My Mom ; รักของมัม น้องกันต์จัดให้ [Yaoi , Boy's Love] ll [END]

ตอนที่ 8 : น้องกันต์จัดให้ครั้งที่6 [100per]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    25 เม.ย. 58

O W E N TM.

 


 

น้องกันต์จัดให้ครั้งที่ 6

 

พัทธ์

 

เสียงกริ่งประตูห้องดังขึ้นแต่เช้าทำเอาผมที่กำลังจะเดินไปเตรียมมือเช้าถึงกับขมวดคิ้ว ใครกัน... มาเช้าเกินไปไหมนะ ขาก้าวตรงไปที่ประตูห้องแล้วเปิดออก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำเอาผมถึงกับอึ้งไปทันที ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ละ ผมหันไปมองนาฬิกาอีกรอบ ยังไม่เจ็ดโมงเช้าเลยนะ

 

"คุณคิน..."

 

"ผมมารบกวนรึเปล่าครับ กำลังทำอะไรอยู่ครับ"

 

"กำลังจะไปทำอาหารเช้านะครับ คุณคินมีธุระอะไรรึเปล่าครับ มาแต่เช้าเลย" ผมถามด้วยความสงสัย

 

เขาชูกล่องอาหารขึ้นให้ผมดูก่อนจะตอบ "อาหารเช้าครับ ผมทำข้าวต้มกุ้งมาให้ ข้อมือคุณยังช้ำอยู่เลย ทางที่ดีอย่าให้ข้อมือทำงานหนักดีกว่าครับ เดี๋ยวมันจะหายช้านะ"

 

คุณคินยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง ผมจึงปิดประตูตามหลัง เขาเดินตรงไปที่ครัว "น้องกันต์ละครับ ยังไม่ตื่นหรอ"

 

"ครับ ผมตั้งใจว่าทำอาหารเสร็จจะไปปลุกน้อง" ผมตอบก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาที่กำลังวุ่นกับการหาถ้วยหาชามมาตักข้าวต้ม "รบกวนคุณคินอีกแล้ว ผมรบกวนคุณตั้งหลายเรื่อง ทั้งๆ ที่พึ่งจะรู้จักกันแท้ๆ เลย ขอโทษนะครับ"

 

ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่เจอเขาจนถึงวันนี้ ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้ผมรบกวนเขามากี่เรื่องแล้วนะ ทั้งเรื่องที่เขาไปรับน้องกันต์หลังเลิกเรียน ทำขนมให้น้องกันต์ทาน บางครั้งก็เผื่อมาถึงผมอีก ไหนจะดูแลน้องกันต์ให้เมื่อวาน แล้วยังมาดูแลผมอีก ผมรบกวนเขาเกินไปรึเปล่านะ

 

"คิดมากแค่เรื่องงานก็พอแล้วคุณมัม เรื่องผมอย่าคิดมากเลย ไม่ได้รบกวนอะไรหรอกครับ ไม่ต้องขอโทษด้วย" ยิ้มอีกแล้ว ไม่เคยมีคนบอกเขารึยังไงกันนะว่าอย่ายิ้มมาก คนมองรู้สึกใจมันแกว่งๆ ยังไงไม่รู้สิ

 

ผมว่า... ผมปล่อยให้คุณคิน ก้าวเข้ามาในขอบเขตของผมมากเกินไป และเร็วเกินไปแล้วสิ...

 

"คุณชอบเรียกผมว่าคุณมัม"

 

"หือ?... อ่า จริงสินะ" เขาพยักหน้ารับก่อนจะเล่าถึงเหตุผลที่เรียกผมแบบนี้ให้ฟัง "ก็ตอนแรกผมไม่รู้จักชื่อคุณ ก็เลยเรียกคุณมัมๆ ในใจ"

 

"แต่ตอนนี้คุณก็รู้จักแล้วนิครับ"

 

"แต่คุณมัมน่ารักกว่านิครับ ให้ผมเรียกแบบนี้แหละ ผมว่าน่ารักดี"

 

น่ารักหรอ...

