คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [EXO] SF Insomnia (Sehun x Suho) [EXO] SF Insomnia (Sehun x Suho) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[SF] Insomnia นอนไม่หลับ
Pairing : Sehun x Suho
Author : fairyangelo





 
พี่ใหญ่กับน้องเล็กเขาดูสนิทกันดีเนอะ ^^
 

 
cinnamon

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ย. 55 / 18:39


[SF] Insomnia นอนไม่หลับ
Pairing : Sehun x Suho
Author : fairyangelo


 
 
เสียงสวบสาบของเตียงข้างๆ แม้จะไม่ได้ดังจนปลุกให้ตื่นได้ แต่เขาได้ยินอย่างแจ่มชัด เพราะตัวเขาเองก็ยังคงไม่ได้เข้าสู่นิทราเหมือนกัน เซฮุนจ้องมองไปยังเตียงข้างๆ ที่อยู่ไม่ห่างกันนักผ่านแสงสลัวของโคมไฟ ที่มักจะเปิดทิ้งไว้ตอนนอนให้พอมีแสงสลัวๆ ในยามค่ำคืน แผ่นหลังแคบของพี่ใหญ่แห่งฝั่ง K โผล่พ้นผ้าห่มผืนหนาที่ร่นลงไปอยู่เกือบถึงช่วงเอว เพราะคนใต้ผ้าห่มพลิกตัวไปมา ตั้งแต่กล่าวราตรีสวัสดิ์กัน นี่เป็นครั้งที่มากกว่า 10 แล้ว ที่พี่ชายตัวเล็กเตียงข้างๆ พลิกตัว เปลี่ยนท่าไปมาตั้งแต่นอนหงาย แล้วก็พลิกตะแคงซ้าย สักพักก็คว่ำหน้าลง แล้วก็กลับมาตะแคงขวา เป็นอย่างนี้มาร่วมชั่วโมง มีไม่ท่าทีว่าคนเตียงข้างๆ จะหลับเลย


อ่อ ส่วนตัวเขาน่ะเหรอ ที่ยังมานอนแอบดูพฤติกรรมคนเตียงข้างๆได้อยู่นี้ ไม่ใช่ว่านอนไม่หลับ เขาแค่ยังไม่ง่วง เขาเป็นประเภทต้องหาอะไรทำก่อนนอน สักพักก็จะง่วงแล้วหลับไปเอง อย่างวันนี้เขานอนเล่นไอแพด เข้าเว็บดูนั่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย พอกำลังจะเคลิ้มๆ ก็ได้ยินเสียงการขยับตัวมาจากเตียงข้างๆ เสียร่ำไป และนี่ไม่ใช่คืนแรกที่เป็นแบบนี้ พี่ชายข้างเตียงกระสับกระส่ายแบบนี้มาหลายคืนแล้ว ตอนเช้าก็ทำหน้าเหมือนนอนไม่พอ ถึงปากจะไม่พูดบ่น และยังทำตัวร่าเริงเหมือนปรกติ แต่เจ้าตัวจะรู้ตัวไหมว่า มึนเบลอขนาดที่ใครๆก็ต้องเรียกอย่างน้อย 2 ครั้ง ถึงจะหัน ถ้าขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป สักวันคงจะได้ล้มหมอนนอนเสื่อเป็นแน่


“พี่จุนมยอน...” เซฮุนตัดสินใจลองเรียกคนที่เพิ่งพลิกเปลี่ยนท่าไปนอนตะแคงหันหน้าเข้ากำแพงฝั่งตัวเอง และหันหลังให้เขา


“พี่....นอนไม่หลับเหรอ” เซฮุนไม่ถามเปล่า เขาย้ายตัวเองมานั่งอยู่ที่ขอบเตียงของคนตัวเล็ก


“ขอ โทษ....พี่ทำให้นายตื่นหรือเปล่า?” จุนมยอนพลิกกลับมานอนหงาย ใบหน้าสลด เผลอกัดริมผีปากล่างโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมสื่อกระแสความรู้สึกผิดไปยังตาเรียวของน้องเล็กรูมเมทร่วมห้อง


