[Fanfic Kuroko no Basuke] Kiseki no Sedai : RETURN

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 15 : เข้าค่ายเก็บตัว 7 : โกรธหรือหึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ต.ค. 61

"แหม่~ ที่นี่สวยมากจริงๆ เนอะเซย์โตะคุง~"

"เอ่อ..คุณโรสรินครับ"

"จุ๊ๆ ไม่เอาจ๊ะไม่เอา...เรียกโรสก็พอ...เรียกโรสรินดูห่างเหินเหลือเกิน"สาวสวยวัยกลางคนเอานิ้วมาทาบที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มเบาๆ

"...ผมว่าคุณโรสปล่อยแขนผมเถอะครับ"

"เอ๋...ทำไมล่ะ ก็ฉันกลัวหลงนี่นา"

'ชิดกันเกินไปแล้ว!...เกาะซะขนาดนั้นไม่ได้กลัวหลงแล้วมั้ง!'


อาสึกะได้เพียงแค่คิดและมองสองคนจากด้านหลังอยู่แบบนั้น ถึงเธอจะเป็นคนขอตามมาเองก็เถอะ แต่อีแบบนี้มันจะโดนกีดกันเกินไปหน่อยไหม!

"อาสึกะเธอโอเคนะ?"

"อ่ะ!"เด็กสาวตื่นจาภวังค์ด้วยเสียงเรียบๆของเด็กหนุ่ม

"ม...ไม่เป็นไรค่ะ"

"แน่นะ...เธอสีหน้าไม่ดีเลย"ไม่ว่าเปล่าเด็กหนุ่มทาบมือหน้าลงบนหน้าผากอีกฝ่ายเหมือนจะวัดไข้

"ค...แค่อากาศร้อนเกิดไปหน่อยเท่านั้นค่ะ!"หน้าของเธอแดงยิ่งกว่าเก่า ที่ว่าเพราะอากาศร้อนน่ะจริงแต่อันหลังนี้มันเพราะสาเหตุอื่นต่างหากล่ะ อาสึกะทำได้แค่หันหน้านี้กลับใบหน้าตนเท่านั้น

ในระหว่างที่ทั้งคู่กับลังคุยกันสายตาของบุคคลที่ไม่พึงประสงค์จับจ้องทั้งคู่ด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะเริ่มรุกเด็กหนุ่มมากกว่าเก่า

"งั้นอาสึกะจังไปพักก่อนดีกว่าน้า~ เดี๋ยวเซย์โตะคุงน่ะพี่สาวคนนี้จะเป็นดูแดเองนะจ๊ะ~"ไม่ว่าเปล่าคราวนี้ไม่ได้แค่กอดแขนโรสรินลูบไล้ใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างนุ่มนวล

"เอ๊ะ!"

".....!"เซย์โตะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีจะสบัดสาวตรงหน้าออกไปทำให้อาสึกะแปลกใจไม่น้อย

'ทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะ?'

"งั้นผมมีที่ดีๆจะแนะนำด้วยล่ะครับ...รับรองว่าคุณโรสต้องชอบแน่ๆเลย"ยิ่งช็อคหนักกว่าเดิมคราวนี้เซย์โตะกลับเป็นฝ่ายชวนเองซะงั้น อาสึกะมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่หลากหลายความรู้สึก

"แหม่ๆดีจังเลยงั้นเราไปกันเถอะน้า~"พูดจบทั้งสองก็เดินไปอีกทางทิ้งให้เด็กสาวยืนอึ่งหนักกว่าเดิม (ไหงกลับมาเหมือนท้ายตอนที่แล้วล่ะเนี่ย:ไรต์)

อะไรกัน ก็ดูมีความสุขดีไม่ใช่เหรอ ถ้าเซย์โตะคุงมีความสุขก็ดีแล้วนี้เราควรช่วยสนับสนุนเขาสิ ทำไมเราต้องไปขัดขวางพวกเขาด้วยล่ะ ไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจอะไรซักนิดเพราะเขาพูดคำๆนั้นกับเรางั้นเหรอ...ถ้าเป็นงั้นจริงล่ะก็

ตึกๆๆๆ

พรึบ!!

"!!/!!!"เด็กสาวรีบวิ่งไปขว้าแขนเด็กหนุ่มและดึงออกมาจากสาวผมดำอย่างแรง แรงเท่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะมีได้พร้อมใส่อารมณ์ทั้งหมดไว้ที่มือทั้งสองข้างที่ยังคงจับแขนเด็กหนุ่มไว้แน่น

"...โกหก"

"อาสึกะ?"

