คัดลอกลิงก์เเล้ว

Tokyo Ghoul Kaneki x Touka : Happy Birthday Kaneki Ken!!

โดย favour

เรื่องราวในวันแสนสงบสุขในวันเกิดของราชาตาเดียวแห่งกูลกับควารักและครอบครัวที่ปราถนามาตลอด...

ยอดวิวรวม

556

ยอดวิวเดือนนี้

32

ยอดวิวรวม


556

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ธ.ค. 61 / 09:20 น.
นิยาย Tokyo Ghoul Kaneki x Touka : Happy Birthday Kaneki Ken!! Tokyo Ghoul Kaneki x Touka : Happy Birthday Kaneki Ken!! | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ BlackWitch เองค่ะ!
ครั้งนี้ไรท์ขอเปิดเรื่องสั้นเรื่องใหม่กับคู่ที่ไรท์รักมากที่สุด แล้วจบแฮปปี้ที่สุด
Kaneki x Touka จาก Tokyo Ghoul
ที่จริงไรท์อยากแต่งคู่นี้มาแต่งแต่ 3 ปีก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นไรท์รู้สึกไม่กล้าแต่งกลัวคาแรกเตอร์เสีย
แต่ในวันที่ 25 ธันวาคม ที่ผ่านมาตอนสุดท้ายของ Tokyo Ghoul:re 2nd ก็จบบริบูรณ์เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว
ไหนๆการ์ตูนที่ไรต์ตามมาเกือบ 6 ปี ได้จบแล้ว ไรต์เลยของถือโอกาสแต่งให้ครอบครัวคาเนกิซะเลย!
หวังว่าจะชอบกันนะจ๊ะ

คำเตือน
1.เรื่องนี้เป็น Normal 100% ใครไม่ชอบกดปิดไปได้เลย
2.ฟิคนี้อาจจะดูเมาๆไปซักนิดขอโทษกันล่วงหน้าเลยนะจ๊ะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ธ.ค. 61 / 09:20


ปี้ด ปี้ด

เสียงไอน้จากกาน้ำดังขึ้นเป็นสัญญานว่าตอนนี้มันเดือดเต็มที่แล้ว หญิงสาวผมสีม่วงที่เคยไว้สั้น ตอนนี้มันเริ่มยาวขึ้นจนสามารถมัดมวยไว้ได้แล้ว เธอเดินมาปิดไฟกาน้ำ ไม่นานนั้ก กลิ่นหอมของกาแฟก็ตลบอบอวลไปทั่วห้อง หญิงสาวเงยมองนาฬิกาที่ฝาผนังซักก่อนจะเห็นไปหาอีกหนึ่งชีวิตตัวน้อยของตน

"อิจิกะ! ไปปลุกป๊ะป๋าให้ทีสิลูก!"เด็กน้อยที่กำลังเล่นต่อไม้รูปทรงเลขาคณิตหันมาก่อนจะยิ้มร่าพยักหน้ารับคำสั่งจากผู้เป็นแม่

"ค่า~" เด็กน้อยผมสีขาวสั้นแซมด้วยผมสีดำ ดวงตาสีม่วงอายุพึ่งจะห้าขวบพอดีไม่กี่วันที่ผ่านมา

เธอขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านเดินตรงไปยังห้องที่อยู่ตรงกัข้ามกับห้องของเธอ เท้าเล็กๆเขย่งขึ้นเอือมมือน้อยๆหมุนลูกบิดแล้วผลักมันออกไป ดวงตากลมโตทั้งสองจดจ้องไปยังผู้ที่ยังคงหลับไหลอยู่เป็นเตียงขนาดคิงไซส์ เธอเอือมมือจะไปปลุกผู้เป็นพ่อของตนก่อนจะหยุดชะงัก อาจเป็นเพราะอยู่ในวัยที่กำลังรักสนุกเลยชุกความคิดซุกซนขึ้นมาได้กระทันหัน

"ตู้ม!!~~"เด็กน้อยกระโดดทับร่างของผู้เป็นพ่ออย่างเต็มรัก

"อั่ก!!" ชายหนุ่มสะดุ้งเด้งตัวขึ้นมาด้วยความตกใจ  แม้จะเป็นร่างของเด็กแต่แรงจากการกระโดดลงมาแบบนี้มันก็ทำให้จุกไม่ใช่น้อย

"อ่ะ...ตื่นแล้วๆ!"เธอพูดด้วยเสียงใสหวาน

"อิจิกะ...เล่นอะไรน่ะลูก"คาเนกิมองลูกสาวของตนที่ตอนนี้ดูกำลังสนุกกับการแกล้งเขาอยู่

"หม่าม๊าให้มาปลุกค่ะ!"

