ตอนที่ 29 : ลี เฟยอิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เจียเจีย พี่เข้าไปได้ไหม

มือขาวเคาะบานประตู ก่อนจะแนบหูไปกับพื้นไม้เพื่อฟังเสียงด้านใน เมื่อครู่เขาเห็นแจบอมเดินออกมาจากห้องของเจียร์เอ๋อ ทำไมแจบอมถึงเดินออกมาจากห้องของเด็กคนนี้ได้ล่ะ ก็ในเมื่อสัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่แตะต้องเจียร์เอ๋อเด็ดขาด ตราบใดที่เด็กคนนี้ยังไม่จบมัธยมปลาย

หรือการที่ทะเลาะกับพวกเขา จะทำให้แจบอมไม่คิดจะรักษาสัญญาอีกแล้ว....

มาคิดอีกที เจียร์เอ๋อดูเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ตั้งปราการอะไรกับแจบอมมากนัก ในขณะที่เขาและจินยองออกฤทธิ์กับแจบอมไปมาก นี่อาจจะเป็นสาเหตุให้แจบอมเข้ามาหาเจียร์เอ๋อแทนเมื่อไม่สามารถเข้าหาเขากับจินยองได้ หากแจบอมไม่คิดรักษาสัญญาแล้ว ก็หมายความว่าความสัมพันธ์กับเจียร์เอ๋อ....

แกร๊ก

อ้าว พี่มาร์ค มีอะไรเหรอครับร่างเล็กโผล่หน้าพ้นขอบประตูไม้ มาร์คไล่สายตามองไปทั่วร่างของเจียร์เอ๋อ เมื่อเห็นว่าผิวขาว ๆ ที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามตัวโคร่งสีดำไม่มีริ้วรอยอะไรที่แสดงว่าผ่านเรื่องอย่างว่ามา มาร์คจึงพยักเพยิดไปด้านในห้อง

พี่เข้าไปข้างในได้ไหม เจียร์เอ๋อมองตามสายตาคนเป็นพี่ไป ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้มาร์คเข้ามาได้ ร่างเล็กเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง ดวงตากลมโตมองมาที่มาร์คเหมือนจะถามว่าอีกฝ่ายมีอะไรถึงได้มาเคาะประตูตั้งแต่เช้า

เมื่อกี้ พี่เห็นพี่แจบอมเดินออกมาจากห้องนาย เขาทำอะไรนายหรือเปล่ามาร์คเปิดฉากถาม ถึงจะไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติบนร่างกายของเจียร์เอ๋อ แต่เขาก็ยังสงสัยว่าแจบอมเข้ามาทำอะไรในห้องนี้

ไม่นี่ครับ พี่เขาเข้ามาขอนอนด้วยเมื่อคืน ไม่ได้ทำอะไรผมเลย เจียร์เอ๋อตอบไปตามจริง โดยเลือกที่จะละเรื่องจูบเมื่อเช้าเอาไว้ ก็....เขาเป็นคนจูบแจบอมเอง...มันน่าอายออกนะ

จริงเหรอมาร์คถามย้ำ ในฐานะคนที่เคยผ่านแจบอมมาแล้ว เขารู้ดีว่าแจบอมเป็นยังไง ไอ้เรื่องแค่เข้ามานอนกอดนี่ดูจะเชื่อได้ยาก แต่ถึงอย่างนั้น พอมองดวงตาใสซื่อจริงจังบวกกับร่างกายที่ไม่มีริ้วรอยอะไรเลยของเจียร์เอ๋อ ก็ต้องทำใจเชื่ออย่างเสียไม่ได้

ครับ...พี่มาร์ค ผมมีอะไรจะบอกพี่

หืม อะไรล่ะ

เรื่องผู้ชายที่ชื่อเฟยอินที่เราเห็นวันนั้น มันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดกันหรอกนะครับ พี่แจบอมไม่ได้นอกใจเรา ที่พี่เขาพูดวันนั้นก็เพราะว่าเขากลัวว่าพี่จะไปจริง ๆ เลยเผลอยกเรื่องหนี้มาอ้าง พี่แจบอมเสียใจมากเลยนะครับ เมื่อคืนสภาพเขาแย่มากเลยเจียร์เอ๋อพูด แม้จะไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่ามาร์คจะคล้อยตามหรือไม่ ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าคนใจดีอย่างมาร์คจะใจแข็งขนาดที่ทำให้แจบอมแทบไม่เป็นผู้เป็นคนได้ นึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเขา แจบอมจะทำยังไงกับเหตุการณ์นี้

นายแน่ใจได้ยังไงว่าเขาไม่ได้โกหก มาร์คถามกลับ เจียร์เอ๋อยังเด็กมากนัก มีสิทธิเป็นไปได้สูงว่าจะโดนแจบอมกล่อมจนเชื่อ ทั้งที่ภาพที่เห็นมันชัดเจนขนาดนั้นแต่จะบอกว่าไม่มีอะไร มันใช่เหรอ

ผมไม่ได้ฟังพี่แจบอมฝ่ายเดียวหรอกนะ ผมมองจากหลาย ๆ อย่าง วันก่อนที่ทะเลาะกันครั้งใหญ่ ตอนที่พี่กับพี่จินยองขึ้นมาข้างบนแล้ว พี่แจบอมเล่าให้ผมฟังว่า ผู้ชายคนนั้นเคยเป็นแฟนเก่าของที่หนีพี่เขาไปอยู่ออสเตรเลียเมื่อห้าปีที่แล้ว แล้วก็เพิ่งจะกลับมาเอาตอนนี้ พี่แจบอมคิดว่าผู้ชายคนนั้นตายไปแล้ว พอกลับมาเจอกันอีกครั้งก็เลยช็อคทำอะไรไม่ถูก กลายเป็นภาพที่เราเห็น

มาร์คฟังเจียร์เอ๋อร่ายยาวก็เริ่มคิดภาพตาม ถ้าเป็นอย่างที่เจียร์เอ๋อพูด ก็หมายความว่าผู้ชายที่เขาเห็นมีความสัมพันธ์กับแจบอมมาก่อนจริง ๆ  ถ้าอย่างนั้นเรื่องถ่านไฟเก่าที่เขาคิดมันก็คงจะไม่ผิดจากความจริงมากนัก

มีแค่สองอย่างที่เป็นไปได้ คือแจบอมพูดจริง กับเขาเข้าใจถูก...

