[GOT7] เรียกผมว่าขุนแผน (BMARK BNIOR BSON) 4P

ตอนที่ 10 : ยมทูตแจบอม 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61








หลังจากผ่านพ้นวันที่โหดร้ายปานจะกลืนกินศีรษะมาได้ ท่านประธานบริหารอย่างแจบอมที่เดินตุปัดตุเป๋นำคนสนิททั้งสองคนเข้ามาในบ้าน

จากการหลับแบบยิงยาวตั้งแต่ที่บริษัทจนมาโผล่อีกทีที่บ้านก็เล่นเอาท่านประธานที่ลูกน้องนับหน้าถือตาถึงกับมึนหัวแทบหมดสภาพ

ใบหน้าหล่อหมดจดปรากฏร่องรอยของความเหนื่อยล้าจนแทบไม่มีที่ว่าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้แต่ขอบคุณความถึกของตัวเองอยู่เนือง ๆ ที่ทำงานหนักแล้วร่างกายยังแย่แค่นี้

ดวงตาเรียวรีกวาดมองไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่เงียบประหนึ่งบ้านร้างด้วยความแปลกใจ มันก็ใช่ที่เขากลับบ้านค่ำมาก ๆ แต่วันนี้เป็นวันศุกร์แถมยังไม่ดึกเท่าไหร่ เวลานี้เด็กสามคนนั้นก็ยังไม่น่าจะเข้านอนรึเปล่า

“สามคนนั้นนอนแล้วเหรอ” แจบอมเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทสองคนที่เดินหอบข้าวของอยู่เบื้องหน้า

ชางซอบและมินกยูหันมามองเจ้านายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้ากันแล้วได้แต่คิดว่า นั่นมันเมียนายไม่ใช่เมียผมแล้วผมจะไปรู้ได้ยังไง!!

“ห้องคุณอี้เอินกับคุณจินยองยังเปิดไฟอยู่เลย น่าจะยังไม่นอนนะครับ” ชางซอบใช้มือข้างที่ว่างจากการถือกระเป๋าเอกสารชี้ไปที่แสงไฟซึ่งลอดออกมาจากใต้ประตูห้องนอนของมาร์คและจินยอง แจบอมพยักหน้าตอบรับเนือย ๆ แล้วเดินเลี้ยวไปที่ห้องของตัวเอง

“เดี๋ยวพวกแกเอาเอกสารนั่นไปไว้ในห้องทำงานนะ เดี๋ยวฉันอาบน้ำเสร็จแล้วจะเข้าไปเซ็นต์ต่อ” ร่างสูงกวักมือไล่ลูกน้องทั้งสองคนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่ออาบน้ำ  วันนี้เขาเหนื่อยแทบขาดใจเพราะต้องประชุมตั้งแต่เช้ายันเที่ยง เถียงกับพวกผู้บริหารอาวุโสจนเส้นเลือดในสมองแทบแตก ไหนจะต้องเซ็นต์เอกสารที่กองเป็นภูเขาเลากาทั้งวี่ทั้งวันนั่นอีก เยอะขนาดที่คนบ้างานอย่างเลขามินอายังอดบ่นไม่ได้

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีหนึ่ง แจบอมซึ่งนั่งจับเจ่าอ่านเอกสารมาหลายชั่วโมงก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับอาการหูตาลาย เพราะเพ่งอยู่กับตัวหนังสือนานเกินไปจนได้ ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเขื่องก่อนจะบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังกร๊อบ

“จะบ้าตาย เป็นเจ้าคนนายคนนี่เหนื่อยฉิบเลยว่ะ” มือหนายังคงนวดคลึงต้นคอขณะที่เดินออกจากไปจากห้อง

แจบอมเดินหลับตานวดคอออกมาจากห้องทำงาน เขาง่วงจนตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ ยังดีที่มีโกโก้แก้วโปรดจากมาร์คที่เอาเข้ามาให้ตอนช่วงห้าทุ่ม ไม่อย่างนั้นเขาคงจะหมดพลังชีวิตมากกว่านี้

ดวงตาเรียวเหลือบมองไปยังหน้าประตูสามบานที่ตั้งเรียงอยู่ใกล้ ๆ กัน ทุกบานปิดสนิทไม่มีแสงลอดออกมา เดาได้ไม่ยากว่าน่าจะเข้านอนกันหมดแล้ว ชั่ววินาทีที่กำลังจะเดินเลี้ยวเข้าห้องเพื่อเข้านอน จู่ ๆ ฝีเท้าของเขาก็ชะงัก แล้วเดินเลี้ยวไปอีกทาง

มือหนายกขึ้นบิดลูกบิดประตูบานกลางเบา ๆ ก่อนจะพบว่ามันล็อคอย่างแน่นหนา เด็กนี่ลืมไปหรือเปล่าว่านี่มันบ้านเขา เขาอยากเข้าห้องไหนเขาก็ต้องได้เข้า

ประตูบานกลางถูกไขอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างของแจบอมจะแทรกผ่านช่องที่แง้มเอาไว้ มือหนากดล็อคที่ลูกบิดประตูก่อนจะดันบานประตูให้ปิดอย่างเงียบเชียบที่สุด

อากาศภายในห้องนี้อุ่นสบายกว่าด้านนอกมากนัก มองจากอาการซุกผ้าห่มผืนหนาจนขดเป็นก้อนกลม ๆ ของเจ้าของห้องก็พอจะเดาได้ไม่ยาก
แจบอมสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้นก่อนจะนั่งลงบนที่นอนนุ่มอย่างแผ่วเบา

แสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงทำให้ในห้องไม่มืดสนิทแม้เจ้าของห้องจะปิดม่านจนทึบไปหมด ดวงตาเรียวมองร่างสมส่วนในชุดนอนสีน้ำเงินที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่องอย่างเอ็นดู ทีตอนตื่นละชอบทำตาขวางใส่เขานัก ทีตอนนอนนี่ยิ่งกว่าเด็กน้อยเสียอีกนะ ปาร์ค จินยอง