“ไม่ เห็นต้องทำหน้าอย่างนั้นเลย ผมไม่ได้ลุกมาดุพี่สักหน่อย” น้องชายตัวโตอดที่จะนึกขันไม่ได้ พี่จุนมยอนก็เป็นเสียอย่างนี้ เอาแต่คอยเกรงอกเกรงใจ คิดวิตกกังวลไปเสียทุกเรื่อง เขาเป็นน้องแท้ๆ จะเอาแต่ใจ ใช้อำนาจกับเขาบ้างก็ได้ แต่กลับมากังวลและเกรงใจเขาอยู่อย่างงี้


“พี่จุนมยอนนอนไม่หลับ เหรอ ผมเห็นพี่นอนพลิกตัวไปมาอย่างนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” เซฮุนถามอีกครั้ง มือเอื้อมไปจับแก้มใสของคนที่นอนอยู่ด้วยความเคยชิน อุณหภูมิผิวที่สัมผัสก็ปรกติดี แสดงว่าก็คงไม่ได้เป็นหวัดหรือเป็นไข้


“หรือ ว่าแอร์ร้อนเกินไป ปรับอุณหภูมิแอร์ลงหน่อยดีไหม” กลางเดือนมิถุนายน ถึงแม้จะยังไม่เข้าฤดูร้อน แต่เพราะเริ่มมีฝนตก ทำให้อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว เซฮุนทำท่าจะลุกไปหารีโมทเครื่องปรับอากาศ แต่มือเล็กของพี่ชายก็คว้าแขนของน้องชายตัวสูงไว้ก่อน


“เปล่า พี่ไม่ได้ร้อน ไม่ต้องปรับหรอก”


“แต่พี่ดูกระสับกระส่ายไม่สบายตัวเลยนี่นา”


“ไม่รู้สิ พี่ก็แค่...พยายามจะนอนแต่นอนไม่หลับ” คิ้วเรียวของคนตัวเล็กแทบจะขมวดกันเป็นปม ริมผีปากคว่ำง้ำงอเหมือนเวลากลัดกลุ้มใจ


เซฮุนมองใบหน้าของพี่ชายตัวเล็กแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ นิ้วเรียวยาวยื่นไปคลึงระหว่างคิ้วเบาๆ


“ก็เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้น่ะสิ ถึงได้นอนไม่หลับ” ตาเรียวยกยิ้มจนเป็นเส้น เมื่อเห็นท่างอนๆ ของพี่ชายตัวเล็ก


“ถ้ายังไม่ง่วง ก็ไม่เห็นจะต้องผืนพยายามนอนเลย” ไม่พูดเปล่ามือก็ดึงแขนพี่ชายให้ลุกขึ้น


“แต่พรุ่งนี้มีงานแต่เช้านะ ถ้าไม่รีบนอน.....”


“ก็เพราะคิดมากอย่างนี้น่ะสิ” เซฮุนบ่นแทรกขึ้น ไม่ต้องรอให้จุนมยอนพูดจบ


“มา นั่งคุยกันก่อนก็ได้ หรือมีเรื่องเครียดอะไร ระบายให้ผมฟังก็ได้ ผมน่ะเป็นผู้ฟังที่ดีนะ แม่ผมเคยบอกไว้ว่า คนเราถ้าเครียดแล้วจะนอนไม่หลับ แล้วเวลาเครียดๆ นะ ถ้าได้คุยให้คนอื่นฟังบ้าง มันช่วยให้หายเครียดได้” เด็กที่ปรกติไม่ค่อยพูดอย่างเซฮุน วันนี้ต้องพูดเสียยืดยาว เพราะพี่ชายตัวขาว เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์ เหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว เขาน่ะถึงจะเป็นน้องเล็ก แต่ถึงเวลาเขาก็มั่นใจว่าเขาก็โตพอที่จะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของพี่ได้ เซฮุนน่ะอายุตั้ง 18 แล้วนะ อยู่ที่โรงเรียน(!)เขาก็เป็นพี่ใหญ่สุดแล้วด้วย



