[Fanfic Kuroko no Basuke] Kiseki no Sedai : RETURN

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 : เข้าค่ายเก็บตัว 5 : อลวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ก.ค. 60

คู่แรก ชินจิ & อุคิ


"ม ... มืดจังเลยอ่ะ ... กลัวอ่ะ "อุคิจับชายเสื้อชินจิแน่นพลางโอดครวญไปด้วย


"น ... ในถ้ำก็มืดแบบนี้ล่ะ" ชินจิเดินตัวแข็งมือข้างนึงถือพระพุทธรูปอีกข้างถือไฟฉายที่ถูกเตรียมไว้หน้าถ้ำทั้งคู่เดินกันไปเงียบๆจนไปเจอกับกล่องใบหนึ่งที่มีรูอยู่ด้านบนพอที่จะสอดมือเข้าไปได้ ด้านหน้ากล่องมีคำว่า 'ฉลาก' เขียนเอาไว้


"นี่สินะไอ้คำสั่งที่ว่า ... ชินจินจับสิ"


"ห๊ะ ... ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ!"


"นายมีพระนี่น่าจะเสริมดวงนายได้นะไม่งั้นมันจะเป็นลักกี้ไอเทมเหรอ!" อุคิมองพระพุทธรูปในมืออีกฝ่าย


"ชิ ... ช่วยไม่ได้" ชินจิส่ายหัวถอนหายใจทีนึงก่อนจะล้วงไปหยิบฉลากมาใบนึงแล้วเปิดอ่านดู


[ให้คนนึงขี่คออีกฝ่ายไปจนออกจากถ้ำห้ามปล่อยลง ห้ามหล่นจากคออีกฝ่ายเด็ดขาดถ้าไม่อยากเจอบุคคลที่สามไร้กายทิพย์ ย้ำว่าขี่คอ!!!]


"...."อึ่งกันไปแล้วหลังจากอ่านจบทั้งสองคนได้แต่เงียบก่อนที่ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงขึ้นมา


'เอาจริงเหรอเรื่องเมื่อคืนยังไม่เครียร์เลยนะ!'
'เอาจริงเหรอเรื่องเมื่อคืนยังไม่จบเลยน้าาาาา'


"เร็วๆสิ"คนที่ขยับคนแรกคือชินจิเขาย่อตัวลงให้อีกฝ่ายขี่คอ


"อ ... ไอ้โรคจิต! ... ใครจะไปขี่คอไอ้โรคจิตอย่างนายกันนนนน" อุคิงอแงโวยวายตามเคย


"อย่างกับฉันอยากให้เธอมาขี่ฉันนักล่ะ--"


ฟิ้ว~~~


"ว้าย!!" ไม่รอช้าหลังจากได้ยินเสียงลมอุคิรีบกระโจนขึ้้นขี่คอชายหนุ่มทันทีจนเกือบจะทรงตัวไม่อยู่


"น ... หนักชิบ" ชินจิยืนขึ้นต้านแรงจากน้ำหนักตัวหญิงสาว


"ไอ้บ้า! ฉันไม่ได้หนักขนาดนั้นซะหน่อย!"


"ถึงเป็นเพราะเธอสูงด้วยแต่อย่ากินให้มันเยอะนักได้ป่ะเดียวไม่มีหนุ่มมองหรอก!"


"เชอะ! ... นั้นมันเรื่องของฉัน" หลังจากเงียบไปซักพักก็เกิดเสียงหัวเราะขึ้นทั้งสองคนหลังจากที่แหน็บแนมกันไปมาทั้งคู่ต่างหัวเราะกันอยู่นานพอควรจนลืมเรื่องที่เคืองกันอยู่ปเลย
เอาเถอะ ... เรื่องคืนนั้นช่างมันเถอะ



"อ่ะ ... ชินจินได้ยินเสียงอะไรป่ะ "


"หืม ... ไม่นิเธอหูฝาด---"


เตรง เตร็ง เตร๊ง เตร็ง เตรง ~ (โปรดจงนึกถึงเครื่องดนตรีไทย)


"ส ... เสียงอะไรน่ะ"อุคิเสียงสั่นกว่าเดิม


"ม ... เหมือนจะเป็นเพลง ... "ชินจิสั่นทั้งตัวสั่นทั้งเสียงจนเหงื่อเริ่มตก


พ...เพลงประเทศไหนว่ะน่ากลัวชิบเลย!!!  (ไทยแลนด์เนี่ยล่ะน้อง:ไรต์)


"ค ... แค่เพลงไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกมั้-- โอ้ย! ... อะไรโดนหัวเนี่ย"ชินจิพยายามก้าวขาเดินพลางแบกอุคุไว้ที่คอพูดปลอบตัวเองไปพลางจนกระทั่งมีอไรหล่นใส่หัวแล้วห้อยอยู่ด้านหน้าทั้งสองคนก่อนจะพบว่ามันคือ...