...เขาบอกว่าอย่างนั้นเหรอ

ถ้าแค่ที่พี่แจบอมเล่าผมก็ไม่เชื่อหรอก ผมได้ยินพี่เขาคุยโทรศัพท์กับใครสักคนเรื่องผู้ชายคนนั้น ว่าจะตามตัวมายืนยันความบริสุทธิ์กับเราให้ได้ เมื่อตอนเย็นที่ทะเลาะกับพี่ ผมก็ได้ยินเขาคุยโทรศัพท์เรื่องตามหาผู้ชายคนนั้นอีก ลองคิดดูสิครับพี่มาร์ค ถ้าเรื่องนี้พี่แจบอมไม่บริสุทธิ์ใจจริง ๆ เขาจะกล้าพาลี เฟยอินมายืนยันเหรอ

...พาผู้ชายคนนั้นมายืนยันความบริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ เหมือนเมื่อวานเขาเองก็จำได้ว่าแจบอมพูดจาทำนองนี้ เพียงแต่ตอนนั้นเขาโกรธเกินกว่าจะฟังอะไรได้ จึงไม่ได้สนใจฟังมากนัก

ผมได้ยินเขาบอกรักเราหลายครั้งเลยนะ บอกพี่ บอกพี่จินยอง แล้วก็บอกผม ถ้าเขาไม่ได้รักเรา เขาจะพยายามทำขนาดนี้เลยเหรอ พี่ก็เห็นว่าตอนนี้สภาพพี่แจบอมแย่แค่ไหน มาร์คหันมองหน้าเจียร์เอ๋อ ใช่... เขาเองก็ได้ยิน เรื่องที่เจียร์เอ๋อพูดไม่ไกลความจริงเลย เพียงแต่เขาไม่เคยหยุดฟัง

ตอนที่ทะเลาะกับแจบอมเมื่อคืน เขาก็ยังเห็นว่าสภาพแจบอมไม่สู้ดีนัก แม้แต่ตอนเช้าที่เดินออกมาจากห้องของเจียร์เอ๋อ เขาก็เห็นว่าแจบอมดูโทรมแค่ไหน

นายจะบอกว่า...ทั้งหมดที่ผ่านมาพี่แจบอมไม่ผิดเหรอ

ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ...บางอย่างผมก็ว่าพี่เขาผิด อย่างเรื่องที่พูดทำร้ายจิตใจเรา แต่นั่นมันก็เป็นเพราะว่าพี่เขากลัวเสียเราไปนี่ครับ เรื่องนี้พี่เองก็น่าจะรู้ดี เจียร์เอ๋อตอบเสียงเบา เขารู้สึกเหมือนทำผิดแทนแจบอมอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งได้มานั่งแก้ต่างให้แจบอมต่อหน้ามาร์คแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึก

จะว่าไปก็สงสารแจบอมเหมือนกัน ขนาดเขาคุยเองยังรู้สึกว่ามาร์คใจแข็งและไม่ยอมอ่อนให้ง่าย ๆ แล้วเวลาแจบอมมาคุยเอง ต้องมาเจอทั้งแรงอารมณ์ทั้งความใจแข็ง เจียร์เอ๋อเข้าใจแล้วว่าทำไมแจบอมถึงท้อจนต้องยอมผิดสัญญาเรื่องเขา

พี่เข้าใจที่เราสื่อนะเจียเจีย และพี่ก็เชื่อที่เราพูด แต่พี่ยังโกรธพี่แจบอมมากเลย พี่ยังไม่พร้อมจะเชื่อเขาจนกว่าเรื่องทุกอย่างมันจะกระจ่างมากกว่านี้ ถ้าเขาจะพาผู้ชายคนนั้นมาเคลียร์พี่ก็จะฟัง แต่ระหว่างนี้พี่ยังไม่พร้อมจะคืนดีกับเขาจริง มาร์คตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ ดวงหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักผินไปมองวิวด้านนอกผ่านหน้าต่างบานใหญ่

เขายอมรับด้วยเหตุผลว่าหากเป็นอย่างที่เจียร์เอ๋อพูด แจบอมก็อาจจะเป็นผู้บริสุทธิ์ และคำพูดทำร้ายจิตใจนั้นก็เป็นเพียงการพลั้งปากโดยไม่ทันคิด แต่เขาก็ยอมรับโดยหัวใจเหมือนกันว่าเขายังโกรธมาก สิ่งที่แจบอมพูด คนเราหากไม่มีความคิดอยู่ในหัวบ้างจะพูดออกมาได้อย่างไร เขายังไม่พร้อมจะไปยิ้มหัวเราะกับแจบอมเหมือนเดิมในตอนนี้ เขาต้องการเวลา

 






ท่ามกลางเสียงอึกทึกของเพลงจังหวะอีดีเอ็ม ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีดำล้วนเข้าชุดกับกางเกงยีนส์ขายาว ก้าวเดินเข้ามาในผับอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมสวยมองแสงสีวูบวาบก่อนจะเบนสายตาไปยังบาร์ที่ตั้งอยู่ด้านในสุด โดยเมินสายตาอ่านกินจากหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่นั่งอยู่ระหว่างทางอย่างสิ้นเชิง

ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงที่ตั้งเอาไว้สำหรับลูกค้าที่ต้องการมานั่งดื่มหน้าบาร์ แขนเรียวเท้าลงบนเค้าน์เตอร์ที่เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย ก่อนจะพยักเพยิดกับบาร์เทนเทนเดอร์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง เรียวปากสวยเอ่ยสั่งเครื่องดื่มดีกรีแรงก่อนจะก้มหน้าลง ตัดขาดการพูดคุยกับตนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิง

ลี เฟยอินเคยทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์อยู่หลายปี เขาจะไม่คุ้ยเคยกับเค้าน์เตอร์บาร์กับน้ำเปลี่ยนนิสัยพวกนี้ได้อย่างไร เขาทำมันตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลาย และทำมาตลอด แม้แต่ตอนที่เจอกับแจบอมแล้วเขาก็ยังทำอยู่

คิดแล้วก็คิดถึงแจบอมชะมัด...คิดถึงทั้งที่รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว...คิดถึงจนอยากจะร้องไห้...

ใช่ว่าเขาจะไม่คิดว่าแจบอมอาจจะมีคนใหม่ไปแล้ว แต่ถึงคิด...คนที่ยังรักอยู่ก็ยังจะสร้างความหวังให้ตัวเองเสมอ ด้วยการคิดว่า...ว่าเวลาห้าปีที่ผ่านมา แจบอมอาจจะยังไม่เจอใครที่เข้ากับตัวเองได้เท่ากับลี เฟยอินคนนี้

ในวันที่รู้ว่าแจบอมมีใครอีกคนแล้ว เขาก็แทบจะไปไม่เป็น หูทั้งสองข้างอื้ออึงไปหมดจนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก กลับไปถึงห้องอย่างไรก็จำแทบไม่ได้ เตลิดเปิดเปิงไปถึงเกาะเชจูได้ยังไงเขาก็ยังถามตัวเองอยู่จนถึงวันนี้

เวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ไปหลบอยู่ที่เกาะเชจู หลายความคิดตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทั้งเสียใจ ทั้งอยากตั้งคำถามกับใครสักคน  ว่าตัวเองอะไรผิด ทำไมจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ทำไมจะต้องถูกทุกอย่างบังคับให้หนีแจบอมไป ทำไมตอนนี้จะต้องเป็นเขาที่แค่อยากเดินกลับมาหาคนที่รักมากอีกครั้ง ก็กลายเป็นเรื่องผิด

ลี เฟยอินแค่อยากได้แจบอมคืน...อยากได้กลับคืนมาจนใจแทบขาด เวลาที่รอมาห้าปีเขาเคยคิดว่ามันอาจจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า แต่มันไม่ใช่เลย ตราบใดที่แจบอมยังคงมีเจ้าของเขาก็ดึงอีกฝ่ายกลับคืนมาไม่ได้ ทางเดียวที่จะทำได้คือแจบอมกับคน ๆ นั้นต้องเลิกกัน!!

