Please love me รักฉันทีนายซูเปอร์สตาร์

ตอนที่ 27 : Chapter 24 : ห่างกันสักพัก :: เลิกกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ก.ค. 57

 
















 

รุ่งเช้า

ฮ้าววววว ~~

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้ปาเข้าไปเกือบตี 3 ดีที่คริสไม่ปลุกฉันแต่เช้า เอ๋ ว่าแต่ว่า นี่เขาหายไปไหนเนี้ย ? หรือว่าจะไปที่บริษัทเขานะ? ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ -0-

  นี่ฉันก็แอบสงสัยนะ เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกับเขามา ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเขามีคอนโดส่วนตัวด้วย เพราะศิลปินส่วนใหญ่จะอยู่หอมากกว่า แต่ก็ไม่แปลกหรอกมั้งถ้าเขาจะซื้อที่พักสำรองไว้น่ะ

    หลังจากที่ฉันอาบน้ำ ทำกิจวัตรประจำวันเสร็จ ไม่รู้ว่าอะไร ดลใจให้ต้องเดินสำรวจห้องเขา หึ! ก็ไม่รู้สินะ แฟนจะสำรวจห้องแฟนมันผิดตรงไหน? คิคิ พูดถึงคำนี้ทีไรทำไมฉันต้องเขินด้วยเนี้ย? ฮ่าๆๆ

   ฉันเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง มันคือห้องเสื้อผ้าค่ะ ซึ่งมันใหญ่มาก เมื่อเปิดประตูเข้ามาดู และเพราะฉันคิดว่ามันคงไม่มีอะไรมากหรอกนอกจากเสื้อผ้า เลยเดินออกมา แต่ก่อนที่จะปิดประตูลง สายตาเหลือบไปเห็นกล่องขนาดกลางที่วางอยู่บนหลังตู้สูงนั่น เอ๋ แปลกแฮะ กล่องสีชมพูหวานแหววกับคริสเจ้าชายเย็นชาเนี้ยนะ บอกตรงๆนะ เคมีมันไม่เข้ากันสักนิด! ในใจก็ลังเล อยากรู้ว่าในกล่องมันจะมีอะไรอยู่ข้างในหรือเปล่า อยากหยิบลงมาดูให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็นะ นั่นมันไม่ใช่ของๆฉัน มันคือของคริส ฉันไม่อยากล้ำเส้นเขามากเกินไป เดี๋ยวจะหาว่า ฉันจู้จี้ น่ารำคาญ ซึ่งบอกเลย ว่าไม่ปลื้ม!

   ว้าาาา เดินออกมาจาก้องนั้น แล้วออกมายืนรับอากาศอยู่ที่ระเบียง สดชื่นจัง ที่นี่ไม่ธรรมดาแฮะ บรรยากาศดีใช้ได้ สงสัยต้องบอกป๊าซื้อให้บ้างแล้วละ ฮ่าๆ อุ๊บส์! มันก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีนะ เพราะบางทีฉันย้ายมาอยู่ใกล้กับคริส มาคอยดูเขาด้วยไง คิคิ

เขาเป็นคนอบอุ่นมากๆเลยนะ ก่อนนอนหลับเมื่อคืน เขาบอกฉันว่า ที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้จัก เจสสิก้า หรือว่าใครก็ตาม ไม่เคยมาเหยียบที่นี่ รู้สึกดีแฮะ นี่ฉันเป็นคนแรกใบ่ไหมเนี้ย ดีใจจัง >//<

เวลาผ่านไปถึง 3 ชั่วโมง ตอนนี้ก็ประมาณ บ่ายโมงแล้ว อยากจะบอกว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจาก นั่งๆ นอนๆ รอคริสอยู่ในห้องของเขา ฉันว่างค่ะ ช่วงนี้ไม่มีงาน แต่จะเริ่มเปิดกองถ่ายละครเรื่องใหม่ที่แสดงคู่กับ คิมอูบิน ในสัปดาห์หน้า ซึ่งเหตุที่ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับคริสให้มากๆก็เพราะแบบนี้แหละ ต่อไปเวลาเจอกันคงจะน้อยลง

    ก๊อกๆๆ

คริส! กลับมาแล้วหรอ? แต่ฉันกำลังจะออกไปแล้วนี่สิ เฮ้อออ ทำไมเวลาของเรามันไม่ตรงกันเลยนะ!

