Please love me รักฉันทีนายซูเปอร์สตาร์

ตอนที่ 26 : Chapter 23 : Kiss.II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ก.ค. 57

 

 




 

 

คอนโด xx

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! ปล่อยฉันนะ ไอบ้า ไอ ไอ กาแลกซี่ ไอโรคจิต!"

"อะไรของเธอเนี้ย ! อยู่เฉยๆ หน่อยได้ป้ะ"

"ฉันจะอยู่เฉยได้ยังไงละ ฉันเจ็บนะ!"

"ก็อยู่เฉยๆ สักแปบได้ไหม!"

"ไม่ได้ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

"ไม่"

"ปล่อยยยยยยยยยย"

ไม่นะ นี่มันเข้าข่ายขมขืน กระทำ ชำเรากันชัดๆ ฮือๆๆ ก็ตั้งแต่กลับมาถึงห้อง นายกาแลกซี่ก็ผีเข้านะสิ เล่นวิ่งไล่จับฉัน จนฉันลืมไปเลยว่าตัวเองเจ็บท้องอยู่ เหอะ เพราะไรงั้นเหรอ คริสบอกว่า ทุกอย่างต้องเคลียร์ เคลียร์บ้า เคลียร์บออะไรละ ก็ถ้านั่งคุยกันดีๆนี่ฉันจะไม่ว่าอะไรเลยนะ แต่นี่มัน มัน เอ่อ ช่างเถอะ!

"อร้ายยยยย ปล่อยนะ!"

"นี่ยัยตัวแสบ เธอจะวิ่งหนีทำไมเนี้ย ฉันเหนื่อยนะ"

"แล้วนายคิดว่าฉันไม่เหนื่อยรึไง!" จะบ้าตาย แล้วใครบอกให้ซื้อห้องใหญ่ขนาดนี้เนี้ย -0-

"เหนื่อยก็ต้องอยู่เฉยๆ พูดกันดีๆ โอเคไหม"

"ฉันโอเคอยู่แล้ว แต่นายนั่นแหละ เมื่อไหร่จะอยู่สุขบ้างห้ะ!"

"ฉันก็อยู่เฉยๆของฉัน" กล้ามาก

"หรอ!"

"ได้ๆ ฉันจะคุยกับเธอดีๆ จะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีก โอเคไหม"

"..."

"ฉันสัญญาเลย จะทำก็ต่อเมื่อเธอยอม"

"ไอ ไอ -/:;()฿&@,?!."

"ล้อเล่นครับที่รัก" แหวะจะอวก

บอกเลย ณ ตรงนี้ ฉันยังไม่ไว้ใจ นายมนุษย์ต่างดาวนี่แน่นอนค่ะ การกระทำของเขามันไม่น่าไว้ใจอย่างแรง ก็เข้าใจนะ ว่าหมอนี่กำลังเมาหนัก บางเรื่องเขาอาจะทำไปเพราะขาดสติ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังไม่..

"ที่รัก วันนี้คุณนอนที่คอนโดผมนะ"

"นะ นายว่ายังไงนะ ให้ฉันนอนที่นี่ ? จะบ้ารึไง ฉันได้ท้องก่อนแต่งแน่!"

"ฮ่าๆๆ นี่คุณคิดไปถึงเรื่องนั้นแล้วหรอ" เรื่องไหนละ แต่ง หรือ ท้อง? แหม่ เห้ยยยยยย

"แต่งงาน"

"ไม่เอาหน่า ที่รัก อย่าพึ่งคิดถึงมันเลย เรายังมีเวลาสนุกกันอีกเยอะ"

"ก็...ฉันจริงจังหนิ!"