ว้อดก้ามาตีนี่ครับมือสวยควักเงินจ่าย ก่อนจะหยิบแก้วมาตั้งเอาไว้ด้านหน้าตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างจ้องน้ำสีใสหากแต่อานุภาพล้นเหลือไม่วางตา

พี่แจบอม ผมอยากได้พี่คืน ผมจะทำยังไงดี เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก่อนจะคว้าแก้วยกขึ้นดื่มรวดเดียว

ใช่...จะทำอย่างไรดี เมื่อใจหนึ่งอยากได้แจบอมคืนจะขาด แต่อีกใจเมื่อคิดว่าหากจะเอาแจบอมคืนมา ก็ต้องทำให้แจบอมและใครคนนั้นเลิกกันภายในเร็ววัน เขาก็รู้โดยสัญชาติญาณเลยว่า...หากต้องทำร้ายคน ๆ หนึ่งเพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขของตัวเอง คนอย่างเขาทำไม่ได้แน่ ๆ  

ผมทำไม่ได้ ผมทำขนาดนั้นไม่ได้ แต่ผมก็อยากได้พี่คืน ผมจะทำยังไงดีมือขาวคว้าแก้วต่อไปที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งนำมาเสิร์ฟกระดกเข้าปาก ไม่ใส่ใจความร้อนรุ่มที่บาดคอเลยแม้แต่น้อย

เขากลับมาที่ทงแดมุนอีกครั้งก็เพราะเหตุนี้ กลับมาเพื่อจะมาเอาแจบอมคืน แต่พอกลับมาแล้วจิตใจฝ่ายดีก็ร้องเตือนเขาไม่หยุด ว่าการกระทำแบบนั้นมันน่ารังเกียจแค่ไหน

ผมรักพี่...ผมจะทำยังไงดีหยดน้ำสีใสร่วงผล็อยลงจากดวงตาคู่สวย ก่อนที่เจ้าตัวจะปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว แก้วกระเบื้องลูกแล้วลูกเล่าที่ถูกยกขึ้นกระดกเพื่อดับความคิดที่ยังคงตีกันไม่หยุด ตราบจนแก้วสุดท้ายหมดลงเฟยอินจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้

เขายังทำใจที่จะทำร้ายคนรักของแจบอมอย่างที่คิดเอาไว้ไม่ได้...มันยังคงร้ายแรงเกินไปในความรู้สึก...

ผมอยากเข้มแข็งกว่านี้พี่แจบอม...ถ้าผมกล้าทำเรื่องแบบนั้น ผมคงได้พี่กลับมาร่างเล็กที่เพิ่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ โงนเงนด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะเดินแหวกผู้คนออกมาด้านนอก

 





เจย์ แขนเรียวที่ประดับไปด้วยรอยสักกระทุ้งสีข้างเพื่อนของตัวเองด้วยแรงไม่เบานัก จนคนโดนกระทุ้งอดไม่ได้ที่จะหันมาแหวใส่

อะไรของมึงไอ้โรส กูมองสาวอยู่ไม่เห็นรึไง

นั่นใช่น้องเฟยที่ไอ้แจบอมตามตัวอยู่หรือเปล่าวะโรสเมินเสียงตวาดแหวของเพื่อน ก่อนที่มือเรียวยกขึ้นชี้ไปที่เป้าหมายซึ่งกำลังเดินแหวกฝูงชนออกไปด้านนอก เจย์หรี่ตามองตามทิศทางที่โรสชี้ก่อนจะนิ่งไปชั่วอึดใจ เพียงไม่นานร่างสูงโปร่งก็เดินตามเป้าหมายไปอย่างรวดเร็ว

อ้าว...เดี๋ยวสิโว้ย รอด้วย

เจย์รีบเดินมาจนทันร่างเล็กที่กำลังจะออกไปนอกผับ มือหนาจับเข้าที่ต้นแขนเล็กก่อนจะออกแรงรั้งให้เดินตามไป จนอีกฝ่ายที่ตัวเล็กกว่ามากแทบจะปลิวตามดึง

ปล่อยนะ!! บอกให้ปล่อยไง แรงสะบัดพร้อมกับถ้อยคำที่พ่นออกจากริมฝีปากสวยไม่ได้ทำให้เจย์คิดจะหยุดเลยแม้แต่น้อย จวบจนเดินมาถึงนอกผับมือแกร่งจึงได้เปลี่ยนเป้าหมายเป็นลำคอของอีกฝ่ายแทน

โอ้ย!!”

นายหายหัวไปไหนมา รู้ไหมว่าทำครอบครัวคนอื่นเขาฉิบหายขนาดไหน!!” มือแกร่งที่คว้าหมับเขาที่ลำคอขาว ดันอีกฝ่ายเข้าหากำแพงก่อนจะล็อคเอาไว้

แกเป็นใครเนี่ย แล้วพูดเรื่องบ้าอะไรวะ!!” ร่างเล็กพูดขณะที่มือทั้งสองข้างจิกทึ้งลำแขนแกร่งอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านเลยสักนิด

ลืมพี่แล้วเหรอน้องเฟยเฟยอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยมองคนที่ยังคงล็อคลำคอของเขาติดกับผนัง

...พี่เจย์

ใช่...แล้วคงไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าครอบครัวที่นายไปทำเขาฉิบหายมาเป็นครอบครัวใครเจย์เอ่ยถามเสียงเย็น เขาเองคบกับแจบอมมานาน เห็นแจบอมผ่านเรื่องราวยากลำบากมาก็มาก ครั้งสุดท้ายที่เพื่อนเขาโศกเศร้าจนไม่เป็นผู้เป็นคนก็คือตอนที่แจบอมเข้าใจว่าเฟยอินตายไปแล้ว แล้วมาครั้งนี้สาเหตุก็ยังเป็นเพราะเด็กคนนี้อีก

...พี่แจบอม

ใช่ รู้ไหมว่าไปสร้างความร้าวฉานเอาไว้ขนาดไหน แจบอมมันต้องทะเลาะกับเมียก็เพราะนายเจย์ถามขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังคงทำหน้าที่ล็อคลำคออีกฝ่ายเอาไว้  เฟยอินนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหวานขึ้นมองเจย์อีกครั้ง ก่อนจะมองเลยไปจนถึงโรสที่ยืนคุมเชิงอยู่ทางด้านหลัง

หึ...ก็ดีแล้วนี่

ว่าไงนะ สองเกลอถามขึ้นพร้อมกันทันทีที่ได้ยินเฟยอินพูดจบ ใบหน้าหวานมองสีหน้าเอาเรื่องของเพื่อนแจบอมทั้งสองคน ก่อนจะเหยียดยิ้มเล็กน้อย

ก็ถ้าเขาเลิกกันขึ้นมา พี่แจบอมจะได้กลับมาหาผมไงครับเจย์ปล่อยมือจากลำคอของเฟยอิน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นบีบไหล่เล็กทั้งสองข้างเอาไว้แน่น

เห็นแก่ตัว คิดบ้าอะไรของนายวะ!!”

แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง ให้ผมเป็นนางเอกเดินไปช่วยปรับความเข้าใจให้เขาดีกัน แล้วก็กลับมานั่งร้องไห้คนเดียวน่ะเหรอ ผมรักพี่แจบอมมาเกือบเจ็ดปีนะ...เจ็ดปี จนตอนนี้ก็ยังรักอยู่ พี่คิดว่ามันง่ายนักเหรอที่ผมจะยกเขาให้คนอื่น ฝันอยู่รึไง!!” ริมฝีปากสวยเอ่ยตะคอกกลับไปด้วยเสียงที่ดังไม่แพ้กัน

นายนั่นแหละฝัน คิดว่าหายหัวไปห้าปียังจะมีใครรอนายอยู่อีก ต่อให้ไอ้แจบอมมันไม่คิดว่านายตาย มันก็คงไม่มานั่งโง่ ๆ รอคนที่หนีมันไปอยู่ไหนก็ไม่รู้ตั้งหลายปีแบบนั้นหรอก หนีไปไม่บอกไม่กล่าวเอง จะโทษใครได้ โรสเดินเข้ามาแยกเจย์กับเฟยอิน เพราะเกรงว่าเจย์ที่กำลังอารมณ์ขึ้นจะเผลอทำร้ายเฟยอินเข้า เรือนร่างสูงเพรียวยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนเอาไว้ ด้านเฟยอินที่ฟังโรสพูดจบก็ชะงักนิ่งไป หยดน้ำใสรื้นขึ้นมาที่หัวตาจนปวดหน่วงไปหมด เพราะมันจริงอย่างที่โรสพูดทุกอย่าง ใครมันจะมานั่งรอคน ๆ หนึ่งนานขนาดนั้น

ไม่ใช่ตัวเองก็พูดได้สิ พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเจออะไรบ้าง วันนั้นผมถูกซ้อมแล้วก็เกือบถูกข่มขืน ใช่...ผมหนีไปเอง แต่พี่รู้ไหมว่าทำไมผมถึงหนี...เฟยอินเอ่ยถามก่อนจะปัดมือโรสออกจากตัว ดวงตากลมมองเจย์กับโรสส่ายหน้าก่อนจะยิ้มหยัน

ใช่สิ จะมีใครรู้เหตุผลได้อย่างไร ก็ในเมื่อตอนที่เขาตัดสินใจหนี เขาก็ต้องเผชิญเหตุการณ์บ้า ๆ นั่นอยู่คนเดียว!!

ไอ้เวรนั่นมันตามมาแก้แค้นที่โรงพยาบาล มันเข้าไปถึงในห้องของผมด้วยซ้ำ โชคดีที่ตอนนั้นผมเดินออกมานั่งเล่นในสวน ไม่อย่างนั้น...ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเจออะไรบ้าง แล้วพวกพี่ล่ะหายหัวไปไหน!!

...

พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมผมถึงหนี แล้วมีสิทธิอะไรมาพูด ทั้งที่คนที่เป็นต้นเหตุก็คือเพื่อนของพี่ ไม่ใช่ผม!! ตอนนั้นผมต้องเผชิญมันอยู่คนเดียว...ฮึก...พี่แจบอมก็ไม่อยู่...พวกพี่ก็ไม่อยู่ ถ้าผมไม่หนีคิดว่าผมจะเจอกับอะไรบ้าง ใครแม่งจะไม่กลัวตายบ้างวะ!! ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเจ็บใจ ทั้ง ๆ ที่คนพวกนี้ไม่รู้เหตุผล ไม่รู้อะไรเลยแท้ ๆ แล้วมีสิทธิอะไรมาตัดสินว่าเขาผิด มีสิทธิอะไรมาว่าเขาหากเขาอยากจะได้แจบอมคืน เขาก็ไม่ได้อยากไปเองเสียหน่อย...

…แล้วทำไมนายถึงหนีไปไกลขนาดนั้น แถมไปไม่บอกใคร แล้วจะให้คนทางนี้ทำยังไง เจย์ถามด้วยเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก เพราะเขาเองก็ไม่เคยรู้ว่าเหตุผลของเฟยอินจะเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขารู้แค่ว่าแจบอมเพื่อนของเขามีความทุกข์ เขาเองไม่ได้หันมามองเลยว่าเด็กตรงหน้าเขาเป็นอย่างไร และเจออะไรมาบ้าง

ผมรู้ว่าถ้ายังอยู่เกาหลี ผมก็คงหนีพี่แจบอมได้ไม่นาน แค่แป้บเดียวผมก็คงคิดถึงเขาจนทนไม่ไหว แล้วเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลมันก็ทำให้ผมรู้ว่า พี่แจบอมไม่มีทางที่จะอยู่ปกป้องผมได้ตลอดเวลา ถ้ามันถึงวันที่เขาเผลอล่ะ แล้วผมจะทำยังไง

“…”

ผมผิดรึไงที่ผมกลัวตาย ใครมันจะไม่กลัวบ้าง...ฮึก...พี่ไม่กลัวรึไง...ถ้าผมทิ้งพี่เขาเพราะมีคนอื่น ผมก็คงไม่กล้ากลับมาหาเขาหรอก แต่นี่มันไม่ใช่ฮือ...แม้ประโยคยาวยืดที่เอ่ยออกจากปากจะปะปนไปกับเสียงสะอื้นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่ถึงอย่างนั้น ก็ทำให้หัวใจของคนฟังทั้งสองคนอ่อนยวบลงไปถนัดตา

ถ้าจะว่ากันตามความเป็นจริงแล้ว เรื่องนี้ไม่มีใครผิดเลยสักคน หากจะผิดก็คงเป็นเวลาและจังหวะ ที่มันผิดพลาดไปเสียหมด

“…เรื่องนั้นพี่ขอโทษนะที่ไปว่าเรา แต่เราก็ต้องทำใจนะเฟยอิน เพราะถ้าเราหายไปแค่ปีหรือสองปี เรื่องมันอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ห้าปีมันไม่ใช่เวลาน้อย ๆ เลยนะที่จะรออย่างไม่มีความหวัง เจย์พูด ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนตัวเล็กอีกนิด เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวร้องไห้จนตัวโยนไปหมด