   พรึบ!

ปัง!!

ฉันเปิดประตูออกไปได้แค่แปบเดียวก็ต้องปิดกลับ อะไรกันเนี้ย! นั่นมัน ยัยเจนนี่ นมโต หนิ! นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ปัง!!ๆๆๆๆ

"นี่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ นางบ้า!!!"

"ไม่! "

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด คริสคะ คริส คุณอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ นางบ้านั่นมันทำอะไรคุณหรือเปล่า" เคยเห็นช้างตกมันไหม นั่นแหละ ยัยเจนนี่ในตอนนี้ คุณเธอทั้งแหกปากกรี้ด ทั้งทุบประตู อย่างบ้าคลั่ง!

"อะไรของเธอ!" ฉันมาลองคิดดู เออวะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องหลบ ยัยนี่ด้วย ก็เลยเปิดประตูไปเผชิญหน้ากับหล่อน

"คริสอยู่ไหน!"

"ไม่รู้ -0-"

"แล้วแกมาอยู่ของเขาได้ไง"

"ฉันเป็นแฟนเขา จะมาจะไปมันก็เรื่องของฉัน!"

"นางหน้าด้าน! แกไม่รู้หรือแกล้งโง่กันแน่! ฉันกับคริส เราสองคนคบกันมาก่อน!"

"เหอะ! เธอนั่นแหละที่หน้าด้าน! ด้านๆๆๆๆๆ"

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่แก! "

เพียะ!

"โอ้ยยย ยัยบ้า ตบฉันทำไม" ยัยเจนนี่ถ้าจะบ้าจริงๆ อยู่ดีๆยัยบ้านี่ก็เข้ามาตบหน้าฉัน

"เรื่องของฉันแกจะทำไม! "

"ไม่ทำไมหรอก แต่ฉัน..."

เพียะ! เพียะ!

ฉันตบกลับไป!

"แก แก..." เหอะ แกไม่รู้จักรึไง ฉันนะ หัวหน้า นะยะ!!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะฟาน!" คริส เขามาจกไหนกันเนี้ย

"อะไร ! อย่ามาตะคอกใส่ฉันนะ! "

"หยุดทั้งสองคนนั่นแหละ พวกเธอเป็นบ้ากันรึไงฮะ ! ช่วยดูรอบๆตัวด้วย คนเขาออกมาดูกันเยอะขนาดนั้น"

"I don't care!!" ฉันกับเจนนี่พูดขึ้นพร้อมกัน แปลกนะ ที่ความคิดมันจะเหมือนกันขนาดนี้

"แต่ก็ช่วยนึกถึงชื่อเสียงที่เธอมีด้วยนะฟาน" ถึงแม้ว่ามันจะเป็นประโยคที่เรียบๆ แต่เชื่อไหม ฉันจุก

"แล้วยังไงละ"

"มานี่ทั้งสองคนเลย" คริส ลากทั้งฉันและ ยัยเจนนี่เข้ามาข้างในห้อง

"ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ผิดสักหน่อย"

"ยัยนั่นผิดเต็มๆเลยค่ะ คริส มันตบหน้าเจนนี่ แถมเมื่อกี้ มันยังทำถ้าเหมือนจะเข้ามาเตะเจนนี่อีก ชิ ทำตัวเหมือนนักเลงหัวโจกเลยเนอะ คริส"

"เธอว่ายังไงนะ!" คริสรีบเข้ามาขวางทันทีที่ฉัน พุ่งตัวเข้าใส่ ยัยนมโต!

"หลบไป ฉันจะฆ่ามัน!!" ฉันบอกด้วยอารมณ์โมโหสุดๆ

"ไม่ได้หรอก ถ้าเธอฆ่าเจนนี่เธอก็ต้องติดคุกนะ"

"ป๊าฉันมีเงิน นายไม่ต้องห่วงหรอก! หลบไปซะ!!!"

