[GOT7] เรียกผมว่าขุนแผน (BMARK BNIOR BSON) 4P

ตอนที่ 60 : END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    1 พ.ย. 61

 



ผมไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อนเลยพี่มาร์ค

จริงเหรอ

จริงสิ ผมไม่เคยไปต่างประเทศเลย ในประเทศก็เคยแต่นั่งรถทัวร์

งั้นครั้งนี้ก็ครั้งแรกเลยน่ะสิ

ใช่ ตื่นเต้นมากเลยเลยอ่ะ

เสียงบ่นหงุงหงิงดังขึ้นภายในห้องโดยสารชั้นธุรกิจของสายการบินชั้นนำของประเทศเกาหลี มาร์คเอื้อมไปจับไหล่จินยองก่อนจะบีบเป็นเชิงว่าเขาเข้าใจ ถึงแม้จะจำความรู้สึกตอนที่นั่งเครื่องบินครั้งแรกไม่ได้แล้วแต่เขาก็เข้าใจดี

เดี๋ยวอีกไม่นานเครื่องจะเทคออฟแล้วล่ะ คาดเข็มขัดเลยมาร์คว่า ก่อนจะหันมาคาดเข็มขัดของตัวเอง จินยองรีบทำตามคำแนะนำของมาร์คทันที

พี่มาร์ค วันนี้พี่แจบอมเงียบมากเลยว่าไหม

ที่จริงเงียบมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะพี่ว่า

ก็จริง แต่พูดก็พูดเถอะ เมื่อวานผมตกใจมากเลยอ่ะ จู่ ๆ ก็มาบอกให้เก็บกระเป๋าจินยองโน้มตัวเข้าไปพูดใกล้ ๆ มาร์ค น้ำเสียงทุ้มหรี่ลงจนเกือบสุดเพราะไม่ต้องการให้แจบอมที่นั่งถัดจากมาร์คไปได้ยิน

พี่ก็ตกใจ โชคดีที่งานเสร็จแล้ว ไม่งั้นคงต้องแบกขึ้นมาทำบนเครื่องบินด้วยแน่เลยมาร์คกระซิบกลับ โชคดีที่เมื่อวานเขากดส่งอีเมลล์ให้ลูกค้าก่อนที่แจบอมจะมาเอาตั๋วเครื่องบินมาตั้งต่อหน้า

ว่าแต่...ผมยังงงอยู่ ที่จู่ ๆ คุณอาก็ยอมอ่ะ มันเป็นเพราะคุยกับเราตอนนั้นเหรอ

อาจจะคิดมาแล้วก่อนคุยแล้วก็ได้ แบบมาคุยเพื่อตัดสินใจอะไรแบบนี้อ่ะ

แต่จะว่าไปช่วงหลัง ๆ ที่เราพูดเอา ๆ อาเขาก็เงียบฟังเหมือนกันนะ

จำเย็นวันก่อนที่อยู่ ๆ เจียเจียก็บอกว่าพ่อจะคุยกับพวกเราได้ไหมล่ะ พี่ว่าก่อนหน้านี้มันน่าจะมีอะไรเขาเลยมาคุยกับเรา พอตัดสินใจได้ก็ไปบอกให้พี่แจบอมมารับเจียเจีย พอพี่แจบอมรู้ก็เลยซื้อตั๋วสายฟ้าแล่แล้วก็พาเรามาฮ่องกงวันนี้มาร์คถูคางอย่างครุ่นคิดขณะที่เรียบเรียงเหตุการณ์เป็นฉาก ๆ 

ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ แต่ก็ดีเนอะจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันซักทีจินยองว่า เขาไม่รู้ว่าทก ๆ อย่างเป็นอย่างที่มาร์คดาดเดาหรือไม่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผลที่ได้จากเหตุการณ์นี้คือเจียร์เอ๋อจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมเสียที

ใช่ พี่เองก็คิดถึงเจียเจียมาก ๆ เลย

เหมือนกัน...พี่มาร์ค

หืม

พี่ว่าที่พี่เขาเงียบแบบนี้นี่คือเก็บอาการอยู่ป่ะ ตอนอยู่บ้านยังพูดเยอะอยู่เลยอ่ะ

พี่ว่าน่าจะเก็บอาการมากกว่าพูดจบทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคัก เล่นเอาแจบอมที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ หันมามอง

มีอะไรกันเหรอ

พวกเราแค่คิดว่าวันนี้พี่เงียบไปหรือเปล่าครับ มาร์คว่าหลังจากที่แจบอมถามเสร็จ ด้านคนโดนหาว่าเงียบเมื่อได้ยินแบบนั้นก็เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาเงียบอย่างนั้นเหรอ ไม่รู้ตัวเลยแฮะ