ฮึก...พี่รู้ใช่ไหมครับว่าอยู่ที่นี่ผมเป็นยังไง ผมไม่มีอนาคต ไม่ได้เรียนต่อ แต่พอไปอยู่ที่นู่นผมสอบทุนได้ พี่คิดว่าการเลือกกลับมาเสี่ยงชีวิตที่นี่ กับอยู่ที่นู่น...ผมได้เรียน ทั้ง...ฮึก...ค่าเทอม ค่าหอ ค่ากินอยู่ เขาจ่ายให้ทั้งหมด ผมแค่ทำงานเก็บเงินแล้วมาทำงานใช้ทุนตอนเรียนจบ โอกาสมาผมก็ต้องคว้าเอาไว้ พี่คิดว่ามันง่ายนักเหรอ ที่เด็กกำพร้าจน ๆ อย่างผมจะมีโอกาสได้เรียนต่อมือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองป้อย ๆ หากจะโทษใครสักคนก็คงต้องโทษโชคชะตา และโทษที่เขาดันเกิดมาเป็นลี เฟยอินผู้แสนอาภัพนั่นแหละ

เรื่องเรียนนายบอกแจบอมก็ได้ มันส่งนายเรียนได้สบายอยู่แล้ว

พี่ไม่เข้าใจคำว่าศักดิ์ศรีรึไง ถ้าผมต้องการจะให้พี่เขาเลี้ยง ผมก็คงให้เลี้ยงมาตั้งนานแล้ว ไม่มานั่งทำงานงก ๆ ให้เหนื่อยหรอก

“…”

ตลอดเวลาที่อยู่ที่นู่น ฮึก...ผมคิดถึงเขาทุกวัน  ฮึก...ฮือ...ผมอยากกลับมาใจจะขาด แต่ถ้ากลับมาทั้งที่ยังเรียนไม่จบ ผมต้องใช้เงินคืนให้ทางมหา’ลัย แล้วผมจะไปเอามาจากไหน ให้พี่แจบอมจ่ายให้เหรอ...พี่บอกว่าเวลาหลายปีใครมันจะมานั่งรอใช่ไหม ก็ใช่ไง...ผมคิดแบบนั้น ถ้าผมทิ้งอนาคตตัวเองกลับมา แล้วพี่แจบอมไม่เหมือนเดิมแล้ว ผม...ฮึก...จะเหลืออะไร”

“…”

ไม่มีวันไหนที่ผมจะไม่รักเขาเลย ผมไม่เคยนอนกับใครมาตลอดห้า...ฮึก...ปีก็เพราะเขา แต่พอผมเรียนจบ พอจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง เขาก็เป็นของคนอื่นไปแล้ว...ฮึก แล้วจะให้ผมทำยังไง…”

“…”

ผมรอเวลามานานแค่ไหน ผมก็รักเขาไม่น้อยกว่าคนอื่น ฮึก...แล้วจะให้ผมยกเขาให้คนอื่น พี่คิดมันง่ายนักรึไง ฮือ...

“…”

ผมก็ไม่ได้ไปเดินเข้าเปิดฉากแย่งพี่แจบอมมาจากครอบครัวเขาสักหน่อย ผมแค่รอให้เขากลับมาหาผม ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะดีกันรึเปล่า แล้วผมจะต้องรอเก้อไหม แค่นี้มันยังไม่พออีกเหรอ ฮึก...จะต้องให้ผมดีขนาดไหน เฟยอินยังคงเช็ดน้ำตาของตัวเองไม่หยุด ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งยอง ๆ บนพื้นขณะที่ให้มือปิดใบหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนแม้แต่เจย์ที่โกรธอยู่ก่อนหน้านี้ ยังอดไม่ได้ที่จะหน่วงในใจจนอยากจะร้องไห้ตาม

การที่ผมรักเขามาก แล้วผมจะมีความหวังบ้าง มันผิดมากนักรึไง... เสียงอู้อี้ที่ดังลอดฝ่ามือมา เล่นเอาเจย์ที่ยืนมองอีกฝ่ายร้องไห้อย่างหนักอยู่นานแล้ว ทนไม่ไหวจนต้องช้อนตัวขึ้นมากอดปลอบ

เสียงสะอื้นไห้อย่างหนักยังคงดังอยู่เรื่อย ๆ เหมือนเส้นความรู้สึกที่กักเก็บเอาไว้มานานถึงจุดสิ้นสุด มือเล็กกำชายเสื้อของเจย์เอาไว้แน่น ขณะที่น้ำตาไหลบ่าลงมาจนเปียกชื้นไปถึงลำคอ

จวบจนเวลาผ่านไปราว ๆ สิบห้านาที เสียงสะอื้นฮึกฮักจึงได้เบาลง ร่างเล็กที่โถมตัวกอดเจย์เอาไว้เป็นที่ยึดเริ่มนิ่งและสงบขึ้น ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองผ่านไหล่ของเจย์ไป เมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนเดินมายืนด้านหน้า

โรสที่ก่อนหน้านี้ตีสีหน้าเย็นชาและขึงขังอยู่ตลอด กลับมองมาที่เขาอย่างเห็นใจ มือเรียงสวยดึงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังของเพื่อนตัวเอง ก่อนจะยื่นมาเช็ดน้ำตาบนแก้มขาวของคนตัวเล็กสุดอย่างเบามือ

เห็นว่าร้องไห้จนตาบวมหรอก ไม่ต้องมามองอย่างนั้น โรสพูดขึ้นก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น เมื่อเห็นว่าเฟยอินมองการกระทำของเธออย่างสงสัย มือเรียวประดับไปด้วยรอยสักชักกลับมาก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเอาไว้ แล้วเดินไปยืนพิงผนังอย่างเดิม

จริง ๆ มันก็แค่...สงสาร...เห็นใจ...เข้าใจ อะไรทำนองนั้น ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก ทำให้เธอเดินมาหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้โดยที่ไม่ได้รู้ตัวด้วยซ้ำ คนบ้าอะไรร้องไห้โคตรน่าสงสาร...

“...น้องเฟย ไม่ใช่ว่าพวกพี่จะไม่เข้าใจนะ แต่เราก็ต้องยอมรับความจริง ว่าไม่ทันมันก็คือไม่ทัน

ผมก็ไม่ได้จะเดินไปแย่ง!!” ใบหน้าหวานที่สงบไปแล้วเริ่มตึงขึ้นอีกครั้ง เสียงทุ้มตวาดแหวขึ้นเมื่อได้ยินว่าเจย์ยังคงพูดเรื่องเดิมอยู่อีก

ฟังให้จบก่อน พี่รู้ว่ามันเจ็บปวด แต่สถานการณ์ที่บ้านแจบอมแย่เอามาก ๆ  มันอาจจะได้เลิกกันจริง ๆ ถ้ายังเข้าใจผิดกันอยู่แบบนี้ นายน่าจะได้เห็นสภาพของไอ้แจบอมนะ คิดดูสิ...ถ้าสภาพมันแค่แย่ธรรมดา ๆ เมื่อกี้พี่กับไอ้โรสจะโกรธนายขนาดนั้นเหรอเจย์ปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อย เพื่อที่จะมองหน้าได้ถนัด ๆ

พี่แจบอม...เขาแย่มากเลยเหรอเฟยอินมองเจย์ที่เพิ่งพยักหน้าก่อนจะเลยไปมองโรส

...ใช่ โคตรแย่ ธุรกิจมันก็แย่ เสียการเสียงานไปหมด แจบอมมันไม่ได้ชอบเล่าปัญหาอะไรให้เพื่อนฟังอยู่แล้ว แต่สภาพที่บ้านมันคงตึงเครียดจริง ๆ มันถึงได้เป็นขั้นนั้น โรสตอบ ก่อนจะเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กสุดอีกครั้ง ขนาดเธอเองไม่ได้กลับมาเกาหลีบ่อยเท่าเพื่อนคนอื่น ๆ ยังได้เห็นอาการของแจบอมเลยว่าแย่แค่ไหน

....