หัวกระโหลกเป็นสิบอัน!!!!


"กรี้ด!!!!! / อ้าก!!!!"


[ด้านหน้าถ้ำ]


"ข ... ข้างในนั้นเป็นไงกันบ้างเนี่ย"ไทชิยืนมองปากถ้ำตัวสั่นๆ


"คงใกล้ตาพวกเราแล้วล่ะฮะ" เรียวมะพูดต่อแบบกลัวๆแต่ไม่เท่าไทชิ


"แล้วก็ต่อด้วยรุ่นพี่มิตะสินะค่ะแ ... ไปคนเดียวคงไม่เป็นไรนะค่ะ " อาสึกะหันมาพูดกับมิตะที่สะดุ้งขึ้นมา


"ม ... ไม่อ๊าว! ... ฉันไม่ไปคนเดียวเด็ดขาด ... ไทชิพาฉันไปด้วยนะ มายเฟรนด์ ! ~" มิตะกระโดดเข้าไปกอดขาไทชิทันที


"ฉ ... ฉันก็อยากให้ไปด้วยนะ ... แต่เขาบอกให้ไปตามห้องนี่หว่า "


โป๊ก!


"โอ้ย! ... ฉันอีกแล้วเราะ! "มิตะโวยวายหลังมีก้อนกระด้านที่ห่อก้อนหินเล็กไว้ถูกปาโดนหัวตัวเองอีกครั้ง


"มาอีกอันแล้ว" เซย์โตะมองก้อนกระดาษที่กลิ้งอยู่บนพื้น


" ... เอ "สำหรับอีกคนที่ไม่มีคู่จะไปกับกลุ่มต่อไปเลยก็ได้" เขียนมายังงี้ค่ะ "อาสึกะหยิบกระดาษมาอ่าน


"จริงเหรอ!!" มิตะทำหน้าดีใจทันที


"ยินดีด้วยนะครับรุ่นพี่มิตะ ... แต่ตอนนี้ถึงเวลาเข้าไปได้แล้วล่ะ" เซย์โตะรีบขัดก่อนจะยาวไปกว่านี้รีบให้ทั้งสามคนเข้าไปในถ้ำ


'ถึงเวลาความซวยมาเยือนแล้ว' เสียงในใจ ไทชิ เรียวมะ มิตะ


คู่(+1)ที่สอง ไทชิ & เรียวมะ & มิตะ


"เฮ้ยๆนี่พวกแกเดินกันดีๆไม่เป็นรึไง ... "ไทชิเดินถือไฟฉายอยู่ด้านหน้าหันมาถามเรียวมะที่จับชายเสื้อตนอยู่ด้านหลังและมิตะที่จับชายเสื้อด้านหลังเรียวมะอีกที


"ก ... ก็มันน่ากลัวนี่ฮะ"เรียวมะตอบ


"มาเกาะฉันมันก็ไม่ทำให้ายกลัวหรอกโว้ย ... แล้วไหงฉันต้องมาอยู่หน้าสุดฟะ!"ไทชิเริ่มโวยวาย


"พูดอะไรแบบนั้นฮะ ! ...รุ่นพี่ต้องดูแลรุ่นน้องสิ!" เรียวมะตอบแบบจริงจังมากกก


"ใช่ๆ ... เอสก็ต้องดูแลลูกทีมสิถึงจะถูก "มิตะตอบมาแบบเดียวกับเรียวมะจนทำให้ไทชิเริ่มหมั่นไส้


'ไงพวกเวร!!'


"โอ๊ะ ... เจอแล้วฮะ! "เรียวมะมองไปที่กล่องที่ใส่ฉลากไว้


"ดีล่ะเรียวมะ .. นายจับ"ไทชิหันมาบอกเรียวมะ


"หา! ...ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ"


"รุ่นน้องต้องฟังคำสั่งของรุ่นพี่ถึงจะถูก ... เนอะ ~"รอยยิ้มเจ้าเลห์กลับมาปรากฎบนใบหน้าของไทชิราวกับว่า 'ถ้าไม่ทำแกตาย'


"มาย้อนกันได้นะฮะ" เรียวมะบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมจับฉากขึ้นมาใบนึงก่อนจะอ่านออกมาให้อีกสองคนฟัง


" 'ให้ใช้เชือกบนโต๊ะมัดขาติดกันไว้ข้างนึงแล้วเดินไปให้พ้นถ้ำโดยห้ามล้ม เด็ดขาด!' เขียนมาเงี่ย" อ่านจบทั้งสามก็มองไปบนโต๊ะฉลากเจอเชือสีแดงม้วนไว้ข้างกล่อง


"โธ่หลงกลัวซะ"มิตะห่อตัวคอตกลงแต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจ (เหรอ?)