งั้นเหรอ ไม่รู้สิ ตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรอ่ะ

งั้นพี่พักสายตาหน่อยไหมครับ เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกนี่

อืม...ก็ดีเหมือนกัน” แจบอมวางหนังสือในมือลงบนตักก่อนจะเอนกายพร้อมกับหลับตา

ที่จริงเมื่อครู่ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยินว่าสองคนนั้นพูดอะไร แต่สมองเขาตอนนี้คิดว้าวุ่นไปหมดจนแม้แต่หนังสือที่เปิดอ่านก็ไม่เข้าหัวสักประโยค

เมื่อวานตอนเที่ยงพ่อของเจียร์เอ๋อโทรมาหาเขา และคุยกันถึงเรื่องครอบครัวของเขา  ประเด็นหลักที่คุยก็คือเรื่องของเจียร์เอ๋อที่อีกฝ่ายยังไม่ไว้วางใจเขาเสียเท่าไหร่

แจบอมอามีเรื่องจะคุยด้วยในตอนนั้นบอกตามตรงว่าใจเขาเต้นยิ่งกว่ารัวกลองทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าริ้กกี้จะคุยเรื่องอะไร

ครับ อามีอะไรเหรอ

บอกอามาตามตรง เรารักเจ้าเจียร์ไหม

มากที่สุดครับ

มากที่สุดเหรอ

ไม่ใช่มากที่สุดในสามคนอย่างที่อาเข้าใจหรอกครับ มากที่สุดของผมก็คือมากที่สุดในชีวิตแล้วทั้งสามคน

‘…อืม ก็พอเข้าใจอยู่ แล้วที่ผ่านมาดูแลน้องยังไงแจบอมเผลอขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาตอบคำถามของอีกฝ่ายได้เป็นวรรคเป็นเวร แต่พอโดนถามเรื่องนี้เขากลับไม่รู้จะตอบอะไร

ผมบอกอาไม่ได้หรอกว่าดูแลยังไงเพราะผมเองก็ไม่ได้ดูแลทุกเรื่อง แล้วผมก็ไม่ได้ทำอะไรที่มากเป็นพิเศษ จนสามารถเอามาเล่าได้ด้วย

หมายความว่ายังไง

ผมเล่าไม่ถูกถ้าอาถามมาแบบนี้ เพราะหลาย ๆ อย่างมันก็ทำอยู่ทุกวันจนผมไม่รู้จะเล่าอันไหนก่อน แล้วก็ไม่รู้ว่าอันไหนพิเศษจนสามารถเอามาเล่าได้

แล้วในหนึ่งวันล่ะ

ตอนเช้าเราออกจากบ้านพร้อมกันทุกวัน ถ้าวันไหนที่ผมไปคนละทางกับเด็ก ๆ หรือไม่ได้ไปบริษัทผมก็จะให้ลูกน้องไปส่ง ส่วนตอนเย็นผมบางวันที่ผมต้องทำงานต่อจนดึกผมก็จะให้ลูกน้องมารับแทน เรื่องทำกิจกรรมอะไรผมไม่เคยห้ามเขานะ จะกลับเมื่อไหร่ก็ได้เพราะยังไงก็มีคนไปเฝ้าอยู่แล้ว

นอกเหนือจากนั้นล่ะ

ถ้าผมกลับบ้านมาแล้วน้องยังไม่นอนเราก็จะมานั่งคุยกันนิดหน่อย พอส่งน้องเข้านอนแล้วผมก็ไปทำงานต่อ ส่วนเรื่องเรียนหรือว่าความชอบอะไรแบบนี้ อย่างที่บอกว่าผมไม่เคยห้าม เจียเจียเข้าชมรมฟันดาบ ต้องซ้อมจนกลับดึก ผมไม่มีเวลาไปรับ ผมก็ให้ลูกน้องไปเฝ้าแทน จะมีคนหนึ่งที่ไปรับเจียเจียอยู่ทุกวันแจบอมเลือกเล่าเรื่องเจียร์เอ๋ฮก่อนเพราะคิดว่าริ้กกี้คงจะอยากรู้เรื่องนี้ที่สุด

ไว้ใจได้เหรอ

ครับ ทำงานกับผมมาเกือบๆสิบปีแล้ว

แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ

มาร์คลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว เขาสนใจศิลปะกับทำอาหาร ผมก็ให้เทคคอร์สจนตอนนี้ก็เรียนศิลปะคอร์สสูงสุดจบไปแล้ว เหลือแค่อาหารที่ยังมีให้เรียนอีกหลายประเทศ ส่วนจินยองตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัย เรื่องกิจกรรมผมให้น้องทำเต็มที่ เขาชอบหนังสือผมก็ซื้อให้ ขอแค่ไม่ใช่เรื่องไม่ดี จะซื้อเท่าไหร่ก็ได้