มือหนาเอื้อมไปปัดผมหน้าม้าสีเข้มก่อนจะก้มลงหอมหน้าผากนูนไปหนึ่งครั้ง ปากหยักยิ้มด้วยความเอ็นดูเพราะรู้สึกว่าตั้งแต่วันที่กลับมาจากประเทศจีนครั้งนั้น เขาก็ชักชอบกลิ่นแชมพูที่ใช้มาหลายปีขึ้นไปทุกที โดยเฉพาะเวลามันอยู่บนเส้นผมสีอ่อนของมาร์ค เส้นผมสีดำสนิทของจินยอง และเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเจียร์เอ๋อ

ร่างในผ้าห่มขยับตัวนิดหน่อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความวอแวของใครก็ไม่รู้ในห้วงความฝัน ใบหน้าหล่อใสเบือนไปอีกทางพร้อมกับเรียวแขนที่กอดผ้านวมเอาไว้ต่างหมอนข้าง

แจบอมเห็นภาพนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาไม่ค่อยได้เห็นด้านนี้ของจินยองมากนักเพราะเจ้าตัวเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่งแม้จะอายุยังน้อย

จินยองนับว่าเป็นคนลำดับท้าย ๆ ที่ใกล้ชิดกับเขาเลยก็ว่าได้ เพราะในขณะที่มาร์คเริ่มสนิทและเป็นคู่คิดคอยรับฟังปัญหาของเขา เจียเอ๋อร์เป็นเด็กน้อยน่าเอ็นดูเสมอแม้ว่าจะโดนเขาลวนลามไปแล้ว แต่กับจินยองมันไม่ใช่

ที่พูดมาใช่ว่าเขาจะบอกว่าจินยองไม่เอาใจหรอกนะ แต่เขาสัมผัสได้ว่าภายใต้ใบหน้าแมว ๆ ที่ยิ้มหวานให้เขา ยังมีกำแพงและความเย็นชาอยู่มากต่างหาก ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะเขาเองที่เป็นแบบนี้แล้วเจ้าตัวอาจจะไม่ชอบนิสัย กับอีกส่วนที่อาจจะเป็นเพราะว่าถูกบังคับให้มาอยู่กับเขาทั้งที่ไม่เต็มใจ

ถึงอย่างนั้น แม้เขาจะสัมผัสได้ว่าสิ่งที่เห็นมันคือหน้ากากแต่ก็ใช่ว่าจะมองนิสัยที่แท้จริงไม่ออก จินยองไม่ใช่คนอันตรายอะไร เด็กคนนี้อาจจะแค่ยังไม่เปิดใจกับเขาก็เท่านั้น

ร่างสูงเลิกผ้าห่มผืนหนาขึ้นก่อนจะแทรกตัวเข้าไป สอดแขนแกร่งพลิกตัวอีกคนอย่างแผ่วเบาก่อนจะดึงมากอดเอาไว้ทั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งค่อย ๆ ลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนลงมาลูบที่หลัง

ด้านคนโดนกอดก็ยังคงหลับลึก ดวงตาสีดำขลับภายใต้เปลือกตานวลกลอกไปมาเล็กน้อยขณะที่ในสมองที่ซึ่งยังคงทำงานผ่านภาพแห่งความฝันก็ยังคงทำงานต่อไปเรื่อย ๆ

ปาร์ค จินยองในฝันนั้นค่อนข้างใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เด็กหนุ่มกำลังเดินอยู่บนถนนที่เป็นทางเชื่อมระหว่างบ้านของเขาที่จินเฮกับโรงเรียนที่เรียนสมัยประถม สองขาของเขาค่อย ๆ เดินไปด้วยร่างกายที่หนักอึ้งเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเดินไปที่ไหน

จู่ ๆ แรงบีบเบา ๆ ที่สะโพกก็เรียกให้เขาหันไปด้านหลัง เพื่อจะดูว่าใครมันจะหน้าด้านเดินมาบีบตูดคนอื่นกลางวันแสก ๆ แต่พอหันไปเขาก็ต้องตกใจ นี่มัน…ยมทูตลุค ในเรื่องเดทโน้ต ที่เขาเพิ่งอ่านไป…

“แว๊กกก!!!!!”

“นยอง นยอง!!” แจบอมตะโกนเรียกพร้อมจับมือเรียวที่กำลังทุบอกเขาปั่ก ๆ เอาไว้แน่น ให้ตายเถอะกระดูกหน้าอกพี่จะหักแล้ว!!

 “เฮือก!! อ่ะ…พี่แจบอม…” ทันทีที่เปิดตามองแล้วเห็นว่าเป็นแจบอมที่นอนอยู่ข้าง ๆ จินยองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน ไอ้ยมทูตหน้าตาน่ากลัวนั่นแค่อ่านในการ์ตูนก็กลัวจะบ้าอยู่แล้ว นี่ยังมีเจอแบบระดับ FULL HD พร้อมเหตุการณ์ที่ตัวเองถูกบีบก้นหน้าตาเฉยอีก ฟ้าคค!!

แต่เดี๋ยว…นี่เขาก็ตื่นแล้ว ทำไมถึงยังรู้สึกเหมือนในฝันอยู่ล่ะ

จินยองเอี้ยวกลับไปมองสัมผัสอุ่น ๆ ที่ยังคงทาบทับบั้นท้ายของตัวเอง พอหันกลับไปมองก็พบว่ามือหนาที่กำลังนวดเฟ้นบั้นท้ายของเขาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยมทงยมทูตบ้าบออะไรไม่มีหรอก น่ากลัวที่สุดก็ไอ้พี่บ้านี่แหละ

“นี่!! เอามือออกไป” มือเรียวปัดมือของอีกคนออก พร้อมยันตัวเพื่อจะออกจากอ้อมกอดของอีกคน แต่นอกจากจะขืนตัวออกมาไม่ได้แล้ว เขายังโดยตาลุงหื่นกามใช้แขนรัดลำตัวเองไว้ประหนึ่งงูเหลือมรัดเหยื่ออีก