เมื่อ เห็นความตั้งใจของน้องชายตัวโต จุนมยอนจึงลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียง แล้วคุณที่ปรึกษา(?)เซฮุน ก็ก้าวขึ้นมาบนเตียงของพี่ชายโดยไม่คิดจะถามความเห็นของเจ้าของเตียง น้องชายตัวสูงนั่งพิงกำแพง แล้วดึงตัวพี่ชายตัวเล็กมาให้นั่งพิงอกตัวเอง แขนกอดรอบบ่าแคบของพี่ชายตัวบางไว้หลวมๆ



จุนมยอนนั่งขัด สมาธิอยู่ในวงล้อมร่างกายของคนตัวสูงกว่า สองมือจับแขนของน้องชายที่โอบเขาไว้หลวมๆ ปล่อยตัวให้พิงไปกับอกกว้างที่เสนอเป็นพนักพิงให้กับเขา ปล่อยให้น้องชายจอมอ้อนใช้คางถูเล่นผมของเขาที่กลางกระหม่อม



ใช่ เขารู้สึกดี จุนมยอนชอบเวลาที่เซฮุนเคล้าเคลีย ออดอ้อนเขาแบบนี้ แม้แต่ตอนนี้จุนมยอนก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าเขาเริ่มเคยชิน หรือว่าเสพติดการสัมผัสของเจ้าน้องเล็กขี้อ้อนเซฮุนไปแล้วกันแน่



“อ่าว....อย่าเอาแต่เงียบสิ ไหนคุยให้ผมฟังหน่อยสิ ว่าตอนนี้พี่มีเรื่องอะไรให้คิดบ้าง” คนน้องเอาคางเกยบนบ่า ถามรบเร้าพี่ชายให้พูด


“ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย จริงๆ นะ” พี่ชายตัวเล็กก้มหน้า พูดงึมงำ


“โกหก....” เซฮุนว่าพลาง บีบจมูกของคนตัวเล็กด้วยความหมั่นไส้


“เห็น ชัดๆ ว่าโกหก เห็นผมพึ่งพาไม่ได้หรือไง” เซฮุนส่งเสียงตัดพ้อ ร้อนให้คนตัวเล็กกอดแขนที่โอบรอบตัวเขาแน่นขึ้น พลางเอาแก้มเนียนเคล้าเคลียออดอ้อนกับต้นแขนแกร่งของน้องชาย


“ไม่ใช่อย่างนั้น ก็.... อาทิตย์หน้าเราจะมีงานที่ลอนดอนใช่ไหมล่ะ.....พี่อดกังวลไม่ได้” ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่


“ลอนดอนเหรอ? น่าสนุกออก เรากำลังจะได้ไปเที่ยวลอนดอนกันนะพี่ อังกฤษเชียวนะพี่ ผมล่ะตื่นเต้นจะแย่ อยากจะไปเสียวันพรุ่งนี้เลย”


“เราไปทำงานนะไม่ได้ไปเที่ยว” ร่างเล็กเอี้ยวตัวหันไปมองค้อนน้องชายตัวโตที่โตแต่ตัว แต่นิสัยชอบเอาแต่นึกสนุก ไม่โตตามตัวเลย


“เรา ต้องไปเป็นตัวแทนของนักร้องเกาหลีนะ เราถือชื่อประเทศเราไปด้วยนะ แล้วถ้าเราทำได้ไม่ดี หรือถ้าคนที่โน้นไม่ชอบเราล่ะ ถ้าไม่มีใครมาดูเราเลยล่ะ” เมื่อได้เริ่มปล่อยระบายความกังวลออกมา ก็ดูเหมือนจะหยุดไม่ได้ง่ายๆ ความกังวลต่างๆพลั่งพลูออกมาจากหัวหน้าวงตัวเล็ก ที่ต้องแบกภาระหน้าที่หนักอึ้งไว้บนบ่าตัวเอง ไม่ยอมยกออกวางหรือแบ่งให้ใครๆ บ้าง เพราะคิดว่านั่นคือหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ


เซฮุนกอดรัดวงแขนให้แน่นขึ้น แล้วแนบแก้มตัวเองเข้ากับแก้มเนียนของพี่ชายตัวเล็ก


“โอ๋ๆๆ....คิดมากเขาว่าจะแก่เร็วนะพี่” พลางหัวเราะในลำคอ จับพี่ชายตัวเล็กโยกไปมาเบาๆ เพื่อปลอบโยนให้ใจเย็นลง


“ฉันเปล่าคิดมากนะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้นี่”


“แบบ นี้เขาเรียกว่าคิดมากนั่นแหละ” เซฮุนหอมแก้มใสของพี่ชายขี้กังวลด้วยความเอ็นดู สองมือจับให้ไหล่บางของพี่ชายหันมาหาตัว จ้องมองลงไปในดวงตาเพื่อจะสื่อความจริงใจ


“ไม่เห็นมีอะไรต้อง กลัว พี่ไม่ได้อยู่คนเดียวนะ พี่มีผม แล้วก็สมาชิกทุกคนอยู่ด้วย สมาชิกฝั่ง M ก็คอยเอาใจช่วยพวกเราอยู่ พวกเราจะต้องทำได้ดีแน่นอน ผมเชื่ออย่างนั้น พี่ก็เชื่อพวกเรานะ”


จุนมยอนจ้องดวงตาเรียวของน้องเล็กกลับ แล้วยิ้มให้กับคำปลอบใจของน้องเล็ก



“อืม พี่เชื่อ” พี่ใหญ่ตัวเล็กยิ้มให้กับความน่ารักของน้องชายตัวโต พิงหลังเข้ากับอกอุ่นอีกครั้ง


“แต่ก็ไม่ได้แปลว่า พี่จะหมดความกังวลไปได้นะ” เซฮุนที่ได้ยินดังนั้น กลับเป็นฝ่ายคิ้วขมวดอีกครั้ง


“พี่นี่ ทำไมดื้อแบบนี้ล่ะ” มือใหญ่คว้าจมูกของคนพี่บีบให้อีกที


“โอ๊ย เจ็บนะ” พี่ชายตัวเล็กร้องประท้วง พลางเอามือลูบจมูกป้อยๆ


“ก็เป็นเสียอย่างนี้ ถึงได้นอนไม่หลับแบบนี้ไง” คนที่ดุ ไม่ดุเปล่าเอามือวางบนหัวคนตัวเล็ก ปุ แล้วขยี้ๆ


คนตัวเล็กกว่า พยายามเบี่ยงหนีมือซนของน้องชาย ซ้ายทีขวาที แต่ก็ไม่พ้นโดยขยี้ผมจนหัวยุ่ง


“อื้อ อย่าแกล้งพี่สิ”


“ดื้อ อย่างกะเด็กประถมอย่างนี้น่ะนะพี่ ถ้าพี่ไม่เลิกนิสัยคิดมากแบบนี้สักที แล้วพี่จะนอนหลับลงได้ยังไง” น้องชายตัวโตหยุดแกล้งแล้ว เอาคางมาเกยไหล่บาง แล้วเอ่ยถามอย่างหนักใจ


“ก็....ไม่รู้สิ ของแบบนี้มันบังคับให้หยุดกันไม่ได้สักหน่อย คนจะคิด คนจะเครียด มันบังคับให้หยุดคิด หยุดเครียดกันได้ด้วยเหรอ” พี่ชายตัวเล็ก บ่นอุบอิบ


“ฮืม......” เซฮุน ส่งเสียงฮืมๆ เหมือนกำลังพยายามครุ่นคิด


“อ่ะ” เซฮุนส่งเสียงออกมาราวกับคิดอะไรดีๆออก


“ถ้าหยุดเครียดไม่ได้ ก็ต้องหาวิธีคลายเครียด” เซฮุนพูดขึ้นมาอย่างหนักแน่น ใบหน้ายิ้มภูมิใจกับความชาญฉลาดในการคิดแก้ปัญหาของตัวเอง