ถึงขนาดนั้นนี่ไหวเหรอ

อาครับผมรวย เท่านี้ผมจ่ายไหวอยู่แล้ว มากกว่านี้ผมก็จ่ายไหวจะว่าเขาอวดรวยก็ได้ แต่พูดถึงทำไมจะอวดไม่ได้ล่ะ ก็รวยจริง ๆ

...ว่าแต่เหมือนไม่มีเวลาให้เลยนะและเขาก็สัมผัสได้ว่าริ้กกี้เงียบไปครู่ใหญ่เลยทีเดียว

ถ้าผมบอกว่าดูแลน้องดีมากตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง อาหาว่าผมโกหกได้เลยเพราะมันเป็นไปไม่ได้

“…’

ผมเป็นผู้บริหารนะครับอางานน่ะผมมีเยอะอยู่แล้ว แต่นอกเหนือเวลางานผมให้น้องทั้งสามคนเต็มที่ จะมีแค่บางช่วงที่ผมจะอยู่กับใครคนใดคนหนึ่งมากกว่าคนอื่น แต่เวลาส่วนใหญ่เรามักจะอยู่กันสี่คนมากกว่า

แล้วเมียสามคนน่ะ ดูแลยังไง มันจะทั่วถึงจริงเหรอ

ผมไม่รู้นะว่าทั่วถึงของอาคืออะไร แต่ถ้าถามผมผมว่ามันทั่วถึงเพราะผมไม่ได้ให้ใครคนใดคนหนึ่งเป็นพิเศษขนาดนั้น อะไรที่เจียร์เอ๋อได้จินยองกับมาร์คก็จะได้ตามความเหมาะสมของแต่ละคน

แล้วความสัมพันธ์ของสามคนนั้นล่ะ เรารู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้เกลียดกัน

เรื่องนี้คือเรื่องที่อากังวลจริง ๆ ใช่ไหมครับ ผมบอกไว้เลยนะว่าสามคนนั้นรักกันกว่าที่รักผมอีกมั้ง

หมายความว่ายังไงน้ำเสียงของอีกฝ่ายเจือความแปลกใจอยู่มากจนแจบอมหัวเราะหึ ริ้กกี้ไม่รู้เสียแล้วว่าเวลาเมีย ๆ รักและรวมหัวกันมันเป็นอย่างไร

บางทีความรักมันก็ไม่ได้จำกัดแค่ว่าต้องรักแบบอยากครอบครองร่างกายเสมอไปหรอกครับอา สำหรับผมผมอาจจะใช่เพราะผมอยากได้หมดทั้งตัวทั้งใจ แต่สำหรับสามคนนั้นมันคงเป็นเรื่องของความรู้สึกมากกว่า เขาอยู่ด้วยกันมาเป็นปีแต่ไม่เคยทะเลาะกัน ทั้งที่เขาใช้ผมร่วมกันนี่ก็น่าคิดนะครับอา ว่าที่จริงแล้วมันเป็นเพราะอะไร

“…ก็จริง


50 %


ผมเองก็เพิ่งมาคิดเรื่องนี้ได้ตอนที่อาพาเจียเจียกลับไป ว่าถ้าเรื่องนี้มีแค่สามคนนั้นรักผม บ้านผมคงพังไปนานแล้ว

แล้วเรื่องครั้งก่อนน่ะ ทำไมถึงเลิกใช้วิธีนั้นล่ะแจบอมชะงักงันไปชั่วครู่ ถ้าเขาบอกความจริงชาตินี้คงไม่ได้เห็นหน้าเจียร์เอ๋ออีก

“…เรื่องมันวุ่นวายไปหมดผมก็เลยคิดไม่ทัน

ช่างมันเถอะ อีกอย่างที่อาอยากรู้คือเรามีแผนอนาคตว่ายังไงบ้าง

ตอนนี้เด็ก ๆ เริ่มอายุมากขึ้น เจียเจียกำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัย จินยองกำลังจะเรียนปีสุดท้าย ส่วนมาร์คตอนนี้ก็เรียนจบไปหลายคอร์สแล้ว ผมก็อยากจะวางแผนในอนาคตให้เขา แต่จริง ๆ ก็ต้องถามความสมัครใจก่อนแหละว่าอยากเดินไปทางไหน ผมพร้อมสนับสนุนเต็มที่