 

"ผม... ไปปลุกน้องก่อนดีกว่า" พูดเสียงเบาแล้วก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องนอนของน้องกันต์ทันที

 

ไม่ได้เขินนะ แต่ทำไมมันรู้สึกปวดแก้ม คันแก้มยังไงไม่รู้สิ

 

หลังจากที่ปลุกน้องกันต์พาไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้วก็พาเดินไปที่ครัว พอน้องเห็นว่ามีใครอยู่เท่านั้นแหละ ก็รีบวิ่งไปกอดขาทันที

 

"พี่คินๆๆๆ พี่คินมาหาน้องกันต์หรอ"

 

"ครับผม เดี๋ยววันนี้พี่คินไปส่งที่โรงเรียนนะ คุณมัมเจ็บมือ ขับรถไม่ถนัด" คุณคินนั่งลงลูบผมน้อง

 

น้องกันต์จะยอมไหมนะ เพราะทุกทีผมจะเป็นคนไปส่งเขานินา ว่าแล้วปากเล็กๆ นั้นก็เริ่มเบะทันที "แต่ว่า... น น้องกันต์อยากให้มัมไปส่ง..."

 

"คนเก่ง สลับกันไงครับ ธรรมดาคุณมัมไปส่งน้องกันต์ใช่ไหม คราวนี้น้องกันต์ไปส่งคุณมัมก่อนนะ คุณมัมเขาก็อยากได้กำลังใจจากน้องกันต์ก่อนไปทำงานนะครับ"

 

น้องหันมาหาผม ก่อนจะเดินเข้ามาผมเลยนั่งลง มือเล็กๆ นั้นยื่นมาผมเลยยื่นมือไปจับ "ครับผม"

 

"มัมอยากได้กำลังใจจากน้องกันต์หรอครับ"

 

ดูท่า... แผนหลอกเด็กของคุณคินจะได้ผล "ใช่ครับ ก็มัมไปให้กำลังใจน้องกันต์หน้าโรงเรียนทุกเช้าเลย มัมเลยอยากให้น้องกันต์ไปให้กำลังใจมัมที่หน้าบริษัทบ้าง"

 

"ได้ครับ! น้องมัมจะให้กำลังใจมัมน๊าาา" พูดจบก็เข้ามากอดมาอ้อนทันทีเลย

 

ผมหัวเราะก่อนจะอุ้มน้องขึ้นแล้วพาไปที่โต๊ะอาหาร "งั้นหม่ำๆ ก่อน เดี๋ยวไปส่งมัมกันนะ วันนี้พี่คินทำข้าวต้มกุ้งมาให้ด้วยนะ"

 

"ขอบคุณครับพี่คินนน~~"น้องหันไปยกมือไหว้คุณคิน

 

"ครับ หม่ำเยอะๆ เลยนะ จะได้โตไวๆ" คุณคินเลื่อนชามข้าวต้มมาให้ผมกับน้องกันต์ รวมไปถึงของตัวเองด้วย

 

ตลอดมื้อเช้าที่มีเสียงพูดคุยของคนสามคน ผมรู้สึกว่า... มันดีกว่าเสียงพูดคุยของคนแค่สองคน...

.

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังอยู่เบาะหน้าข้างคนขับบนรถ BMW สีขาวของคุณคิน โดยมีน้องกันต์นั่งตักผมอยู่ เพื่อไปส่งผมที่บริษัท

 

"ตอนเย็นคุณเลิกงานห้าโมงครึ่งใช่ไหม" เขาถาม

 

"ใช่ครับ"

 

"ถ้าอย่างนั้นสักหกโมงได้ไหม เดี๋ยวผมมารับ"

 

"แต่ร้านคุณปิดสองทุ่มไม่ใช่หรอครับ" ผมรบกวนเขาอีกแล้วใช่ไหม...?

 

"ไม่เป็นไรหรอก พอหมดช่วงห้าหกโมงไปก็ไม่มีคนเท่าไหร่แล้ว อีกอย่างเด็กๆ ในร้านก็ไว้ใจได้ ให้พวกนั้นปิดร้านแทนได้"

 

"ขอบคุณนะครับ" ผมอดที่จะมองเขาเวลาขับรถไม่ได้ เขาดูเท่ห์อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งสวมแว่นตาสีชาแบบนี้ จับพวงมาลัยรถด้วยมือข้างเดียว และรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พี่คินของน้องกันต์นี่เท่ห์จริงๆ เลยนะ

 

แล้วนี่ผมจะนั่งมองเขาทำไมกัน?

 

"มัม คุณมัม"

 

"ค ครับพี่คิน??? เอ้ย... ค คุณคิน..."

