[Fanfic Kuroko no Basuke] Kiseki no Sedai : RETURN

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 17 : เข้าค่ายเก็บตัว 9 (จบ) : เพราะคิดถึงเธอต่างหาก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ธ.ค. 61

นับจากภารกิจตามหาแม่เด็กเกิดขึ้นก็ผ่านมาเกือบจะสามชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเจอแม่ของคนที่อยู่ข้างๆเลย ชินจิพาเด็กหญิงเดินแทบจะทั่วครึ่งเกาะ (อีกครึ่งนึงเป็นพื้นที่ส่วนตัว) เป็นครั้งแรกที่เขาแอบหมั่นไส้แกมสาปแช่งเพื่อนสนิทอย่างเซย์โตะขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ (เอ่อ ... ผมทำไรผิดเนี่ย : เซย์โตะ)

ไอ้เกาะนี้มันจะกว้างไปไหน!!

"นี่...ตกลงแม่ของเธอลักษณะเป็นไงแน่"

"ตัวเล็ก ผมดำสั้น ผิวขาวค่ะ"มิจิรุพูดไปพลางกินขนมสายไหมในมือที่ชินจิ(จำต้อง)ซื้อให้เธอไปพลาง

"ไหงสองชั่วโมงก่อนบอกตัวปอมๆผมเหลือง ชั่วโมงก่อนบอกตัวสูงผมน้ำตาลไงล่ะ!"เด็กหนุ่มผมเขียวขึ้นเสียงออกมาเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด ทำให้เด็กสาวตรงหน้ากระซิกออกมาอีกครั้ง

"ก...ก็มัน..."

"อ...โทษทีฉันไม่ได้ตั้งใจ...อย่าร้องไห้สิ"ชินจิต้องรีบเข้าไปปลอบอีกครั้งก่อนที่เสียงร้องไห้ของเธอจะต้องทำให้คนรอบข้างหันมาสนใจพวกเขา แต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุดอยู่ดี

"อย่าร้องนะมิจิรุ...ขอโทษแล้วไงล่ะ!"

"ฮือ...ไอติม"เอ๊ะ?....

"อยากกินไอติม..ฮือๆ"เด็กหนุ่มเปลี่ยนมามองเด็กสาวด้วยสายตาเรียบๆ เมื่อเธอร้องเรียกของกินอีกครั้ง ก็ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกเซงๆ เพราะตลอดสามชั่วโมงนี้นอกจะจะบอกลักษณะแม่ไม่ตรงซักรอบ ยังร้องเรียกหาของกินตลอดทาง แล้วถ้าไม่ซื้อให้เธอจะร้องเสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนทำให้เขาอดคิดถึงเด็กสาวผมม่วงมวยไม่ได้

ไอ้นิสัยแบบนี้เหมือนยัยนั้นเลยแฮะ...

"เข้าใจแล้วๆ ... ซื้อให้ก็ได้แต่หลังจากนี้ต้องตั้งใจหาแล้วนะ"เขาพูดพลางหยิบกระเป๋าตังของตนออกมา
"อื้อ!!"มิจิรุตอบรับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มแล้วลากอีกฝ่ายไปยังร้านไอติม
.
.
.
"จะเดินกันไปถึงไหนเนี่ย~~"เด็กสาวผมมวยสีม่วงแอบซ่อนอยู่ห่างจากบุคคลทั้งสองไม่ไกลนักอวดครวญออกมาด้วยความเหนื่อล้าที่ต้องคอยซ่อนและแอบถ่ายทั้งคู่ไปพร้อมๆกัน

"จะว่าไปเด็กคนนั้นไหงหลบกล้องได้ขนาดนั้นเนี่ย...ไม่เห็นหน้าเลยอ่า~"อุคิไล่ดูรูปในมือถือที่ถ่ายได้แต่ใบหน้าของรูมเมทหัวเขียวที่แสดงกิริยาท่าทางหลากหลาย ทั้งตอนหงุดหงิด เซง โมโห ลนลาน พอมองๆไปซักพักก็ทำให้เธอเผลอยิ้มนิดๆ