พี่เข้าใจเรื่องที่นายคิด เป็นพี่ถ้ารักขนาดนั้น พี่ก็คงคิดแบบนาย แต่ครั้งนี้นายปล่อยให้เรื่องเข้าใจผิดทำให้ครอบครัวเจบีพังไม่ได้ นายไม่ได้ทำร้ายคนแค่คนเดียวหรือสองคนเลยนะเจย์เอื้อมมือไปแตะแขนเล็กเบา ๆ ก่อนจะถอยหลบฉากออกมา จนกลายเป็นว่าตอนนี้เขายืนสลับที่กับโรสไปแล้ว

พี่หมายความว่ายังไง เฟยอินเอ่ยถามอย่างสงสัย ที่เจย์พูดหมายความว่าอย่างไร ไม่ได้ทำร้ายคนแค่สองคนแล้วจะยังมีใครอีก

นายจะทำร้ายคนไปถึงสี่คน

สี่คน มันจะสี่คนได้ยัง แฟนพี่แจบอมก็เป็นผู้ชาย แล้วเอาจากไหนมาสี่คน ลูกบุญธรรมเหรอครับ จะว่าแจบอมมีลูกมีเต้าก็ไม่น่าจะใช่ ก็ในเมื่อวันนั้นที่เขาเห็น หนึ่งในสามคนนั้นจะต้องมีสักคนที่เป็นคนรักของแจบอม แต่...นั่นก็ผู้ชายหมดเลยไม่ใช่เหรอ

ไม่ใช่ แจบอมมันมีเมียสามคน และ...ถ้าพังก็คงพังหมดเฟยอินหันขวับไปมองหน้าโรส ก่อนจะสลับเอี้ยวตัวไปเลิกคิ้วถามเจย์อีกครั้ง แจบอมมีเมียสามคนอย่างนั้นเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไร...

พี่ว่าไงนะ สามคนเหรอ ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ยเฟยอินสับสนจนเผลอถามเสียงสูง ร่างเล็กผละออกมายืนพิงผนังด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยถามทั้งสองคนอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาจะต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ

ไม่ เรื่องจริง

เป็นไปไม่ได้...มันจะเป็นไปได้ยังไงนั่นสิ มันจะเป็นไปได้อย่างไร แจบอมมีเมียทีเดียวสามคนเนี่ยนะ!!

พวกเราก็ไม่รู้ ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ได้ยังไง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นไปแล้ว แถมเมียมันทั้งสามคนก็รักกันมาก ครอบครัวมันเลยสงบไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งเหมือนครอบครัวอื่นเจย์ไหวไหล่เล็กน้อยขณะที่ตอบ ดวงตาคมเหลือบมองคนอายุน้อยสุดอย่างเข้าใจ ขนาดเขาเป็นแค่เพื่อนของแจบอมตอนที่เขารู้เขาก็ช็อคไปนาน แล้วเฟยอินที่เป็นคนรักเก่าจะช็อคขนาดไหน

พวกเราเดากันว่า ในเมื่อเมียมันรักกัน เวลาจะไปก็คงไปพร้อมกันกันหมด แจบอมมันถึงเครียดมาก เพราะถ้าพังจริง ๆ มันจะไม่เหลือใครเลยโรสพูดขณะดวงตาคมสวยมองเฟยอินที่นิ่งไปอย่างเห็นใจ เธอไม่รู้มาก่อนว่าเรื่องที่เด็กคนนี้เจอมันจะร้ายแรงขนาดนี้ และจากที่ฟังมาเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ออกจะเป็นคนดีมากกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ

ในชีวิตจริงคนเรามันก็มีความเห็นแก่ตัวและรักตัวเองกันทั้งนั้น ใครจะอยากปล่อยคนที่ตัวเองรักไปให้คนอื่น...

ร่างเล็กพิงผนังอย่างไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง ในใจปวดหน่วงอย่างบอกไม่ถูกเมื่อมาคิดได้ว่าแจบอมในตอนนี้คงไม่เลือกเขาแล้ว เพราะหากแจบอมจะเลือกเขา อีกฝ่ายคงไม่มานั่งเครียดเป็นบ้าเป็นหลังเรื่องสามคนนั้น ถ้าแจบอมจะยังเลือกเขา ก็แค่ไม่สนใจครอบครัวแล้วกลับมาหาลี เฟยอิน คนนี้เสียก็สิ้นเรื่อง

แต่เพราะหัวใจของแจบอมมันกลายเป็นของสามคนนั้นไปแล้ว แจบอมจึงได้พยายามที่จะยื้อเอาไว้ เวลาห้าปีมันคงมากเกินไปสำหรับคน ๆ หนึ่งที่จะรอได้อย่างไม่มีความหวัง

แจบอมคงจะลืมเขาไปแล้วจริง ๆ นั่นแหละ

ลองเก็บกลับไปคิดดูนะ ถ้านายรักแจบอม ก็คงไม่อยากให้มันทุกข์ถึงขนาดนั้นหรอกใช่ไหมดวงตากลมสวยเหลือบมองเจย์ก่อนจะพยักหน้า เขารักแจบอมและอยากได้คืนมาก็จริง แต่ถ้าแจบอมจะต้องมีความทุกข์ขนาดนั้น เขาเองก็คงทำไม่ได้

...

ถ้ามันไม่รักสามคนนั้นมาก มันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก

“….นั่นสินะ...ผมขอเวลาหน่อยแล้วกัน จะให้ทำตอนนี้เลยผมทำไม่ได้หรอก น้ำตาที่แห้งเหือดแล้วกลับมาไหลอาบแก้มขาวอีกครั้ง

ไม่อยากจะเชื่อเลย ผมกลับมาหาเขาแล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องยกเขาให้คนอื่น โคตรขำไม่ออกเลย เสียงสะอื้นค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ไหลเล็กลู่ลงอย่างน่าสงสารจนโรสยืนมองอยู่ใกล้ที่สุด อดไม่ได้ที่จะรั้งตัวเข้าไปกอดเอาไว้ ถึงแม้เธอจะไม่สามารถพูดปลอบใจได้แบบที้จย์ทำ แต่อย่างน้อย การกอดกันก็น่าจะช่วยเยียวยาเฟยอินได้บ้าง มือเรียวสวยลูบหัวคนเด็กกว่าในอ้อมกอดเบา ๆ

ดวงตาคมเหลือบมองศีรษะที่ซบลงบนบ่าของตัวเอง ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จากเดิมที่แค่มองด้วยตา เธอก็รู้สึกว่าเฟยอินตัวเล็กแล้ว ยิ่งพอได้มากอดแบบแนบชิดก็ยิ่งรู้สึกไปกันใหญ่ ขนาดเธอเป็นผู้หญิง สูงแค่ 178 เซนติเมตร ไม่ได้สูงขนาดเจย์ เด็กคนนี้ยังสูงแค่ประมาณจมูกของเธอเท่านั้น

ตัวก็เล็ก หน้าตาก็น่ารัก ทำไมถึงจะต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ ในชีวิตนักก็ไม่รู้...