 

เพราะคิดเรื่องเขากับน้องกันต์อยู่เลยเผลอเรียกเขาว่าพี่ออกไป ให้ตายสิ... แล้วทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วยนะ

 

"คิดอะไรอยู่ครับ ถึงหน้าบริษัทแล้วนะ"

 

ผมหันออกไปมองนอกรถทันที จริงด้วยสิ ถึงหน้าบริษัทแล้วจริงๆ ด้วย แถมตอนนี้น้องกันต์ยังไปนั่งอยู่บนตักคุณคินแล้วเรียบร้อยด้วย

 

"แหะๆ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"

 

"ไม่เป็นไรครับ น้องกันต์ให้กำลังใจมัมก่อนสิครับ"

 

น้องกันต์โผเข้ามากอดรอบคอผมแล้วก็หอมแก้มซ้ายขวาก่อนจะยิ้มหวานน่ารัก "ตั้งใจทำงานนะฮะมัม เป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนนะ"

 

ผมกับคุณคินหัวเราะออกมาทันทีกับคำพูดของน้อง สงสัยว่าจะเลียนแบบตอนผมพูดเวลาที่ไปส่งน้องที่โรงเรียน

 

"ไม่ใช่ครับน้องกันต์ ต้องพูดว่า ตั้งใจทำงานนะครับ น้องกันต์เป็นกำลังใจให้ ตั้งหากละครับ" คุณคินพูดกับน้อง

 

"อ้าว... หรอฮะ งั้นน้องกันต์พูดใหม่" น้องยิ้มแป้น "ตั้งใจทำงานนะฮะ น้องกันต์เป็นกำลังใจให้~"

 

"คร้าบบบ ขอบคุณนะครับคนเก่งของมัม" ผมบีบแก้มน้องไปเบาๆ อย่างนึกหมั่นเขี้ยว

 

"ตั้งใจทำงานนะครับ ตอนเย็นผมจะมารับ อ๋อ... แล้วก็ นี่ครับยาทา ต้องทายาที่ข้อมือด้วยนะไม่อย่างนั้นไม่หายนะครับ" เขาส่งหลอดยามาให้ ซึ่งผมก็รับไว้

 

"ขอบคุณครับ"

 

ผมยืนมองจนรถของคุณคินขับออกจากหน้าอาคารไป พอดีกับมีรถอีกคันขับเข้ามาจอดแทน

 

"พัทธ์ ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ" คุณพฤกษ์ที่ลงจากรถคันนั้นทักขึ้น

 

"พอดีผมพึ่งมาถึงนะครับ"

 

"อ้าว ไม่ได้ขับรถมาหรอกหรอ"

 

"เปล่าครับ ไม่ได้ขับมา" ผมชักอยากจะเลี่ยงหนีออกจากตรงนี้จัง

 

คุณพฤกษ์พยักหน้ารับ สายตาของเขาเลื่อนมามองที่ข้อมือทำเอาผมขยับมือหลบ แต่ก็ไม่ทันเพราะเขาตรงเข้ามาจับแขนผมทันที "ข้อมือนี่... เพราะพี่ใช่ไหม"

 

"ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"

 

"พัทธ์ เจ็บข้อมือเพราะพี่ทำเมื่อวานใช่ไหม พี่ขอโทษ ไปหาหมอรึยัง พี่พาไป"

 

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องไปหรอก" ผมปฏิเสธทันที

 

"ทำไมละพัทธ์ ไปให้หมอเขาดูหน่อย พี่รับผิดชอบเอง"

 

"ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ คุณคินเขาดูให้ผมแล้วละ"

 

คิ้วของคุณพฤกษ์ขมวดเข้าหากันทันทีที่ผมพูด "ทำไม?"

 

"เขาเป็นเภสัช เขาดูข้อมือแล้วก็ทายาให้ผมแล้ว ถ้ายังไม่หายเดี๋ยวเพื่อนเขาจะมาดูให้เพราะเพื่อนเขาเป็นหมอ ไม่ต้องลำบากคุณพฤกษ์หรอกครับ ผมขอตัวก่อนนะ" ผมรู้ว่าการโกหกมันไม่ดีหรอก แต่ผมก็ไม่ได้โกหกทั้งหมดเสียหน่อย คุณคินทายาให้ผมแล้ว อีกอย่างเพื่อนเขาก็เป็นหมอจริงๆ ถึงแม้จะไม่ได้มาดูข้อมือให้ผมก็เถอะ

 

หลังจากพูดจบผมก็ดึงแขนตัวเองออกจากมือของคุณพฤกษ์ หันหลังเดินเข้าอาคารไปทันที ผมคงต้องเว้นระยะห่างระหว่างผมกับเขาเพิ่มซะแล้วสิ...