“คลายเครียดงั้นเหรอ.....” พี่ชายตัวเล็กทวนคำของน้องชาย


“ใช่เลย ถ้าพี่ได้คลายเครียด ได้ปลดปล่อยบ้าง พี่จะหลับสบายแน่นอน”


“คลาย เครียด....ปลดปล่อย....แล้ว ต้องทำอะไรล่ะ จะออกไปวิ่งเล่น หรือตะโกนโวยวายก็ไม่ได้หรอกนะ” ตอนนี้พวกเขาเดบิวต์แล้ว ถึงจะแค่เพิ่ง 2 เดือน แต่พวกเขาก็มีแฟนๆ ที่คอยตามติดพวกเขาอยู่ไม่น้อย จะให้ออกไปเที่ยวเดินเล่นตามใจ แบบเมื่อก่อนมันก็เป็นไปได้ยากแล้ว จุนมยอนยิ่งคิด คิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปใหญ่


“มีวิธีที่ดีกว่า ออกไปวิ่งเล่น หรือร้องตะโกนน่า” จุนมยอนที่ได้ยินดังนั้นก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ เงยหน้าขึ้นมองน้องชายเจ้าแห่งไอเดีย ทำตาปริบๆ อย่างต้องการคำเฉลย



เซ ฮุนส่งรอยยิ้มที่มันดูยังไงก็ออกจะดูเจ้าเล่ห์ไปสักหน่อยให้พี่ชายตัวเล็ก ที่ดูจะสงสัยหนักขึ้นทุกที พลางโน้นตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของพี่ชาย


เฉลย

 
แถม




“ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด” เสียงนาฬิกาปลุกตอน 7 โมงเช้า ดังมาจากนาฬิกาหัวเตียง


คน พี่ขยับตัวหยุกหยิก แขนเรียวของน้องชายยังกอดเอวของเขาไว้ น้องชายตัวโตยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น คนตัวเล็กกว่าค่อยๆ แกะแขนของน้องชายออก แล้วเอื้อมไปกดปิดนาฬิกาปลุกที่หัวเตียง


เช้าวันนี้สดชื่นกว่าหลายวันที่ผ่านมาจริงๆ คนเป็นพี่ที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงคิด พลางบิดขี้เกียจไปมา


“ต้องตื่นแล้วเหรอ” เสียงยานคางจากน้องชายตัวโตบนเตียง


“อ่า.. นายนอนต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปเช็คห้องอื่นก่อนว่าตื่นหรือยัง แล้วจะมาอาบน้ำ อาบเสร็จแล้วจะเรียก” คนเป็นพี่ลูบหัวน้องชายขี้เซาด้วยความเอ็นดู


“อ่า..พี่ จุนมยอนของผมใจดีที่สุดเลย คนหรือนางฟ้านะเนี้ย” เซฮุนหัวเราะคิกคัก หันไปกอดเอวพี่ชายจากข้างหลัง ฝังใบหน้าเข้ากับเอวพี่ชายอย่างออดอ้อน


“พี่.....ถามอะไรหน่อยสิ” อยู่ๆน้ำเสียงของคนขี้เซาคนเมื่อกี้ ก็เปลี่ยนเป็นใสเหมือนคนตื่นเต็มที่แล้ว


“อะไร เหรอ” พี่ชายตัวเล็กที่กำลังพยายามแกะตัวเองออกจากคนขี้อ้อน หยุดมือลงเมื่อได้ยินคำถามที่เจือกระแสความจริงจัง สายตาจริงจังที่น้องชายส่งมา ทำให้อดหวั่นใจไม่ได้


“พี่เคยทำอย่างนี้กับใครหรือเปล่า”