"ไม่! หยุดบ้าสักทีเถอะฟาน!" ไอบ้าเอ้ยยยย ลองหันหลังไปมองหน้า ยัยนั่นบ้างสิ ดูมันทำๆ แลบลิ้น ปลิ้นตา!!! โมโหๆๆ

"ฉันเตือนนายแล้วนะ!"

พลั่ก!!!

ในที่สุด อารมณ์โมโห บ้าเลือดของฉันก็กลับมาอีกครั้ง ! ฉันผลัก คริสออกไปด้วยแรงมหาศาลซึ่งไม่รู้ว่าไปเอาจากไหนมา ผลักเขาออกไป! หึ ยัยเจนนี่ ชะตาแกถึงคาดแล้วละ!

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด!! คริสคะ คริส ช่วยเจนนี่ด้วย TOT"

"แกจะตะโกนแหกปากร้องขอให้ใครช่วย เขาก็ไม่เข้ามาช่วยแกหรอก! แกรู้จักฉันน้อยไป รู้ไหม คำนั้นที่แกบอกเมื่อกี้ คำว่าอะไรนะ อ้อ โจรหัวโจก เหอะ! แกเข้าใจถูกแล้วละ ฉันจะทำยังไงกับแกดีน้าาาาา ฆ่าเผาขน แล้วหมกส้วมเลยดีมะ เอ้~~ หรือว่า ตัดหัว แล้วเอาไปให้หมากินดีนะ แต่ฉันว่า อย่างแรก เหมาะกว่านะ! "

"ยัยโรคจิต! "

" ใช่! ฉันมันโรคจิต เป็นหนักถึงขั้นเคยทำอะไรแบบนี้มาแล้ว เธออยากลองไหม ล้ะ!"

"อย่านะ อีหมาบ้า!" ฉันเดินเข้าไปหาเจนนี่อย่างช้าๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะทำหน้าตาโรคจิต ให้สมบทบาท ชิ แสดงบทแบบนี้ยากที่สุด!

"แกเป็นคนปลุกมันให้ตื่นเองน้าาาาา"

"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด คริส อยู่หนายยยยย ฮือๆๆ เจนนี่กลัว" คริส เออวะ เค้าหายไปไหนเนี้ย ฉันหันหลังกลับไปก็ไม่เห็นเขาแล้ว ช่างเถอะ สน ยัยสะบึ้มนี่คนเดียวก็พอ!

"ตายสะเถอะแก!!"

ซ่าาาาาาา

"กรี้ดดดด! บ้าเอ้ยยยย!" ใครมาสาดน้ำใส่ฉันเนี้ย?!

"หยุดบ้าสักทีเถอะ!!!!" คริส ไอ ไอ \|#%^*+¥€$

"นายสาดน้ำใส่ฉันทำไม!? "

"เผื่อเธอจะได้หยุดทำตัวบ้าๆสักทีไง ไม่รู้รึไง เจนนี่กลัวหมดแล้ว! "

"นี่นายห่วง ยัยนั่นมากเลยเรอะ! "

"เป็นเพราะเขากลัวอะไรแบบนี้ เพราะฉะนั้น หยุดสักทีเถอะ! "

"ถึงขนาดรู้เรื่องอะไรแบบนี้?" ฉันว่านายกับยัยนั่น คงไม่ธรรมดาแล้วแหละ

"..."

"ชิ" เขาเดินผ่านหน้าฉันไปหายัยเจนนี่ พร้อมกับพยุงให้ลุกขึ้นจากพื้น แล้วพาไปนั่งที่โซฟา มันจะข้ามหน้าข้ามตาฉันมากเกินไปแล้วนะ!

" คริส! นาย นาย เห็นยัยนั่นดีกว่าฉันเหรอ!"

"..."