 





 

(ต่อค่ะ)

 

คิน

 

ผมชะลอความเร็วของรถแล้วจอดรถไว้ริมฟุตบาทก่อนจะหันไปอุ้มน้องกันต์ที่นั่งอยู่เบาะข้างขนขับขึ้นแล้วพาไปส่งที่หน้าโรงเรียน

 

"เป็นเด็กดีนะครับน้องกันต์ เดี๋ยวเลิกเรียกพี่คินมารับนะ" ผมวางน้องกันต์ลงยืนตรงหน้าประตูโรงเรียน

 

"ฮะพี่คิน มารับน้องกันต์เร็วๆ นะ" น้องกันต์จับมือผมไว้ไม่ปล่อย "น้องกันต์อยากหม่ำเค้ก พี่คินทำให้น้องกันต์หม่ำได้ไหม"

 

อ้อนกันแบบนี้ถ้าไม่ทำให้ผมคงจะใจร้ายเกินไปแล้วสิ "ได้สิครับ เป็นเด็กดีตั้งใจเรียนนะ ตอนเย็นเจอกันครับน้องกันต์"

 

ผมยืนส่งน้องกันต์จนน้องเข้าโรงเรียนเรียบร้อย แต่ก่อนจะได้เดินกลับไปที่รถผู้หญิงคนนึงก็เดินเข้ามาหาผมเสียก่อน คงจะเป็นคุณครูละมั้ง

 

"มาส่งน้องกันต์หรอคะ แล้วคุณพัทธ์ละคะ"

 

"เขาขับรถไม่ถนัดนะครับ ผมเลยอาสามาส่งน้องแทน คุณเป็นครูอยู่ที่นี่หรอครับ"

 

"ใช่ค่ะ แซนดี้ค่ะ เป็นครูประจำชั้นห้องของน้องกันต์" เธอแนะนำตัวพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้า

 

ถ้าผมไม่ยื่นมือไปจับตอบเธอจะหน้าแตกไหมนะ?

 

ผมเลยต้องยื่นมือไปจับมือของเธอ "ผมคินครับ ยังไงฝากดูแลน้องกันต์ด้วยนะครับ เอ่อ... ขอตัวครับ"

 

พูดจบ ดึงมือออก แล้วก็รีบเดินไปขึ้นรถทันที ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ก็ชักจะน่ากลัวแหะ เมื่อกี้ถ้าจับมือทักทายเฉยๆ ก็คงไม่เท่าไหร่หรอก แต่นี่เล่นลูบมือผมไปด้วยนิสิ...

 

หลังจากส่งน้องกันต์เรียบร้อยผมก็ขับรถกลับไปที่ร้าน ตอนนี้ยังไม่มีใครมาสักคนแต่เดี๋ยวอีกพักเปรี้ยวกับฝนก็คงจะมาเพราะพวกเราสามคนจะต้องมาทำขนมเตรียมเอาไว้ก่อน และพอตอนแปดโมงครึ่งพนักงานคนอื่นๆ ก็จะทยอยกันมาจัดร้านเพื่อเปิดร้านในตอนเก้าโมงเช้า

 

"พี่คิน สวัสดีค่า" เสียงของทั้งสองสามปาติชิเย่คนเก่งของร้านผมดังขึ้นมาพร้อมกันเลยครับ

 

"วันนี้มาเช้าจังเลยนะคะ มีอะไรรึเปล่าคะ หรือว่ามีขนมที่ทำยากๆ หรอคะ" เปรี้ยวที่เดินเข้ามาถามผม

 

"เปล่าหรอก พอดีพี่ไปส่งคุณพัทธ์มาแล้วก็ไปส่งน้องกันต์ที่โรงเรียนมา ก็เลยออกมาเช้า" ผมตอบพร้อมกับเตรียมผสมแป้งสำหรับทำเค้ก

 

"เดี๋ยวนี้มีรับมีส่งหรอคะพี่คิน ไหนว่าไม่มีอะไรไง~~"

 

"ก็ไม่มีอะไรจริงๆ นินะ..." ผมบอก "มัวแต่พูดมาทำขนมกันได้แล้ว"

 

"หรอคะ~~"

 

ทำเสียงเชื่อกันเต็มที่เลยนะสองคนนี้

 

แต่มันก็ไม่มีอะไรจริงๆ นิครับ ใช่ไหม? ทุกคนก็รู้อยู่ ข้อมือคุณมัมเจ็บแบบนั้นจะให้ขับรถไปไหนมาไหนเองได้ไง ผมก็แค่อาสาไปส่ง แล้วไหนๆ ก็อยู่คอนโดเดียวกันอยู่แล้วเลยไปรับเขากลับก็ไม่เห็นจะแปลกเลย ผมก็แค่เป็นห่วงเฉยๆ เท่านั้นเอง

 

'ค ครับพี่คิน???'