"คนโกหก!...ไหนบอกให้อยู่ข้างๆไงล่ะ!"เด็กสาวกล่าวออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาสร้างความตกใจให้เซย์โตะอย่างมาก

"ฉันน่ะ...ไม่เข้าใจเซย์โตะคุงเลยค่ะ...ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าเป็นคนน่ากลัวแต่ก็ใจดีและอ่อนโยนกับฉัน...ฉันดีใจมากเลยค่ะ...แต่ว่าตอนนี้ฉันก็เข้าใจว่าความใจดีของเธอน่ะไม่ได้ทำเพื่อฉันคนเดียว"เด็กสาวพูดไปพรางน้ำตาไหลไปพราง "ถ้าเป็นงั้น...ก็อย่าถลําลึกเข้ามาในใจฉันมากกว่านี้เลยค่ะ!"

"...อาสึกะ"กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มซะเองที่เป็นฝ่ายยืนอึ่งกับคำพูดของเด็กสาวแทน ทุกคนต่างพากันเงียบไม่มีใครพูดออกมาก่อนจนบุคคล(ที่ถูกลืม)ตรงนั้นเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศมาคุ

"บิงโก!~"สาววัยกลางคนโพล่งขึ้นมาเล่นเอาสองหนุ่มสาวต้องหันมามองสาวผมดำอย่างงงๆ

"!!/!!"

"กว่าจะพูดออกมาได้...แต่ก็ยังถือว่าเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยน้า~"เธอเข้าไปกอดสาวผมฟ้าพลางไซร้แก้มของเธอไปพลางยิ่งทำให้งงกันไปใหญ่

"อ...เอ่อคือ"

"โอ๊ะ!...ขอโทษนะจ๊ะ"เธอปล่อยอาสึกะออกจากอ้อมแขน "คงจะงงกันล่ะสิว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ"เด็กสาวพยักหน้าพร้อมกัน

"ที่จริงแล้วฉั-"

"อ้าาาาาาาาาาาาาาาาา"จู่ๆก็มีเสียงบุคคลที่สี่ดังมาแต่ไกลแล้วเจ้าของเสียงก็วิ่งตรงมาทางพวกเขาด้วย

"คิเสะคุง?"

"อ้าว...เรียวมะ~~"คราวนี้โรสรินเปลี่ยนเป้าหมายไปกอดหนุ่มผมสีทองซะแล้ว

แต่เดี๋ยวนะ

"ทั้งสองคนรู้จักกันเหรอค่ะ?"อาสึกกะมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา

"ไม่รู้จักก็บ้าแล้วยัยป้าเนี่ยเป็น'แม่'ฉันเอง-...อั่ก!"ยังพูดไม่ทันจบฝ่ามือแห่งรักจากแม่ก็ฟาดกลางกานหนู่มหัวเหลืองเข้าอย่างจัง

"ใครเป็นป้ายะ!...ฉันยังเป็นนางเอกได้สบายๆเลย!"

"แต่อายุมันไม่ใช่-โอย! ยอมแล้วๆฮะแม่!"ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังทะเลาะกันอยู่สาวน้อยผมฟ้าก็ได้ยืนตัวแข็งไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ม...แม่ของคิเสะคุงงั้นก็หมายความว่า-"

"ใช่จ้า~ ฉันเป็นภรรยาของคิเสะเรียวมะแล้วก็เป็นนางแบบจากประเทศไทยไง"

"ง...งั้นคิเสะคุงก็เป็นลูกครึ่งเหรอค่ะ!?"

"อ้าว...ฉันไม่เคยบอกเหรอฮะ"เด็กหนุ่มยิ้มหน้าระรื่นจนอาสึกะอยากจะส่งกำปัดเป็นของขวัญซักมัด

"ขอโทษนะจ๊ะอาสึกะจังฉันก็ไม่ได้อยากจะแกล้งอะไรพวกเธอหรอกนะแต่พอดีมีคนขอมาน่ะ"

"ใคร...เหรอค่ะ?"อาสึกะพยายามตั้งสติให้ได้ก่อนจะถามกลับไป

"ความลับจ้าาาา"พูดจบหญิงสาวเข้าไปกอดอาสึกะพลางกระซิบข้างหู "แต่หน้าที่ฉันก็หมดแล้ว...จากนี้ไปก็ซื่อตรงกับตัวเองให้มากกว่านี้นะจ๊ะ...จุ๊บ~"