"เงียบทำไมห้ะ!" ฉันเดินไปกระชากเขา

"เปล่า! "

"แล้วทำไมถึงทำแบบนั้น ทำเหมือนฉันไม่ได้โดน ยัยนั้นทำอะไร ทำเหมือนฉันผิด ทำเหมือนฉันไม่ได้อยู่ในสายตาของนาย ! ทำไมต้องทำแบบนั้น!!!"

"เปล่า"

"เราต้องคุยกัน! "

"ฉันไม่อยาก คุยกับเธอ"

"พูดแบบนี่ได้ไง!! "

"ฟังให้ดีนะฟาน ตอนนี้เราพูดอะไรไปมันก็เท่านั้น ในเมื่อพูดไปแล้วมันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เธอกลับไปทำอารมณ์ให้สงบก่อน แล้วเราค่อยกลับมาคุยกัน เธอพร้อมเมื่อไหร่ค่อยมา! "

"นี่นายกล้าไล่ฉันกลับงั้นเหรอ! "

"ผมไม่ได้ไล่"

"มันก็ไม่ต่างกัน ! ฉันขอถามนายตรงๆนะ นายโง่ หรือ แกล้งโง่กันแน่ ผู้หญิงคนนี้ มารยาจะตาย! ดูไม่ออกรึไง! "

"เฮ้ออออ ทำไมคุณถึงไม่มีเหตุผลเลยนะ"

"นายมันโง่! ! ฉันไม่ผิด จำไว้ด้วย!"

ฉันเดินกระแทกเท้าออกมาจากห้องของคริสด้วยอารมณ์ โมโห เดือด สารพัดสิ่ง ไอบ้าเอ้ย! ทำไมนายถึงโง่ขนาดนั้นห้ะ! ยัยนั่นเริ่มก่อน เห็นๆกันอยู่ แต่...นายมองว่าฉันผิด คือละ??

เรื่องนี้ฉันบอกเลยว่าไม่ยอม! ฉันไม่ผิด! แต่ฉันก็รู้ตัวเองว่าฉันไม่ได้ถูกเสมอไป! แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่น่าไล่ฉันออกมาขนาดนั้นหนิ จริงไหม?

"แพท! แกอยู่ไหน มารับฉันที!"

"แกอยู่ไหนอ่ะ ไม่ติดต่อมาเลยนะยะ! !"

"ก็นี่ไงโทรมาแล้วเนี้ย มารับฉันด้วย!! "

"เดี๋ยวนะ ไปอารมณ์เสียที่ไหนมาคะ"

"มีอีบ้าที่ไหนไม่รู้เดินมาเหยียบหางฉัน ตอนนี้ถ้าแกยังไม่มา ฉันสามารถฆ่าคนให้ตายด้วยมือและเท้าเปล่าๆได้นะ! "

"เออๆๆ อยู่แถวไหน"

"฿&@ รีบมา เอาลูกรักฉันมาเลยก็ได้ จะได้เร็วๆ"

"ค่ะๆ คุณนาย! "

ติ้ด

สิ้นสุดประโยคสนทนาระหว่างเราสองคน หวังว่า ยัยเอ๋อ นั่นจะมาถูกทางนะ (ได้ข่าวว่าพึ่งจะมาอยู่เกาหลีได้ไม่นาน) ช่างเหอะ นางคงไม่โง่ถึงขนาดลืมเปิด GPS ดูเส้นทางหรอกนะ

1 ชั่วโมงผ่านไป

โอ้ยยย ทำไมมันยังไม่มาอีกเนี้ย! รอมาเป็นชาติแล้วนะ!!!!!!

บรื้นนนนนนน~~

ลัมโบกินี่ คันหรูจอดเทียบท่า

"มาแล้วๆ" แพท เลื่อนกระจกลง พร้อมกับกล่าวคำทักทาย แหม!!

"นึกว่าตายแล้วสะอีก"

"โหย ใครจะไปรู้เส้นทางวะ"

"แก อย่าบอกนะ ว่าไม่ได้เปิด GPS"

มันก็ถูกครึ่งนะ แต่พอตอนหลังๆคิดได้ ก็เลยเปิด แหะๆ 😋"

"เฮ้ออออ อีเถิ่ง เอ้ยยยย ไปๆ หลบไป ฉันขับเอง"

ปัง!