"ไม่เห็นจะยากเลยก็เหมือนวิ่งสามคนสี่ขาสินะ"พูดจบตาคนผิวเข้มก็หยิบเชือกมามัดขาตัวเองและแต่ละคนไว้โดย ไทชิอยู่ทางซ้าย เรียวมะอยู่ทางขวาและมิตะอยู่ตรงกลาง


"เอาล่ะไปเลย!" ทั้งสามกอดคอกันและวิ่งออกไปแต่ยังไม่ทันออกตัวทั้งสามคนก็เซกันไปมาจนจะล้มแต่ก็ยังทุลักทุเลเดินต่อไป


"เฮ้! เรียวมะขยับขาพร้อมฉันเซ่!"ไทชิโวย


"ก็ขยับแล้วไงฮะ!"เรียวมะย้อนกลับ


"ไม่ใช่ข้างนั้นโว้ย! ฉันขยับขวานายก็ซ้ายดิฟ่ะ!"


"ผมอยู่ขวาไทชิจินั้นล่ะขยับซ้าย!"


"โอ้ยจะเอาข้างไหนก่อนก่อนเอาเหอะสงสารคนตรงกลางหน่อย!"มิตะโวยทั้งที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


"ว ..เหวอ!! จะล้มแล้วๆ! ... ล้มแล้ว!!"และแล้วทั้งสามก็ล้มลงไปอย่างสวยงาม (?)


"โอย ~ เจ็บอ่ะ ... หืมมีอะไรเหลวๆด้วยอ่ะ"มิตะเอามือที่เลอะของเหลวอะไรซักอย่าง


แผละ แผละ


"มันเหนียวๆด้วยน่ะฮะ"เรียวมะบ่นออกมาแต่ไม่รู้คืออะไรจนไทชิเอาไฟฉายส่องไปที่ของเหลวนั้น มันเป็นของเหลวที่เดินเข้มและข้น


"ล ... เลือด!!!!!"ทั้งสามคนพูดพร้อมกันก่อนจะสามัคคีลุกขึ้นและไปไปอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะยังสนุกไม่หน่ำใจ(?)


สาด!!!


เลือดสีแดงฉานถูกเทใส่หัวทั้งสามจากด้านบน...


"จ้าก!!!!!!!!!!"


[ด้านหน้าถ้ำ]


"เหมือนฉันจะได้ยินเสียงวิญญาณโหยหวนนะค่ะ"อาสึกะแสดงความเห็นเสียงที่ได้ยินกับหนุ่มผมแดง


"นั้นไม่น่าใช่เสียงวิญญาณหรอกนะ ... แต่อีกเดี๋ยวคงได้เป็นวิญาณเฝ้าถ้ำแล้วล่ะ" เซย์โตะตอบรับพลางไว้อาลัยกับพวกที่เข้าไปแล้วในใจเบาๆ


"นี่ก็ผ่านมาซักพักแล้วนะ ... เราเข้าไปกันบ้างเถอะ "เซย์โตะพูดพลางหยิบไฟฉายขึ้นมา


"ค่ะ .."เด็กสาวตอบกลับหน้านิ่งแต่ก็แฝงไปด้วยความสนุกจนอีกฝ่ายอดหยิบเบาๆไม่ได้


คู่สาม เซย์โตะ & อาสึกะ


"......" ทั้งสองคนเดินกันไปเงียบๆ (เฮ้ย! เงียบไปแล้วโว้ยยย :ไรต์)


อาสึกะมองอีกฝ่ายที่เดินไปโดยไม่พูดอะไรซักคำก่อนที่เธอจะตัดสินใจทำลายบรรยาศนี้ทิ้งไปซะ


"อ ... อาคาชิคุงไม่กลัวเหรอค่ะ?" เซย์โตะยังเงียบไม่ตอบเธอและเดินต่อไป


"เอ่อ ... หรือจริงๆกลัวอยู่เหรอค่ะ "ก็ยังคงเงียบไม่ตอบเธอและไม่หันมามอง


"เอ่อ --"


"ผมไม่กลัวหรอก"ในที่สุดเขาก็พูดออกมาแต่ก็ไม่ยอมหันมามองเธออยู่ดี


เขาโกรธอะไรรึเปล่านะ....