ยังไง

เจียเจียผมอยากให้ได้เรียมหาวิทยาลัยดี ๆ จะเป็นคณะไหนก็ได้เพราะในอนาคตผมพร้อมสนับสนุนสิ่งที่เขาอยากทำอยู่แล้ว ส่วยจินยองตอนนี้ยังไม่แน่ว่าอยากจะลองไปทำงานในระบบดูก่อนหรือว่าอยากจะลองเปิดคลินิคให้คำปรึกษาเลย ส่วนมาร์คตอนนี้ผมกำลังทำร้านอาหารให้เขา คิดว่าตะช่วยประคองสักพัก พอทรงตัวได้จะให้บริหารเอง

แจบอมไล่แผนทั้งสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำและทำไปแล้วให้ริ้กกี้ฟังเป็นฉาก ๆ เขารู้ว่าริกกี้จะเชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องละเมอเพ้อพกเพราะอีกฝ่ายรู้ว่าเขามีกำลังสนับสนุนอยู่แล้ว 

แล้วอามาคุยกับผมแบบนี้ทำไม

อาแค่อยากแน่ใจ ที่จริงอาตัดสินใจตั้งแต่คุยกับเมียเราแล้ว

มาร์คกับจินยองเหรอ

ใช่

อาคุยกับสองคนนั้นแล้วเหรอแจบอมถามอย่างตกใจ

โอเค เอาล่ะ...นี่มันเกินแผนของเขาไปมากเลยทีเดียว ตอนนี้เขากำลังภาวนาให้การคุยกันของทั้งสามคนเป็นเรื่องดี ๆ

ใช่ แล้วก็ตอบเหมือนกันเป๊ะ

“…

คงเป็นอาที่เข้าใจอะไรผิด ๆ ไปเอง ปลายสายถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้เขาหัวใจแทบหยุดเต้น

อยากจะมารับน้องกลับเกาหลีก็มาเถอะแจบอม น้องมันอยากกลับไปหาเราใจจะขาดอยู่ล้า

อา...

แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าอาให้น้องกลับไปครั้งนี้เพราะอยากเห็นน้องมีความสุข เป็นความผิดอาเองที่ส่งน้องไปตั้งแต่แรกเพราะฉะนั้นอาจะยอมรับตรงจุดนี้ แต่ถ้าเมื่อกลับไปแล้วเจียร์เอ๋อไม่ได้มีความสุขจริง ๆ อาจะไปรับน้องกลับ แล้วอย่าหวังจะได้เห็นหน้าน้องอีก เข้าใจใช่ไหม

“….เข้าใจ เข้าใจครับอา

แจบอมบอกไม่ถูกเลยว่าหลังจากวางสายจากริ้กกี้แล้วเขาหัวเราะไปกี่ครั้ง ตะโกนไปกี่หน รู้แค่ว่าเขามีความสุขมากจน....รู้ตัวอีกทีก็เอาตั๋วเครื่องบินไปตั้งต่อหน้ามาร์คและจินยองพร้อมกับบอกทั้งสองคนให้เก็บกระเป๋าเสียแล้ว

 

พี่ครับ อีกไกลไหมครับ เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยภาษาจีนของมาร์คดึงแจบอมออกจากห้วงความคิดอีกครั้ง คนขับรถหันมาคุยภาษาจีนกับมาร์คอยู่สองสามประโยคก่อนที่คนข้าง ๆ เขาจะร้องอ๋อแล้วพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้

พี่เขาบอกว่าอีกไม่ไกลนะครับ เดี๋ยวก็คงถึงแล้ว มาร์คหันมาบอกแจบอมเมื่อเห็นว่าเขามองอยู่

ฮ่องกงอุ่นกว่าเกาหลีเยอะเลยเนอะพี่มาร์คจินยองที่นั่งอยู่อีกด้านพูดขึ้น

พี่ก็ว่างั้นแหละ เสื้อกันหนาวที่เอามานี่แทบไม่ได้ใช้เลยมั้ง

จะถึงก็ดีเหมือนกัน อยากเจอเจียเจียจะแย่อยู่แล้ว ปวดไปทั้งตัวแล้วด้วย จินยองบ่น นี่เป็นการเดินทางที่ไกลที่สุดในชีวิตเขาเลยก็ว่าได้ พอนั่งเครื่องแถมมานั่งรถนาน ๆ แบบนี้ก็เลยปวดเมื่อยไปหมด

ว่าแต่ตอนแรกนึกว่าจะต้องนั่งแท็กซี่มาเสียอีกมาร์คว่าก่อนหันไปหาแจบอมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รถคันนี้เป็นรถของบ้านเจียร์เอ๋อ ตอนที่เดินออกมาแล้วมีคนขับรถรออยู่ด้านหน้าเขาตกใจแทบตาย