ประตูรถถูกปิดลง ฉันขับรถด้วยความเร็วสูง

"ขับช้าๆหน่อยก็ได้ ฉันยังไม่อยากตาย"

" งี่เง่า ไม่มีเหตุผล คำพวกนี้พอได้ยินแล้วรู้สึกแปลกๆแฮะ ฉันเปลี่ยนไปมากเลยหรอวะแพทตี้"

"ตอนแรกก็ไม่เปลี่ยนนะ แต่พอแกคบกับไอพระเอกนิยายนั่น เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยวะ"

บรื้นนนนนนน

"บ้า! ขับช้าๆหน่อยเซ่!!!" เออวะ ลืมตัว

"จริงหรอ ฉันเปลี่ยนไปขนาดนั้นเลยหรอ"

"มากกกกกกกกก"

"แล้วต้องทำไงบ้างวะ"

"ปล่อยวางไง"

"ทำไมได้วะ"

"งั้น ลองอยู่เฉยๆบ้าง เผื่ออะไรมันจะดีขึ้น...แต่ตอนนี้ฉันขอแกอยู่อย่าง ช่วยลดระดับความเร็วลงหน่อย หัวใจจะวายตายแล้ว 😟"

"ขอโทษ"

"อือ...เออ ฉันลืมบอกแก เบลล่า วิปปิ้ง คัพเค้ก จะมาเกาหลีนะ"

"จริงหรอ  มาถึงเมื่อไหร่ ตอนไหน"

"ยังไม่มีการยืนยันที่แน่นอนค่ะ มันบอกว่ามันคิดถึงแก ห่างหายไม่เจอกันหลายปีละคิดถึง"

"แล้วทำไมมันไม่ติดต่อมาหาฉันเลยละ"

"แหม อย่างกับแกว่างงั้นแหละ! "

"โอเคๆ ถ้าพวกมันมาถึง บอกฉันด้วย เดี๋ยวไปรับ"

"เค"

 

 

 

ที่บ้าน

"แพท ฉันขออยู่คนเดียวสักพัก ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด"

"ค่ะ รับทราบค่ะ" ดูมันพูดเข้า เฮ้ออออ

ฉันเปิดดูโทรศัพท์ ตายแล้ว เกือบร้อยสายเลยแฮะ ต้องเป็นคริส แน่ๆเลย เขาโทรมาง้อฉันสินะ

แป่ววว ผิดคาด ไม่มีเบอร์คริส แม้แต่มิสคอลเดียว มีแต่เบอร์ ยัยสามสาวนั่น แล้วก็พี่ผู้จัดการ หืม ผู้จัดการงั้นเหรอ ทำไมถึงได้โทรมาละ?

"ยอโบเซโย~~~~"

"กรี้ดดดด หล่อนหายไปไหนมา ทำไมถึงไม่รับสายเจ้คะ"

"ฟานขอโทษค่ะ ขุ่นแม่"

"ไม่เป็นไรค่ะลูกสาว เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ เธอมีงานถ่ายแบบนะคะ อย่าลืม"

"บ้า อาทิตย์นี้ฟานไม่มีงาน หนิคะ งานเริ่มอาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ"

"เอ่อ งานเพิ่งเข้ามาใหม่ค่ะ ประธานยางขอมาเฉพาะเลย"

"งั้นฟานก็ต้องทำสินะ"

"ปฏิเสธไม่ได้เลยค่ะ"

"งานเริ่มกี่โมงคะ"

"เก้าโมงเช้าค่ะ รายละเอียดงานเดี๋ยวแจ้งอีกทีนะคะ พี่ไปละ ต้องไป ช้อปกับ แชริน" โห ให้มันได้อย่างนี้สิ

"ค่ะ"

ติ้ด

มีงานแต่เช้าเลยแฮะ  แต่ คริส ละ เขาจะเป็นยังไงบ้าง ห้ะ!! นี่ฉันปล่อยให้เขาอยู่กับยัย อสรพิษนั่นสองต่อสองได้ไงกัน! กรี้ดดดด