 

พี่คินหรอ เรียกแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแหะ ถ้าอยากให้เรียกแบบนี้ตลอด จะต้องทำยังไงนะ ตอนนั้นที่หลุดออกมาคงคิดเรื่องผมกับน้องกันต์แน่ๆ เพราะเวลาปกติถ้าเขาคุยกับน้องเขาจะเรียกผมว่า'พี่'ตามน้องกันต์ แต่ถ้าคุยกับผมถึงแม้จะมีน้องกันต์อยู่ด้วยเขาก็จะเรียกผมว่า'คุณ'อยู่ดี

 

ตัวแปรคือน้องกันต์สินะ... หึหึหึ

 

และโดยไม่รู้ตัววันนี้ทั้งวันถ้ามีเวลาว่างผมก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของคุณมัม เมื่อพอรู้สึกตัวว่ากำลังคิดถึงเรื่องของเขาผมก็ได้แต่สะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดออกไป แม้ว่ามันจะทำได้ยากเต็มทีก็ตาม

 

แล้วทำไม... ผมต้องคิดถึงเรื่องของเขาด้วย?

 

นั่นคงเป็นอีกหนึ่งคำถาม ที่ผมไม่สามารถตอบกับตัวเองได้

 

'ค ครับพี่คิน'

 

หือ?? คุณมัมเรียกผมหรอ แต่ไม่สิผมอยู่ที่ร้านของตัวเองอยู่เลยนะ

 

'ครับพี่คิน

 

นั่นเรียกอีกแล้ว

 

'พี่คิน'

 

เรียกแล้วก็พูดสิครับ...

 

"พี่คิน พี่คินครับ พี่คินโว้ยคร้าบบบบบ!"

 

เสียงตะโกนเรียกชื่อผมดังอยู่ใกล้ๆ ทำเอาผมสะดุ้งตกใจตวัดสายตามองเจ้าเป้ด้วยความไม่พอใจ อยู่ใกล้แค่นี้จะตะโกนทำไม

 

"ไม่ต้องมาทำหน้าโหดเลยพี่คิน กระผมเรียกพี่ท่านมานานนนนนนนนนมากแล้ว เอาแต่ใจลอยคิดถึงใครอยู่ครับ" เจ้าเป้ทำหน้าทำตาล้อเลียนผม

 

"ไม่ได้คิดถึงใคร ทำไม มีอะไรละ"

 

"นู้นคร้าบบบ นาฬิกาครับพี่ สามโมงแล้วครับไม่ไปรับลูกชายหรอครับ" เป้ชี้นิ้วไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่บนผนัง "แหม~~ วันนี้เอาแต่เหม่อนะครับ คิดถึงคุณแม่ของลูกหรอครับบบบ"

 

ผมยกนิ้วชี้หน้าเจ้าเป้อย่างคาดโทษ "พูดมาก เพ้อเจ้อจริงๆ เลย"

 

"ฮันแหน่ะๆ! ไม่ปฏิเสธซะด้วย แสดงว่าคิดถึงคุณพัทธ์จริงๆ ละเซ่~"

 

ผมไม่ได้ตอบอะไร ไม่ใช่ว่ายอมรับนะครับ แค่ขี้เกียจพูด ไปรับน้องกันต์ที่โรงเรียนดีกว่า ไม่อยากจะสนใจเจ้าเป้มันครับ เพราะคราวนี้ออกจากร้านช้าผมเลยต้องรีบเดินแทนที่จะค่อยๆ เดินเหมือนทุกครั้ง หน้าโรงเรียนอนุบาลยังคงเต็มไปด้วยผู้ปกครองที่มารอรับลูกรับหลานกันครับ เพราะพึ่งเลิกเรียนได้ไหมนาน ผมเดินเข้าไปในสวนเด็กเล่นตรงชิงช้าเด็กหน้าอาคารเพราะธรรมดาผมจะมารอน้องกันต์ตรงนี้แล้วถ้าน้องออกมาก่อนก็ให้น้องมารอที่ชิงช้า

 

แปลก... น้องกันต์ยังไม่มา นี่ก็เลยเวลาเลิกเรียนมา 15 นาทีแล้วนินา ผมนั่งรอต่ออีกหน่อยจนผ่านไปอีกเกือบ 10 นาทีก็เริ่มร้อนรน น้องกันต์อยู่ไหนนะ...?