"หืม ... นั้นไง"เซย์โตะชี้ไปที่กล่องฉลากบนโตะข้างหน้าทั้งสอง


"...งั้น...ฉันจับเลยนะค่ะ "อาสึกะหยิบใบฉลากขึ้นมาใบนึงแล้วส่งให้เซย์โตะก่อนจะอ่านออกมา

" 'ให้ทั้งสองปิดตาและทำยังไงก็ได้ให้พากันออกจากถ้ำให้ได้' เหรอ? "เซย์โตะอ่านจบเหลือบมองไปเห็นที่ปิดตาข้างกล่อง


"ป ... ปิดตาเหรอค่ะ "หน้าอาสึกะซีดลงทันที


"หืม ...เป็นอะไรไปน่ะ ... "


"เอ่อ .. เปล่าค่ะ .. ไม่มีอะไร"เธอพยายามปั้นหน้านิ่งตามเดิมทั้งสองคนสวมที่ปิดตาเอาไว้


"ค่อยคลำทางไปนะ"


"ค ... ค่ะ" และทั้งสองก็ค่อยๆคลำทางไปเงียบๆเหมือนตอนแรกที่ต่างไปคือเด็กสาวเริ่มสั้นไปมา เงียบๆแบบยิ่งทำให้เด็กสาวกังวลมาขึ้น เธอเอือมมือไปข้างหน้าหมายจะสัมผัสตัวอีกฝ่ายให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายยังอยู่ใกล้ๆแต่กลับ .... ไม่มีอะไรเลย


"อ ... อาคาชิคุงอยู่ตรงนี้รึเปล่าค่ะ" อาสึกะพยายามปัดมืดไปด้านข้างแต่ก็ไม่มีอะไรและไม่มีเสียงตอบรับเธอ


"อ ... อาคาชิคุง" มือยังปัดไปมาแต่เริ่มแรกลงจนกระทั่ง


เตรง เตร็ง เตร๊ง เตร็ง เตรง ~ (มาอีกล่ะ : ไรต์)


"ฮึก!! ... "เสียงเพลงดั่งขึ้นท่ามกลางความมือขาของเด็กสาวสั่นไปมาก่อนที่เธอจะย่อตัวลงเอามือปิดหูสองข้าง


"ม ... ไม่เอานะ"น้ำตาเริ่มคลอเบาๆภายใต้ผ้าปิดตาตาสองข้างปิดแน่น


"ช ... ช่วยด้วย ... เซย์โตะคุง"


พรึบ!


มือสองข้างโอบตัวเด็กสาวไว้เบาๆมือข้างนึงลูบหัวปลอบโยนเด็กสาวให้หายจากความหวาดกลัว


"ยอมเรียกจนได้นะ ...เด็กปากแข็ง" เสียงทุ่มเอ่ยเบาๆข้างหูเด็กสาวทำให้เธอสบายใจขึ้น "ลุ้นตั้งนานเกือบงอนไปจริงๆเลยนะเนี่ย"


"ก ... แกล้งฉันเหรอค่ะ!"


"ก็ใครบางคนดื้อเองนี่ ... ทั้งที่เมื่อวานยังเรียกชื่อฉันอยู่เลยแท้"เซย์โตะจับไหล่ของอีกฝ่ายทั้งสองข้างแล้วดึงตัวอีกฝ่ายยืนขึ้น


"ก ... ก็มัน ... ไม่ชินนี่ค่ะ"อาสึกะก้มหน้าลงนิดๆความอายเข้ามาแทรกความกลัวเป็นที่เรียบร้อย


"งั้นก็พูดให้ชินสิ .. " แม้จะมองไม่เห็นแต่อาสึกะก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ


"เอ้า .. เรียกชื่อผมสิครับ ...อาสึกะจัง ~" แล้วก็ตามคาดเด็กหนุ่มยิ้มออกมาอย่างสนุกสนาน (มาสนุกไม่ดูบรรยากาศเล้ย! : "ไรต์)


"ซ ... เซย์โตะ ...คุง " ใบหน้าของสาวเด็กสาวแดงขึ้นมาในทันที


"ต้องแบบนี่สิ ... "มือหนาจับมือเรียวบางของเด็กสาวไว้เบาๆ "จับมือกันไปนะ"