พี่ชายของเจียเจียส่งมาให้น่ะ

พี่ชายของเจียเจียเหรอ

ที่เจียเจียเรียกเฮียเฟินเฮียเฉิงนั่นรึเปล่า

คงใช่แหละ

ทั้งสามคนนั่งคุยกันมาตลอดทางโดยเฉพาะจินยองที่ยังตื่นเต้นกับการมาต่างประเทศครั้งแรก เพียงไม่นานรถเก๋งราคาแพงที่พวกเขาโดยสารมาก็เริ่มชะลอตัว แจบอมมองลอดออกมาด้านนอกหน้าต่าง

แถวนี้มีแต่บ้านหลังใหญ่ ๆ ใกล้ถึงแล้วเหรอครับพี่

ใช่ ใกล้ถึงแล้วแจบอมตอบมาร์ค เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งตอนที่ยังเป็นเด็กเพราะพ่อของเขากันพ่อเจียร์เอ๋อเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว มาฮ่องกงทีไรก็ต้องแวะมาหาตลอด เพียงแค่ตอนนั้นที่นี่มีเพียงเฟินเฉิงที่แก่กว่าเขาหนึ่งปี และเฉิงเจียที่ยังเด็กมาก ๆ

บ้านไม่มีเจียร์เอ๋อในตอนนั้น...

บ้านเจียเจียก็ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย จินยองพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วของบ้านตระกูลหวัง

บ้านของเจียร์เอ๋อไม่ได้ใหญ่เท่าบ้านของเขาแต่ก็ยังถือว่าใหญ่มากอยู่ดีเมื่อเทียบกับบ้านหลังอื่นที่อยู่ในละแวกนี้

คนขับรถพาพวกเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ ทันทีที่รถจอดทั้งสามคนก็กล่าวขอบคุณก่อนจะลงมาจากรถ ดวงตาเรียวไล่สำรวจบ้านที่เขาไม่ได้มาเยี่ยมนานเกือบยี่สิบปีพลางคิดในใจ

แม้ว่าเรื่องนี้จะเกินแผนของเขาไปมากแต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่เขาสามารถมารับน้องได้เร็วขึ้น ไม่ต้องรอเล่นหัวกับพ่อของเจียร์เอ๋อมากนัก นับว่าเรื่องนี้เขายังมีบุญอยู่บ้าง

“Jaebum! Nice to see you bro!” ทั้งสามคนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อใครบางคนตะโกนออกมาจากด้านในตัวบ้าน

อาเฉิง มึงเงียบ ๆ ซิ เขาตกใจกันหมดแล้ว

เอ้า ก็ดีใจป่าววะเฮีย

ปัญญาอ่อนเฟินเฉิงส่ายหน้าก่อนจะหันมาสนใจสามคนที่เพิ่งมาใหม่

เอ้า เฮียนี่กูน้องมึงนะ สองพี่น้องเดินเถียงกันออกมาจากตัวบ้าน เล่นเอาแขกที่เพิ่งมาถึงได้แต่ยืนยิ้มอยู่อย่างนั้นเพราะทำตัวไม่ถูก ไม่ถูกในที่นี้เพราะฟังไม่ออกซักประโยค

“Hey. Everything is okey?” เฟินเฉิงจับมือกับแจบอมก่อนจะเอ่ยถาม

“Like you know bro.” เฟินเฉิงหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะหันมาหาคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แจบอม ใบหน้าหล่อเหลาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปหามาร์ค

พูดจีนได้ครับ

อ่า...ครับ เดินทางมาเป็นยังไงบ้าง

ก็โอเคดีครับ ขอบคุณมาก ๆ สำหรับรถ พี่แจบอมบอกว่าคุณเป็นคนส่งไป

ไม่เป็นไรครับมาร์คยิ้มก่อนจะก้มมองมือที่ยังโดนจับอยู่ แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ปล่อยมือเขาเสียที แถมอะไรบางอย่างในดวงตานั้นมันก็ดูจะ...

เอ่อ เจียเจียล่ะครับ มาร์คถามขณะที่ดึงมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย การกระทำนั้นเรียกสติให้เฟินเฉิงได้มาก มือใหญ่รีบปล่อยมือของมาร์คก่อนจะเดินไปจับกับจินยอง

อาเจียร์อยู่ข้างบนครับ เดี่ยวก็คงลงมาจินยองยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะชะงักไปเมื่อคนที่เพิ่งเสียงดังอยู่เมื่อครู่เดินเข้ามาจับมือกับเขาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ถ้าจำไม่ผิดฝ่ายนั้นยังไม่ได้จับมือกับแจบอมเลยไม่ใช่เหรอ

“Hi. Korean boy…Hmm…your name is jinyoung right?”