"นั่นจะไปไหน" แพท ร้องถาม

"เดี๋ยวมานะแพท หิวก็กินก่อนเลย"

"เห้ยยยยยย เดี๋ยวดิวะ"

"อะไรอีกเนี้ย"

"แกจะไปไหน"

"ไปหา คริส"

"ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ"

"ฉันขอโทษจริงๆแพท เดี๋ยวฉันมา แค่ 2 ชั่วโมง"

"อะไรกันนักกันหนา! "

'นะๆๆๆ หรือว่าแกจะไปกับฉันละ"

"ก็ดี ไปด้วยก็ได้"

อย่างแรกเลย คริสเขาคงไม่รับสายฉันแน่ เพราะฉะนั้น ต้องตรวจหาพิกัดของเขาก่อน ว่าเขาอยู่ที่ไหน

อ๊ะ คริสอยู่ที่ตึก SM งั้นแสดงว่า ยัยนมโต ไม่ได้อยู่กับเขา ฉันคงต้องไปที่นั่นแล้วละ แต่ก่อนที่จะไป ต้องไม่ลืม ของติดไม้ติดมือไป

ที่ร้านไก่

มันก็ไม่มีอะไรจะซื้อแล้วจริงๆ นอกจากไก่ คนพวกนั้นชอบกินจะตาย

"ฉันละไม่เข้าใจแกเหมือนกัน ซื้อไก่เนี้ยนะ อย่างอื่นมีให้กินตั้งเยอะ อย่างเช่น สปาเกตตี้ แล้วไหนจะ พิสซ่า อีก เอ๋ เมื่อกี้ฉันบอกว่า พิสซ่าหรอ โอ้ยยย หิวๆๆ ฟาน เราไปซื้อ พิสซ่าไปกินกันด้วยนะ"

"อือๆๆ แล้วแต่แกเลย"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลังจากที่ทะเลาะกับยัยแพทเรื่องพิสซ่า ตอนแรกมันก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่พอรู้ว่าฉันซื้อมาให้ EXO ด้วยนางก็เดือดสิคะ นางบ่นว่า ทีกับเพื่อนละไม่เคยซื้อให้กิน ถามว่าจริงไหม ตอบเลยค่ะว่าจริง ฮ่าๆๆ มันก็มีเงินหนิ ซื้อกินเองได้

ก๊อกๆๆ

ฉันเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับ สมาชิก EXO อยู่กันครบทั้ง 12 คน แต่ รุ่นพี่ SNSD ก็อยู่ด้วยแฮะ

"อ้าวววว อีเจ้ ไม่เจอกันนานเลยนะ" แบคฮยอนตะโกนทักด้วยเสียงที่ดัง พร้อมกับจะวิ่งเข้ามากอดฉัน แต่ยังดี ที่มี ยัยแพทตี้เป็นมือขวา กันไว้ให้ แต่เดี๋ยวก่อนนะ เราพึ่งเจอกันเมื่อคืนไม่ใช่รึ ?!-

"อะไรของเธอเนี้ย ฉันจะกอดอีเจ้นะ ไม่ใช่เธอ"

"ฮึ่ม! น้อยๆหน่อย บยอน" แทยอนออนนี่ บอกแบคฮยอน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เอ๋ สองคนนี้นี่ อะไรยังไง?

ง"ขอโทษครับ ผมลืมตัว" บยอนเดินหน้าหงิกกลับไปที่เดิม

"โห มีของติดมือมาด้วย มาๆผมช่วย" เฉินสะกิดไค ให้เดินมาช่วยถือของ

"โอ๊ะ นี่มันไก่ กับ พิสซ่า หนิ ของโปรดผมเลย" ไคบอก จริงอ่ะ แย่จัง 😅

"ดีโอๆ นายมาดูนี่สิ" ไคบอกให้ดีโอไปดูของที่ซื้อมา แล้วเขาก็เดินไปแบบ งงๆ

"เธอถืออะไรน่ะ มาเดี๋ยวช่วย" ซิ่วหมินโอบป้า ถาม ยัยแพท

"นี่มันของฉันไม่ต้องมายุ่งแพทก็ยังเป็น แพท คนเดิม -0-

"คนเขามีน้ำใจ ชิ เธอนี่มันยังไงกันแน่"