"ปลุกแบบปกติก็ได้...สะกิดนิดเดียวป๊ะป๋าก็ตื่นแล้ว"

"อรุณสวัสดิ์ค่ะป๊ะป๋า!"เด็กน้อยเลือกที่จะกล่าวทักทายตอนเช้าเพื่อกลบเกลื่อนแทน

"อรุณสวัสดิ์"สุดท้ายชายหนุ่มก็ต้องยอมแพ้กับรอยยิ้มของลูกสาวของตน เขายกมือหนามาลูบเส้นผมนุ่มๆของเธอก่อนที่เขาจะบอกให้ลูกสาวลงไปรอเขาก่อน

ชายหนุ่มมองลูกสาวที่วิ่งเตาะแตะออกจากห้องไป หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาดุเด็กสาวที่วิ่งในบ้าน คาเนกิยิ้มบางๆพลางส่ายหน้าไปมากับการกระทำของสองแม่ลูกที่แทบจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน

เขาลุกจากเตียงค่อยๆเปลี่ยนชุดนอนมาใส่เสื้อเช็ตกางเกงสีดำตามสไตล์ของเขา เขามองกระจกพลางเซ้ตผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ แม้จริงๆเขาไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แต่เพราะวันนี้เขานัดกับเพื่อนสนิทของเขาเอาไว้ว่าจะไปคุยเรื่องงานจึงนัดแนะไปเจอกันข้างนอก แม้ใจจริงวันนี้ทั้งวันเขาไม่อยากจะออกไปไหนเลยก็เถอะ คาเนกิเลือบไปมองวันที่ปฏิทินในห้องก่อนจะถอนหายใจออกมา

'ถึงจะเสียดาย...แต่ก็ช่างเถอะ'

เมื่อจัดการธุรส่วนตัวเสร็จชายหนุ่มก็เดินตรงมายังห้องอาหารทันที อิจิกะที่ตอนนี้กำลังนั่งกินขนมปังกับแอปเปิ้ลของโปรดของเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร โทวกะที่กำลังวุ่นอยู่ต้องเคาน์เตอร์ในครัว ภาพเดิมๆที่เขาเห็นทุกวันแต่ก็ไม่มีวันที่จะเบื่อกลับยิ่งทำให้เขามีความสุขทุกครั้ง

"โอ๊ะ ... อรุณสวัสดิ์"หญิงสาวหันมายิ้มบางๆให้ผู้เป็นสามี

"อรุณสวัสดิ์ครับโทกะจัง"เขายิ้มตอบเธอเหมือนอย่างเคย แล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวประจำของเขาไม่นานนักแก้วกาแฟร้อนๆก็ถูกนำมาวางอยู่ตรงหน้าของเขา

"นัดฮิเดะคุงไว้ใช่ไหม?...เดี๋ยวสายนะ"
กลิ่นหอมของกาแฟที่เขาชอบยิ่งทำให้ใจของเขารู้สึกสงบ ตัวเขาที่เคยเป็นพนักงานที่ร้าน'อันเทย์คุ'แน่นอนว่าต้องฝึกชงกาแฟจนเป็น ยิ่งตอนที่เขาใช่ชื่อ 'ซาซากิ ไฮเสะ' เขาก็ชงกาแฟให้เหล่าลูกๆหน่วยควิ้งดื่มจนชำนาญ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่ากาแฟของหญิงสาวเบื้องหน้าเขานั้นอร่อยที่สุด

"อร่อยจัง"เขายกแก้วกระแฟขึ้นมาจิบอย่างระวังพลางชมรสกาแฟฝีมือภรรยา โทกะยิ้มรับเอาไว้แล้วมองใบหน้าของอีกฝ่ายจนคาเนกิต้องเงยหน้ามองเธอด้วยความสงสัย

"แน่ใจนะว่าไม่อยากได้อะไรน่ะ?"หญิงสาวยิ่งคำถามใส่ชายหนุ่มที่ทำหน้าสงสัยก่อนจะยิ้มแหะๆแล้วตอบอีกฝ่าย

"ผมไม่อยากได้อะไรจริงๆนะ"

"แค่วันนี้ไม่เห็นเป็นไรเลย"โทกะเริ่มมุ้ยหน้าแสสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะพอใจนิดๆกับความเกรงอกเกรงใจของอีกฝ่ายที่อยู่กินกันว่าเกือบจะหกปีก็ยังไม่เคยปริปากร้องขออะไรเธอเลย มีแต่จะคอยดูแลเธอกับลูกขนาดต้องออกไปทำงานด้วยนะ