“นอนไปเถอะ พี่มานอนด้วยเฉย ๆ” แจบอมพูดก่อนที่ทั้งห้องจะเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เสียงหายใจสม่ำเสมอที่ดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีให้หลังจากอีกคน ทำเอาจินยองที่กำลังตกใจและเมาขี้ตาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ขณะที่ต้องซบลงบนอกแกร่งอย่างช่วยไม่ได้เพราะอีกคนไม่ยอมปล่อยจินยองก็เริ่มทบทวนเรื่องราวอีกครั้ง เขาจำได้ว่าก่อนนอนเขาลุกเอาหนังสือการ์ตูนที่อ่านจบแล้วออกไปให้มาร์คอ่านต่อ แล้วก็เดินกลับเช็คว่าห้องของเจียร์เอ๋อล็อคดีหรือไม่ จากนั้นเขาเข้ามานอนพร้อมล็อคประตู...ล็อคประตู งั้นเหรอ

เดี๋ยว…ก็ถ้าเขาล็อคประตูแล้ว แล้วไอ้พี่บ้านี่มันเข้ามาได้ยังไง!!

ไอ้...




“คุณมินอา ผมเซ็นต์เอกสารหมดแล้ว เดี๋ยวจะให้แฟรงค์เอาไปส่งให้คุณที่คอนโดนะครับ”

“แหม ก็ไหนคุณบอกว่าแฟรงค์หล่อสุดล่ะ เบื่อเขาแล้วเหรอ… ให้หล่อกว่านี้ผมก็ต้องไปส่งให้เองแล้วนะ... ฮ่า ๆ ถ้าอย่างนั้นก็เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะให้แฟรงค์เอาเอกสารไปส่ง แล้วคุณน่ะอย่าทำอะไรลูกน้องผมก็แล้วกัน…ก็เห็นเป็นคุณนี่แหละครับ ฮ่า ๆๆๆ”

จินยองที่นั่งเงี่ยหูฟังบทสนทนาพิลึกพิลือลั่นจากอีกห้องมากว่าสามนาทีแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว คราแรกที่ได้ยินเขาก็นึกว่าแจบอมจะแอบมานั่งคุยโทรศัพท์กับสาวที่ไหน แต่ปรากฏว่าฟังไปฟังมาสาวเจ้าในสายน่าจะเป็นเลขาหรือไม่ก็คนใดคนหนึ่งที่ทำงานในบริษัทของแจบอม  ที่สำคัญฝั่งนั้นก็ดูจะเคี่ยวใช่ย่อย ก็ถือว่าเหมาะจะทำงานกับแจบอมล่ะนะ

ประเด็นเรื่องคนในสายเป็นใครนั้นยังไม่น่าสนใจเท่าเนื้อหาในบทสนทนาที่เขาได้ยินเมื่อครู่ ประโยคที่แจบอมเอ่ยปากห้ามไม่ให้คุณมินอาทำอะไรแฟรงค์ 

เท่าที่เคยเห็นบอดี้การ์ดของแจบอมคนนี้เป็นชาวยุโรปที่หล่อเหลาและตัวโตชนิดฆ่าควายด้วยมือเปล่าได้ แหม ชักอยากเห็นหน้าคุณมินอาซะแล้วสิ

แต่พูดก็พูดเถอะ ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมายังไม่รู้สึกแสลงใจเท่าตอนที่ได้ยินแจบอมชมตัวเองว่าหล่อเลย อยากตะโกนให้เสียงทะลุไปอีกห้องเหลือเกินว่า มั่นเนอะ!! ถ้าไม่ติดว่าตาลุงนั่นจะจับเขาลงโทษอีก

ตื้ด ตื้ด ตื้ด

เสียงเรียกของโทรศัพท์มือถือเรียกให้จินยองวางหนังสือในมือก่อนจะหยิบโทรศัพท์บนโซฟามาเปิดดู ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มเมื่อเห็นรายชื่อที่คุ้นเคย

“ครับแม่”

‘จินยองเป็นยังไงบ้างลูก’

“ก็…ก็ดีครับ”

‘…แม่…ฮึก…ขอโทษนะลูก’ จินยองนิ่งไปชั่วอึดใจที่ได้ยินเสียงสะอื้นของแม่ลอดมาตามสาย ดวงตาเรียวรีหลุบลงต่ำเพราะน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมา

 “แม่…อย่าร้องสิครับ อาทิตย์ก่อนผมก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรจริง ๆ” เสียงทุ้มที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นกล่าวปลอบโยนแม่ของตัวเอง

เขารู้ว่าแม่รู้สึกผิดมากที่ยอมให้เขามาแทน แต่มันไม่ใช่ความผิดแม่สักหน่อย เป็นเขาเองต่างหากที่เสนอตัวว่าจะมาแทนโดยไม่ฟังคำทัดทานของใคร และถึงแม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจมาหากย้อนเวลากลับไปได้เขาก็จะเลือกมาเองอยู่ดี เพราะเขาก็คงยอมไม่ได้ถ้าคนที่มาจะเป็นแม่หรือพี่จินซูพี่สาวคนเดียวของเขา

‘แต่ลูกก็ต้อง...’ จินยองลอบถอนหายใจ เขาไม่น่าบอกแม่เลยว่าตัวเองต้องมาอยู่ในสถานะไหน

เพียงเพราะแค่ตอนนั้นอยากพูดให้แม่สบายใจว่าเขาไม่ต้องมาเป็นเบี้ยล่างของอิมซอกบอมที่แก่กว่าหลายรอบ ก็เลยเผลอพูดเรื่องระหว่างเขากับแจบอมไปจนได้ และผลก็เป็นอย่างที่เห็นคือนอกจากว่าแม่จะไม่ได้สบายใจขึ้นแล้ว ท่านยังต้องมานั่งเสียใจอย่างทุกวันนี้อีก

“พี่เขาดีกับผมมากเลยนะครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้นะ” จินยองเลือกที่จะพูดสิ่งที่สบายใจออกไป อย่างน้อยก็รู้สึกดีที่ไม่ได้พูดคำโกหก