“ท..ทำ ทำอะไร” ยิ่งถูกจองก็ยิ่งอดประหม่าไม่ได้ การประมวลผลของสมองดูจะช้าลงไปตามด้วย


“ก็ ทำแบบที่ผมทำให้พี่ และที่พี่ทำให้ผมเมื่อคืนไง” คนทำหน้าจริงจัง ถามออกมาตรงๆอย่างไม่มีท่าทางขลาดเขินใดๆ แต่คนถูกถามนี่สิ อายจนควันจะออกหูแล้ว


“ของอย่างนี้จะอยากรู้ไปทำไมเล่า” ไม่ตอบไม่พอ แกล้งทำงอนหนีความจริงอีกต่างหาก ของแบบนี้ใครเขามาพูดกันหน้าตาเฉยแบบนี้ล่ะ


“เอ้า จะมาอายอะไรตอนนี้ล่ะเนี่ย ตอนทำไม่เห็นจะอาย” น้ำเสียงทะเล้นล้อเลียนคนพี่อย่างนึกสนุก


“อะไรเนี่ย ทำไมนายเป็นคนแบบนี้เนี่ย” พี่ชายตัวเล็กแว๊ดใส่ หันไปตีๆๆ คนหน้าไม่อาย


“โอ๊ยๆ กลัวแล้วๆ” คนน้องหัวเราะชอบใจ


“แต่แบบนี้ แปลว่าเคยสินะ” แต่ไม่วายขอแกล้งต่ออีกหน่อย


“จะบ้าหรือไง ไม่เคย” คนพี่แว๊ดออกมาอีกครั้ง เจ้าเด็กบ้านี้ บังคับให้เขาพูดออกมาจนได้



เซฮุนแสร้งทำตาโตตกใจกับคำสารภาพที่ได้ยิน



“หือ ไม่เคยจริงเหรอ แต่พี่.....ไม่เลวเลยนะ” คนน้องตั้งใจหยุดเว้นวรรคตรงนั้นไว้ ละในฐานที่เข้าใจว่าอะไรที่ไม่เลวเลย ร้อนคนเป็นพี่ต้องรีบอธิบาย


“ก็...แหม ฉันโตมาจนป่านนี้ ฉันอายุมากกว่านายอีกนะ เรียนมหาลัยแล้วด้วย ฉันก็ต้องเคยรู้เคยเห็นมาบ้างสิว่า อะไรเขาทำกันยังไง” พูดเสร็จก็แทบจะกัดปากตัวเอง แต่มันก็เป็นเรื่องจริงนี่นา ยุคนี้สมัยนี้แล้ว ถ้าจะบอกว่าโตมาจนอายุ 22 แล้วจะอินโนเซนต์ไม่เคยรู้ไม่เคยเห็นอะไรเลย ก็คงจะโกหกเท่านั้นแหละ


“ฮั่นแน่ ชอบแอบดูหนัง AV ล่ะซี่” น้องชายตัวโตได้ทีแซวไม่เลิก


“ทำ อย่างกะนายไม่เคยดูอย่างนั้นแหละ หน้าตาอย่างนายเนี่ย เป็นต้นขั้วปล่อยของให้เพื่อนๆ แน่ๆ ฉันพนันได้” คนพี่ไม่ยอมถูกแกล้งอยู่ฝ่ายเดียว ต้องเอาคืนให้สาสม


“ฮ่าๆๆๆ” น้องชายตัวโตระเบิดหัวเราะชอบใจ ตอนนี้ความง่วงงุ่นของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง ตื่นอย่างเต็มตาเลยทีเดียว คนตัวสูงกว่ายันตัวขึ้นมา โอบพี่ชายหลวมๆจากด้านหลัง แล้วกระซิบเข้าที่ข้างหู


“พี่เดาผิด แล้วล่ะ ผมไม่นิยมเรียนรู้จากวีดีโอเท่าไหร่หรอก ผมน่ะชอบเรียนรู้จากของจริง คราวหน้าเดี๋ยวผมสอนอย่างอื่นให้พี่อีกก็ได้นะ”