"อ่ะ!"เด็กสาวหน้าแดงเบาๆพอหญิงสาวผมดำจุ๊บเบาๆที่แก้มของเด็กสาวแต่ก็ต้องรีบผละออกมาเนื่องด้วยมีอ่อร่าทะมึนรุนแรงแผ่ออกมาจากหนุ่มผมแดง

"อุหวา~ น่ากลัว~ งั้นไม่รบกวนล่ะเรียวมะไปเทียวกับแม่หน่อยสิ~"ไม่ว่าเปล่านางแบบสาวชาวไทยก็ลากคอลูกชายไปโดยไม่รอฟังคำค้าน

"เอ๋!...เดี๋ยวสิ..ไปเองก็ได้ไม่ใช่เหรอ!!"

และแล้วความวุ่นวายเหมือนพายุกระหน่ำก็ผ่านพ้นไป แล้วสำหรับอาสึกะแล้ว พายุลูกนี้ดูจะรุนแรงกว่าลูกเดิมหลายสิบเท่าเลย เธอชำเลืองมองไปที่เด็กหนุ่มข้างๆนิ่งๆ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรเพราะว่าครั้งนี้เธอไม่ผิดซักหน่อย!

"อาสึกะช่วยพูดต่อจากเมื่อกี้หน่อยสิ"เด็กหนุ่มเปิดประเด็นขึ้นมาทันควันทำให้เด็กสาวสะดุ้งเฮือกใหญ่

"พูดอะไรค่ะ?"

"อะไรที่เข้าไปในใจเธองั้นเหรอ~"

"!!"เด็กสาวถึงกับไปไม่ถูกจากคำถามของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงปั้นหน้านิ่งตีเนียนไม่รับรู้

"ไม่บอกค่ะ"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะฉันโกรธเซย์โตะคุงอยู่ค่ะ"

"โกรธรึหึงกันแน่~"คำพูดนั้นทำให้เธอหันควับกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอัตโนมัติด้วยหน้าที่แดงจนปิดไม่มิดแต่ที่แดงนี้ครึ่งนึงก็มาจากความโกรธล่ะนะ

"ทำไมฉันต้องหึงด้วยล่ะค่ะ-"

"ผมขอโทษ"นิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มยกขึ้นมาปาดคราบน้ำตาที่แห้งไปแล้วของเด็กสาวพลางกล่าวขอโทษ

"พอผมเห็นอาสึกะแสดงท่าทีแบบนั้นเลยอยากลองแกล้งดู...ว่าเธอทำไงต่อถ้าผมไปกับผู้หญิงคนนั้น"เขาเปลี่ยนมาลูบใบหน้าของโทษคล้ายปลอบโยน

"ไม่นึกว่าจะถึงกับร้องไห้แบบนี้...ขอโทษจริงๆนะ"เขาทำหน้าเศร้านิดๆแต่ก็ยังยิ้มให้เธออ่อนๆราวกับกำลังสำนึกผิดแล้วรอการให้อภัยจากอีกฝ่าย...แต่มีเหรอเธอจะยอมง่ายๆ

"ไม่ยกโทษค่ะ"

"เอ๊ะ!"เธอตีหน้าเนียนตามแบบเธอแล้วเงียบไม่พูดอะไรเพราะกะจะแกล้งอีกฝ่ายคืน

"แล้ว...ต้องทำไงถึงจะยกโทษให้ล่ะ"อาสึกะเงยหน้ามองเด็กหนุ่มตรงๆ

"เลี้ยงน้ำแข็งใสด้วยค่ะ"คำตอบนั้นทำเอาเซย์โตะเงิบไปเบาๆเหมือนกันก่อนจะยิ้มบางๆให้

"แค่นั้นเหรอ?"

"อยากกินยากิโซบะด้วย"

"...แล้วไงอีก?"