 

"คุณครูครับ" ผมเดินเข้าไปหาคุณครูที่จำได้ว่าเป็นครูประจำชั้นของน้องกันต์ "เห็นน้องกันต์ไหมครับ"

 

"เอ๊ะ... น้องกันต์ออกจากห้องมาแล้วนะคะ ออกมาได้สักพักแล้วละค่ะ อาจจะอยู่ที่สวนข้างโรงเรียน เดี๋ยวแซนดี้ไปดูให้นะคะ"

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองดีกว่า คุณครูดูเด็กคนอื่นๆ ไปเถอะครับ"

 

"ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็เป็นหนึ่งในความรับผิดชอบอยู่แล้ว"

 

ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามคุณครูสาวไปที่สวนข้างโรงเรียน บริเวณรอบๆ โรงเรียนเป็นสนามหญ้าแทนที่จะเป็นปูนอย่างน้อยเวลามีเด็กๆ ล้มจะได้ลดอาการบาดเจ็บลงไปได้บ้าง

 

"อย่ามาว่าน้องกันต์นะ!!" เสียงน้องกันต์ตะโกนเรียกความสงสัยให้กับผมได้ทันที ผมไม่เคยเห็นน้องกันต์โกรธหรือตะโกนด้วยความไม่พอใจมาก่อนเลย

 

"ทำเป็นรับความจริงไม่ได้" มีเสียงของเด็กผู้ชายอีกคนดังขึ้นต่อ ผมรีบเดินไปดูทันที

 

น้องกันต์ยืนหันหลังให้ผม ตรงข้ามกับน้องกันต์มีเด็กผู้ชายตัวโตกว่าน้องยืนอยู่สามคน น่าจะอยู่ชั้นประถม

 

"เด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่!" เด็กผู้ชายอีกคนพูดต่อ

 

ผมขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจทันที ผู้ปกครองไม่สั่งสอนบ้างรึไงว่าควรทำตัวยังไง

 

"ไม่จริง!"

 

น้องกันต์ตะโกนตอบ ร่างของน้องสั่น เสียงก็สั่นจนผมทนยืนดูไม่ไหว

 

"คิดจะทำอะไรกัน" แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เด็กก็ยังเป็นเด็กที่กลัวคนตัวโตกว่าแล้วยิ่งเห็นคุณครูที่ยืนอยู่ข้างผมก็รีบวิ่งหนีไปทันที ผมเลยเดินเข้าไปหาน้องกันต์

 

"น้องกันต์ พี่คินมารับแล้วครับ"

 

น้องกันต์หันมามองผม ดวงตาโตๆ นั้นสั่นระริก ก่อนที่จะเบะปากร้องไห้ออกมาเสียงดังจนผมเองยังตกใจ น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม ผมรีบรั้งตัวน้องมากอดไว้แน่น ลูบผมลูบหลังปลอบเป็นการใหญ่

 

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง ไม่ร้องไห้นะ"

 

คุณครูทำท่าจะเข้ามาช่วยปลอบแต่น้องกันต์ก็ไม่ยอมเอาแต่กอดผมไว้แน่น ผมเลยต้องอุ้มน้องขึ้นแล้วเอ่ยขอตัวทันที แล้วรีบอุ้มน้องกันต์ออกจากโรงเรียน ผมพาน้องไปนั่งในสวนสาธารณะใกล้ๆ นั้น

 

"ไม่ร้องนะครับ ไม่ร้องไห้แล้วนะ" ผมวางน้องให้นั่งบนเก้าอี้หินอ่อน ส่วนตัวเองนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า

 

"อึก... ฮือออออ พ พี่คิน ฮืออออ" น้องยังคงร้องไห้ไม่หยุด "เขาว่าน้องกันต์ ฮืออออ ข เขาหาว่า น น้องกันต์ไม่มีพ่อ อึก... ไ ไม่มีแม่ ฮืออออออ ม ไม่จริงใช่ไหม..."