"ถึงบอกไงครับ ว่ายังมีเวลาสนุกอีกเยอะ"

"นายพูดแบบนี้แสดงว่านายคิดกับฉันแค่ 'เล่นๆ' ใช่ไหม คริส!" เริ่มจะโมโหแล้วนะ

"อะไรของเธอเนี้ย! ฉันแค่บอกว่าเวลายังเหลืออีกเยอะ แล้วเธอจะอะไรกันนักกันหนา" จุกค่ะ

"เปล่า" ฉันก็น้อยใจเป็นนะ อีตาบ้า ชอบพูดดับมโนจริงๆเลย

"แล้วนี่เป็นไรเนี้ย"

"ปกติดี ฉันขอตัว" บอกเลยว่าฉันงอน โมโห เป็นหมดทุกอย่าง ที่คนทั่วไปเรียกมันว่า งี่เง่า ค่ะ ก็เพราะมันเป็นแบบนี้ไง ฉันผิดหรอที่ฉันคบใครแล้วจริงจังด้วย คิดถึงอนาคตของเรา ฉันผิดมากเลยใช่ไหม!?

"จะไปไหน!" คริส รีบวิ่งมาฉุดแขนของฉันไว้ พร้อมกับตะคอกถามเสียงดัง

"กลับหอพัก"

"ไม่ให้ไป!"

"ฉันจะไป ปล่อย!"

"นี่! อย่างี่เง่าได้ไหม!!!!" อะไรนะ!!

"เออใช่ ฉันมัน งี่เง่า น่าเบื่อ แล้วยังไงละ แค่ฉันคิดถึงอนาคตของเรา นายต้องพูดตัดมันไว้เลยเหรอ ทำไม ? ไม่เคยคิดจะจริงจังเลยใช่ป่ะ คิดกับฉันเหมือนยัยเจนนี่นั่นใช่ไหม! แค่ผู้หญิงชั่วคราวใช่ไหม! นึกจะมาเมื่อไหร่ก็มาได้ใช่ไหม! ใช่สิ ฉันลืมไป ฉันมันไม่ใช่รักครั้งเก่าของนาย เหอะ อะไรนะ! เออ ใช่แล้ว ฉันมันไม่ใช่เจสสิก้า! คนรักของนายไงละ คริส! เพราะถึงแม้ฉันจะทำดีแค่ไหน ไม่ว่าฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้องแค่ไหน ในสายตาของนาย ฉัน! ผิด! เสมอ!!"

   ฉันถลาเข้าไปดึงเสื้อของเขา กระชากมันอย่างแรง! ระเบิดความรู้สึกที่มีออกมา และดูเหมือน คริสจะอึ้ง ใช่ นายคงจะไม่เคยเห็นฉันเป็นแบบนี้สินะ ฮะๆๆ

"ฉันว่าเธอเมานะ"

"เหอะ! ฉันไม่ได้เมา! ทำไม ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้านักรึไง ใช่! ฉันมันบ้าไง บ้าที่หลงไปรักคนแบบนาย!" พูดพร้อมกับผลักเขาออกไปจากตัว ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ฉัน ฉัน กำลังจะร้องไห้ ทำไมนะ ช่วงเวลาแห่งความสุขของฉันกับเขา ทำไมมันถึงมีน้อยขนาดนี้ละ?

"หยุดเดี๋ยวนี้นะฟาน!"

   และเป็นอีกครั้งที่คริสวิ่งเข้ามากระชากร่างของฉันอย่างแรง ด้วยความที่แรงกระชากมีมาก จึงทำให้ฉันเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา คริสกอดฉันไว้แน่น มันเป็นกอดที่อบอุ่นนะ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่า เขาอาจจะคิดถึงใครอีกคนที่ไม่ใช่ฉันก็ได้

"ปล่อย ฉันไม่ต้องการกอดที่นายไม่เคยคิดจะให้ฉัน"

"หยุดบ้าสักทีได้ไหม! ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วห้ะ! เธอคือคนเดียวที่ฉันรัก ทำไมถึงชอบเอาตัวเองไปเปรียบกับเจสสิก้า! เธอกับเขามันคนละคนกัน ได้ยินไหม เจสกลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่เธอ เธอคือคนปัจจุบันของฉัน!"