เฟยอินยืนนิ่งให้โรสกอดอยู่อย่างนั้น จวบจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่และเขาหายตกใจหน้าอกของอีกฝ่าย เรียวแขนเล็กจึงได้ยกขึ้นกอดตอบ เฟยอินเพิ่งได้กอดกับผู้หญิงเป็นครั้งแรก เพราะตั้งแต่จบมัธยมมา ด้วยรูปร่างหน้าตาก็ทำให้คนที่เข้าหาเป็นผู้ชายมาโดยตลอด แต่ถึงอย่างนั้น ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิง เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...มันก็รู้สึกปลอดภัยไม่ต่างกัน

 เลือกได้เร็ว ๆ แล้วกัน ทางนู้นไม่มีเวลาให้รอมากนักเฟยอินผละออกจากอ้อมกอดของโรส ก่อนจะพยักหน้า ในตอนนี้ในใจของเขารู้ดีว่าอะไรคือทางเลือกที่อยากเลือก และอะไรคือทางเลือกที่ควรเลือก เพียงแต่ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกยังทำให้เขาเลือกไม่ได้ ลี เฟยอินต้องการเวลา อย่างน้อยก็เวลาทำใจ...

ร่างเล็กกล่าวลาเพื่อนทั้งสองคนของแจบอม ก่อนจะเดินออกมาเพื่อจะไปที่หน้าถนน แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึง เสียงเรียกจากด้านหลังก็เรียกความสนใจของเขาไปเสียก่อน

อย่างเพิ่งไป นี่กลับยังไงเสียงหวานหากแต่น้ำเสียงค่อนข้างกระด้างของโรสเอ่ยถามขึ้น ร่างสูงเพรียวก้าวยาว ๆ เข้ามาประชิดตัวคนเด็กกว่าอย่างรวดเร็ว

ก็...คงกลับแท็คซี่ครับ เฟยอินตอบไปตามความจริง เวลานี้จะให้เขากลับอย่างไรล่ะ เพิ่งกลับมารถส่วนตัวก็ยังไม่มี ดวงตากลมสวยสบตากับโรสที่ยืนมองหน้านิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเมื่ออีกฝ่ายรุกคืบเข้ามากอดคอเขาแบบไม่บอกไม่กล่าว

เดี๋ยวไปส่งเฟยอินที่ถูกหญิงสาวกึ่งบังคับหันมองอีกฝ่ายอย่างงง ๆ จริง ๆ เขาก็อึ้งตั้งแต่ตอนที่โรสดึงตัวเขามากอดแล้ว นี่ยังจะอาสาไปส่งอีก ตอนแรกยังเหมือนจะบีบคอให้ตายอยู่เลย แล้วตอนนี้มาทำเหมือนเป็นห่วง อะไรของเขา

ไม่ต้องมอง ตาบวมแบบนี้กลัวแท็กซี่ตกใจหรอกหญิงสาวผละออกไป ก่อนจะล้วงหยิบกุญแจรถมากดปลดล็อคประตู ดวงตาคมสวยเหลือบมองเฟยอินที่ยังยืนงงไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับชีวิต ก่อนจะเดินวกกลับมาเปิดประตู แล้วดันให้อีกฝ่ายขึ้นไปนั่งบนรถ ส่วนตัวเธอเองก็เดินมาเปิดประตูฝั่งคนขับ แล้วสอดตัวเข้าไปนั่งข้าง ๆ อีกฝ่าย


สภาพแบบนี้เธอไม่กล้าให้กลับไปคนเดียวหรอก ตัวเล็ก หน้าตาน่ารังแกขนาดนั้น แถมสภาพจิตใจก็แย่ เกิดใครมันนึกว่าไก่หลงขึ้นมาคงอันตรายมาก สู้เธอไปส่งเอง ได้รู้ที่อยู่ ได้เห็นว่าปลอดภัยแน่ ๆ มันดีกว่าเป็นไหน ๆ

เอ้านี่ เบอร์พี่ ตัดสินใจได้ว่ายังไงก็โทรมาแล้วกัน



-----------

TBC. 

กราบขออภัยในความช้าค่ะ 

ตอนนี้เราได้งานประจำแล้ว ก็เลยไม่สามารถแต่งทีเดียวเยอะ ๆ ได้แล้ว ทำงานจริงมันเหนื่อยกว่าตอนเรียนมากเลยค่ะ ช่วยรอเราหน่อยนะคะ ยังไงเราก็ตั้งใจเอาไว้แล้วจะแต่งเรื่องนี้ให้จบ จะมาต่อเรื่อย ๆ ค่ะไม่ทิ้งแน่นอน ถ้าเราปรับตัวได้แล้วเราอาจจะได้มาลงบ่อยกว่านี้  


