จนกระทั่งถึงป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน




ด้วยสภาพอากาศที่ค่อนข้างยากลำบากในการเดินทาง ทำให้มาถึงโรงเรียนช้ากว่าปกติ


ผมเดินลงจากรถเมล์มา


หิมะสีขาวปกคลุมทั่วพื้นที่ป้ายรถเมล์บริเวณนี้ แม้จะสวมเสื้อโค้ททับชุดนักเรียนก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี


ป้ายรถเมล์ตรงนี้เป็นที่เดียวกันกับที่ที่ผมกอดแบมแบมในวันที่ฝนตก


 

“มาร์ค”



เสียงแบมแบมที่เรียกผมจากข้างหลัง ทำให้ผมหยุดเดิน



เอ่อ คือ.. คือฉันเอาของมาคืน” น้ำเสียงของเขาดูตะกุกตะกัก



ผมหันหลังกลับไปมองของที่แบมแบมยื่นมาให้



ภาพถ่าย?



นั่นมันรูปภาพของผมที่ถ่ายแบมแบมตอนไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ไปอยู่กับแบมแบมได้ไง



“เอ่อ.. ฉันไม่ได้ขโมยมันไปจากนายนะ แต่นั่นมันก็รูปฉันนี่นา” ประโยคหลังแบมแบมพูดงุบงิบกับตัวเองเบาๆ แต่ผมบังเอิญได้ยิน “ฉันเห็นมันหล่นอยู่ตรงพื้นเมื่อวันก่อน”


มิน่าผมหาจนทั่วบ้านแล้วก็ยังไม่เจอ


เขาคงอ่านข้อความหลังภาพนั้นแล้วสินะ



ผมยื่นมือไปรับภาพนั้นจากมือของแบมแบมช้าๆ



“แล้วเรื่องที่นายพูดเมื่อวันก่อน คือฉัน..”



แบมแบมดูประหม่า เขาก้มหน้าหันไปทางซ้ายมือของผม ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดจมูกที่แดงก่ำเพราะอากาศหนาว



ผมรอฟังเขาพูดด้วยใจที่เต้นระทึก



“ฉันคิดว่าตัวเองในตอนนี้ยังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจอะไรในหลายๆอย่าง”



เหมือนหัวใจของผมหล่นวูบลง



เขาเงียบ ผมเองก็เงียบ


เป็นความเงียบที่แสนจะยาวนานในความคิดผม



และแบมแบมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม


“แต่ว่า.. ฉันอยากเติบโตไปพร้อมกับนายนะ”

           


สิ่งที่ผมคิด ความกังวล อึดอัด ความเจ็บปวด ทุกอย่างถูกสลัดทิ้งไปหมด ผมในตอนนี้ทำอะไรไม่ถูก



“เพราะฉะนั้น คืนดีกันแล้วนะ” แบมแบมยื่นนิ้วก้อยมาให้ผมอย่างเคอะเขิน



รู้ตัวอีกที ผมก็เผลอยิ้มออกมาแล้ว



“อืม” ผมยื่นนิ้วก้อยตอบกลับไป



ในเช้าวันที่หิมะตก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจของผม



แบมแบมก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะพูดเสียงดังลนลานใส่ผม



“สายแล้ว รีบไปกันเถอะ!



ผมมองแผ่นหลังของแบมแบมที่เตรียมตัววิ่งเข้าโรงเรียน

 


ตัวของแบมแบมดูผอม กอดแล้วคงจะไม่อบอุ่นเสียเท่าไหร่


แต่ผมอยากกอดเขาจัง แค่แบมแบมคนเดียว



“มาร์ค! เหม่ออะไร เร็วเข้า”


แบมแบมหันมาดึงแขนผมแล้วลากให้ผมเดิน


“แบม”


“ว่า”


“เอ่อ..ขอกอดหน่อยได้ไหม..หนาว”


แบมแบมหันขวับมาหาผมด้วยสีหน้าตลกๆ ตาโต อ้าปากเหวอ 


แก้มอูมๆนั้นขึ้นสีแดงก่ำเหมือนลูกเชอร์รี่ในฤดูร้อนที่พ่อปลูกไว้ในสวน


เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นแบมแบมเขินจนหน้าแดงแบบเต็มๆตา


 

น่ารัก



น่ารักมากจริงๆ



ผมรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา



“ระ..เรื่องแบบนี้ จะขอทำไมเล่า” แบมแบมพูดเสียงอ้อมแอ้ม



“ก็.. เอ่อ กลัวนายจะไม่พอใจ แล้ว.. เราจะไม่คุยกันอีก”



ผมเองก็ตอบไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เราทั้งคู่ตอนนี้ต่างรู้สึกเขินกันและกันจนทำตัวไม่ถูก



“ก็ตอนนั้นมันสับสนนี่นา”



“แล้วตอนนี้ล่ะ?”


