[Fanfic Kuroko no Basuke] Kiseki no Sedai : RETURN

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 : เข้าค่ายเก็บตัว 3 : ปั่นป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 เม.ย. 60

 ปึก! ปึก! ปึก!


"มิโดริมัจจิ!!"เรียวมะตะโกนพลันหันไปหาชินจิพร้อมส่งลูกให้แต่ดูเหมือนหนุ่มผมเขียวจะมีปฏิกิริตอบโต้ที่ช้ากว่าเดิม


"ห...หา!?" เสียงของเพื่อนทำให้เรียกสติกลับมาได้ทันก่อนที่ลูกบาสจะกระแทกใบหน้าหล่อคม เมื่อได้บอลมาก็ไม่รอช้าชู้ตลูกในระยะกลางสนามจากแป้นแบบฉบับของตนทันที


ปรี้ด!!!



"เป็นอะไรชินจิ...มัวเหม่ออะไรอยู่" ไทชิเดินเข้ามาถามพร้อมลูกบาสที่หมุนไปมาบนนิ้วของเขา


"นั้นน่ะสิอีกนิดเดียวหน้านายได้หมดหล่อแล้วนะ ... ถึงจะสู้ฉันไม่ได้เถอะฮะ"เรียวมะถามสอบพร้อมพูดติดตลอดพลางลูบคางเก็กเล็กน้อย


'เออ ... ไอ้ลูกนายแบบ!!!'


"ฉันเหม่อตอนไหนกัน ... แค่เหนื่อยนิดหน่อยเท่านั้นล่ะ" เด็กหนุ่มผมเขียวยังคงทำหน้าครึมเก็กตามสไตล์ของเขา


"เห... อ่ะ! ... ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนมีอะไรดีหรอกเหรอฮะ~~"เด็กหนุ่มผมเหลืองนึกถึงเรื่องจับคู่ร่วมห้องได้ก็รีบเข้าไปแซวเพื่อนร่างสูงทันทีจนเด็กหนุ่มผมเขียวสะอึกออกมาชัดเจน


     แหม่มันก็น่าแซวอยู่หรอกนะ เมื่อวานจับคู่ต้องนอนห้องเดียวกับเด็กสาวสวยวัยใส มาวันนี้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แล้วถ้าลองมองดูหน้าดีเห็นรอยดำๆที่ขอบตานั้นอีก ต้องเจออะไรดีๆแน่!


"เจออะไรบอกกันบ้างสิฮะ~"


"พ ... พูดบ้าอะไร ... ม...ไม่ได้เจอ ... ไม่ได้ทำอะไรเลยซักนิด!" ชินจิโวยวายใส่เจ้าลูกชายอดีตนายแบบอย่างหลุดมาด ใบหน้าของเขาตอนนี้ออกอาการตื่นตระหนกพร้อมสีแดงออกมาจางๆ


"ทำอะไร?...หมายถึงอะไรเหรอชินจิคุง~"ไทชิที่ฟังอยู่แต่แรกก็ถามขึ้นบ้างอย่างมีเลศนัยที่คำพูดของเพื่อนส่อพิรุธเอาไว้ ถึงหลายๆเรื่องเจ้าหนุ่มผิวแทนคนนี้จะตามความคิดใครไม่ทันแต่เขาก็ไม่ได้โง่ในเรื่อง 'แบบนั้น' ไม่สิต้องเรียกว่าค่อนข้างสนใจเป็นพิเศษเลยทีเดียว


     ชินจิที่โดนสายตาของสองหนุ่มจำจ้องเหมือนจะรีดเค้นเอาคำตอบได้เพียงมองกลับด้วยสีหน้าลำบากใจสุด


.

.

.

เมื่อคืนก่อน ณ ห้องที่ 1


     หลังจากเก็บสัมภาระของตน ชายหนุ่มกับอีกหนึ่งสาวนั่งประจำอยู่เตียงของตัวเองไม่มีใครหันมาทักอีกคนก่อนภายในห้องเงียบกริบจนเสียง 'กร็อบแกร็บ' จากเด็กสาวร่างสูงที่เอาแต่กินมันฝรั่งทอดถุงใหญ่ในมือตัวเองดังสนั่นไปทั่งห้อง


"ช่วยกินเงียบหน่อยได้ไหมมุราซากิบาระ"ชินจิที่กำลังพันเทปไปรอบๆแต่ละนิ้วมือซ้ายทักเด็กสาวทั้งที่ยังไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย


"......." เด็กสาวหันมามองค้อนก่อนจะหันมาพูดใส่อีกฝ่ายตรงๆมือยังคงหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากไม่สนใจอีกฝ่าย


" ฟังอยู่รึเปล่า " เมื่อถูกเมินชินจิก็หันมาย้ำกับเด็กสาวอีกรอบ


" หา? ... แล้วทำไมฉันต้องฟังชินจินด้วยล่ะ "


" มันหนวกหูหัดเกรงใจกันหน่อย! "พูดไปก็เท่านั้นอุคิยังคงเคี้ยวขนมตุ้ยๆไม่แยแสเด็กหนุ่มรวมห้องเลยซักนิดเสียงขบเคี้ยวกวนโสนประสาทของชินจิจนต้องลุกมาแย่งถึงมันฝรั่งทอดออกจากมือเด็กสาว


"เอาคืนมานะชินจิน!!"


"ไม่มีทาง...ฉันไม่อยากประสาทตายเพราะเสียงกินขนมหรอกนะ!" อุคิพยายามยื่นมือไปหยิบถุงมันฝรั่งทอดในมือชินจิที่ชูขึ้นสูงกว่าหนีเด็กสาวตามปกติแล้วคงจะสบายกว่านี้แต่เพราะความสูงของเด็กสาวที่สูงกว่าเด็กผู้หญิงม.ต้นทั่วไปทำเอาเด็กหนุ่มต้องเขย่งตัวขึ้นไปอีก


'ฮึย! ... สูงไปแล้วนะเฮ้ย!'


"หนอย! ... ไม่ยอมหรอกเจ้าหัวบล็อกโคลี่!"อุคิชูมือขึ้นสองข้างเขย่งเท้าโน้มไปทางเด็กหนุ่มมากขึ้น


"เฮ้ย .. หยุดยัยบ้าหยุดนะเดี๋ยวก็ล้มหรอก!"


"งั้นก็คืนมันฝรั่งทอดมาสิ!"


พรึบ!!


     ไม่ทันไรไฟในห้องก็ดับลงแบบไม่ทันตั้งตัวเล่นเอาสองหนุ่มสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ


"อะไรน่ะ ... ไฟดับเหรอ?" อุคิเปิดประเด็นก่อนหลังจากไฟดับ


"อาจจะแค่แปปเดียวล่ะมั้ง ... อ่ะ ... นี่! ... อย่าขยับสิ!" ชินจิหันกลับมาด้านหน้าที่มีเด็กสาวอยู่เมื่อรู้สึกว่ามือของเด็กสาวเริ่มปัดปายไปมาจนโดนทั้งหน้าและลำตัวของเขา


"ก็มันมองไม่เห็นนี่นา-..." คำพูดขาดหายเมื่อเด็กสาวรู้สึกหนาววาบด้านหลังจนขนลุกใบหน้าของเธอค่อยๆซีดลง ไม่นานนักก็เหมือนมีใครมาเปาหูด้านหลัง


ฟูว~~


"กรี้ด!!!!"


"เฮ้ย!!!!"


ปึก!!!!


     ด้วยความตกใจเด็กสาวเผลอพุ่งไปกอดเด็กหนุ่มอย่างเผลอตัว ด้วยร่างที่สูงโปร่งเทียบเท่าเพื่อนชายกับพลังกำลังที่มากเหลือทำให้ชินจิเสียการทรงตัวล้มลงอย่างช่วยไม่ได้


'โอ๊ย! ... เจ็บชะมัดหนักอีกต่างหาก ... อุ! ... ท ... ทำไมหายใจ ... ไม่ออก'


"อื้อ!! ... "


     ชินจิเริ่มตวัดมือใหญ่ไปมารอบๆตัวจนไปหยุดอยู่กับสัมผัสใหม่ที่แปลกประหลาด


'อะไรเนี่ย? ... ทำไมมันนุ่มดีจัง?'


พรึบ!!


"!!!!!!"


"!!!!!!"