"จะว่าไปไม่เห็นจะเหมือนคู่รักเลยน้า~...ชินจินเอาแต่โมโหท่าเดียวเลย...คงจะเข้าใจผิดล่ะมั้ง"อุคิพูดพลางเก็บมือถือของตนเข้าเสื้อกักของตนก่อนจะยืดตัวคลายความล้าซักเล็กน้อย

"ไปหาอะไรกินบ้างดีกว่า-"ก่อนที่เธอจะเดินออกไปอดีตเป้าหมายทั้งสองที่เธอตามมา ก็ออกมาพอดีนั้นไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เธอชะงัก แต่เป็นใบหน้าของเขาต่างหากที่ทำให้เธอไปต่อไม่ถูก

เขากำลังยิ้ม?

ใบหน้าที่ยากจะเห็นได้จากเด็กเขาคนนี้ ยากยิ่งซะกว่าเซย์โตะซะอีก กำลังปรากฏให้เห็นอยู่เบื้องหน้าเธอ แต่กลับเป็นเพราะเด็กสาวที่อยู่กับเขา ไม่ใช้คนในทีมไม่ใช่เธอ

"ต้องลงยังไงกันเนี่ย"เธอพึมพำเบาๆกับตัวเองก่อนที่เธอจะได้ทันคิดอะไรร่างกายของเธอก็พามายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาซะแล้ว

"มีความสุขจังนะชินจิน~"

"!! ... มุราซากิบาระ?!"เขาหันมามองตามเสียงผมเด็กสาวร่างสูงยิ้มให้เขาอยู่แต่เป็นรอยยิ้มที่แอบแผ่รังสีทมึนออกมาจนเขารู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

"อาร่า~ เห็นไปซื้อน้ำตั้งสามชั่วโมง...ที่แท้ก็แอบมาหาสาวนี่เอง...เห็นนิ่งๆก็ร้ายเหมือนน้า~"

"หา!...ไม่ใช่ฉันแค่ตามหาแม่ให้เด็กคนนี้เท่านั้นเองนะ!"เขารีบค้านกลับก่อนที่เธอจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

"จะจริงเหรอ~...ปกติแบบนี้เขาต้องบอกเจ้าหน้าที่ให้ประกาศหาตัวสิ"เธอพูดเรียบแล้วคงรอยยิ้มอยู่

เอ่อจริง...

นั้นคือสิ่งที่เขาคิดหลังจากฟังเด็กสาว ชินจิถึงกลับกุมขมับอย่างสมเพชตัวเอง เรื่องๆแค่นี้เขากลับนึกไม่ออก แล้วไอ้การที่เขาตองเหนื่อยเดินวนเกาะ ตาแดดจนเหงื่อท่วมตัวแบบนี้มันงี่เง่าสิ้นดี หมดกันวันพักผ่อนอันแสนสุข...

"เอ่อ...ฉันลืมคิดไป"เขาตอบเธอไปอย่างห่อเหี่ยว

"จะจริงเร้อ~...อย่างชินจินเรื่องง่ายๆแค่นี้ต้องนึกออกอยู่แล้วล่ะนะ"เธอเริ่มมองเขานิ่งๆรอยยิ้มบนหน้าหายไปตอนไหนไม่รู้ "บอกว่าตรงๆเถอะว่านายทิ้งฉันไว้เพื่อมาหาสาวน่ะ"คิ้วขิงเขากระตุกขึ้นมาเพราะหงุดหงิดที่เด็กสาวไม่เชื่อที่เขาพูด

"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!...ฉันไม่ได้ทิ้งเธอมาหาสาวซะหน่อย...คลอดมานี่ฉันหงุดหงิดแทบบ้า!...ไหนจะต้องเดินวนไปมา หาคนผิดถูก แล้วยังต้องซื้อขนมให้ยัยเด็กนี่ไม่ให้ร้องอีก!"เขาขึ้นเสียงเถียงเธอฉอดๆ และนั้นก็ทำให้เธอต้องขึ้นเสียงใส่เขากลับ

"อย่ามาแถ!...หงุดหงิดอะไรกันเมื่อตอนออกจากร้านยังเห็นยิ้มให้เธออยู่เลย!"อุคิชี้นิ้วไปที่เด็กสาวต้นเหตุที่ยังคงหันหลังให้เธออยู่แล้วขึ้นเสียงเถียงเขากลับไปทันท่วงที

"นั้นเพราะฉันคิดถึงเธออยู่ต่างหากเล่า!!"