“Ah…Yes. Nice to meet you” จินยองว่า ดวงตาเรียวชี้เริ่มลอกแลกมองไปที่พี่ ๆ ทั้งสองคน

“Yeah~ I’m jacob...nice to meet  you too”  ดวงตาคมหยาดเยิ้มจนจินยองได้แต่ยิ้มเก้อ ๆ คือหมอนี่รู้ตัวบ้างไหมว่าแจบอมยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้

 อาเฉิง มานี่มา มายืนข้างเฮียมา เสียงเรียกจากพี่ชายคนโตเรียกให้เฉิงเจียหันไปมอง พอละสายตาจากพี่ชายเขาก็พบว่าทุกคนกำลังมองเขาอยู่ โดยเฉพาะแจบอม

ตอนแรกคิดแค่อยากจะกวนประสาทแจบอมเล่น ๆ ใครมันจะไปคิดว่าพอมองใกล้ ๆ แล้วเมียแจบอมจะน่ารักแบบนี้ล่ะวะ เขาก็ลืมตัวน่ะสิ

“Did you have a place for tonight? You guys can stay here untill the day that you will back to korea” เฟินเฉิงหันมาถามแจบอม เพราะเขารู้ว่าอีกฝ่ายเดินทางมากะทันหันมาก เป็นไปได้ว่าอาจจะยังไม่มีที่พัก

“Thank you so mach but we have already.” แจบอมพูดอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ที่จริงเขาหงุดหงิดมากกับอาการของสองพี่น้อง ใครมันจะยอมนอนที่นี่ทั้งที่ไอ้สองพี่น้องนี่มองเมียเขาตาเป็นมันละโว้ย!!

ไม่เข้าใจยิ่งกว่าคือทำไมเขาต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลาที่ไปไหนมาไหนกับมาร์คและจินยองด้วย

“Good and my brother he…”

พี่แจบอม!!” เสียงแหบทุ้มที่แสนคุ้นเคยเรียกสติของทั้งสามคนไปจนสิ้น ไม่มีใครสนใจสิ่งที่เฟินเฉิงกำลังจะพูดต่อแม้แต่ตัวเฟินเฉิงเอง

ร่างเล็กวิ่งลงมาจากบันไดด้วยความรวดเร็วก่อนจะมาหยุดด้านหน้าพวกเขาเพียงไม่กี่เมตร ขาขาวค่อย ๆ พาเจ้าตัวเดินเข้าหาพวกเขาทีละน้อย โดยที่ดวงตายังจดจ้องพี่ทั้งสามคนไม่ละไปไหน

บรรยากาศโดยรอบเงียบลงจนเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เจียร์เอ๋อพาตัวเองมาหยุดตรงหน้าพวกเขาแล้ว ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของแจบอม มาร์ค และจินยองเหมือนยังไม่เชื่อสายตาว่าพวกเขามาอยู่ที่นี่แล้วจริง ๆ

ผมไม่ได้ฝันใช่ไหม

ไม่ได้ฝันหรอก แจบอมที่ยืนอยู่ตรงกลางตอบ เขาจินตนาการไม่ออกว่าตัวเองดีใจขนาดไหน รู้เพียงแค่ตอนนี้ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงเหมือนจะระเบิดอยู่แล้ว

หมับ!

แรงปะทะขณะที่เจียร์เอ๋อกระโดดกอดทำให้แจบอมละสายตาจากพ่อของเจียร์เอ๋อที่ยืนอยู่ชั้นบนไปโดยปริยาย แรงกรอดกกระชับเล่นเอาสมองของเขาอื้ออึงไปหมด แจบอมไม่รู้ว่ามาร์คและจินยองเดินเข้ามากอดทั้งเจียร์เอ๋อทั้งเขาตอนไหน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าความหงุดหงิดในใจที่มีอยู่เมื่อครู่นั้นจางหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เขารู้แค่เพียงตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ของเขาคนเดียวเท่านั้น

-          END   -

 

แถม

อาเฉิง เฮียรู้นะว่ามึงคิดอะไร

แหมเฮีย กูคิดอยู่คนเดียวมั้ง

อะไรของมึง

กูเห็นสายตาที่มึงมองน้องมาร์คนะ ต่างกับกูมากเลยเนอะ

...ว่าแต่ แจบอมมันมีเมียน่ารักจังวะ แถมมีตั้งสามคน

เฮีย เราจะต้องเสียน้องให้ไอ้ตาตี่นี่จริง ๆ เหรอ ไปแย่งเมียมันกันไหมจะได้เหลือแค่น้องเรา

เดี๋ยวกูโบกให้ ไร้สาระ

เอ้า เฮียรอด้วยดิวะ พูดจริงนะเนี่ย!