'เป็นสามีภรรยากันแท้ๆ'


คาเนกิมองใบหน้าของเธอที่กำลังมุ้ยหน้าอยู่ก่อนจะเดินไปล้างแก้วกาแฟที่ดิ่มจนหมดแล้วแต่โทกะก็ยังคงสีหน้าแบบเดิมอยู่ เขาเข้าใจในความหวังดีของหญิงสาวแต่เขาไม่มีอะไรอยากได้จริงๆและก็ไม่อยากให้เธอต้องลำบากเพื่อเขาด้วย แต่เขาจะปล่อยให้เธออารมณ์บูดแบบนี้ทั้งวันไม่ได้ ไม่งั้นกลับมาเธอคงไม่ยอมคุยกับเขาแน่

'ซักหน่อยแล้วกัน'

ฟอด


"!!"ชายหนุ่มก้มลงไปหอมแก้มขาวเนียนของภรรยาสาวในตอนที่เธอเผลอ แก้มขาวเนียนนุ่มเปลี่ยนสีแดงระเรื่อโทกะใช้มือประกบที่แก้มของเธออย่างรวดเร็วทำให้คาเนกิยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเป็นท่าทางที่น่ารักจริงๆ

"แค่นี้ผมก็สุขใจแล้วครับ"เขายิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ ด้วยความที่ใบหน้าของเขานั้นอยู่ใกล้มากยิ่งส่งผลให้หน้าของเธอแดงยิ่งขึ้น

"ตาบ้า"

"อ่า~
หม่าม๊าขี้โกงหนูมั้งสิค่ะ!"อิจิกะที่พึ่งจะกินอาหารหมดไปรีบโพ้นขึ้นมาบ้าง

"ครับๆ"คาเนกิยิ้มแอบหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหอมแก้มยุ้ยๆของลูกสาวก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋า

"งั้นผมไปก่อนนะครับ"เขากล่าวก่อนจะเดินออกไป

"ไปดีมาดีนะค่ะป๊ะป๋า!"เด็กน้อยโบกมือไปมาให้แก่ผู้เป็นพ่อ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินออกไปแล้วอิจิกะก็หันมาหาแม่ของตน

"
หม่าม๊าที่คุยกันเมื่อกี้คืออะไรเหรอค่ะ?"เด็กน้อยเอียงคอนิดๆก่อนจะถามไป

"อ่อ...จริงๆแล้ววันนี้เป็นวันเกิดของป๊ะป๋าเขาน่ะ"

"เอ๊ะ...งั้นเหรอค่ะ?!"เธอร้องออกมาอย่างตกใจ ใช่ว่าเด็กน้อยคนนี้จะไม่สนใจวันเกิดพ่อแม่ของตนแต่ที่ผ่านมาเธอยังเด็กไปที่จะจำได้ว่าวันไหนวันเกิดใคร เธอจำได้คร่าวๆว่าวันเกิดของพ่อเธอจะอยู่ใกล้ๆกับวันคริสมาสเท่านั้นเอง

"จ๊ะ...แต่ไม่รู้ว่าเขาอยากได้อะไร
หม่าม๊าเลยถามไปตรงๆว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดไหม...แต่ป๊ะป๋าบอกว่าเขาไม่ได้อยากได้อะไรน่ะ"หญิงสาวเหม่อมองมาที่มือของตนที่มือซ้ายสวมแหวนแต่งงานไว้ที่นิ้วนาง เป็นหลักฐานบ่งบอกถึงสายสัมพันธ์ของทั้งคู่ยิ่งทำให้โทกะเศร้าใจและเสียดายเล็กน้อย

"นี่ๆ
หม่าม๊า...หนูว่าหนูคิดอะไรดีๆออกแล้วล่ะ!"