แบมแบมไม่ตอบคำถามผม เขาเม้มปากแน่น ก้มหน้า วิ่งหลับตาปี๋เข้ามากอดผมเสียเต็มเหนี่ยวจนผมเซ


นี่คงเป็นคำตอบของเขาใช่ไหม



ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างรู้สึกพองโตในหัวใจ ก่อนจะอ้าแขนกอดแบมแบมที่ตอนนี้ตัวอ้วนพองเพราะอยู่ในเสื้อโค้ทตัวหนา





ตรงป้ายรถเมล์ที่ผมเคยกอดแบมแบมในวันที่มืดครึ้ม และเฉอะแฉะไปด้วยสายฝน



มันคือที่เดียวกันกับที่ที่ตอนนี้เรากำลังกอดกันในวันที่อากาศหนาวและหิมะโปรยปราย



ปุยสีขาวนุ่มนิ่มและเย็นเฉียบนั้นสะท้อนแสงวิบวับเหมือนดวงดาวกะพริบ





เหมือนฝัน



ความฝันในวัยแปดขวบของผมเป็นจริง ตั้งแต่วันแรกที่สบตากับแบมแบม



ดวงดาวที่อยู่บนฟ้า ที่ผมพยายามจะเอื้อมไปให้ถึง ในวันนี้ผมกลับไม่ต้องการมันอีกต่อไป



สิ่งที่ผมปรารถนาที่สุดในตอนนี้คือ



ดวงดาวที่อยู่ในอ้อมกอดของผม



แค่ดวงนี้เพียงดวงเดียว




ผมตกหลุมรักดวงดาวในดวงตาคู่นั้น



ไม่สิ


ผมตกหลุมรักแบมแบม

 



*******

 


BamBam



พวกเราแอบปีนรั้วเข้าไปในโรงเรียน เพราะยืนกอดกันนานเกินไปจนเลยเวลา



มาร์คยืนกอดผมหน้าป้ายรถเมล์ประมาณสิบนาที แล้วเขาก็เอาแต่ลูบศีรษะผมอยู่อย่างนั้น


เป็นสิบนาทีที่แสนจะทรมาน เพราะผมรู้สึกเขินจนเอาแต่ก้มหน้างุดเดินตามมาร์คไป ขณะที่มาร์คเองก็คงจะเขินไม่แพ้ผมเพราะเขาดึงผ้าพันคอขึ้นมาปิดหน้าไว้



ตอนเที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร มีด้วยกันทั้งหมดสี่คน แจบอม แจ็คสัน มาร์ค และผม



มาร์คยัดเยียดอะไรต่อมิอะไรมากมายให้ผมกิน ทั้งพริกหยวก ทั้งกระเทียม ทั้งผักชี ล้วนแล้วมีแต่ผัก  พอผมทำหน้าบึ้งใส่ เขาก็เอาแต่หัวเราะออกมา


มาร์คจงใจแกล้งผมชัดๆเลย



“ถามจริงเหอะ พวกมึงเป็นแฟนกันเหรอ” แจ็คสันหรี่ตามองผมกับมาร์คอย่างจับผิด ขณะที่แจบอมเองก็มองผมกับมาร์คสลับกันไปมา



“ไม่ใช่สักหน่อย” ผมตอบ



“อ๋อเหรอ ทำตัวอย่างกับคู่รักข้าวใหม่ปลามัน” แจบอมพูด



“ไม่ใช่”มาร์คเว้นจังหวะการพูดไป “กำลังเริ่มจีบ ถ้าติดแล้วจะบอก”



ผมหันขวับไปหามาร์คก่อนจะก้มหน้ามองจานข้าวตัวเอง รู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา


“นั่นไง กูว่าแล้ว!!” แจ็คสันตบโต๊ะ พลางยิ้มร่าออกมา



“ร้ายมาก ไอ้เสือ” แจบอมพูดขำๆ ก่อนจะดื่มช็อกโกแลตร้อนจากแก้วในมือ



“กินข้าวไปสิ นั่งจ้องหน้าฉันมันไม่อิ่มหรอกนะ กินผักด้วย จะได้ตัวโตเร็วๆ”