“ไม่จำเป็น” พี่ชายตัวเล็กแว๊ดใส่อีกรอบ พลางหันไปมอง น้องเล็กอย่างไม่เชื่อสายตา เจ้าเด็กนี่มัน.......แก่แดด แก่ลมจริงๆ



FIN



------------------------------------

ฟินจริงๆ ไม่ใช่ฟินนิช แต่เป็นไรเตอร์ค่ะพี่ฟินมากกก >.<
เป็นฟิค exo เรื่องแรกของแองเจโล่เลยทีเดียว ยังไงก็อฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

ที่มาของเรื่องนี้ก็รูปที่แปะนั้นและค่ะ ความฟินมันทุ้มอยู่ในใจตั้งแต่ช๊อตที่ลอนดอนนั้น
สุดท้ายก็เก็บอาการคันไม้คันมือไว้ไม่ไหว ต้องระบายมันออกมาเป็นฟิค
อ่ะๆ เรื่องนี้ทุ้มๆว่าจะเป็นภาค 1 แอบมีพลอตต่อไว้แล้วในใจใน ภาค 2

และสุดท้ายก่อนจากไป ขอบคุณทุกคนที่อ่าน และรักลีดเดอร์ตัวเล็กสุดหัวใจ
แองเจโล้ผู้สนันสนุนลีดเดอร์ตัวเล็กเคะอย่างเป็นทางการค้าาา >.<
ใครเล่นทวิตเตอร์แอดมาคุยกันได้ที่ @fairyangelo นะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ fairyangelo จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    5/5975

    27

    100%

    27 ก.ย. 55

  • แฟนฟิคเกาหลี

    6

    1/5570

    151

    100%

    23 มี.ค. 56

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

27 ความคิดเห็น

  1. #26 PimMy
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 23:48
    อ๊าค 2 คนนี่นะ ทำไรกันอ๊า>
    #26
    0
  2. วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 22:08
    แว้กกก ตอนแรกก็ใสๆ ซักพักเริ่มไม่ใช่ละ 55
    #25
    0
  3. วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 18:41
    ตู้ม!!!ระเบิดตัวเอง>///< โอ๊ยฟินอ่ะ แบบพี่ซูโฮทำให้ฮุนอีก ขอเลือดด่วนค่า~~
    #24
    0
  4. วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 04:35
    นี่น้องสอนอะไรพี่คะเนี่ย กรี๊ดดดดดดดดดด
    จุนน่ารักมากเลยอ่ะ ฮุนหื่นนะะะะะ
    #23
    0
  5. #22 Numwaen
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 15:05
    เด็กแก่แดด -//-
    #22
    0
  6. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:34
    โอยย น่ารักมากก พี่ลีดก็ขี้อาย 555555
    #21
    0
  7. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:33
    อีเน่แกแดดมาก 


    แล้วอย่างงี้คืนต่อไปมันจะเป็นไงเนี้ยฮะ


    เกิดลีดมันไม่ง่วงไม่ต้องทำมันทุกคืนหรอฮะ


    แกไปสอนวิธีประหลาดแบบนี้ได้ไงไอเด็กแกแดด





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:34
    #20
    0
  8. #19 ***
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:06
    พี่ซูโฮไม่เขินเลยหรอนั่น เหมือนอิเน่หลอกรังเเก(?)ลีดเลยอ่ะ คึคึ
    #19
    0
  9. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:24
    เเหมมม อิเน่เเกนี่มันจริงๆเลยนะ ฮ่าๆๆ