"เอ๊ะ?"
.
.
.
ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

"งั้นตกลงตามนี้นะ"ชายหนุ่มผมขาวเก็บกระดาษเอกสารลงกระเป๋าก่อนจะหันไปมองผู้ที่อยู่เบื้องหน้าตน

"โอเช"เพื่อนสนิทของเขา 'นากาชิกะ ฮิเดโยชิ' ยืดตัวเล็กน้อยคลายความเมื่อยล้าจากงานพลางส่งเสียงถอนหายใจออกมา

"ทำยังกับคนแก่ไปได้"คาเนกิแซวกับท่าทางของเพื่อนสนิท ก็นะถึงเขาจะมีลูกแล้วก็เถอะแต่ถ้าว่าตามความจริงพวกเขาอายุเลขหน้ายังไม่ถึงเลขสามเลยด้วยซ้ำ

"ช่วยไม่ได้นี่นา ทำงานต่อเนื้องแบบนี้มันก็ต้องล้ากันบ้างล่ะ..."เขาบ่นงืมงำเบาๆแล้วปล่อยให้คาเนกิเก็บของลงกระเป๋าไป

ตื้ด ตื้ด

เสียงจากมือถือของฮิเดะดังขึ้น หนุ่มผ้าปิดปากเปิดดูพบข้อความที่ถูกส่งมา เขาอ่านมันซักพักก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงไปตามเดิมแล้วหันไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้สะพายกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนซะแล้ว

"นายจะกลับแล้วเหรอ?"

"อืม...วันนี้อยากจะกลับเร็วหน่อยน่ะ"

"นานๆทีจะได้เจอกันนา...ดื่มกาแฟซักแก้วก่อนสิ"

"แต่-.."ยังไม่ทันที่คาเนกิจะปฏิเสธฮิเดะก็ยกมือเรียกเด็กเสิร์ฟมาซะแล้ว

"ฉันเลี้ยงเองน่า!...วันนี้วันเกิดนายนิ...เอ้า!นั่งก่อนๆ!"เขาตบลงที่โต๊ะเบาๆ ให้อีกฝ่ายนั่ง คาเนกิถอนหายใจอย่างหน่ายๆแต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากนั่งคุยกับเพื่อนของเขา ก็จริงอย่างที่ว่าช่วงนี้ต่างคนต่างมีงานมีหน้าที่ของตนไม่มีเวลามาเจอกันถึงเขาจะอยากอยู่กับครอบครัวแต่โอกาสแบบนี้ก็ใช่ว่าจะมีบ่อยๆ

"เข้าใจแล้วๆ...ขอเบิ้ลเลยแล้วกัน"ชายหนุ่มผมขาวนั่งลงพลางชี้ไปที่เมนูกาแฟแก้วขนาดพิเศษ

"ได้ทีเอาใหญ่เชียวนะ"ฮิเดะบ่นออกมาแต่ก็ปล่อยให้เขาสั่งไป ก็เขาออกปากแล้วนี่นาว่าจะเลี้ยงน่ะ

ในระหว่างที่ทั้งคู่รอก็หาเรื่องคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งกาแฟมาเสิร์ฟ จู่ๆหนุ่มผมสีเหลืองก็ยิงคำถามนึงให้แก่คุณเพื่อยสนิทของตน

"แล้วนายกับโทกะจังไปถึงไหนแล้วล่ะ"

"หืม?"คาเนกิทำหน้าสงสัยกับคำถามอีกฝ่าย

"ฉันหมายถึง...ไม่คิดจะมีคนที่สองบ้างเหรอ?"

"อุก!!...แค่กๆ"คำถามของอีกฝ่ายเล่นเอาชายหนุ่มถึงกับสำลักออกมา เขาวางแก้วลงแล้วรีบเช็ดปากของตนก่อนจะมองไปยังตัวเปิดประเด็นนี้ขึ้นมา

“เอ้าๆ ไหวรึเปล่า?“

"จ...จู่ๆพูดอะไรน่ะ!"

"ก็เปล่าหรอก...ก็แค่คิดว่านายน่าจะอยากมีซักสองสามคนเท่านั้นเอง"เขาเท้าคางจ้องไปยังเพื่อนของเขาที่ตอนนี้เงียบไม่ยอมตอบคำถามเขาแล้วยังจะหลบสายตาอีกต่างหาก

"นี่นาย...อย่าบอกว่าไม่ได้ทำการบ้า-.."

"ช..ช่วงนี้ยุ่งๆเท่านั้นเอง!"คาเนกิรีบตอบปัดไปก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ เขาค่อยๆก้มหน้ามองแก้วกาแฟของตน

"แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเธออยากจะมีอีกรึเปล่า"เขาพึมพำออกมาเบาๆ แต่ก็ยังดังพอที่คู่สนทนาจะได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ฮิเดะขมวดคิ้วจ้องมองเพื่อนรักอย่างเหนื่อยหน่าย

'ทำไมดูลำบากจังว่ะ...ตอนอิจิกะจังพวกนายทั้งคู่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำนะเฮ้ย!