"งั้นมันก็แปลว่าในอนาคต นายอาจจะทิ้งฉันไปมีคนอื่นงั้นสิ! ฮึก "

"ไม่! ไม่ แล้วฟาน ฉันรักเธอ เธอจะให้ฉันพูดอีกกี่ครั้งมันก็ยังเป็นเธอ"

"ฮึก ฮือๆๆๆ"

"เธอรู้ไหมว่าเพราะอะไร"

"ไม่ ฮึก ฮือๆๆ"

"เพราะฉันรักใครไม่ได้อีกแล้ว ใจของฉันดวงนี้มันมีไว้ให้เธอแค่คนเดียว" อะ อะไรนะ นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า ทำไมเขาถึง

   ฉันรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ส่งผ่านแววตาคู่นั้น ฉันรับรู้ว่าสิ่งที่คริสพูดคือความจริงทั้งหมด เขาทำให้ฉันเชื่อแล้ว ว่าเขาจะดูแล และคอยอยู่ข้างๆกัน ฉันรับรู้แล้ว  ฮึก

"คริส...ฉันขอโทษ"

"เธอไม่ผิดสักหน่อยที่รัก" เขาพูดพร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาจูบซับน้ำตาให้

"คนที่ผิด คือฉันต่างหาก ฉันผิดเองที่ไม่ชัดเจนตั้งแต่แรก ผมขอโทษนะ" เขาจูบไปทั่วใบหน้าของฉัน พร้อมกับกล่าวคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

"...ทำไมนายถึงดีขนาดนี้นะ" ฉันนี่มันงี่เง่าจริงๆเลย

"ไม่หรอก ผมไม่ได้ดีขนาดนั้น"

   หลังจากที่เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของฉันแล้ว เขาไม่เพียงแต่จะหยุดแค่นั้น เขากลับเชยคางของฉันขึ้น เพื่อให้สบตาของเขา >//< แววตาที่อบอุ่น จริงใจ แสดงออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่ปิดบังความรู้สึกทั้งสิ้น

"เชื่อใจผมนะ"

"หืมมม" ระหว่างที่ฉันกำลัง งงงวย อยู่กับประโยคบอกเล่าปนขอร้องอยู่ จู่ๆ เข้าก็โน้มใบหน้าหล่อของเขาลงมาประกบริมฝีปากของฉัน  จูบที่หอมหวานและเนิ่นนาน

  หลังจากนั้นบรรยากาศรอบข้างก็แปรเปลี่ยนไปด้วยความร้อนระอุ เมื่อ คริสแทรกลิ้นหนาของเขาเข้ามาในปาก หัวใจเริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เหมือนกับว่ามันจะระเบิดได้ทุกเมื่อที่เวลาเขาสัมผัส ขาทั้งสองข้างของฉันอ่อนแรง เลยต้องนำแขนไปคล้องไว้ที่คอของเขา และเหมือน คริสจะรู้ว่าฉันยืนไม่ไหว เขากลับดึงฉันเขาไปกอดแนบเนื้อ เพื่อให้ฉันสามารถทรงตัวอยู่ได้ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ ที่ทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ที่ทำให้ทุกอย่างมันเบลอไปหมด เมื่อรู้สึกตัวอีกที หลังของฉันก็สัมผัสกับเตียงนอนนุ่มกว้างขนาดใหญ่นี้แล้ว เราสองคนจูบกันอยู่เนิ่นนานแล้วคริสก็ถอนจูบออกไป

"หยุดเถอะ ฉันกลัวว่า จะห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำร้ายเธอไม่ได้"

"..." แอบเสียดายเบาๆ

"หรือว่าเราจะต่ออีกดี" แหนะ ไอนี่ มันน่าหยิบสากกะเบือมาทุบหัวจริงๆเลย

"อย่านะ"

"ฮะๆๆ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับคนสวย ! แต่ผมจะทำแน่ถ้าขืนคุณยังแต่งตัวแบบนี้" ห้ะ อะไรนะ

ไม่พูดเปล่า คริสใช้สายตา ที่แบบ เรียกได้ว่า จะกลืนกินกัน มองไปทั่วร่าง แล้วมาหยุดที่ ที่ หน้าอก หน้าอกงั้นเหรอ

ฟุ่บ!

และด้วยความไว ฉันคว้าไปหยิบหมอนมาฟาดลงบนหัวไอโรคจิตนี่!!