"แล้วก็แตงโม"

"เธอติดเชื้อมุราซากิบาระมารึไง"

"แล้วก็ทำตามที่พูดด้วยค่ะ"เซย์โตะมองเด็กสาวที่เปลี่ยนไปก้มหน้าไม่มองเขาตรงๆ

"ย...อยู่ข้างๆฉันก่อนนะค่ะ"ใบหน้าของเด็กสาวแดงจนลามไปถึงใบหูแม้จะก้มหน้าอยู่ก็ดูออก แต่เพราะก้มหน้าอยู่เธอจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ต่างจากตนนัก เป็นใบหน้าที่หาได้ยากมากจาชายที่ชื่อ อาคาชิ เซย์โตะ ยิ่งนัก! พอเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาเด็กหนุ่มก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนเดิมได้ท้วงทันที เขาถือวิสาสะจับมืออีกฝ่ายแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนที่สุด

"ตกลงครับเจ้าหญิง"อาสึกะตอบรับด้วยการยิ้มกลับให้อีกฝ่าย

"แต่ก็ไม่นึกเลยนะว่าเซย์โตะคุงจะแกล้งแบบนั้นด้วยน่ะ"

"ก็อีกฝ่ายเริ่มก่อนนี้ผมก็แค่ตามน้ำไปเท่านั้น"เด็กสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย...ตามน้ำเหรอ

"อย่าบอกนะค่ะว่า?"

"ผมรู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าเป็นแม่ของคิเสะน่ะ"

"หา!"
.
.
.
.
.
.
"มิชชั่น คอมพรีส!...ทางนี้สำเร็จไปด้วยดีจ้า~"สาวสวยผมชมพูถือกล้งช่องทางไกลกับวิทยุสื่อสาร(อยู่ยุคไหนกันเนี่ย:ไรต์)พลางพูดออกมาอย่างดีอกดีใจ

"ผมควรดีใจหรือเสียใจดีล่ะครับซัทสึกิจัง"คุโรโกะซบหน้าลงบนไหลภรรยาสาวอย่างขอความเห็นอกเห็นใจ จะมีพอคนไหนที่เห็นลูกสาวสุดรัดสุดหวงไปกับผู้ชายแถมยังจับมือถือแขนกันแบบนั้นอีก

"น่าๆเท็ตสึคุงต่อให้เราไม่ช่วยพวกเขาก็ลงเอยอยู่ดีนั้นล่ะ"ซัทสึกิขำนิดๆก่อนจะลูบหัวอีกฝ่าย

"...นั้นไม่ได้ปลอบเลยนะครับ"

"แต่ฉันดีใจนะถ้าลูกสะใภ้เป็นอาสึกะน่ะ"เสียงอาคาชิดังออกมาจากวิทยุ

"ผมไม่อยากฟังความเห็นอาคาชิคุงตอนนี้หรอกครับ"

"แต่เอาจริงๆฉันสงสารเรียวมะยังไงก็ไม่รู้ง่าาาา"คราวนี้เป็นเสียงคิเสะที่ออกมาจากวิทยุ

"จริงด้วยๆยิ่งเห็นยิ่งแกล้งรู้สึกเอ็นดูอาสึกะจังม๊ากมากเลยล่ะ~"โรสรินที่อยู่กับคิเสะพูดออกมาบ้าง พอเธอลากลูกชายออกจากการเป็นกขค.เธอก็รีบตรงดิ่งมาสมทบกับสามีและทิ้งลูกชายทันที

"ยังไงผมต้องขอบคุณโรสมากนะครับ"

"ไม่เป็นไรจ้า~ อาคาชิคุง...แต่ลูกนายก็ร้ายใช่ย่อยนะเห็นฉันแล้วยังแกล้งเป็นไม่รู้จักอีก...คงจะอยากแกล้งอาสึกะจังล่ะสิ~"

"ยังไงก็ตามตอนนี้แค่รอผลอีกฝั่งก็เป็นอันจบสินะ"

"ผมเองก็ชักอยากรู้เหมือนกันครับว่าฝั่งนั้น...จะสนุกแค่ไหนเชียว"

..................................................................
หายไปเกือบปีกลับมาแล้วจ้าาาาาาาา
ตอนนี้ไม่รู้สั้นไปไหม แต่ก็นั้นล่ะไรต์ห่างเหินจากเรื่องนี้มานาน
แล้วจะหาเวลามาต่อนะ
ขอกำลังใจกันด้วยนะจ๊ะ ไม่งั้นไรก็ไม่มีแรงฮึดแต่งต่อน้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #46 Flukh (@Flukh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:34

    ≈กำลังฟิน≈’
    #46
    0
  2. #43 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 06:07
    พีคเลยภรรยาคิเสะ
    #43
    0
  3. #42 Nanasaki-Miyuki (@Kagami-Yume) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:55

    รอออค่าาาาา
    #42
    0
  4. #41 .:>~◇Yuukari♡~<:. (@AmanoYukari) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:12

    เย้~ไรท์กลับมาแล้ววววววว รออ่านตอนต่อไปอีกนะ
    #41
    0