"แล้วอะไรของนายกันเล่า!!" สองคนเริ่มทะเลาะกัน แต่ฉันไม่สนใจหรอก ฉันสนแค่ว่า คริส ทำไมเขาถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น แล้วไหนจะ ลู่หานโอบป้า กับเซฮุนอีก เออใช่เซฮุน วันนั้น... ฉันลืมไปเลยแฮะ

"เซฮุน" ฉันเดินเข้าไปสะกิดเขา

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย"

"เรื่องอะไร"

"คุยกันข้างนอกเถอะ" และฉันก็เดินนำเขาออกมานอกห้อง พร้อมกับหาที่สงบๆ คุยกัน

"เซฮุน ฉันขอโทษนะ ที่ทำรุนแรงกับนายในวันนั้น"

"อืม"

"ง่าาาา เซฮุนอ่า ฉันผิดไปแล้วน้าาาาา"

"นูนาพึ่งจะคิดได้รึไง"

"จริงๆแล้วมันก็ใช่ แต่ มันก็ยังดีกว่าคิดไม่ได้เลยนะ"

"เฮ้ออออ"

"ฉันขอโทษนะ ดีกัน น้าาาาา" พูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยว แต่เซฮุนไม่ยอมเอานิ้วเขามาเกี่ยวอ่ะ

"ก็ได้ แต่ผมขออะไรนูนาอย่างหนึ่ง ผมขอละ อย่าทำเหมือนผมไม่มีตัวตนในสายตา นูนาอีกเลย ผมเจ็บ แล้วผมก็รู้ว่า เราสองคนไม่มีทางเป็นอะไรที่มากกว่าพี่สาวกับน้องชายอีก เพราะฉะนั้น ผมจะพยายามตัดใจ แต่ขอเวลาผมหน่อยนะ"

"ฮ่าๆๆ ดีใจนะที่นายพูดแบบนี้ ขอบคุณนะ ที่เข้าใจฉัน"

"ฮะ นูนา ผมเข้าใจ"

"เราเข้าข้างในกันเถอะ อากาศเริ่มหนาวแล้ว" ฉันเดินจูงมือเซฮุนในแบบฉบับที่พี่สาวทำให้น้องชาย เราสองคนเดินเข้ามาข้างใน แต่ก็ต้องตกใจ เพราะคริส เขา เขา เห็นทุกอย่าง บ้าจริง!

"คริส!" เหมือนเขาจะกำลังจะเดินไป ฉันเลยเรียกเขาไว้

"นายจะไปไหน"

"ไปจากที่นี่"

"ไม่ได้นะ เราต้องคุยกันก่อน"

"ไว้วันหลังเถอะ"

"นี่! ฉันอธิบายได้นะ"

"ฉันไม่ฟัง"

"ชิ ใครกันแน่ที่ งี่เง่า"

"เธอว่ายังไงนะ" ฉันพูดเบาแล้วนะ

"เปล่า"

"มานี่!!!"

คริสลากฉันให้ออกมาข้างนอกอีกครั้ง

"ทำบ้าอะไรของเธอ!! มีความสุขมากใช่ไหม ที่เห็นฉันเป็นแบบนี้!" เขาจับไหล่ฉันแน่น เจ็บนะ!

"นายนั่นแหละ เป็นบ้าอะไรของนาย ปล่อย ฉันเจ็บ"

"ทำไมเธอต้องไปทำแบบนั้นกับเซฮุน ไปจับมือถือแขนกับมันทำไม!"