คุยกันได้ที่แท็ก#ฟิคพี่บีขุนแผน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1535 King Moon (@Onlybest) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 14:08
    แบบว่า โรสเฟย เจย์เฟย555
    #1535
    0
  2. #1125 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 23:08
    สู้นะคะ ตอนนี้หน่วงหัวใจมาก เจียเจียเมียหนึ่งเดียวที่เชื่อใจต้องรีบจัดการ โรสก็ต้องรีบแล้ว ฮื่ออออ
    #1125
    0
  3. #1124 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 22:53
    งึ้ยยย โรสเฟยอิน >< รีบเคลียร์นะ พี่แจบอมดูแย่หนักแล้ว
    ยินดีด้วยนะคะไรท์ ^^
    #1124
    0
  4. #1123 Juria_flok (@Luna_good94) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:41
    หนุกๆ
    ได้งานแล้ว ยินดีด้วยนะคะ
    กลับมาต่อไวๆน้าา
    #1123
    0
  5. วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:29
    โอ๊ยยยยย ช่วงแรกๆนี่ก็หน๊วงหน่วง สงสารคุณเฟยอิน ทำไมชีวิตถึงต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายมากมายขนาดนี้ แต่พอช่วงหลังนี่ มันก็จะเขินๆ หน่อย คุณโรสนี่แลจะเอ็นดูน้องมากเลยนะคะ แทบจะทำป้าย #โรสเฟย เลยนะคะเนี่ย5555555
    #1122
    0
  6. #1121 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:44
    จะมีโรสกับเฟยอินไหมนะ รออย่างมีความหวัง 555555
    #1121
    0
  7. #1120 Park-Nadia (@Park-Nadia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:48
    โรสกับเฟยน่าร้ากกกก ><
    #1120
    0
  8. #1119 _babyMARK_ (@Flipple_pond) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:48
    เอ๊ะ อะไร ยังไงกัน โรสกับเฟยอินนี่เหมือนมีซัมติงจะตามมาภายหลังเลยเนอะ
    #1119
    0
  9. #1118 MIN&FRONG (@fern55-helen66) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:50
    เดี๋ยวสองคนนี้มันมีออร่า เหมือนแบบเปลี่ยนรสนิยมไรประมาณเนี้ย 5555
    #1118
    0
  10. #1117 saidchin (@chinnyotto) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:03
    เอ๊ะเอ๊ะเอ๊ะะะ โรสเฟยอินนี่มันต้องมีซัมติงต่อแน่ๆ-----
    #1117
    0
  11. #1116 Kn__ (@Knati) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:35
    สงสารเฟยอินนะแต่แบบหายไปไม่คิดต่อเลยแบบนี้แล้วกลับมาแล้วคิดว่าจะเหมือนเดิม มันก็ช้ามากแล้ว เฮ้อออออ อยากให้คุณอิมดีกับเด็กๆแล้ว
    #1116
    0
  12. #1115 mAjjcs (@milkpy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 06:50
    เอ๊าาา แต่ละคนก็น่าสงสาร โอ้ยยย สภาวะตอนนี้แบบ ฮือออออ
    #1115
    0
  13. #1114 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 01:46
    เฟยอินก็น่าสงสารนะ แต่จะติดต่อกลับมาบ้างไม่ได้เลยหรอ นี่เล่นหายไปเฉยๆ ตั้งหลายปี เฮ้อ ดราม่าไปอีก
    #1114
    0
  14. #1113 pa rang (@prangkii) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 01:17
    เรื่องราวเฟยอินนึ่ดราม่ามากอ่ะ ยังคิดไม่ออกนะว่าใครเหมาะกับเฟยอิน รออ่านนะคะ
    #1113
    0
  15. วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:57
    โอ้ สงสารเฟยอินเหมือนกันนะ พอได้มาอ่านความในใจของเฟยอินก็รู้สึกว่า เออ มันก็ไม่มีใครผิดนะ เฟยอินก็ไม่ ป๋าเองก็ไม่ บรรดาเมียป๋าเองก็ไม่ ต่างคนต่างที่มาต่างเหตุผลกันไป ที่เหลือก็อย่างที่โรสว่า รอให้เฟยอินพร้อม จะว่าไปนี่ไม่เชียร์เฟยอินให้โรสนะ แต่เชียร์ให้โรสเอ็นดูเฟยอินเป็นน้องชายอ่ะ 555555 เฟยอินควรเรียนรู้ความเข้มแข็งจากโรส เฟยอินกำพร้าใช่มั้ย นี่ไงพี่โรส เฟยอินควรมีครอบครัว พี่โรสเอ็นดูน้องเร้วววว
    #1112
    0
  16. #1111 Yufjj (@janjaeyun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:42
    ไม่แน่ใจว่าถ้าเฟยอินตกหลุกรัดโรสนี่....ใครจะแม่กว่าใครง่ะ 555555555555
    สงสารเฟยอินนะ แบบ รอมาตั้งนาน แต่เค้าเปลี่ยนไปแล้ว เค้าไม่ผิด เฟยอินไม่ผิด ผิดที่โชคชะตาเล่นตลกกับใจมากเหินไปนี่ละ
    #1111
    0
  17. #1110 Yufjj (@janjaeyun) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:28
    ไม่แน่ใจว่าถ้าเฟยอินตกหลุกรัดโรสนี่....ใครจะแม่กว่าใครง่ะ 555555555555
    สงสารเฟยอินนะ แบบ รอมาตั้งนาน แต่เค้าเปลี่ยนไปแล้ว เค้าไม่ผิด เฟยอินไม่ผิด ผิดที่โชคชะตาเล่นตลกกับใจมากเหินไปนี่ละ
    #1110
    0
  18. #1109 NEVER_NE. (@nesori) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 21:02
    โรสอินนนนนน ดีจัง
    #1109
    0
  19. #1108 crijnook (@crijnook) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:32
    ทำไมเฟยอินอยู่กับโรสแล้วโรสดูแมนจังคะ โรสต้องปกป้องเฟยอินได้แน่ๆ
    #1108
    0
  20. #1107 น้องคยอม (@kyummy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:18
    นี่โรสเป็นผู้หญิงจริงๆ ใช่มั้ยอ่า ทำไมออร่าความหลัวแผ่กระจาย งืออออ
    #1107
    0
  21. #1106 Jaokhaz (@jaokhaz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 17:47
    สนใจ 3P โรสเจย์เฟย มั้ยคะ55555 ล้อเล่นค่ะ ตัดสินใจเร็วๆนะเฟยอินพี่แจบอมกำลังแย่ มาร์ครู้เรื่องก็พอใจชื้นมาบ้าง แต่จินยองเนี่ยสิ หัวดื้อแบบนั้นจะทำยังไง
    #1106
    0
  22. #1105 CHST.K (@labeer) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 17:39
    ทีแรกก็นึกโกรธเฟยอินเหมือนกันนะ แต่พอมารู้แบบนี้แล้วเข้าใจเลย มันยากไปหมด แต่ถ้าไรท์ถามว่าเคมรน้องเข้ากับใคร ขอบอกว่าโรสอีกเสียงค่ะ เป็นผู้หญิงที่โซหลัวมากค่า หรือจะเป็นพี่เจย์ก็งานดีนะคะ 5555555
    #1105
    0
  23. #1104 Kiewzendro (@kiewz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 17:03
    ชอบอะ โรสเฟยอิน 555 แต่ตอนอยู่กับเจย์ก็ดีงาม
    #1104
    0
  24. #1103 Joobbie (@pangolin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 15:12
    เฟยอินก็น่าสงสาร แต่เราไม่ยอมให้มีเมีย4นะ เฟยอินให้โรสดูแลไปละกัน ถ้าเป็นคู่นี้จริง ใครจะรุกใครจะรับนะ โรสก็แมนเกินหญิง เฟยอินก็น่่าปกป้องเสียเหลือเกิน เจียเอ๋อออกปากช่วยพี่แจบอมง้อพี่มาร์คขนาดนี้ ถึงจะใจแข็งก็แกว่งไปเยอะเลยล่ะ ถ้าพาเหยอินมาเคลียร์ให้ได้ ทุกอย่างจะดีขึ้นทันที
    #1103
    0
  25. #1102 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 14:47
    ไม่มีใครผิดหรอกเรื่องนี้ เฟยอินน่าสงสารแต่ก็ต้องทำใจ
    #1102
    0