 

จบจริง ๆ แน้ว


เอาล่ะค่ะ มาถึงตรงนี้ข้ามได้ค่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องเรยแต่ฟาเองอยากขอบคุณทุกๆคนมากๆที่อยู่กันมาถึงตอนจบของฟิคเรื่องนี้ เอาจริง ๆ ตอนที่เปิดเรื่องไม่ได้คิดถึงตอนจบเลยค่ะ มีแค่ความอยากเขียนแนวฮาเร็มแบบนี้ อยากให้พระเอกมีเมียเยอะๆ (อินี่) เขียนไปเขียนมา มึงมีพลอตหน่อยมั้ยอีสัก นั่นแหละเราถึงได้เริ่มเขียนพลอตแล้วงอกหัวงอกหางออกมาขนาดนี้

หลายก๊อกหลายตอนเหมือนละครช่องเจ็ด ดราม่าอะไรขนาดนั้นก็ไม่รู้ มาจัดหน้านี่ก็รู้สึกว่า นี่เขียนพงศาวดารเหรอ จำเป็นต้องยาวขนาดนี้มั้ย 555555 แต่ในเมื่อเราเดินๆคลานๆมาถึงตอนจบได้เราเองก็ดีใจค่ะ อยู่กับฟิคเรื่องนี้มาตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ จนตอนนี้เปลี่ยนสายงานแล้วอะไรแล้ว ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมาก ทั้งตอนที่สภาพเราแย่มาก  ตอนที่หายป่วยแล้ว ตอนที่มีความสุข ดองไปบ้าง หลงทางไปบ้าง ให้ฟีลเหมือนผัวเมียที่อยู่ด้วยกันนานแล้วเย็นชาใส่กันแต่รักกันโคตรๆเลยค่ะ 5555 อยู่ในความทรงจำทุกขณะจิตจนเป็นปิ๊งป่องประจำตัวไปแล้ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

1,862 ความคิดเห็น

  1. #1852 Toeykak (@Toeynuttinee) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 23:00
    อบอุ่นใจมากกก แงงงปลื้มปริ่มสุดๆเลยค่ะ ขอบคุณไรท์เหมือนกันนะคะที่อยู่ด้วยกันมาจนจบไม่ทิ้งไว้กลางทาง55555 ขอบคุณที่สร้างผลงานดีๆมาให้ได้อ่านนะคะ :)
    #1852
    0
  2. #1851 † FuNe ~ Real † (@dekdn) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:50

    ยังไม่อยากให้จบเลยยย อยากให้มีตอนพิเศษจังค่ะ ^^
    #1851
    0
  3. #1850 Kiewzendro (@kiewz) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 05:22

    แฮปปี้ อยากได้ตอนพิเศษจุงงงง
    #1850
    0
  4. #1849 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:45
    จบจริงแล้ววววว ดีใจกะทุกคนด้วยที่ได้อยู่ด้วยกัน แตบอมระวังหลังดีๆนะ 555555
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #1849
    0
  5. #1848 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:36
    ถถถถถถ ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง และคงจะตลอดไปที่ใครๆ ก็จ้องแต่จะเเย่งเมียพี่ ฮ่าๆๆๆ
    #1848
    0
  6. #1847 LittleOrc (@LittleOrc) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:04
    สงสารแจบอมนิดๆ จนจบเรื่องก็มีแต่คนอยากแย่งเมียพี่ 5555
    #1847
    0
  7. #1846 _babyMARK_ (@Flipple_pond) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 01:01
    จบซะแล้วววว เรื่องนี้เป็นเรื่องในดวงใจเราเลย ด้วยความที่ขี้ชิปหลายคู่ อยากเห็นบี๋หลายเมีย พอมาเจอเรื่องนี้เข้า ติดอย่างงอมแงม เราชอบการเขียนของไรท์มากเลยนะคะ เขียนสนุก มีที่มาที่ไป ปมทุกอย่างดี ความเขินความฟินจิกหมอน มีเสียน้ำตาตามน้องตอนที่จะต้องห่างพี่ แม้กระทั่งความหมั่นไส้ในตัวพี่ ว่าง่ายๆ มีครบทุกรสชาติ ไรท์เก่งมากกกกกกก ขอชื่นชม ใจจริงก็ไม่อยากให้เรื่องนี้จบเลย อยากอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ แต่อย่างว่า งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา นิยายก็ต้องมีจุดจบ เราอยากขอบคุณไรท์มากๆนะคะ ที่แต่งเรื่องดีๆสนุกๆแบบนี้ขึ้นมา และร่วมเดินทางจนมาถึงตอนจบ มันสนุกจนต้องนำไปบอกต่อเพื่อนๆเลยจริงๆ

    หวังว่าจะได้ตามผลงานชิ้นต่อไปของไรท์นะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ สู้ๆ
    #1846
    0
  8. #1845 Haneully (@loveunhyok) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 00:21