ถึงแม้ว่าอิม แจบอมจะไม่ได้มีแค่เขาแต่ฝ่ายนั้นก็ดูแลเขาทั้งสามคนเป็นอย่างดี ทั้งการเลี้ยงดูปูเสื่อจากสองพ่อลูก ทั้งให้เรียนต่อทั้งไปรับไปส่ง วันไหนที่แจบอมไม่สามารถมารับเองได้ก็จะมีบอร์ดี้การ์ดอย่างแฟรงค์ มินกยู หรือไม่ชางซอบ มารับพวกเขากลับบ้านอย่างปลอดภัยเสมอ การมาอยู่กับแจบอมถ้าไม่นับความอันตรายเรื่องนั้นก็ถือว่ากินดีอยู่ดีอย่างปฏิเสธไม่ได้

‘แต่ลูกต้องอยู่กับคนที่ลูกไม่ได้รัก ในฐานะนั้น’ จินยองกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากกับสิ่งที่แม่พูด มันไม่แปลกที่แม่ของเขาจะรู้สึกผิดและไม่มีความสุขอย่างทุกวันนี้ เพราะต่อให้ชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่ดีแค่ไหน แต่เขาก็ยังต้องมาอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเพราะหนี้อยู่ดี

“แม่…อย่าพูดอย่างนี้สิครับ”

‘หรือลูกจะเถียงว่าลูกรักเขา’

“…”

เขาเถียงไม่ได้ เขาเถียงแม่ไม่ได้เพราะทุกอย่างคือความจริง มันคงจะดูตลกร้ายไปหน่อยที่เขาซึ่งไม่ได้เต็มใจมาตั้งแต่แรกจะมาหลงรักแจบอมภายในเวลาเพียงสามเดือน

ถึงแม้ว่าระยะเวลาสามเดือนนี้ทั้งการดูแล ทั้งการผูกสัมพันธ์ทางกายของแจบอมจะทำให้เขาเกิดความรู้สึกดี ๆ อยู่บ้าง แต่ว่านั่นยังไม่ใช่ความรัก เขายังไม่ได้รักแจบอม เขารู้

‘…แม่จะตั้งใจทำให้ฟาร์มของเรากลับมาลืมตาอ้าปากอีกครั้ง เราจะได้มีเงินไปคืนเขาเร็วขึ้น ถึงวันนั้น กลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านเรานะลูก’

“…ครับ”

‘แม่ต้องไปดูงานในฟาร์มแล้ว ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก แม่รักลูกนะ’

“ผมก็รักแม่ครับ”

มือเรียวดึงโทรศัพท์ออกจากหูหลังจากได้ยินเสียงสัญญาณตัดไป จินยองพรูลมหายใจออกเสียยืดยาว ยอมรับว่าคุยกับแม่ทุกครั้งเขาจะเกิดอาการปวดหน่วงในอกแบบนี้เสมอ

แต่จะทำยังไงได้ เขารู้ว่าคนที่บ้านไม่ได้รู้สึกดีกับการที่ต้องปล่อยให้เขามาเป็นของแจบอม ถึงจะคุยแล้วได้ความไม่สบายใจกลับมาแต่เขาก็อยากให้แม่รับรู้เสมอว่าเขายังกินอิ่มนอนหลับไม่ได้ตกระกำลำบากอะไร ได้แต่หวังว่าพี่สาวคนเดียวจะดูแลแม่และไม่ปล่อยให้ทำงานหนักจนล้มป่วยไปเสียก่อน

จินยองถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะไล่เรื่องไม่สบายใจออกจากสมอง มือเรียวหยิบหนังสือที่อ่านค้างเอาไว้ขึ้นมาอ่านต่อ เพราะถึงเขาจะเก็บมาเครียดตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ เอาไว้ค่อยต่อสายคุยกับจินซูเป็นการส่วนตัวยังจะดีเสียกว่า

เวลาผ่านไปหลายสิบนาที ร่างที่เคยนั่งขัดสมาธิอ่านหนังสืออยู่บนโซฟากลางห้องก็เริ่มผล็อยหลับ ใบหน้าหวานแนบไปกับที่พักแขนของโซฟาแลดูคล้ายจะหลับฝันดี ท่ามกลางกลิ่นหอม ๆ ของกระดาษจากหนังสือที่ตั้งเรียงอยู่จนเต็มชั้น

แกร๊ก

ประตูเชื่อมระหว่างห้องหนังสือกับห้องทำงานของเจ้าของบ้านเปิดออกอย่างไม่เบานักแต่ก็ไม่ได้ทำให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องก่อนจะหันหลังไปปิดประตูด้วยเสียงที่เบากว่าเดิมมากเมื่อเห็นว่ามีคนนอนอยู่โซฟา

แจบอมในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีขาวเข้าชุดกับกางเกงวอร์มสีเทาค่อย ๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้คนที่ยังนอนไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแทบทุกครั้งที่เขามาเจอจินยองเจ้าตัวจะต้องหลับโชว์เขาด้วย แถมหลับได้น่าลักหลับมากอีก เป็นอิมแจบอมนี่ช่างยากลำบาก

แจบอมหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ ๆ กับช่วงท้องของอีกฝ่าย มือหนาเกลี่ยปอยผมหน้าม้าที่ลงมาระเปลือกตานวลออก ก่อนจะเอียงใบหน้าให้ตรงกัน

เขายอมรับว่าจินยองน่ารักมาก ด้วยความที่ไม่ได้ผอมบางอย่างมาร์คอาจจะทำให้เจ้าตัวดูแมนกว่า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังน่ารักมากอยู่ดี ทุกอย่างในตัวจินยองล้วนดูน่าบีบน่าหยิกไปหมด ยิ่งไอ้ปากอิ่ม ๆ หงึ ๆ ที่ชอบขยับขมุบขมิบเวลาจะประท้วงเขานี่ด้วยล่ะก็ พูดเลยว่าอยากดึง ขยำ ขยี้ให้ช้ำ คิดแล้วก็อดไล้ปลายนิ้วลงไปบนผิวปากอิ่มตึงไม่ได้