"นายนี่มันโรคจิตของแท้เลย!"

"แล้วใครใช้ให้เธอใส่ชุดแบบนี้ละ"

"ชุดนี่ยัยแพท เลือกให้ต่างหาก ทำไมอ่ะ ฉันว่ามันก็สวย ออกจะติดหรูด้วย"

"เหอะ สนับสนุนให้เพื่อนโดนปล้ำมากกว่า! ถามจริงเถอะ พอเวลามีคนมองเธอแบบหิวกระหาย เธอรู้สึกดีงั้นสิ"

ประชดซะไม่มีชิ้นดี -0-

"..."

พรึบ!!!

0.0

ตาบ้านี่คิดจะทำอะไรอีกเนี้ย

"ลงไปนะ ฉันหนัก" คนบ้า อยู่ดีๆก็ขึ้นมาคร่อม >//<

นายกาแลกซี่ไม่เพียงแต่ไม่ฟังกัน แต่เขากลับ

"โอ้ยยย นายทำอะไรเนี้ย ฉันเจ็บนะ" เขากัดคอฉัน!! ไม่ใช่แค่ที่เดียว แต่มันเกือบจะลามไปถึงเอ่อ... หน้าอกด้วยซ้ำ! ไอ ไอ!

"ผมขอเตือนที่รักไว้ก่อนเลยนะครับ ถ้ายังใส่สั้นแบบนี้อีก ผมจะไม่หยุดแค่นี้แน่" ทำสายตากรุ่มกริ่มนี้คืออะไร

"เชอะ กลัวตายแหละ"

"ลองดูได้นะ" เอ่อ ดูจากสายตาแล้ว ไม่น่าท้าทายมันเลยวะ

"ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ"

"ฮะๆๆ แฟนใครเนี้ยน่ารักจัง" อร้ายยยยย จมูกฉัน ดีไม่หัก น่ารักตายแหละ เอามือมาบีบจมูกฉันเนี้ย -0-

"แฟนหมา"

"เออดีเนอะไปเป็นแฟนหมาเลยไป ไป !"

นี่งอน หรือว่าอะไร มีอย่างที่ไหนไล่ฉันให้ไปเป็นแฟนกับหมา บ้าป้ะ

"ฉันไปจริงๆนะ"

"เห้ยยยยยย อย่านะ ถ้าเธอไป ฉันกระทืบมันตายแน่" กับหมาเนี้ยนะ?!

"ฮะๆๆ นายนี่ถ้าจะบ้า"

"บ้าแล้วรักป่ะละ"

"รักมากกกกกกก”

จุ๊บ

อร้ายยยยย  ไอบ้านี่ ชอบเล่นทีเผลอจริงๆเลย!

คริสล้มตัวลงนอนข้างๆ เขากอดฉันแน่น แน่นสะจนหายใจไม่ออก

"ปล่อยฉัน คริส ฉันหายใจไม่ออก"

"ขอโทษครับ" แล้วเขาก็คายอ้อมกอดออก แต่ว่า อบอุ่นจัง ฉันต้องการมัน มันเป็นกอดที่อบอุ่น นายช่วยกอดฉัน อยู่แบบนี้นานๆได้ไหม

"ฉันรักเธอนะ" พูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเรอะ!?

"อื้อ ฉันก็รักนายเหมือนกัน อี้ฟาน"

"ZZzz" นี่เขาหลับแล้วเหรอ เฮ้ออออ วันนี้มาครบรสจริงๆ

   หลังจาก คริสหลับไปได้ไม่นาน ฉันเลยลุกขึ้นไปอาบน้ำ ฉันนอนไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่ได้อาบน้ำสักหน่อย

ซ่าาาาาาา ซ่าาาาาาา

1 ชั่วโมง ผ่านไป

เฮ้อออออ สดชื่นจัง แต่เดี๋ยว ทำไมห้องถึงได้เละ ขนาดนี้ ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด เอ๊ะ หรือว่า ห้องจะถูกโจรปล้น ไม่นะ แล้วคริสละ ฉันรีบวิ่งเข้าไปดู คริสในห้อง แต่กลับพบกับความว่างเปล่า เขาหายไปไหนนะ! หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่สิ! ถ้ามีเรื่องอะไรทำไมฉันถึงไม่ได้ยินเสียง?