"นั้นไงล่ะ! ฉันว่า-...เอ๊ะ?"

"อ่ะ!!"เมื่อนึกได้ว่าพูดอะไรออกไปชินจิรีบอามือหนาของเขาปิดไว้ที่ปากแล้วเบือนหน้าหนีทันที ยิ่งทำให้เด็กสาวอยู่ตัวแข็งแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

เมื่อกี้...ว่าไงนะ?!

"อาร่า~ ... ดูเหมือนแค่นี้จะพอแล้วน้า~"เด็กสาวตัวเล็กที่เงียบอยู่นานหันกลับมาประเชิญหน้ากับเด็กสาวผมม่วง จากที่ยื่นตัวแข็งอยู่แล้ว กลับยิ่งทำให้เธอเกือบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นแต่ก็ยังทรงตัวให้ยืนไว้ได้ เธอตั้งสติก่อนจะร้องออกมาเสียงดัง

"มาม๊า!!!"

"เอ๊ะ?....!!!"เมื่อได้ยินคำที่เด็กสาวเรียกอีกคนชินจิรีบหันขวับไปมองผู้หญิงที่อยู่กับเขาตลอดสามชั่วโมงด้วยอาการช็อคสุดๆ

"ย...อย่าบอกนะว่า"

"อาร่าๆ~ ...ก็ตามที่อุคิจังพูด...มาม๊าเองจ้า~"เด็กสาว...ไม่สิหญิงสาววัยกลางคนกล่าวออกมาด้วยใบหน้ายิ้มระรื่นทำให้ชินจิวิญาณแทบออกจาร่าง

หน้าเด็กโครต!!...คนละไซส์กับคุณมุราซากิบาระอีก!!

"ม...มาม๊ามาทำอะไรที่นี่คะ!!"อุคิที่ตั้งสติได้แล้วรีบถามผู้เป็นแม่ทันที

"แม่มาเที่ยวพร้อมโรลจัง(แม่คิเสะ)น่ะ..."

"เอ๋...กับแม่ของเรียวมะจินน่ะเหรอ!"คุณแม่ยังสาวพยักหน้ากลับเป็นคำตอบก่อนจะกระซิบข้างหูลูกสาว

"คุ้มค่าที่แม่มามากเลยจ๊ะ~"อุคิยืนงงกับคำพูดของคุณแม่ก่อนที่เสียงของเด็กหนุ่มจะดังขึ้น

"ผมของโทษที่เสียมารยาทครับมิจิรุซัง!!"เขาพูดพลางโค้งก้มหัวให้หญิงสาว

"อาร่า~ ไม่เป็นไรจ๊ะชินจิคุง ... แต่ก็เป็นเพราะฉันไปหลอกเธอด้วยล่ะนะ"เขาเงยหน้ามองคู่สนทนาก่อนจะถามกลับไป

"แต่ว่าทำไมต้องหลอกผมด้วยล่ะ..."เธอยิ้มให้ก่อนจะเข้าไปใกล้ส่งสัญาณให้เขาย่อตัวเอาหูไปใกล้ๆเธอ

"เพราะฉันอยากเห็นความจริงใจของเธอจ๊ะ"

"!!"เขาสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะหลบใบหน้าอีกครั้งด้วยท่าทางเขินอายที่เก็บไว้ไม่มิดทำให้มิจิรุรู้สึกว่าเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ

"เอาล่ะ...โรลจังรอแม่นานล่ะ..แม่จะกลับบ้านพรุ่งนี้เย็นๆนะจ๊ะ อุคิจัง~"เธอพูดแล้วยิ้มให้ลูกสาว หอมแก้มเธอเป็นการกล่าวลาแล้ววิ่งออกไป ทิ้งให้สองหนุ่มสาวยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น