“อือ…อ้าว พี่แจบอม”

“ง่วงทำไมไม่ไปนอนในห้อง มานอนตรงนี้ทำไม” จินยองยกมือขยี้ตานิดหน่อยก่อนจะยันตัวลุกขึ้น โดยที่ลืมไปว่าถ้าเขาลุกจะต้องเจอกับอะไร

ร่างสมส่วนผงะไปนิดหน่อยเมื่อลุกขึ้นแล้วเจอกับใบหน้าของแจบอมในระยะประชิด มือเรียวยันหน้าอกอีกคนเบา ๆ ก่อนจะถดกายหนี ให้ตายเถอะ นี่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับการโดนลวนลามมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ

“ไปไหนล่ะ พี่ทำงานมาเหนื่อย ๆ ขอกำลังใจหน่อยสิ” แขนแกร่งโอบรอบเอวของอีกคนก่อนจะรวบเข้าหาตัวเองจนขาของจินยองเกยขึ้นมาบนตัก

“ทำไมพี่มือไวขนาดนี้เนี่ย ปล่อย” จินยองพยายามดึงมือปลาหมึกออกจากเอวของตัวเอง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่สามารถทำได้ ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ปล่อยให้ไอ้พี่บ้าหื่นกามนี่นั่งกอดให้สมใจอยาก

“พี่เหนื่อยจะตายแล้วเนี่ย ไม่สงสารบ้างเหรอ” เมื่อเห็นว่าจินยองเลิกโวยวายเปลี่ยนมานั่งนิ่ง ๆ ก็ยิ่งรวบตัวจินยองให้ขึ้นไปนั่งเกยขึ้นไปบนตักตัวเองมากขึ้น ด้านคนโดนกอดก็ได้แต่มองบนอย่างอดไม่ได้ นี่ขนาดเหนื่อยนะ ไม่เหนื่อยคงรัดเขาจนกระดูกแหลก

“เหนื่อยบ้าอะไร กอดผมจนกระดูกจะหักแล้วเนี่ย” ใบหน้าหวานบึ้งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ไม่ลวนลามกันสักวันจะตายมั้ยถามจริง

ตื้ด ตื้ด ตื้ด

จินยองหันมองโทรศัพท์ตัวเองก่อนจะหันไปมองหน้าอีกคนเป็นเชิงให้ปล่อย ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาเป็นเพียงการคลายอ้อมกอดเอาไว้หลวม ๆ เท่านั้น

‘อึนอู’

ดวงตาเรียวจ้องที่หน้าจอมือถือเครื่องบางเขม็ง ถ้าเขาจำไม่ผิด อึนอูนี่มันชื่อของเพื่อนจินยองที่ยืนมองเขาอย่างท้าทายวันนั้นไม่ใช่รึไง ไอ้เด็กนั่นที่เขาสังหรณ์ใจว่าจะมาแย่งเอกราชเขาเนี่ยนะ!!

“ฮัลโหล ว่าไงอึนอูอ่า” เสียงทุ้มหวานที่กรอกไปตามสายเล่นเอาแจบอมขมวดคิ้ว นี่ย้ายมาไม่กี่วันสนิทกันจนเรียกกันแบบนี้แล้วเหรอ

“อ๋อ ได้สิ เดี๋ยวเอาไว้ทำเสร็จจะถ่ายให้ดูนะ…โอเค” แขนแกร่งเริ่มกระชับแน่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความสนิทสนมที่เขาไม่ไว้ใจ

“เอาไว้ตอนเย็นละกันนะ หา…อ๋อ ก็อยู่ที่บะ…โอ๊ะ” จินยองผวาเฮือกหดคอหนีเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวกดจูบลงมาที่หลังใบหู ดวงหน้าหวานหันกลับไปมองแรงอีกคนอย่างเอาเรื่อง นี่คุยโทรศัพท์อยู่ มันใช่เวลามั้ยหา!!

“อะ…อ๋อ ไม่มีอะไร แค่นี้ก่อนนะ”

“นี่!!...อ่ะ เดี๋ยว!!” จินยองร้องเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกยกให้ลอยไปนั่งคร่อมขาอีกคนอย่างรวดเร็ว พร้อมมือปลาหมึกที่เริ่มหนุบหนับขึ้นทุกที

“สนิทกันมากมั้ย”

“ฮะ?

“กับไอ้เด็กอึนอูนั่นน่ะ สนิทมากมั้ย” จินยองขมวดคิ้วอย่างสงสัยที่จู่ ๆ แจบอมก็ถามแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนจะพยักหน้าแบบงง ๆ

“ก็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน”

“แค่นั้นเหรอ” แจบอมถามเสียงเย็นเยียบ ขณะที่แขนแกร่งรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนคนบนตักเริ่มรู้สึกตงิด ๆ นี่ไม่ใช่ว่าหึงหรอกนะ

“แล้วพี่จะให้มันแค่ไหนล่ะ ก็นั่นเพื่อนผม” เสียงของจินยองอ่อนลงมาหน่อยเมื่อรู้สึกว่าคนตรงหน้าเขาเริ่มองค์ดาร์กประทับร่าง ความน่ากลัวในวันแรกเริ่มกลับเข้ามาในสมองจินยองอีกครั้ง

“ไอ้เด็กนั่นมันดูไม่ได้คิดแค่นั้นเลยนะ” จินยองเม้มปากแน่น ต่อให้อึนอูจะชอบเขาจริง แล้วจะให้เขาทำยังไงล่ะ มันไม่ใช่ความผิดเขาเสียหน่อย

ร่างเล็กกว่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือไม้ด้านหลังเริ่มรุกรานเข้ามาใต้เนื้อผ้า ไอ้ครั้นจะแหวเหมือนที่แล้วมาก็เกิดรู้สึกไม่กล้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ก็ดูตาขีด ๆ ที่ไอ้พี่บ้านี่ใช้มองเขาสิ โคตรกดดันเลยให้ตาย