 

ผมลูบผม เช็ดน้ำตาให้น้องอย่างนึกสงสาร "ไม่จริงครับ น้องกันต์มีมัมไง มัมเป็นแม่ของน้องกันต์นะครับ"

 

"ต... แต่ อึก น น้องกันต์ไม่มีพ่อ ฮือออออ ม ไม่มีใคร อึก ร รักน้องกันต์" น้องพูดไปก็สะอึกสะอื้นไป

 

"ไม่จริงเลยครับคนเก่ง มัมรักน้องกันต์ พี่คินก็รักน้องกันต์ คุณตาคุณยายของน้องกันต์ก็รัก ไม่ร้องไห้แล้วนะ"

 

ผมก็ปลอบคนไม่เก่งเสียด้วยสิ ยิ่งเด็กๆ แบบนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ ดูท่าแล้วน้องไม่มีวี่แววว่าจะหยุดร้องไห้เลย ผมจะทำยังไงดีนะ

 

ผมกอดน้องกันต์เอาไว้แน่น ก่อนจะใช้อีกมือล้วงเอาโทรศัพท์ออกมากดโทรหาคุณมัม เรื่องนี้... ผมควรบอกเขา

 

(ฮัลโหลครับคุณคิน) รอสายอยู่ไม่นานปลายสายก็กดรับ

 

"คุณมัม... คุณสะดวกรึเปล่า ผมจะพาน้องกันต์ไปหาคุณที่บริษัท"

 

(มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ) คงเพราะน้ำเสียงของผมเคร่งเครียดกว่าปกติเขาเลยรู้ว่าคงมีปัญหา

 

"อื้อ ก็มีครับ เอาไว้รายละเอียดผมจะบอกอีกที ไม่อยากพูดตอนนี้... ผมจะรีบพาน้องกันต์ไปนะ ถ้ากลับบ้านได้เลยก็จะดีมาก ยังไงใกล้ถึงแล้วผมจะโทรหาอีกที"

 

(น... น้องบาดเจ็บหรอครับ)

 

"ไม่ๆ ไม่มีแผลภายนอก ไม่ต้องเป็นห่วง ผมแค่ไม่รู้จะทำยังไงดี ผมจะรับไปนะ"

 

ผมก้มมองคนที่ยังกอดผมแล้วร้องไห้ไม่หยุดอย่างสงสาร แต่ผมก็ไม่รู้เรื่องราวของน้องกันต์และคุณมัมมาก ผมเลยไม่อยากจะพูดปลอบอะไร กลัวว่าผมอาจจะเผลอพูดสิ่งที่ไม่จริงแล้วถ้าน้องจำไปแล้วรู้ความจริงที่หลังมันจะไม่ดี ทางที่ดีผมควรจะรีบพาน้องไปหาคุณมัมก่อน




 

************************************************

คิดถึงน้องกันต์ พี่คิน คุณมัมกันไหมคะ วันนี้มาต่อให้จนจบแล้วนะ รอกันนานไหม? ไม่นานหรอกเนอะ แค่วันสองวันเอง ^^ แต่ตอนหน้านี่ยังไม่แน่ใจจะมาวันไหนนะคะ เพราะยังแต่งไม่จบเลย แต่งไปได้แค่ประมาณ 60-70% เองค่ะ ไม่ได้มีตอนสำรองไว้ด้วย กลับมาที่ตอนนี้กันต่อ สงสารน้องกันต์... แต่งให้น้องร้องไห้โยเยแล้วสงสาร ไม่อยากให้น้องร้องไห้เลย แต่ถ้าไม่แต่งแบบนี้จุดเปลี่ยนหลายๆ อย่างก็จะไม่เกิดขึ้นเลยค่ะ เลยต้องยอมทำร้ายน้องสักนิดหน่อย(หรอ)เพื่อความสุขในอนาคตของน้องนะคะ

 

ยังไงเจอกันตอนหน้านะคะ แวะไปคุยกันในเพจเฟสบุ๊คของฟางกันเยอะๆ นะ ฟางแวะเข้าไปคุยบ่อยๆ ไปคุยกันได้นะคะ https://www.facebook.com/fgc32yaoi

 

สำหรับคนที่เล่นทวิตเตอร์และอยากพูดคุยถึงนิยายเรื่องนี้ช่วยกันติดแฮชแท็ก #น้องกันต์จัดให้ ด้วยนะคะ มาเล่นกันเยอะๆ เลยนะ

 

รักน้องกันต์ เอ็นดูน้องกันต์กันเยอะๆ นะคะ กดเฟบ กดเมนต์ กดโหวด กดแชร์ แล้วแต่สะดวกเลยน๊า คนละนิดคนละหน่อยเป็นกำลังใจให้น้องกันต์นะคะ จุ๊บๆ ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