เอาไงดีล่ะทีนี้.../เสียงในใจทั้งสอง


"เอ่อ...คือ"

"ชินจิน...ที่พูดเมื่อกี้..."อุคิตัดทบชายหนุ่มขึ้นมา คำถามที่ยิงออกไปทำให้เด็หนุ่มต้องรีบลนลานตอบออกไป

"ม...ไม่ใช่แบบนั้นนะ!...ตอนที่เดินอยู่กับคุณมิจิรุเขาร้องให้ช่วยซื้อของกินให้!...เห็นตอนกินยิ้มมีความสุขด้วยเลยคิดว่า!...เหมือนกับเธอเลยน่ะ"เขาพูดออกมาใบหน้าเริ่มแดงนิดๆ ถึงจะอธิบายความจริงออกมาแต่เขาก็ยังไม่ยอมมองใบหน้าของเธอตรงด้วยความเขินอาย อุคิที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มแล้วหวเราะเบาๆในใจ

เห็นของดีๆอีกแล้วล่ะ...

แชะ

"ห๊ะ!"

"อาร่าๆ~ ได้รูปแรร์แล้วล่ะ"เธอพูพลางโชว์รูปแอบถ่ายของเขาใบใหม่ให้เขาดู

"ท...ทำบ้าอะไรของเธอ!!"

"ก็แหม่ใบหน้าแบบนี้ชินจินไม่ได้ให้เห็นง่ายๆนี่นา~"

"ลบเดี๋ยวนี่!"

"ไม่อ่ะ"

"ลบซะ!"

"ไม่มีทาง!"ทั้งคู่เถียงกันไปมาชินจิกะจะแย่งมือถือของเธอมา อุคิก็วิ่งหลบเขาทันที่ทำให้เกิดเสียงหัวเราะของเด็กสาวขึ้นมา ถึงวันนี้จะเหนื่อยล้าทั้งวันแต่เธอก็สนุกมากเลยล่ะ!

ตืด~ตืด~

ทั้งคู่หยุดเกมวิ่งไล่จับทันทีที่เสียงมือถือของชินจิดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูชื่อของคนที่โทรมาขึ้นชื่อ 'อาคาชิ เซย์โตะ' ก่อนจะรับสายทันที

[ชินจิ..ตอนนี้อยู่ไหน?]

"เซย์โตะเหรอ?...เอ่อ...น่าจะอยู่ใกล้เขตกันอีกด้านของเกาะน่ะ"

[งั้นรีบกลับมาเลย...ใกล้จะถึงเวลากลับกันแล้วนะ]

"อ่ะ.."เขามองนาฬิกาโบราณซึ่งเป็น'ไอเทมนำโชค'ที่ห้อยอยู่ที่กางเกงขาสั้นขึ้นมาดูพบว่ามันถึงเวลานั้นรวมตัวเก็บของกลับบ้านกันแล้ว

[กลับมาให้ถึงภายใน 10 นาทีนะ .. ต่อให้เป็นนายผมก็ไม่เว้นนะ] พูดจบปุบเซย์โตะก็ตัดสายปั๊บ เหงื่อเริ่มท่วมตัวอีกครั้งเพราะถ้าเซย์โตะูดแบบนี้ ตารางการฝึกของเขาได้เปลี่ยนรูปแบบไปแน่

ซวยล่ะ!!


"ชินจิน...เซย์จินโทรมา-"

หมับ!!

"อ่ะ...เดี๋ยวสิชินจิน!"อุคิร้องออกมาเมื่อมือของเด็กหนุ่มดึงมือของเด็กสาวแล้ววิ่งออกไปแบบไม่คิดชีวิต

"ไม่ต้องถาม!!...เราต้องรีบกลับไปให้ถึงก่อน10นาที!!"เขาวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิตก่อนจะมีความรู้สึกที่ตัวเขาไม่คิดว่าจะมีได้...

พึ่งจะเข้าใจความรู้สึกของอาโอมิเนะก็วันนี้ล่ะ!!