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูเรียกให้สองคนที่กำลังนั่งคร่อมกันด้วยท่วงท่าล่อแหลมหันไปมอง ด้านมาร์คซึ่งเป็นคนเปิดประตูเข้ามา พอเห็นว่าในห้องเกิดอะไรขึ้นก็ตกใจแทบทำแก้วในมือหล่นแตก

“โอ๊ะ…เอ่อ…ผมเอาโกโก้มาให้ แต่ว่า…เดี๋ยวกำลังจะออกไป ตามสบายเลย” ร่างใช้มือข้างที่ว่างชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปที่ประตูฝั่งห้องทำงานของแจบอม ก่อนจะหันหลังเพื่อออกจากห้อง

ที่จริงเขาแค่เห็นว่าช่วงนี้แจบอมงานหนัก ก็เลยเอาโกโก้เข้ามาให้เผื่อว่าจะช่วยให้หายเหนื่อยได้บ้าง ไม่นึกว่าจะเข้ามาเจอ…เอ่อ…อะไรแบบนี้ บอกตามตรง ถึงแม้เขาจะเห็นจินยองโดนลวนลามต่อหน้ามาเยอะ แต่นี่มันก็…

“เดี๋ยวสิอี้เอิน มานี่ก่อน” มาร์คชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินเสียงเรียกด้านหลัง พอหันไปก็เห็นแจบอมกำลังมองมาทางเขาขณะที่ขยับตัวจินยองให้ย้ายไปคร่อมขาอ่อนด้านซ้ายของตัวเองแล้วยื่นมือมาหาเขา

มาร์คเดินกลับเข้าไปด้านในห้องวางแก้วโกโก้ก่อนจะยื่นมือกลับไปหาแจบอม เขาเข้าใจว่าตอนนี้แจบอมคงจะเหนื่อยมากเลยมาอ้อนจินยอง จากที่เขาได้คุยและรับฟังปัญหาของแจบอมมาหลายครั้ง เขารู้ว่าคนอย่าง
แจบอมยังต้องการที่พึ่งทางใจ ที่เรียกเขาไว้คงจะอยากคุยระบายเรื่องที่บริษัทให้ฟังเหมือนอย่างครั้งก่อน ๆ เพียงแค่ครั้งนี้มีจินยองอยู่ด้วย

…รึเปล่า

ใบหน้าของมาร์คเหวอเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็โดนรั้งให้เข้าไปยืนชิดกับโซฟา พร้อมทั้งถูกรวบเอวไว้แล้วดึงเข้าหาจนเขาต้องยันมือข้างหนึ่งไปกับพนักพิงของโซฟาข้างหนึ่งยันหน้าอกแกร่งเอาไว้ ส่วนขาก็คร่อมขาขวาของแจบอมอย่างช่วยไม่ได้

จินยองมองการกระทำของแจบอมแล้วก็ได้แต่อึ้ง ท่านั่งเขากับมาร์คนี่มันอีหนูที่ถูกเสี่ยรวย ๆ มาออฟพร้อมกันชัด ๆ คือป๋ามากมั้ยถามใจดู

“เอ่อ..พี่ครับ คือ…” แน่นอนว่าไม่มีใครชินกับเหตุการณ์แบบนี้ พวกเขาเคยนอนกับแจบอมมาแล้วทั้งสองคนก็จริง แต่แบบนี้มันก็…ออกจะแปลกไปหน่อย

“พี่เหนื่อยมากเลย เซ็นต์เอกสารมาตั้งแต่เช้าจนมือแทบหัก” นอกจากจะไม่สนคำทัดทานของเขาทั้งสองคนแล้ว ขณะนี้ใบหน้าหล่อหมดจดของ แจบอมยังเริ่มถูไถไปกับไหล่ของเขาทั้งสองคนอีก

เสียงทุ้มที่กล่าวขึ้นอ้อน ๆ เล่นเอามาร์คที่กำลังจะฝืนตัวลุกกับจินยองที่กำลังจะอ้าปากประท้วง เกิดใจอ่อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะถ้าไม่นับเรี่ยวแรงประดุจช้างสาร แจบอมก็ดูเหนื่อยล้าและต้องการกำลังใจไม่น้อย

ใบหน้าหล่อ ๆ ที่พวกเขาเคยแอบชมว่าผิวดีจนไม่น่าเชื่อว่าอายุปาเข้าไปเกือบสามสิบแล้ว มีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็นและเริ่มหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“…”

 

“ขอกำลังใจหน่อยสิ…นะครับ” 


TBC.


อิพี่ขุนแผนมันร้ายนะคะหัวหัวหน้า ป๋ามากป้ะคะ

อาจจะแอบหน่วงเรื่องความรู้สึกของนยองนิดหน่อย เอาล่ะ จากที่เราจัณไ..กันมาหลายตอน เราก็จะยังจัญไ..กันต่อไป แต่เราจะจัณไ..กันแบบมีสาระละนะคะ //ปรบมือ

ตอนนี้อยากเล่าในมุมของนยองดูบ้างว่านางก็เจออะไร ๆ ไม่ต่างกันกับมาร์ค ซ้ำยังโดนอีพี่มันลวนลามยิ่งกว่าคนอื่นไปอี๊กก ย้ำว่าเรื่องนี้เป็นคู่เดียวแต่หลายคนนะคะ คือถ้าไปก็ไปยกแผงไม่มีแบบสุดท้ายคู่กับใครคนใดคนหนึ่งแน่นอน ย้ำอีกครั้งเรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งที่มีเมียเยอะเป็นพิเศษคร่ะ