     แสงสว่างกลับมาอีกครั้งพร้อมภาพแสนชวนคิดลึกจริงๆ เมื่อตอนนี้เด็กสาวนอนทับราบบนตัวเด็กหนุ่มแต่มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ ... เมื่อบนใบหน้าของเด็กหนุ่มมีก้อนกลมแสนนุ่มของความเป็นหญิงทับบนใบหน้าของเขา มือของเด็กหนุ่มยังขย้ำมันอยู่อีกด้วย อุคิได้แต่ช็อคค้างไปซักพักใบหน้าเริ่มแดงกล่ำเรื่อยๆก่อนจะ...


"กรี้ด!!!!!"


ผลั่ก!!!


"อั่ก!!!" ชินจิกระเด็นไปจนหัวไปชนกำแพงเข้าอย่างจังเนื่องด้วยหมัดของเด็กสาวที่ชกเข้าเต็มๆที่หน้าของเขา


และเขาก็สลบไปทั้งแบบนั้น


ณ ปัจจุบัน


"มิโดริมัจจิ~"


"ชินจิคุง"


     เด็กหนุ่มผมเขียวเข้าสู่ผวังอีกครั้งแม้จะมีเสียงของสมาชิกในทีมก็ไม่อาจปลุกเขาให้ตื่นได้จนกระทั่ง


" เหม่ออะไรอยู่ชินจิ " เสียงเรียบนิ่งเย็นวาบด้านหลังทำให้สั่นเล็กน้อย ไม่ต้องหันก็รู้ว่าใครกัปตันของพวกเขานั้นล่ะ


"ป...เปล่าฉันไม่ได้เหม่ออะไร..."


" ควอเตอร์เมื่อกี้เล่นออกมาไม่ค่อยดีเลยนะ ... " เซย์โตะตักเตือนเขาอย่างทุกทีพอตักเตือนเสร็จกัปตันคนนี้ก็ต้องมีบทลงโทษมาให้ทุกครั้งไปแต่ว่า ...


"เอาเถอะ ... ค่อยๆเล่นไปแล้วกันนะ " กัปตันหนุ่มพูดพร้อมยิ้มออกมาบางๆราวกับเทพบุษเป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขแบบที่ใครก็ไม่เคยเห็นมาก่อนแม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดที่ตอนนี้อ้าปากค้างด้วยความตะลึง


 "ฮ...เฮ้ย ... เซย์โตะ ... น ... นายสบายดีใช่ป่ะ?"ไทชิที่อ้าปากค้างอยู่นานตั้งสติก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายทั้งที่ยังงงๆอยู่


"ผมสบายดี .. "


"ม ...ไม่ๆ ... อาคาชิจิไม่เคยยิ้มอะไรแบบนี่เลยนะ ... "เรียวมะถามต่อด้วยใบหน้าเลิกลั่ก


"ผมก็ยิ้มแบบนี้ปกตินะ ..."เด็กหนุ่มผมแดงยังคงยิ้มออกมาแบบนั้นยิ่งขัดกับความในใจลูกทีมทุกคน


'ไม่ๆๆๆ ... มันไม่ปกติ !!! ... อะไรที่ทำให้กัปตันสุดโหดคนนั้นยิ้มแบบนั้นได้กัน!!!'


"อาคาชิคุง ... ใกล้หมดเวลาซ้อมของวันนี้แล้วนะค่ะ "เสียงหวานใสของเด็กสาวผมฟ้าทำเรียกสติของทุกคนกลับมาเด็กเซย์โตะหันมามองเด็กสาวคู่สนทนานิ่งซักพักก่อนจะยิ้มออกมาให้


"จริงด้วยสิ ... ขอบใจที่เตือนนะ ... อาสึกะ "


"ไม่เป็นไรค่ะ" อาสึกะยิ้มบางๆตอบกลับเด็กหนุ่มก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินออกไป


'หืม ... เดี๋ยวนะ ... เมื่อกี้เรียกว่าไงนะ!!!??'


" อ ... อาสึกัจจิ ... เมื่อกี้นี้-- "


"อาสึกะ! ... เมื่อกี้มันอะไร! ... ทำไมเซย์โตะถึงเรียกเธอแบบนั้น!!"ไทชิแทรกพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าฉุดเฉียวชัดเจนจ้องเขม้นเค้นคำตอบจากผู้เสมือนน้องสาว

 

" ... ไม่รู้ค่ะ" อาสึกะที่โดนยิ่งคำถามนิ่งไปซักพักก่อนจะหลบหน้าเล็กน้อยแต่ก็กลบใบหน้าแดงระเรื่อหน่อยๆไม่ได้ยิ่งทำให้ไทชิสังหรใจแปลกๆ


" อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน--"


"อาคาชิจิทำอะไรอาสึกัจจิรึเปล่าฮะ!!"คราวนี้เรียวมะตัดบทไทชิบ้างพร้อมพลั่กเด็กหนุ่มผิวสีแทนออกตัวเองเข้ามาแทนที่ทันที


"เฮ้ย! ... เรียวมะฉันยังพูดกับอาสึกะไม่จบนะ!"