    ดีใจนะคะที่จบแล้ว เราชอบจบแบบนี้นะจบให้รู้ว่าเส้นเรื่องมันยังมีเรื่องราวต่อไปแม้ว่าจะไม่มีให้อ่านแต่ความรักของทั้ง 4 คนมันยังคงอยู่นานเท่านาน ;-----;

    เรื่องน่ารักมากจริงๆค่า หลงน้องเจียจนไม่รู้จะหลงยังไง ถ้าเป็นไปได้อยากหลงน้องแทนพี่แจบอมจริงๆ ฮื่อออ

    พี่มาร์ค ก็ยังสติลความคิดที่ว่า ชั้นพอแค่เรื่องนี้นะที่พี่มาร์คเคะ น่ารักมากกก ชอบความคุณคนโตที่โอ๋น้องได้แต่ไม่เกินขอบเขต น่าร้ากกก เป็นที่พึ่งของน้องๆได้ ดูเป็นคุณคนโตที่โอบกอดบรรดาเมียๆของพี่แจบอมไว้ในอ้อมกอดและดูแลได้ ถ้าเป็นแจบอมจะต้องฝากคนดูแล นอกจากลูกน้องก็คงต้องฝากคุณคนโตเขาแหละ อิอิ

    คุณคนรองคนที่ทำให้เรื่องมีความฮา ความซึน ความตลกในตัว ถ้านับแยกกับมาร์คและเจียเจีย คุณคนรองอย่างจินยองก็คือคนที่ทำให้เรื่องมีสีสันเพิ่มขึ้น ไม่หวานอบอุ่น หรือหลงเด็ก มากไป แต่มีความซึน

    ความดื้อเงียบ ความตลกในส่วนของคนนี้ (ความจริงเราก็ไม่ค่อยอ่านจินยองเคะเรื่องนั้แหกกฎไป 2 ข้อเลยทีเดียว 5555)

    ส่วนคุณคนเล็ก น้องเจียเจีย น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย กับความใจบาปที่พี่แจบอมมอบให้ตั้งแต่ยังไม่ 19 นั้นคือจาตายเอา นุเอ้ยยยยย -ตัวน่ารัก เป็นเด็กน้อยของพี่ๆ เป็นเมียเด็กที่ดีของพี่แจบอมด้วย ให้ตายเถอะ อยากมีเมียเป็นน้องเจียจริงๆ

    คนสุดท้ายที่จะพูดถึงไม่ได้ก็ต้องพระเอกของเรา พี่แจบอม เป็นคาแรคเตอร์ที่ดูอบอุ่นดีนะ เป็นผู้ใหญ่ สุขุม และก็ฉลาด ซื่อตรงกับความรู้สึก ใส่ใจกับบรรดาเมียๆแต่ละคน ให้ความสำคัญเท่ากัน วางอนาคตดี เนี่ยยยยยพ่อของลูกทีดี อยากครอบครองไว้เองแล้ว 55555555555 เอาจริงก็คืออิจฉาต้ะ 55555

    ส่วนคุณฟา ขอบคุณค่า เรื่องนี้สนุกจริงๆ ขอบคุณที่แต่งมาจนจบนะคะ ^^ และอีกอย่างขอรีเควส บีสันสักเรื่องสิคะ อยากใจบาปกับน้องเจียอีก แงงงงงงง

    5555555 แค่นี้แหละค่ะที่อยากพูด ยาวหน่อยแต่หวังว่าจะอ่านนะคะ <3 <3
    #1845
    0
  9. #1844 넘넘 (@0875623686n) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 00:04
    น่ารักมากๆ ขอบคุณไรท์นะคะ ที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาให้ได้ติดตามอ่านมา สนุกน่ารัก และที่สำคัญฮาเร็มสุดโดนใจเรามาก ขอบคุณค่ะ จุ๊บๆ
    #1844
    0
  10. #1843 _babyMARK_ (@Flipple_pond) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 12:11
    เป็นเรื่องที่ตอบได้ยาก เมียทั้งสามอาจจะรักกันเองมากกว่ารักพี่เค้าก็ได้ 5555555

    ไปรับน้องกลับบ้านกันนน
    #1843
    0
  11. #1842 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 00:20
    อย่าว่าแต่อาเลยค่ะ ประเด็นนี้ คุณพี่ เค้าก็ยังหาคำตอบดีๆให้กับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน เรื่องเมียทั้งสามที่รักใคร่กันเอง มากกว่า รักคุณพี่อีก มันเป็นเพราะอะไร
    #1842
    0
  12. #1841 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 00:00
    ใจหายจัง ใกล้จบเต็มทีแล้ว
    อาริกกี้คะ ปล่อยน้องมาเถอะค่ะ น้องรักพี่ๆรักแจบอมจริงๆนะคะ
    #1841
    0