    น่ารักอ่ะ เขิลๆๆๆไปยันโลกหน้าา
    #18
    0
  10. วันที่ 20 ธันวาคม 2555 / 22:19
    ฮุนโฮ ><
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    ฟินจนบรรยายไม่ถูกเลยทีเดียว
    ไรเตอร์แต่งฮุนโฮอีกนะคะ ชอบ ><
    #17
    0
  11. วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 23:57
    กรีีสสสสสสสสสสสส! นุ่มนิ่มกะชานมน่ารักมากกกก! ><
    ทีนี้นุ่มนิ่มก็คงหลับสบายขึ้นเยอะ! วันหลังค่อยทำใหม่ 55'
    อิเน่แอบหื่นเบาๆนะ อย่าลืมสอนอย่างอื่นนุ่มนิ่มด้วยล่ะ!!!
    #16
    0
  12. วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 02:42
    ฮุนโฮ~~~~~! (>________<)
    เราฟินเราเขินตัวแตกหมดแล้วนะ (-////////-)'
    #15
    0
  13. วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 01:44
    อู๊ยยยยย ละมุนเว่อ *O*
    เขินมากทำงัยดี นี่คือวิธที่ช่วยให้นอนหลับไวหรอ อิอิอิ >////<
    #14
    0
  14. วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 01:55
    โอ้ยยยย ฮุนโฮพาฟินน
    ชอบๆๆๆคู่นี้><
    พี่ตัวเล็กกับน้องตัวโต>///<
    #13
    0
  15. #12 ANONYMOUS
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 22:16
    -/- กรี๊ดดดด เขินจนตัวลอยแล้วเนี่ย

    อ่านคู่นี้แล้วหัวใจจะวาย
    #12
    0
  16. #11 Hkdhj
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 13:12
    ชอบฮุนโฮอะ^0^ น่ารักที่สุดดดดดด

    #11
    0
  17. วันที่ 30 กันยายน 2555 / 18:38
    โอ้ยฮุนโฮฮฮฮฮฮฮ > <
    ฟินมากกกกกก ฮุนมีแบบเป็นห่วงเป็นใยด้วย 
    ลีดโฮก็เครียดไป -.- 
    ฮุนแอบเจ้าเลห์ตอนท้าย 5555555555555
    ทำลีดเขิน -/- อ่านเองยังเขิน ฟินนน 
    #ขอบคุณสำหรับฟิคฮุนโฮค่า แต่งเยอะๆก็ดีนะคะ 5555 ♥
    #10
    0
  18. #9 melody
    วันที่ 29 กันยายน 2555 / 00:21
    อ้ากกกกกกก ฮุนโฮ

    คู่ลีดเดอร์มักเน่นี่ชอบมานานแล้ว

    แต่ไม่ค่อยมี่ใครแต่งให้อ่านนนน

    ฮือออ เจอแล้วแทบจะวิ่งเข้าใส่

    กราบอกไรเตอร์งามๆ ทำเค้าฟินมากจ้า

    รูปประกอบฟิคนั่นอีกกก กรี้ดดดดดดด

    จะแนบชิดไปถึงหนายยยยย โอยยยย #ไหลตาย



    แต่งมาให้อ่านอีกนะคะ สนุกมากเลยยยย
    #9
    0
  19. วันที่ 25 กันยายน 2555 / 21:21
    gikojk0twfh8]kpg8iupf[hk',k,tg:V6o ถถถถถถถถถถถถ
    #8
    0
  20. วันที่ 25 กันยายน 2555 / 19:11
    อ๊ายยยยยยยยย

    ชอบมากกกก

    ^^

    แต่งฮุนโฮบ่อยๆก็ดีนะค่ะ ^^
    #7
    0
  21. วันที่ 25 กันยายน 2555 / 18:44
    แบบ อ่านไปอ่านมา เริ่มมีความรู้สึก 'สองคนนี้เป็นอะไรกัน'  ฮ่าาา

    #6
    0
  22. วันที่ 21 กันยายน 2555 / 12:31
    แอร๊กกกกกก

    หวานเกิ๊น >,,<
    #5
    0
  23. วันที่ 21 กันยายน 2555 / 10:51
    เราเคยอ่านในexothailandว่าอยู่<br />
    แต่ก็ฟินค่ะฟิน
    #4
    0
  24. วันที่ 21 กันยายน 2555 / 05:51
    หลีดคงนอนไม่หลับทุกคืน...ถ้าเป็นอย่างนี้555
    #3
    0