"ไทชิจิเงียบไปเลย! ... ตกลงไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆใช่ไหม!"เรียวมะจ้องงตาเด็กสาวอย่างคาดคั้นเล่นเอาอาสึกะกระอักกระอวนไปหมด หน้าเรียบนิ่งแดงระเรื่อเมื่อนึกที่เรื่องเมื่อคืนแต่ก็พยายามทำหน้านิ่งแล้วตอบกลับไปเหมือนปกติ


"ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ ... แค่รู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันเรียกแบบนั้นดีกว่าอาคาชิคุงเลยเรียกแบบนั้นค่ะ"อาสึกะตอบโกหกไปแบบเนียนๆ


จะให้พูดได้ไงว่าตัวเองโดนผู้ชายคร่อมทั้งที่อีกฝ่ายโป๊อยู่น่ะ...



"งั้นเหรอโล่งอกไปที ... อาสึกัจจิปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะฮะ~"เรียวมะยิ้มร่าพลางจับมือของเด็กสาวขึ้นมากุมออดอ้อนเล็กน้อยเหมือนลูกหมาแสนน่ารักเล่นเอาสาวผมฟ้าเคลิ้มไปเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู


"คิเสะคุง--"


ฟิ้ว!! ปึก!!


"!!"


"!!"


     ด้านหน้าของสองหนุ่มสาวที่มองกันอยู่ถูกลูกกลมๆที่ส้มวิ่งลอยผ่านไปด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่ทันจนจมูกของหนุ่มผมเหลืองถูกเสียดสีเล็กน้อย ทั้งสองหันไปมองลูกบาสที่ไปกระทบกับลูกกรงเก็บลูกบาสก่อนจะหันมาทางต้นทางคนส่งบอลที่ยืนปล่อยออร่าทะมึนออกมาด้วยใบหน้าบึ่งตึง


"โทษที ... พอดีมันหลุดจากมือไปนะ" เซย์โตะมองทั้งสองด้วยสายตาที่ขัดกับคำพูดของเขาทำให้ทุกคนตรงนั้นหนาวสั่นไปเป็นแถบ


"วันนี้พอแค่นี้ ... ทุกคนไปพักได้"แล้วเขาก็เดินไปเช็ครายละเอียดตารางซ้อมต่อทิ้งให้ใครหลายๆคนสงสัยกับอารมณ์ที่แปรปรวนที่เขา


"อะไรของเจ้านั้น ... เมื่อกี้ยังยิ้มแฉ่งอยู่เลย" ชินจิมองเพื่อนสนิทอย่างงงๆ


"เฮอะ ... จะอะไรเล่าก็แค่หมาหวงก้างนั้นล่ะ" ไทชิมองท่าทีของหนุ่มผมแดงก่อนจะเปรยออกมาอย่างรู้ทัน


" นายยังว่าเขาได้อีกรึไง ... "นิตะตอกใส่ไทชิบ้าง


"นี่ๆ ... ทุกคน ... ฉันเจอนี้ด้วยล่ะ ~" อุคิเดินกินอมยิ้มเข้ามารวมกลุ่มตรงนั้นแต่เดินเว้นระยะออกห่างจากหนุ่มผมเขียวอย่างเห็นด้วยชัดเล่นเอาชินจิถึงกับสะอึกเบาๆ


"เดี๋ยวก็โดนอาคาชิคุงดุเอาหรอกค่ะกินอมยิ้มในโรงยิมแบบนี้ ..." อาสึกะตักเตือน


"เรื่องนั้นช่างเถอะ~ ... ฉันเจอกระดาษนี่หน้าประตูโรงยิมน่ะ~~"อุคิหยิบกระดาษที่ถือมาส่งให้เด็กสาวผมฟ้า