"คริส คริส!! นายอยู่ไหน!!!" ฉันเดินหาเขาไปทั่วทุกห้อง เหลือก็แต่ห้องครัวสินะ

แต่พอมาถึงที่ ก็ต้องพบกับความว่างเปล่าอีกเช่นเคย! ไม่นะ!

พรึบ!!

ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด มะ มะ ไม่ ไฟจะมาดับอะไรตอนนี้ ฉันกลัวนะ!

"คริส! นายอยู่ไหน ฮึก ออกมานะ!!" นี่ฉันกำลังจะร้องไห้ (อีกแล้วเหรอ)

ภาพในอดีต ค่อยๆฉายขึ้นมา มันเป็นเหตุการณ์ที่ฉันจำได้ดี ฮึก เหตุการณ์นั้นเหมือนฝันร้ายของฉัน เพราะมัน...

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด" จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ฉันจะทำยังไง ถ้ามันไม่ใช่ คริส แต่กลับเป็นโจรโรคจิต

"โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะคนดี ผมอยู่นี่แล้ว ผมอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆคุณแล้วที่รัก"

"ฮึก ฮือๆๆ นายอย่าทำแบบนี้อีกนะ อย่าหายไปไหนอีก ฉันกลัว"

"ผมสัญญา เอาละ เดี๋ยวไม่นานไฟคงจะมา" คริสกอดปลอบฉันอย่างอบอุ่น แต่นั่นก็ไม่ทำให้อาการสั่นเทา ที่ส่งผลมาจากความกลัว หยุดได้

"คุณเป็นอะไร ไหวไหม"

"ฮึก ไม่เลยสักนิด ฉันจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว ฮึก ฮือๆๆ"

"มานี่มา" คริสจับแขนของฉันแล้วพาเดินกลับเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับบอกให้ฉันยืนอยู่ตรงนี้ห้ามหายไปไหนเด็ดขาด เดี๋ยวเขามา ตอนแรกก็งอแง ไม่อยากให้เขาไปแต่เพราะเจอน้ำเสียงดุๆของเขา ฉันเลยต้องเงียบ!

"อ่ะนี่ ใส่ซะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" เออแฮะ ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนี่หว่า -0-

"รับไปสิ หรือว่าอยากให้ฉันใส่ให้" ฉันรีบยื่นมือที่กำลังสั่นเทาออกไปรับเสื้อจาก คริส แต่ฉันจะใส่มันยังไงเล่า!

"ไฟไม่มาง่ายหรอก เดี๋ยวเธอใส่ตรงนี้แหละ แล้วฉันจะยืนตรงนี้ ถ้าเธอยังกลัวอยู่" จริงๆแล้วฉันก็กลัว แต่ถ้าให้เขายืนอยู่ตรงนี้ แล้วถ้าไฟมาละ ทุกอย่างก็จบนะ ?

"ฉันไปก็ได้นะ"

"ดะ ดะ เดี๋ยว เดี๋ยว คริส นายอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะใส่ตรงนี้" ความกลัวชนะทุกสิ่งคร้าาาา >//<

เป็นอย่างที่เขาว่า ไฟไม่มาง่ายจริงๆ ตอนนี้ก็ใส่เสื้อผ้าจะครบหมดแล้ว เหลือก็แต่ เสื้อสีขาวตัวใหญ่นี่แหละ เฮ้ออออ ภาวนาขอให้ไฟอย่าพึ..

พรึบ!!!!

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! "

"ฮะ เฮ้ยยยยยยยยย"

"ไอบ้า ยังจะมายืนจ้องอีก หันไปนะ!! "

ฉันรีบใส่เสื้อในทันที คริส ไอบ้านี่มัน!

"เธอนี่ซ่อนรูปจริงด้วยแฮะ"

"ไอบ้า! หยุดพูดเลยนะ!"