พูดคุยกันได้ที่คอมเม้นต์ด้านล่าง หรือเข้าไปโฟ่กันได้ที่แท็ก#ฟิคพี่บีขุนแผน 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1704 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:57
    เหนื่อยมากกกก แต่เเรงเยอะมากกกก
    #1704
    0
  2. #993 pa rang (@prangkii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 23:06
    เหนื่อยมั้ยคะพี่ต้องมาตามหึงบรรดาเมียๆเนี่ย
    #993
    0
  3. #806 FMBN9394_ (@aliizabett2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 23:28
    ความรู้สึกที่เหมือนป๋าขนาดนี้คืออะไรคะพี่แจบอมมมม55555555555 แต่น่าเห็นใจนางนะทำงานมาเหนื่อยๆ เด็กๆก็ตามใจพี่เขาหน่อยละกันโนะะะะ
    #806
    0
  4. #605 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 01:01
    ไม่เบานะแจบ๊อมมมม
    ไปตามเจียร์เอ๋อมาอีกจะได้ครบๆ
    #605
    0
  5. #323 Knati (@Knati) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:38
    อิมแจบ๊อมมมมมม ร้ายยยย
    #323
    0
  6. #278 ปาป่าป้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    หมั่นไส้พี่แจบอม 555
    #278
    0
  7. #260 apple2542541 (@apple2542541) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:08
    ไรท์เเต่งเก่งมาก
    สู้ๆนะคะ
    #260
    0
  8. #226 _babyMARK_ (@Flipple_pond) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:16
    บอกเลยว่าหมั่นไส้มากกว่าสงสารค่ะ เหนื่อยวนไปเลย ทำงานให้เหนื่อยตายไปเลย ดูไปอ้อนน้องสิ ทำเป็นป๋าาา บางทีก็สงสารบรรดาเมียเด็กทั้งหลาย อิพี่มันคิดไม่ดีตลอดเรารู้ พี่มันร้ายยยยยย 555555

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอนะคะ สู้ๆค่ะ :)
    #226
    0
  9. #224 oh my goodness (@kek-kk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:08
    ชอบค่ะไม่ต้องมาปวดใจทีหลังว่าจะเลือกใครเราชอบบ ชอบเมจทุกคนเลยโดยเฉพาะมาร์คกร๊าวใจฮืออเคะแบบนี้หายาก
    #224
    0
  10. #223 inin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:13
    คือ สงสารก็สงสารนะ ที่ทำงานเหนื่อยๆอ่ะะ แต่หมันไส้มากกว่า
    #223
    0
  11. #222 SH.oneworld' (@bowinonly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:16
    ป๋าไปแล้วนะพี่ มีความอ้อนเมียอ่อพี่ขุนแผน
    #222
    0
  12. #220 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:32
    อ๊ะ อ๊ะ อ้อนเมีย 555555
    #220
    0
  13. #219 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:34
    แจบอมมมมมร้ายกาจ!!!
    #219
    0
  14. #218 Jindy2410 (@Jindy2410) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:36
    อีพี่บี อีผีบ้าาาา แกทำฉันเขินฮือ
    #218
    0
  15. #217 pie-g (@pie-g) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:35
    โอ้ยยยยยเกลียดดดดด ความป๋าของอิพี่นี้ ถามน้องมันซักคำมั้ยพี่ น้องมันก้อายอยู่นะเห้ย555
    นี่คงไม่ใช่ว่าเจียจะมาเจอด้วยอีกคนนะ/โอ่ยยยยตาย555
    #217
    0
  16. #216 Joobbie (@pangolin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:29
    ปากบอกว่าเหนื่อยแต่แรงเยอะไปไหนคะ เสี่ยมากกกกกก ให้สองเมียมานั่งคร่อมตักพร้อมอ้อนทีเดียวสองคนเลยเนี่ย อิมแจบอมร้ายนะคะ 
    #216
    0
  17. #215 jia_en (@jia_en) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:29
    พี่หวงน้องก็บอกน้องไปสิ น้องไม่รู้แล้วน้องจะยอมเปิดใจให้พี่ได้ยังไง?
    #215
    0
  18. #214 Pooooooooook (@pooksirinapa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:10
    ถึงยังไงก็หมั่นไส้พี่แจบอมมากอยู่ดีอ่ะ มั่นเกินนนนน แต่น่ารักน๊สา
    #214
    0
  19. #213 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:56
    ค่ะ รักเรา สองสามคน นะคะ หมั่นไส้ ขุนแผน #เบ้ปาก เหนื่อนมากมั้ย ดึงคนนั้น คนนี้ มานั่งตัก
    #213
    0
  20. #211 m_jubjib (@pt_deda) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:29
    แจบอมต้องเอาชนะใจนยองให้ได้ดูท่าคนนี้ใจแข็งจิง
    #211
    0
  21. #210 Kiewzendro (@kiewz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:04
    สุดท้ายแจบอมก็ยังเป็นคนหื่นอยู่ดี 55555 มาร์คนี่เหมือนเมียหนึ่งเลย เมียที่พี่แจบอมไว้ใจได้ แต่นยองยังเป็นเมียจำยอม น้องดูมีความน้อยใจลึกๆ ว่ามาตรงนี้เพราะแทนคนอื่น ไม่ได้รักเค้าแล้วเค้าก็ไม่ได้รักตอบ แจบอมต้องพยายามซื้อใจน้องบ่อยๆ น้องจะได้รักแจบอมอย่างเต็มใจ ส่วนเมียละอ่อนอย่างแจ๊คยังไงก็แพ้ทางแจบอมอยู่แล้ว ถ้าไม่แพ้ทางพาร์ทที่แล้วไปประกบถึงในห้องน้ำนี่โดนถีบไปแล้ว (เป็นจินยองหน่อยไม้ได้ คนนี้พยศของจริง)