"ฉันว่าไม่ได้อยู่ที่โทกะจังหรอก...เพราะนายเอาแต่เกรงใจเธอมากกว่าล่ะมั้ง"คาเนกิขมวดคิ้วอย่างงุนงง

"เกรงใจ?...ฉันก็ไม่ได้เกรงใจอะไรเธอเลยนะ"

"งั้นฉันถามหน่อย...นายเคยบ่นว่าเหนื่อยหรือแสดงท่าทางอ่อนล้าให้เธอเห็นไหม?"

"อืม...คิดว่าไม่นะ"ชายหนุ่มทำเอาแนบริมฝีปากเหมือนพยายามนึกตามอีกฝ่าย

"ตอนที่ไปเดทเคยออกปากอยากไปไหนไหม“

"ก็ไม่"

"วันเกิดนายเคยร้องขออะไรไหม"หลังจากยิ่งคำถามไปรัวๆฮิเดะเริ่มหรี่ตาจ้องมองอีกฝ่ายกลายจับผิด

"ม...ไม่"ด้วยคำถามที่ยิ่งมาทั้งหมดกับการจ้องหน้าของอีกฝ่ายทำให้คาเนกิจำต้องเบนหลบสายตาอย่างช่วยไม่ได้ ฮิเดะถึงกับกุมขมับกับความเป็นสุภาพบุรุษที่มากเกินไปของเพื่อนรัก

'เจ้าบ้าเอ้ย!...เป็นถึงราชาตาเดียวแท้ๆทำไมถึงบื้อขนาดนี้!'

"นั้นล่ะที่เขาเรียกว่าเกรงใจ!"ชายหนุ่มถึงกับเงียบ ถึงแม้นิสัยเขาจะไม่ใช่คนชอบเถียงหรือโต้แย้งอะไรอยู่แล้ว แต่โดนจับผิดแบบนี้ยิ่งพูดไม่ออกไปกันใหญ่

"คาเนกิ...นายกับโทกะจังเป็นอะไรกัน"ฮิเดะถามมาอีกหนึ่งคำถาม

"...สามีภรรยา"

"แล้วนิยามของสามีภรรยาสำหรับนายคืออะไร"คาเนกิตะลึงในคำถามของเพื่อนรัก ดูเผินๆเหมือนเป็นคำถามที่ไม่น่าจะถามเพราะไม่ว่าใครๆก็ต้องรู้อยู่แล้ว 'ชายหญิงที่ตกหลุ่มรักซึ่งกันและกันแล้วแต่งงานกัน' แม้แต่เด็กก็ยังรู้ ถึงกระนั้นชายหนุ่มกลับคิดว่ามันไม่ใช่ความหมายถึงแท้จริงที่เขารู้สึก คาเนกิหลับตาลงซักพักเหมือนกำลังทบทวนอะไรบางอย่าง

คนที่อยู่เคียงข้างซึ่งกันและกัน

คนที่พร้อมจะร่วมทุกร่วมสุขไปด้วยกัน

คนที่อยากป้องปกยิ่งกว่าใคร

คนที่อยากได้รับความรักและมอบความรัก

สำหรับเราแล้ว....


"คือครอบครัว"เขาตอบออกมาอย่างชัดเจน น้ำเสียงไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว กลับแฝงความหนักแน่นและอ่อนโยนออกมาเหมือนใบหน้าของเขาตอนนี้ที่แม้แต่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวว่ากำลังยิ้มออกมาอยู่ ฮิเดะที่ได้รับคำตอบก็หัวเราะในลำคอเล็กน้อย

"ถ้าเป็นครอบครัวก็คงไม่ต้องเกรงใจกันหรอกเนอะ"

"นั้นสินะ!"ทั้งคู่ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับจริงๆทั้งคู่เดินออกมาจากร้านและคุยตบท้ายก่อนที่จะแยกกัน

"จะทำอะไรก็รีบทำซะนะ...ถ้ามัวแต่โอ้เอ้เดี๋ยวฉันแย่งโทกะจังมาไม่รู้ด้วยนะ"ฮิเดะพูดตบท้ายก่อนจะเดินไป แต่คาเนกิก็ตอบกลับไปก่อนที่เขาจะเดินไปไกลอย่างชัดเจน

"มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน!"

.
.
.
เป็นเวลาค่ำแล้วที่ชายหนุ่มมาถึงหน้าบ้าน เขายืนถอนหายใจออกมาไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรของวัน

'สุดท้ายก็กลับมืดจนได้'


เขาเดินเข้าบ้านไปแล้วเอือมมือไปเปิดประตูบ้านชั้นด้านใน

"กลับมาแล้วครับ"

ตึกๆๆ


"ตู้ม!"