มาร์คเขี่ยผักในจานของตัวเองมาใส่จานผม แล้วก็ยิ้มออกมาเล็กๆ



ผมมองผักในจานข้าวของตัวเองสลับกับมาร์ค ก่อนจะถอนหายใจ แล้วกินมันเข้าไป




หัวใจเต้นแรงจัง




*******











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

897 ความคิดเห็น

  1. #891 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 22:34
    ตายๆๆๆไๆ เขินนนน
    #891
    0
  2. #881 Iluvmarkbam (@tha_pun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 22:25

    ต้องขอบคุณแม่ของแบมแบมนะที่ให้คำแนะนำดีๆในที่สุดแบมแบมก็เปิดใจให้แล้วนะมาร์ค

    #881
    0
  3. #854 GOT7FOR7YOU (@GOT7FOR7YOU) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:45
    เขิลมาก บ้าจริง ตอนวิ่งเข้ามากอดคือเขิลจนดิ้น
    #854
    0
  4. #850 supassara93 (@Rannn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:38
    น่ารัก น่ารัก น่ารักจริงๆเด้อ เขินนำแล้วเนี่ย><
    #850
    0
  5. #838 oiLL (@oilkyumin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 15:02

    น่ารักๆ มีแต่คำว่าน่ารัก ^^


    #838
    0
  6. #831 MTBB97 (@zooyujang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 15:05

    กุ๊กกิ๊กกรุบกรอบมากอ่ะน่ารัก

    #831
    0
  7. #809 Mr.B_4237 (@Botun1botun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 22:01
    อมก. มันแบบๆๆ มันเขินจนไม่รู้จะพูดไรแล้วอ่ะะ ฟสาฟวไกำรกาหสาไฟสฟสไาๆน >/////<
    #809
    0
  8. #797 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 00:55
    อยากตะโกนให้ถึงดาวพลูโต พี่เขิน!!!~~~~~~~
    #797
    0
  9. #759 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 09:48
    มาร์คเป็นคนตรงๆ
    #759
    0
  10. วันที่ 24 เมษายน 2561 / 01:52
    ชัดเจนนน ;/////;
    #756
    0
  11. #709 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 07:12
    กล้าบอกเพื่อนด้วยนะ 5555
    #709
    0
  12. #633 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 09:36
    น่ารักอ่ะ เขินเลยนะเนี่ย
    #633
    0
  13. #621 sukrita03 (@sukrita03) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 08:58
    เขิลเด้ออ^^
    #621
    0
  14. #606 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 14:34
    งื้อออ คำตอบของแบมดีจัง เติบโตไปด้วยกันเนอะ
    #606
    0
  15. #575 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 20:28
    ในที่สุดดด อ้ากเขินอ่ะ
    #575
    0
  16. #566 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 00:43
    โว้ย เขินเว้ย ดีกันแล้ว
    #566
    0
  17. #552 ArTuan94 (@igotmarkbam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:08
    โอ้ยยยย อบอุ่นอะไรเบอร์นี้ มันดีมากๆเลยอะ 
    #552
    0
  18. #546 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 14:25
    งื้อออออออออออ โตไปด้วยกันนะ
    #546
    0
  19. #531 Robot-hajima (@yosuga-sora-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 03:15
    กรี้ดดด พอสารภาพความในใจแล้วน้องแบมดูไม่ค่อยเขินเท่าน้องมาร์คเลยนะ น้องมาร์คนี่เขินตลอด น่ารัก
    #531
    0
  20. #522 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 13:41
    ขอบคุณแม่แบมที่ทำให้แบมคิดได้ ฮือออ เขินมากกก น่ารัก
    #522
    0
  21. #479 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:58
    แงงงง มันดีมาก เราชอบคำตอบของแบมมาก อยากเติบโตไปพร้อมกับนาน
    #479
    0
  22. #469 sstak (@sstak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:31
    ละมุนหัวใจ
    #469
    0
  23. #465 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:26
    น่ารัก ตอนมาร์คบอกเหมือนความรู่สึกลังเล แต่ตอนบอกว่าอยากเติบโตนี้โดนใจจัง
    #465
    0
  24. #438 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 01:48
    มาร์ค โอ้ย พ่อคนดี ไม่มีอะไรนิยามให้มากกว่านี้แล้ว55555
    #438
    0
  25. #411 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:13
    อ่อนโยนมากกก ละมุนไปหมดดดด
    #411
    0