"ค .. ค่ะ "อาสึกะตอบเบาๆเพราะยังเขินอายอยู่แต่ก็จับมือตอบเบาๆ


"จะว่าไปอาสึกะกลัวที่มืดๆสินะ ... ทั้งที่ชอบเรื่องผีแท้ๆ"เซย์โตะพูดกับอีกฝ่าย


"ก็มันมองไม่เห็นนี่ค่ะเลยชอบคิดเตลิดไปไกลเลย ..."เด็กสาวทำหน้ามุ่ยๆที่โดนอีกฝ่ายจับผิดได้


"ว่าแต่เซย์โตะคุงรู้ได้ไงค่ะว่าฉันทรุดลงอยู่ตรงนั้น .. มองเห็นรึไงค่ะ?"


"จะเห็นได้ไง ... ผมปิดตาอยู่นะ"เซย์โตะตอบแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก


"แล้วทำได้ไงกันค่ะ!"


"ก็เพราะผมคือ อาคาชิ เซย์โตะ ยังไงล่ะ"


แล้วหลังจากนั้นเซย์โตะก็พาอาสึกะออกไปจากถ้ำไปอย่างง่ายดายและเลี่ยงกับดักได้ทั้งหมด






" หึหึหึ ... ดูเหมือนวันนี้โชคจะเข้าข้างชินจินะ"มิโดริมะเก๊กหน้าเอ่ยถึงลูกตัวเองหลังจากมองภาพจากจอมอนิเตอร์ (นี่พวกแกติดไว้กี่ที่เนี่ย! : ไรต์)


"ยังไงก็ไม่อยากยอมให้มิโดจินเลยง่ะ "มุราซากิบาระส่งสายตาอาฆาตไปให้


"ให้ตายสิดูไม่ได้เลยเจ้าลูกบ้า"อาโอมิเนะบ่นอุบอิบถึงลูกชาย


"ฮ่าๆ ยังไปว่าลูกอีกพ่อก็ไม่ต่างหรอฮะ อาโอมิเนะจิ"คิเสะแนบแนมอีกฝ่าย


"แกว่าไงนะคิเสะ!"


"ว่าแต่ไม่เล่นแรงไปเหรอเท็ตสีคุง อาจังร้องไห้เลยนะ"โมโมอิ ไม่ใช่สิ ต้องเป็น คุโรโก ซัทสึกิกล่าวถามสามีตัวเอง


"ซัทสึกิจัง ... ผมเป็นพ่อนะไม่อยากเห็นน้ำตาลูกสาวหรอกครับ .. แต่อาสึกะไม่กลัวผีถ้าอยากให้เป็นตามแผ่นก็ต้องยอมเจ็บปวดกันบ้างล่ะครับ" คุโรโกะตอบภรรยาด้วยสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อยแต่ยังคงความนิ่งไว้บนใบหน้า


" เอาน่าๆ ตอนนี้ก็เครียร์ไปแล้ว และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทุกคนก็ดีกว่าตอนแรกด้วย"อาคาชิยิ้มบางๆออกมาก่อนจะหันไปมองคิเสะกับมุราซากิบาระ


"แล้วตัวช่วยที่ผมขอไปล่ะ คิเสะ มุราซากิบาระ ?"


"อ่อ ... จะมาถึงพรุ่งนี้เช้าน่ะฮะ "คิเสะตอบ


"ทางฉันเห็นว่าจะสายหน่อยแต่ก็จะพยายามให้มาเร็วที่สุดน่ะ ~ "มุราซากิบาริตอบพรางหยิบมาชเมลโล่เข้าปาก


"งั้นก็ดี ... หึหึหึ ... พรุ่งนี้คงได้สนุกกันอีกแน่ๆ"

................................................................................................

มาต่อตอนยาวเลยจ้าาาาาาาาา

ไรต์พึ่งเปิดร้านกาแฟเลยไม่ค่อยมีเวลาเขียนให้จบตอนซะที

ต่อจากนี้จะพยายามต่อไป คอเม้นให้กำลังใจไรต์หน่อยน้าาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #31 teerada43699 (@teerada43699) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 21:55
    มาต่อเร็วๆน่าาา
    #31
    0
  2. #30 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 05:23
    พ่อเเม่เเสบชะมัดเล่นเเบบนี้เลยเหรอ
    #30
    0
  3. #29 Laksika-Napit (@Laksika-Napit) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:47
    ต่อเร็วๆน้าาาาาาาาา
    #29
    0
  4. #28 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:38
    พ่อแม่นี่ตัวการเลย~
    #28
    0