"อ่ะ!"เด็กน้อยสีสมละไม้คล้ายเขาวิ่งเข้ามากอดอีกฝ่ายทันทีที่รู้ว่าผู้เป็นพ่อกลับมาถึงบ้านแล้ว

"ยินดีต้อนรับกลับค่ะป๊ะป๋า!"เด็กน้อยเงยหน้ายิ้มร่าให้พ่อของเธอ

"ป๊ะป๋ากลับมาแล้วอิจิกะ"รอยยิ้มน่ารักสดใสชวนเอ็นดีทำให้เขาอดที่จะลูบหัวเธอไม่ได้

"ดึกขนาดนี่ยังไม่นอนอีกเหรอ"แม้ว่านี่พึ่งจะสองทุ่มก็ตามแต่ก็ถึงเวลาที่เหล่าเด็กดีต้องเข้านอนแล้ว ปกติลูกสาวคนนี้น่าจะหลับไปแล้วด้วยซ้ำ

"พวกเรารอป๊ะป๋าอยู่ค่ะ"

"รอเหรอ?"อิจิกะไม่ตอบแต่ดึงแขนชายหนุ่มแล้วเดินไปยังอีกห้องซึ่งเป็นห้องนั่งเล่นของบ้านนี้ ในห้องนั้นหญิงสาวผมสีม่วงยืนรอทั้งคู่อยู่แล้ว

"โทกะจัง?"เธอยิ้มออกมาบางๆให้เขาทีนึงก่อนจะส่งหนังสือเล่มนึงให้กับลูกสาวแล้วเธอก็นำมายื่นให้แก่เขาอีกทีพร้อมพูดว่า

"สุขสันต์วันเกิดค่ะป๊ะป๋า!"ชายหนุ่มยืนอึ่งอยู่ซักพักก่อนจะตั้งสติมองสิ่งที่น่าจะเป็น'ของขวัญวันเกิด'ในมือลูกสาว เขารับมันมาสำรวจดูเล็กน้อย มันเป็นหนังสือแฮนเมดที่ดูจะเย็บไม่ค่อยจะเรียบร้อยสักเท่าไรนัก ตรงสันเจาะรูเป็นช่วงๆมีเชือกรอยผ่านเชื่อมให้เป็นหนึ่งเดียวกัน หน้าปกมีรูปหวาดฝีมือเด็กพร้อมตัวอักษรชื่อของเขา แค่มองดูก็รู้แล้วว่าฝีมือใคร คาเนกิยิ้มออกมาเป็นรอยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

"นี่แม่ลูกไปแอบทำกันตอนไหนเนี่ย"เขาถามพลางพลิกเปิดดูหนังสือหน้าต่างๆที่มีทั้งคำอวยพรแล้วรูปวาด รูปวาดดูยังไงก็เป็นฝีมืออิจิกะ แต่พวกคำอวยพรกลับลายมือไม่ซ้ำกันเลย จากที่เขาอ่านขอความแต่ล่ะอันเป็นของเหล่าเพื่อนมิตรสหายของเขา

"วันนี้เองล่ะ...อิจิกะเป็นคนคิดน่ะ"คาเนกิล่ะจากหนังสือมองแม่ลูกสลับกัน ประหลาดใจเล็กน้อยที่ใส่เวลาน้อยนิดกลับทำออกมาได้ขนาดนี้

"มันลำบากมากเลยนะ ... กว่าจะเย็บเล่ม ไหนจะตลอนๆไปหาคนนู้นคนนี้...กลัวว่านายจะกลับเร็วเลยต้องเมลไปขอให้ฮิเดะคุงช่วยถ่วงเวลานายอีก "เธอพูดอธิบายถึงสิ่งที่เธอทำไปในวันนี้สร้างความประหลาดใจให้ชายหนุ่มมากโดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่เธอพูดถึงเพื่อนรักของตน

'มิน่าล่ะ...ว่าแต่ไปแลกเมลกันตอนไหนเนี่ย?!'