หลังจากนั้นทั้งชินจิและอุคิดก็ไปสมทบกับทุกคนอย่างเฉียดฉิว ... และไม่นานหลังจากนั้นก็มีเงินจำนวนถูกโอเข้าบํยชีของชินจิโดยที่ไม่รู้ผู้ส่ง
.
.
.
"หึๆๆ..สำเร็จอย่างดงาม"มิโดริมะหัวเราะพร้อมดันแว่นเข้าอย่างเป็นชัย เหล่าเพื่อนๆที่แยกย้ายไปคนละทางกลับมารวมตัวกันที่ตึกสูงกลางเกาะ

"อาา~ ... อุคิจินของฉัน~"มุราซากิบาระโอดครวญออกมา

"โธ่...เลิกครวญครางซักทีเถอะฮะ...มุราซากิบาระจิ"คิเสะพูด

"เอาน่าอัคคุง~ ชินจิคุงก็เป็นเด็กดีออก" มิจิรุเอ่ยพลางกอดสามีปลอบ

"มิดจินอย่าไปหลงเจ้าเด็กนั้นนักสิ...แถมยังต้องส่งเงินไปให้อีก~"

"ก็ฉันหลอกให้เขาซื้อขนมให้นี่นาแถมเขาหล่อด้วยนี่นา~"

"เอ๋...ฉันว่าเซย์โตะคุงหล่อกว่าตั้งเยอะ"โรสที่อยู่ข้างคิเสะพูดบ้าง

"เอ๋! ... โรดจี่เอากับเขาด้วยเหรอ!"คิเสะหันไปมองภรรยาของตน

"แต่ฉันเห็นด้วยกับโรสจังค่ะ!"โมโมอิรีบพูดสมทบกับโรสรินทันที

"ซัทสึกิเธอรีบอวยลูกเขย(ในอนาคต)เลยเหรอ"อาโอมิเนะหันมามองเพื่อนสาวสมัยเด็กหน่ายๆ

"ยังไม่ใช่ลูกเขยครับอาโอมิเนะคุง"คุโรโกะพูดแอบแผ่รังสีทมึนออกมา

"เป็นพวกห่วงลูกสาวมากกว่าที่คิดอีกนะคุโรโกะ"อาคาชิพูดกับคุโรโกะ

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุโรจินน้า~"

"แล้วนายคิดว่าไงล่ะอาคาชิ...กับแผนนี้น่ะ"มิโดริมะหันมาถามเพื่อนผมแดงของตน ก่อนจะเห็นเขายิ้มออกมาที่มุมปาก

"ถึงจะเกิดจากความเอาแต่ใจของพวกเรา ... แต่ฉันก็รู้สึกนะ ... ต่อให้เราไม่ช่วยพวกเขาก็ต้องลงเอยกันในสักวันแน่"อาคาชิก้มลงมองเด็กๆจากตึกสูงของเกาะ เห็นเหล่าลูกของพวกเขากำลังขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน

"พวกเราได้หว่านเมล็ดพันธุ์ในใจให้พวกเขาไปแล้ว...ที่เหลือกับพวกเขางั้นสินะครับ"คุโรโกะมองอาคาชิแล้วเดาในสิ่งที่เขาคิด

"ใช่"อาคาสิหลับตาลงซักพักก่อนจะพูดต่อจนจบประโยค

"นี่แค่ปฐมบทเท่านั้น...ต่อจากนี้ไปต่างหากของจริง"

...............................................................
จบภาคเข้าค่ายจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาา
พิมพ์ตอนนี้รัวๆ อย่างเมื่อยเลยยยยยย
ตอนนี้เกมส์ที่ 1 ของเหล่าพ่อแม่ก็จบไปแล้วหวังว่าจะสนุกกันนะจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #49 Flukh (@Flukh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:45

    ไรท์ตกใจหมดพิมพ์จบมาเล่นเอาใจหายเลยนะไรท์
    #49
    1
    • #49-1 eriga (@favour) (จากตอนที่ 19)
      22 ธันวาคม 2561 / 09:03
      จบช่วงแรกจ๊ะ *w*
      #49-1