"ร ... หรือว่าจะเป็นคำสั่งอีกแล้ว!" นิตะมองกระดาษนั้นพร้อมเอ่ย


เนื้อความในจดหมาย

                                 [ให้ทุกคนมารวมตัวกันที่ถ้ำบนเกาะเล็กที่อยู่ในสุดของเกาะตอนหนึ่งทุ่มของวันนี้
                                                      ถ้าไม่มากันจะพลาดขนมแสนอร่อยน้าาาาาาาาา]


"...เป็นข้อความที่ไม่น่าไว้ใจเลยค่ะ"อาสึกะอ่านจบก็บ่นพึมพำออกมาแอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่เหมือนถูกเอาขนมมาล้อเหมือนเป็นเด็กถึงแม้จะได้ผลคนนึงก็เถอะ


"ไปเถอะน้าๆ~~ มีขนมอร่อยๆด้วยน้า~~"อุคิดี๊ด๊าขึ้นมาดวงตาเป็นประกลายเมือได้ยินเรื่องขนม


"ข้อความไม่น่าไว้ใจแบบนั้นจะให้ไปได้ไงกัน"ชินจิแย้งขึ้นหันไปมองเด็กสาวผมม่วงมวย


"เงียบไปเจ้าผีบล็อคโคลี่!"อุคิกอดแขนอาสึกะหันไปว่าชินจิต่อ


"เดี๋ยวเถอะ!"


"ถ้างั้นเราก็ไปดูกันหน่อยแล้วกัน"เซย์โตะที่นั่งอ่านตารางซ้อมอยู่เอ่ยขึ้นมาทำให้ทุกคนหันขวับไปมองด้วยความสงสัย


"เย้!! ... เซย์จินอนุญาต~~"


"จะดีเหรอค่ะ ... อาคาชิคุง?"อาสึกะถามเด็กหนุ่มที่เหมือนจะทำหน้าไม่พอใจขึ้นมาแวบนึงก่อนจะตอบออกมาลอยๆโดยไม่มองหน้าเด็กสาวทำให้เธอเธองงเล็กน้อย


"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา ... อีกอย่าง..."เซย์โตะเว้นคำไปก่อนจะยิ้มออกมาอย่างท้าทายอะไรบางอย่าง


"ฉันก็อยากรับคำท้าเกมนี้ด้วย"
.

.

.

.

.

.

.


"ดูเหมือนจะไปได้สวยนะ"หนุ่มผมน้ำเงินเอ่ย


"นั้นสิครับ ... ว่าแต่มุราซากิบาระคุงช่วยเขียนข้อความที่น่าดึงดูดมากกว่าของกินได้ไหมครับ"หนุ่มผมฟ้าเอ่ยบ้าง


"เห~ ...ก็ดึงดูดได้นี่นา~"หนุ่มผมม่วงตอบ


"ได้เฉพาะลูกนายนั้นล่ะ"หนุ่มผมเขียวหันมาแขวะ


"เงียบไปเลยนะมิโดจินตอนนี้ฉันไม่ค่อยอยากคุยกับนายหรอกนะ ... มันน่าหงุดหงิด"


"ฮิฮิ ... มุคคุงห่วงลูกสาวด้วยเหรอเนี่ย"สาวผมชมพูหัวเราะออกมานิดๆ


"แต่ดูเหมือนเซย์โตะคุงจะเริ่มรู้ตัวแล้วนะฮะ"หนุ่มผมเหลืองเสนอความคิดเห็นบ้าง


"ก็ไม่แปลกหรอก ... นั้นลูกชายผมนี่นา...คราวนี้จะส่งผู้คุมเกมไปให้แล้วกันนะ "หนุ่มผมแดงยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเลห์


" งั้นก็ ... Mission Start  "


....................................................................................................................

มาต่อแล้วนะค่ะหายไปเกือบเดือนแบบว่าปิดจ๊อบงานปิดเทอมอยู่ค่ะ

เลยไม่มีเวลาแต่งเลยขอโทษด้วยนะค่ะ ขอให้สนุกนะค่าาาาาาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 เมษายน 2560 / 12:50
    รู้สึกสงสารชินจิจังง~~//มาอัพต่อไวๆนะ ไรต์
    #26
    0
  2. #25 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 09:51
    ชินจิคุง~โอเคมั้ยเอ่ย~ส่วนเหล่าพ่อเเม่ทั้งหลายเริ่มเกมเเล้วนะ
    #25
    0