"แต่ฉันว่ามันคุ้มมากเลยล่ะ!"รอยยิ้มที่เธอยิ้มให้เขาเป็นรอยยิ้มที่สดใสมีชีวิตชีวาที่สุดของวันเลยก็ว่าได้เขามองเธอไม่วางตาจนเสียงของเด็กน้อยทำให้เขาตื่นจากภวังค์

"ป๊ะป๋า! ... ชอบไหมๆ?!"ดวงตากลมสีม่วงที่ได้รับจากแม่มองเขาด้วยสายตาเป็นประกายหวังจะได้รับคำชมหรือคำว่า'ชอบ'จากผู้เป็นพ่อ คาเนกิเดินมาใกล้ๆทั้งสอง เขาก้มลงกอดอิจิกะไว้ในอ้อมแขนส่วนอีกมือนึงก็ดึงภรรยาสาวของเขาให้ย่อตามแล้วโอบกอดไว้อีกคน

"ชอบที่สุดเลยครับ...ขอบคุณนะ"เพียงแค่นี้ก็พอแล้ว สองแม่ลูกมองหน้ากันก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข

ไม่จำเป็นต้องเป็นมีราคา

ไม่จำเป็นต้องจัดงานเลี้ยง

ขอแค่เรามีความทรงจำร่วมกันกับคนที่รักก็พอแล้ว


หนังสือเล่มนี้อัดแน่นไปด้วยความรู้สึก และภาพความทรงจำต่างๆเท่าที่เด็กสาวจะนึกออกแล้ววาดออกมาได้ สามคนพ่อแม่ลูกนั่งดูหนังสือภาพด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน แต่เพราะร่วงเลยเวลานอนของเธอไปมากทำให้ดวงตาของอิจิกะใกล้จะปิดเต็มทีแล้ว

"ลูกไปนอนได้แล้วนะอิจิกะ"โทกะบอกลูกสาวที่เริ่มจะต้านทานกับความง่วงไม่ไหว

"แต่ว่า..."

"พรุ่งนี้ป๊ะป๋าอยู่บ้าน...เราค่อยมาดูกันใหม่นะ"คาเนกิลูบหัวเด็กน้อยอีกครั้ง อิจิกะพยักหน้าแล้วลุกจากตักของผู้เป็นพ่อ ก่อนที่เธอจะหันมาขออะไรเขาบางอย่าง

"ป๊ะป๋าไหนๆแล้วหนูขอของขวัญวันเกิดเพิ่มได้ไหมค่ะ?"ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามของเธอ

"ลูกอยากได้อะไรเหรอ?"เธอส่งซิกให้เขาว่าขอกระซิบหน่อยทำให้ชายหนุ่มยื่นหูของตนรอรับคำพูดของเด็กสาว

'ป๊ะป๋าลองเปิดหน้าสุดท้ายของหนังสือสิค่ะ'

พูดเสร็จปุบเด็กน้อยก็เดินออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้คู่สามีภรรยางงกันไปเล็กน้อย คาเนกิเปิดหนังสือหน้าสุดท้ายตามที่ลูกสาวบอก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นแล้วค้างอยู่อย่างนั้นซักพักก่อนที่เขาจะปิดหนังสือแล้ววางลงทันที

รูปครอบครัวสี่คนพ่อแม่และ....ลูกๆ

"ลูกขออะไรเหรอ?"เขาหันไปมองหน้าภรรยาสาวที่ตอนนี้ขมวดคิ้วสงสัย เขามองเธออยู่อย่างนั้นก่อนจะถามเธอออกไป

"โทกะจัง"

"อ...อะไรเหรอ?"เธอพูกอึกอักเล็กน้อยเพราะสายตาของเขาที่จ้องเธอแบบไม่วางตา

"ของขวัญวันเกิดตอนนี้ยังขอทันไหม?"

"ห...หา...นายก็ได้ไปแล้วไง"เธอชี้ไปที่หนังสือภาพที่เธอกับลูกสาวพยายามทำกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ครับ...แต่พอดีตอนนี้ผมมีของที่อยากได้แล้ว"เขาจ้องมองมาในตาของเธอไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ต่อให้เธออยากจะปฏิเสธแต่เจอแบบนี้เข้าใครมันจะไปปฏิเสธลงกัน

"จริงๆเลย...แล้วอยากได้อะไรล่ะ"เพียงเท่านั้นชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก่อนจะยื่นใบหน้าไปใกล้หูของเธอ การกระทำของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวรู้สึกเสียววาบขึ้นมาที่ใบหูแต่ก็ยังไม่เท่ากับคำพูดของอีกฝ่าย

"อยากได้ลูกอีกคน...ครับ"

"หา!!...ว...ว้าย!"ไม่ทันไรคาเนกิรีบรวบตัวโทกะอุ้มท่าเจ้าหญิงแล้วเดินดุ่มๆโดยที่ไม่ฟังเสียงค้านจากหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขาพาเธอมายังห้องนอนของพวกเขาวางเธออย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะเบามือได้