"โอ้ยยยยยยย คริส! ฉันเจ็บ" เขาผลักฉันแรง จนหลังกระแทกเข้ากับผนัง

"เจ็บสิดี"

"นายนั่นแหละที่ไม่มีเหตุผล"

"ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว...เธอนี่ขยันทำให้ฉันบ้าจริงนะ ทำไมต้องไปยุ่งกับมันทั้งๆที่มีฉันอยู่แล้ว"

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

"เหอะ! "

"ฉันก็แค่มาขอโทษเขาแค่นั้นเอง"

"..."

"ทีนายละ นายเคยฟังกันบ้างไหม เมื่อตอนกลางวัน นายหาว่าฉันเป็นคนผิดทั้งที่ยังไม่ฟังฉันอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ แล้วไหนจะนี่อีก! นายก็ยังบอกว่าฉันมาทำอะไรกับเซฮุน ฉันถามจริงเถอะ ตั้งแต่เราคบกันมา มีไหมที่จะเชื่อใจกันบ้าง มีสักวันไหมที่เราจะไม่ทะเลาะกัน เหอะ ไม่มี! ฉันว่านะ เราลองห่างๆกันบ้างดูไหม เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น"

"เอาสิ เลิกกันไปเลย !! ไม่ต้องห่างกันสักพักหรอก!" นาย พูดอะไรนะ! เลิกกันงั้นเหรอ

"นายบอกเลิกฉันเหรอ" T0T

"..."

"ไอบ้า!!! "

พลั่ก!!!

ฉันใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออกไป ฮึก ไอคนไร้หัวใจ คนไม่มีเหตุผล ไอคนใจดำ ไอ-/:;()฿&@,?!',

ฉันวิ่งกลับเข้ามาข้างใน เห็นทุกคนกำลังกินรวมถึง ยัยแพท ด้วย

"แพท เรากลับกันเถอะ"

"แกร้องไห้ทำไม ไอบ้านั่นทำอะไรแกอีก" แพท เปลี่ยนไป นางกลายเป็นสาวมั่น เย็นชา ชิ ฉันเกลียดมันลุคนี้ของมัน

"เปล่า กลับเถอะ"

"ไม่ มันอยู่ไหน ฉันจะฆ่ามัน! "

"โอ้ โหดจัง" แบคฮยอน -0-

"หุบปากซะ !! ถ้ายังไม่อยากตาย!" เอาแล้วไง

"แกรู้ใช่ไหมฟาน ฉันเกลียดน้ำตาของเพื่อนมากที่สุด แต่มัน ไอบ้านั่นมันเป็นใคร ! มาทำให้แกร้องไห้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันหลายครั้งแล้วนะ!" ฉันกลัวแกจริงๆนะเนี้ย -0-

 “ไม่เป็นไรแพท ฉันไม่เป็นอะไร เรากลับกันเถอะนะ Y0Y”

แกมันโง่! บ้ารึเปล่า ยอมมันทำไม กะอีแค่ผู้ชายคนเดียว มันเป็นพ่อแกรึไงประโยคนี้แพทพูดภาษาไทยกับฉัน

ยิ่งแกพูดมันก็ยิ่งถูก

เลิกโง่ได้แล้ว! สวยๆอย่างแก หาได้สบาย เดี๋ยวรอให้ ยัยสามสาวนั่นมาก่อน ฉันจะหาให้แกเอง!! ไปกลับ!” แพท ลากแขนฉันออกมา แต่ก็ต้องพบกับ คริส ที่ยืนอยู่นอกห้อง

ปล่อยในไปเถอะ แค่ผู้ชายคนเดียว เหอะ แกน่ะ ต้องเจอคนที่ ดีกว่าไอบ้านั่นแน่นอน! ” แพท พูดเป็นภาษาเกาหลี เน้นคำว่า ดีกว่ากระแทกหน้า คริส ตอนแรกมองเขามีสีหน้าตกใจนิดๆ แต่เพราะเมื่อเห็นว่าฉันมองเขาอยู่ สีหน้าของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา -0-

 ไม่รักกันแล้วใช่ไหม ทำไมถึงปล่อยฉันไปง่ายดายขนาดนี้








47 ความคิดเห็น

  1. #46 Strongg (@tronggggg) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 14:04
    ไรหนุกอ่ะ 
    #46
    0