2,192 ความคิดเห็น

  1. #2135 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 11:12

    เด็กนิสัยไม่ดีพวกนี้นิน่าตีนักเชียว

    #2135
    0
  2. #2068 GubgibNatchayaa (@GubgibNatchayaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 08:56
    โอ๊ยสงสารน้อง ทำไมรุ่นพี่ใจร้ายกัยนจัง ไม่ร้องนะลูก
    #2068
    0
  3. #2050 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 08:43
    พี่คินสนใจเป็นน้องกันต์มั้ย สงสารน้องออกแล้วน้องก็น่ารักด้วย
    #2050
    0
  4. #2014 blossomorrain (@blossomorrain) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 00:18
    เอาพี่คินมาเป็นพ่อเลยน้องกันต์._.
    #2014
    0
  5. #1992 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 21:05
    เด็กเป..พวกนี้เดียวโดน
    #1992
    0
  6. #1973 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 09:50
    สบสารน้องกันต์ คำพูดทำร้ายเด็กได้จริงๆนะ
    #1973
    0
  7. #1909 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 14:11
    หนอยแน่ะ เจ้าเ้ด็ก- พ่อแม่เลี้ยงมายังไงถึงมาพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นเค้าแบบนี้เนี่ย
    #1909
    0
  8. #1590 fine feel (@kwangwhan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 12:12
    สงสารน้องกันต์
    #1590
    0
  9. #1515 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 13:29
    เด็กพวกนั้นนี่น่าตีจริงๆเลย
    #1515
    0
  10. #1286 mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 14:41
    ไอ้เด็กที่แกล้งน้องกันนั่นใคร?! จะไปฆ่า--โดนจับเข้าโรงพยาบาณบ้า
    #1286
    0
  11. #635 Kuroko Tetsuya_kun (@phingpin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 17:58
    น่าสงสารอ่าาาาาาาา
    #635
    0
  12. #617 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 17:10
    เจ้าเด็ก 3 คนนั่นใคร! จะไปดักตี 55555
    #617
    0
  13. #442 เลือดสีชมพู. (@ziintaeliin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 19:11
    งอแงไม่มีพ่อไป เดี๋ยวได้พ่อเลยลูก ฮิฮิ
    #442
    0
  14. #349 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 20:36
    อีเด็กบ้า มาว่าน้องกันต์ของเจ้ได้ไง ไม่เอา ไม่ร้องนะน้องกันต์
    #349
    0
  15. #212 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 23:16
    เด็กน้อยยยอย่าเสียใจไปเลยมีมัม กะพี่คินอยู่นะ
    #212
    0
  16. #183 yukihana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 17:12
    คุณมัมต้องหาคุณพ่อให้น้องกันต์แล้ว
    #183
    0
  17. #149 mmmmmm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 02:34
    ว่าน้องกันตํแบบนั้นได้ไงงงง ว่าแต่น้องกันตํนี่ใส่ถ่านกี่ก้อนคะ ไม่ใช่หล่ะ 55555 น่ารักมากค่ะ รออัพนะ สู้ๆค่ะ~
    #149
    0
  18. #147 #2311# (@sai-sasina) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 22:10
    พึ่งเข้ามาอ่านค่ะ ชอบมากๆเลย น้องกันต์น่ารัก พี่คินก็น่ารัก คุณมัมก็น่าร้ากกกกก
    #147
    0
  19. #146 ttangkua (@ttangkua) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 19:37
    อยากให้พี่คินเป็นพ่อของลูกเร็วๆ จัง 555 น้องกันต์จะได้มีคุณพ่อ แต่คงจะเร็วไป ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามดีกว่า คุณมัมเปิดใจเร็วๆ น้า~
    #146
    0
  20. #145 ยี่สิบเก้า (@twentynine) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 16:48
    พาไปเปิดตัวเลยจย้าา ( /////// )
    #145
    0
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #143 Nuttaporn Suksomsod (@boebola) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 14:59
    มาแต่งเพิ่มเร็วๆนะคะรออยู่ สนุกมากค่ะ
    #143
    0
  23. #142 meez22 (@nongmeez) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 22:19
    มาต่อเร็วน่าาาาา
    #142
    0
  24. #139 Nest (@nattanate) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 20:31
    พ่อคินไงน้องกันต์55555
    #139
    0
  25. #138 ojarumaru (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 19:35
    พี่คินเนี่ยเป็นผู้ชายที่มีความละเอียดลออมากๆเรยใส่ใจในรายละเอียดทุกอย่างเรย ไม่กล้าที่จ่ะพูดมากไปกลัวจ่ะทำร้ายจิตใจน้องกันต์โดยที่ไม่รู้เบื้องลึกของครอบครัวน้องกันต์ ตอนนี้พี่คินคงอยากทำความรู้จักคุณมัม และน้องกันต์ให้มากขึ้นล่ะสิ เอาเรย เป็นกองเชียร์ให้พี่คินนะ คริ คริ
    #138
    0