"นี่นาย- อุบ!"ก่อนที่เธอจะพูดอะไรริมฝีปากของชายหนุ่มก็ประกบลงบนริมฝีปากบางของเธอเรียบร้อย เป็นจูบที่หนักแน่นแต่ไม่รุนแรง ลึกซึ้งและอ่อนโยน เขาถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดกับจูบนี้ โทกะที่ดูเหมือนตอนแรกจะขัดขืนเล็กน้อย ก็เปลี่ยนมาโอบรอบคอเขาแทนจนเธอเริ่มจะหายใจไม่ออกทำให้คาเนกิจำใจต้องถอนจูบออกมาอย่างอ่อยอิ่ง

"หวานเหมือนเดิม"

"ต...ตาบ้าพูดอะไรออกมาเนี่ย!"ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อออกมาอย่างเห็นได้ชัดยิ่งทำให้เขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาเริ่มซุกซนไล้มือไปตามลำตัวของหญิงสาวก่อนจะมาหยุดลงที่ต้นขาเรียวของเธอ

"ด...เดี๋ยว! จะทำเลยเหรอ!"

"แล้วจะรออะไรอีกล่ะครับ?"เขาใช้ปลายจมูกไล้ไปตามใบหน้าของเธอก่อนจะมาจบที่ซอกคอขาวเนียนของหญิงสาว งับที่คอของเธอจนเป็นรอยแดงแสดงถึงความเป็นเจ้าของบนร่างกายของเธอ แม้การกระทำของเขาจะดูเหมือนบีบบังคับแต่ทุกสัมผัสที่เขามอบให้นั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน โทกะยิ้มออกมาก่อนจะพูดพึมพำออกมาราวกระซิบให้เขาได้ยิน

"รักนะ"เขาหยุดทุกการกระทำเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเขาจะได้ยินคำบอกรักจากปากภรรยาของเขาได้บ่อยๆ

"ผมก็รักโทกะจังเหมือนกัน"เขายิ้มอย่างโยนให้หญิงสาว มือที่วางอยู่ข้างลำตัวโอบคอชายหนุ่มเอาไว้เหมือนเป็นการเชิญชวนด้วยใบหน้าแดงระเรื่ออยู่ยิ่งปรุกเร้าอารมณ์ของเขายิ่งขึ้นไปอีก

'อ่า...จะน่ารักเกินไปแล้ว'

คาเนกิขึ้นคร่อมหญิงสาวอันเป็นที่รักไว้ มือหน้าลูบใบหน้าหวานของเธอแล้วพูดคำๆนึงออกมาก่อนที่ทั้งคู่จะไม่เอ่ยคำใดๆออกมาอีก ปล่อยทุกสิ่งอย่างไปกับความรู้สึกรักที่มอบให้แก่กันล่ะกัน

"ผมไม่เกรงใจแล้วนะ...เตรียมใจไว้ให้ดี"

...................................................................................................

เรื่องสั้นจบไปอีกเรื่องแล้ว เข้ามาอ่านแล้วสามารถติชมเพื่อเป็นการพัฒนาในการแต่งเรื่องต่อไปนะค่ะ
Kaneki x Touka Banzai!!!!


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ favour จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Mahiroまひろ (@FUKASUCHAN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:59
    ต่อนะคะ!!!
    #7
    0
  2. วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:57

    คาเนกิได้ความอ่อนโยนมาจาก ซาซากิ สินะ

    #6
    0
  3. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40
    โอ๊ย...แต่งฟินมาก เอาอีกค่ะไรท์ ว่างเมื่อไหร่มาอัพก็ได้นะ สู้ๆ
    #5
    0
  4. วันที่ 5 มกราคม 2562 / 17:32
    คาเนกิจากโดนรุกมารุกเองแว้ว😏
    #4
    0
  5. #3 theten10 (@theten10) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 16:29
    ได้อ่านซักที😂😂😂😂
    #3
    0
  6. วันที่ 5 มกราคม 2562 / 07:46
    ทำไมอ่านไม่ได้อาะคับ-.-
    #2
    5
    • 5 มกราคม 2562 / 14:25
      ใช่ค่ะ
      #2-4
    • 5 มกราคม 2562 / 14:27
      เน็ตแบบผมกว่าได้อ่านน่าจะชาติหน้า แต่ไม่ต้องห่วงนะจะหาทางอ่านให้ได้
      #2-5
  7. วันที่ 1 มกราคม 2562 / 20:48

    อยากอ่านคู่นี้อีกอ่าาาาา น่าจะมี feeling ของครอบครัสอีก ///สนุกมากค่าาาาาาาา///

    #1
    0