"ไม่ดีใจรึไง แฟนชมว่าหุ่นดีนะ"

"ไม่ยะ!!"

"ฮะๆๆ แบบนี้มันอ่อยกันชัดๆ" บ้านนายสิ -0-

"อย่ามาคิดอะไรที่มันลามกนะคริส! พอแค่นี้เถอะ ฉันง่วง"

"ป้ะ ไปนอนกัน"

นี่มันเลยตีหนึ่งมาแล้วหนิ ตายแล้ว ขอบตาดำ หน้าโทรม อันเดววววว

"นอนได้แล้ว" คริสบอก พร้อมกับล้มตัวนอนลงบนเตียงก่อนใครเพื่อน

"ค่ะ คุณชาย" ด้วยความที่หวาดระแวง ฉันเลยใช้หมอนมากั้นระหว่างเราไว้

"รังเกียจแฟนขนาดนั้นเลยรึไง"

"เปล่า ฉันแค่..."

"เอามันออกไป"

"..." แต่ว่า

"เดี๋ยวนี้" คำสั่งเด็ดขาดใช่หรือไม่!? มองดูแล้วน่าจะใช่! รีบเอาออกดีกว่าฉัน

"พอใจยัง" ฉันพูดพร้อมกับล้มตัวลงนอนเหมือนกัน แต่ระยะห่างระหว่างฉันกับเขา คือ มันเยอะมากอ่ะ

"เขยิบมานี่" อะไรนักหนาวะ

"บอกให้เขยิบมา"

ฮึบ!!

แค่นิดเดียวเท่านั้น!

"มานี่!!!" แหงะ เขาลากตัวฉันให้เข้าไปหาเขาอย่างใกล้ชิด จากนั้นเขาก็ล็อคฉันไว้ด้วยเท้า เหอะ เอาเท้ามาพาดไว้ที่ตัวฉันเนี้ย แล้วก็ตามมาด้วยอ้อมแขนแข็งแรง ที่กอดฉันเอาไว้ ราวกับว่ากลัวฉันหายไปไหนสักแห่ง

โอ้ย ร้อน อึดอัด หายใจไม่ออก

"คริส ถ้าจะกอด กอดให้มันดีๆหน่อยได้ไหม ตัวนายใช่ว่าจะหนักน้อยๆ"

"โทษที ฉันกลัวเธอหายไปแบบเมื่อกี้อีก รู้ไหมฉันตกใจแทบแย่ ที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธอ" อึ้งค่ะ

"ฉันนึกว่าเธอหายไป นึกว่าเธอจะไม่อยู่กับฉันแล้วซะอีก...เธออย่าหายไปไหนนะ ที่รัก จุ้บ " มันขโมยจุ้บแก้มฉันอีกแล้ว!

"ฝันดีครับที่รักของผม" เขาพูดพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม อ่า รู้สึกดีจัง

"ฝันดีเช่นกันนะคะ คริส ฉันรักนายนะ" ฉันหมุนตัวหันหน้าไปเผชิญกับเขา แล้ว จุ๊บที่ริมฝีปากบางสวยของ คริสทันที และดูเหมือนเขาจะตกใจเล็กน้อย เลยเผลอยิ้มออกมา แต่หมอนี่เก็บอาการเก่งจัง หลับตาแล้วก็หลับต่อ นายนี่มัน น่ารักจริงๆเลยนะคริส! ฉันรักนายจัง รักมากๆเลยนะ อย่าพึ่งทิ้งกันไปไหน อยู่กับฉันนานๆนะที่รัก

 

 

 

 

 

 ไรท์กลับมาแล้วววว จริงๆก็กะว่าจะลวหลังสอบเสร็จค่ะ แต่เพราะไรท์ เสียน้ำตาให้กับวิชาฟิสิกส์ไป ไรท์ก็จะไม่ทนค่ะ!!! ฮ่าๆๆ เปล่าค่ะ ไรท์ไม่ได้สอบตกน้าาาา แค่คะแนนผ่านแบบฉิวเฉียด ♥ ♥ 


47 ความคิดเห็น