    #210
    0
  22. #209 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:17
    กลัวใจไรท์จริงๆ ตอนนี้ยังแฮปปี้นะ แต่หลังๆต้องมีมาม่าแน่เลยยย #ตื่นตูมไปก่อน
    #209
    0
  23. #208 evepenny (@evepenny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:55
    แจบอมม เสี่ยมากกก จะมีฉาก3p 4pบ้างมั้ยคะเนี่ย
    #208
    0
  24. #207 STRAWBERRY852 (@loveunhyok) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:46
    อิพี่!!!!! โอัยยยยยยยย หมั่นไส้!! 55555555 ขอกำลังใจแนวไหนคะ อยากรู้!!
    #207
    0
  25. #206 doublep.- (@hippo-chocolate) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:29
    พี่คิดจะทำอะไรคะพี่!
    #206
    0
  26. #203 Yufjj (@janjaeyun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:07
    ลั่นตรงช่วงทอล์ค 55555555
    #203
    0
  27. #202 doublep.- (@hippo-chocolate) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:25
    นยองน่ารักนะเอาจริง มีความหวงเนื้อหวงตัว ถึงใจจะทีมเมียหรั่ง(ชอบความแมนๆเมกันของนาง)และเอ็นดูน้องเจียคนใส แต่เราก็เอาใจช่วยน้องจีนอยู่น้า หวังว่าอิพี่จะเคลมน้องได้ในเร็ววัน /พนมมือ คิดถึงเมียหนึ่งจังค่ะ แชปนี้จะได้เจอมั้ย ฮึก
    #202
    0
  28. #201 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:53
    พี่นี่มันหื่นจริงๆ555555555 นยองจะเปิดใจเมื่อไหร่นะ บอกเลยว่าถ้าขี้อ้อนเมื่อไหร่พี่นั่นแหละจะตายค่ะพี่แจบอมมม
    #201
    0
  29. #200 Joobbie (@pangolin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:24
    ฝันเห็นยมฑูตมาบีบตูด ไงละ ทั้งบีบทั้งเฟ้นเพิ่มออฟชั่นกอดไม่ปล่อยไปด้วย ล๊อคประตูห้องไปก็เท่านั้น ยังไงอิพี่มันก็เ้ข้ามาจนได้ วัันนี้แจบอมทำงานมาหนัก ให้รางวัลพิหน่อยเถอะจินยอง
    #200
    0
  30. #199 pie-g (@pie-g) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:03
    โอ้ยยยยฮา ไขเข้ามาไงจ๊ะที่รัก 5555
    ไรท์จะฮาไปหน๊ายยยยย

    #199
    0
  31. #198 evepenny (@evepenny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:00
    อยากรู้จังว่าแจบอมจะทลายกำแพงในใจจินยองได้ยังไง
    #198
    0
  32. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:44
    สงสารนยอง55555555 คงจะลืมไปว่าพี่เขาเป็นเจ้าของบ้านก็ย่อมต้องมีกุญแจทุกห้อง 555
    ส่วนพี่ขุนแผนก็สู้ๆเข้านะคะ ทำให้น้องเปิดใจรับคุณพี่ได้ในเร็ววัน
    #197
    0
  33. #196 Jindy2410 (@Jindy2410) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:23
    อีพี่นี่ขี้ลวมลามจริงจริ๊งงง เจอจินยองทีไรมีอันลวมลาม สนิทกับจินยองเร็วๆน้า กรั่กกรั่ก ดึ้บดึ้บ
    #196
    0
  34. #195 jia_en (@jia_en) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:33
    พ่อขุนแผนเหนื่อยแทบตายก็ยังนึกถึงเมียเนอะ นอนอย่างเดียวนะสาบาน? ฮ่าๆๆ ลองเป็นสุภาพบุรุษ น้องอาจจะใจอ่อนให้สักที
    #195
    0
  35. #194 682194 (@682194) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:23
    น้องนอนก็ยังจะลวนลาม โว้ยยย
    #194
    0
  36. #186 bnior9540 (@bnior9540) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:53
    ชนะใจน้องให้ได้น้าา เราก็คิดแบบพี่แจบอมว่าน้องยังไม่เปิดใจ ถ้าน้องเปิดใจ น้องต้องอ้อนคนพี่แน่ๆเลย ต้องน่ารัก พี่แจบอมพิชิตใจจินยองให้ได้นะ
    ชอบมาร์คนะ นางดูเป็นเมียจริงๆ
    #186
    0
  37. #185 m_jubjib (@pt_deda) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:09
    นยองคือเมียที่น่าจะใจแข็งสุดถ้าโกรธ
    #185
    0
  38. #184 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:01
    รอแบบ 100% อยู่น้าาาา อยากรู้ พี่บี จะงัดไม้เด็ด อะไร มาพิชิตใจ จินยอง และ เมียๆ ที่น่ารักของเขา
    #184
    0
  39. #183 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:59
    รักเรา สามสี่คน ดีต่อใจ จริมๆ มาร์ค เป็น ความรู้สึก เเบบ เมีย ที่ เหมือนเพื่อน เป็นเพื่อน คู่คิด คู่ยาก คอยดู เเลปรนนิบัติ ประหนึ่ง สามีภรรยา กันจริงๆ เเถมยังหวง น้อง อีกสองคนมากด้วย อาจเป็นเพราะ อีกคนโตสุดเลย มีความเป็นผู้ใหญ่มากๆ เเละ มาด้วยความสมัครใจ จริงๆ เป็นเเม่บ้านเเม่เรือนด้วย #นี่แอบเชียร์มากไปรึเปล่า เจียเจีย เป็น ความรู้สึก เเบบ เมีย ที่ เหมือน น้อง เป็น น้อง ที่ น่ารัก น่าเอ็นดู น่าเอาใจ น่าถนุถนอม เพิ่มความสดใส ร่าเริง ชุ่มช่ำ หัวใจ ให้กับ ชีวิตคนแก่ๆ อย่าง อิมเเจบอม #น่ารักน่ากินน่าจำขยำเป็นก้อนเเล้วกลืนลงท้องไปเลย ส่วน จินยอง จะเป็น เเบบไหนดี ล่ะ ต้อง รอ ลุ้น ตอนนี้ จะได้รู้ ว่า จินยอง เป็นเเบบไหน เพราะจินยองมาเเบบเต็มใจเเบบไม่เต็มใจ จะมา เลย ได้เเต่หวังว่า แจบอม จะทำลาย กำเเพง ของจินยอง ลงได้ เเต่ก่อนอื่น คงต้องเลิกนิสัย จ้องเเต่ จะลวนลาม น้องก่อน ลูกพีชมันน่าดึงดูด อ่ะเนาะ อดใจไม่ไหวววว มีเมียเด็กก็เงี้ย~ ต้องทำใจนะจ๊ะ
    #183
    0