[Fanfic Kuroko no Basuke] Kiseki no Sedai : RETURN

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 : พี่ชายขี้ห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 มี.ค. 60


"ไง~ ... มีธุระอะไรกับน้องสาวฉันงั้นเหรอ อา-คา-ชิ-คุง~"

"รุ่นพี่ ... อาโอมิเนะ"


"พี่ไท!?"


     เด็กหนุ่มหันไปมองรุ่นพี่ตัวดำที่ตอนนี้กำลังส่งรอยยิ้มประหลาดชวนหาเรื่องมาให้ตอน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เซย์โตะหวั่นใจเลยยังคงใบหน้านิ่งสงบแบบเดิมเอาไว้ไม่หลุดพร้อมกับหันไปประจัญหน้ากลับอีกฝ่าย


"ยังไม่กลับบ้านอีกหรือครับ"


"นั้นเป็นคำพูดของฉันเฟ้ย ... เด็กปีหนึ่งมืดค่ำทำไมไม่รีบกลับบ้านกลับช่องหา?"


"ผมแค่อยากอยู่ซ้อมเย็นเท่านั้นเองโคชก็อนุญาตแล้วด้วย"คำตอบของเด็กหนุ่มทำให้ผู้เป็นรุ่นพี่ไม่ค่อยพอใจแต่ก็เถียงไม่ได้


"อีกอย่างเด็กปีหนึ่งที่ยังไม่กลับยังมีอีกคน"พูดแล้วไม่พอเซย์เบนสายจาไปมองอาสึกเหมือนจะลากเธอเข้าไปเอี่ยวด้วย


     เด็กสาวสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังถูกพาดพิงอยู่ก่อนจะเบ้หน้าหน่อยๆเหมือนกำลังจะบอกว่า 'อย่าเอาเธอมาอ้างสิ' อย่างนั้น



"อาสึกะมีงานต้องทำ...แล้วฉันก็ไปส่งอยู่แล้วด้วย! "


"ยังห่วงน้องไม่เปลี่ยนเลยนะ"เซย์โตะแอบขำอยู่ในใจกับการกระทำของอีกฝ่ายที่แสดงออกนอกหน้าว่าห่วงเด็กสาวด้านหลังมากแค่ไหน "ทั้งที่ไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆซักหน่อย"


"หนวกหูน่า!...ฉันคอยปกป้องอาสึกะมาตั้งแต่เด็กๆก็เหมือนพี่น้องกันนั้นล่ะ!...ใช่ไหมอาสึกะ!"


"ไม่ทราบค่ะ"อาสึกะตอบทันควันด้วสีหน้าเรียบเฉยยิ่งทำให้ไทชิเงิบแล้วส่งเสียงโหยหวนออกมา


"อาสึกะ~~~"


"อย่าลากฉันไปในวงสงครามน้ำลายได้ไหม"


"อย่าพูดจาโหดร้ายนักสิ!"
ความโกรธของพี่ชายคนนึงมลายหายไปด้วยคำพูดของน้องสาวที่รัก


วันต่อมา


"ไง~ อาสึกะจัง~"


"สวัสดีค่ะรุ่นพี่มิตะ"อาสึกะโค้งทักทายให้รุ่นพี่ที่วิ่งเยาะๆมาหาเธออาจเป็นเพราะพึ่งวิ่งรอบสนามเสร็จเขาเลยยังมีอาการหอบหลงเหลืออยู่


"ชินกับงานผู้จัดการรึยังล่ะ"


"ยังหรอกค่ะ...คงต้องใช้เวลาซักหน่อย"


"งั้นเหรอ...ได้ยินว่าเมื่อวานไทจิไปมีเรื่องกับอาคาชิสินะ"มิตะถามขึ้นแบบไม่ทันให้อีกฝ่ายได้ตั้นตัวทำให้เธอสะอึกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้


     หลังจากนั้นไทชิก็พูดกล่อม (ไล่) เซย์โตะกลับบ้านไปบอกว่าตนจะเป็นคนพาเธอกลับเอง เป็นเพราะไม่สนใจหรือไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้ก็ไม่ทราบ เซย์โตะไม่ได้พูดอะไรแต่เดินหันหลังกลับแต่โดยดี


     แต่ก่อนที่เขาจะเดินพ้นประตูไปเขาหันริมฝีปากกลับมาเล็กน้อยก่อนจะพึมพำอะไรออกมาแล้วเดินจากพวกเขาไปอาสึกะอ่านปากของอีกฝ่ายซักพักก็มีรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าแต่มันก็หายไปทันทีที่ไทชิถามเด็กสาวแต่อาสึกะก็ตอบกลับไปว่าไม่มีอะไร

     อาสึกะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานแต่ก็ไม่ได้เล่าออกไปเพราะเธอไม่ค่อยอยากพูดหรอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นถึงแม้จะไม่ตั้งใจแต่ต้นเหตุนั้นมาจากเธอเองนั้นแหละ


"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะพี่ไทแค่หัวร้อนไปหน่อย"


"จะว่าไปอาสึกะจังกับไทชิไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆสินะ ... "รุ่นพี่แว่นถามอย่างสงสัย


"ค่ะ ... เพราะว่าพ่อแม่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วบ้านก็ติดกันด้วยเลยสนิทกันเหมือนพี่น้องน่ะ..."


     ไม่ใช้แค่เป็นเพื่อนสมัยเด็กกันหลังจากที่ทุกคนต่างแต่งงานมีครอบครัวแล้วก็คงจะมีแค่พ่อแม่ของทั้งสองที่ยังคงไปมาระหว่างบ้านทั้งสองทั้งพูดคุย กิน นอน หรือเล่นบาสด้วยกันก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวไปแล้ว


"เห ... งั้นเองเหรอ ... งั้นให้ฉันเป็นพี่ชายของอาสึกะอีกคนน้า~"สีหน้าที่มิตะดี้ด้าขี้นมาทัน


"เออ ... คือ"


ปึก!


"ใครให้พักมาจีบหญิงฟะไปซ้อมได้แล้ว!!"โคซากะ ยูจิ กัปตันทีมของเทย์โคประทับตราฝ่าเท้าเข้าที่กลางหลังของมิตะเข้าเต็มๆจนอีกฝ่ายล้มหัวคะมำไป


"โอ๊ย! ไม่เห็นต้องทีบกันเลยนี่นา-- ... ป...ไปแล้วครับๆ!"พอเห็นว่าจะโดนทีบอีกทีหนุ่มแว่นก็รีบแจ้นไปทันที กัปตันหนุ่มหันมาคุยกับเด็กสาวต่อ


"คุโรโกะฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ"


"ค่ะ?"


"เธอเห็นประวัติการแข่งที่ผ่านมาแล้วสินะ ... เธอคิดว่ายังไง"โคซะกะมองด้วยสีหน้าตึงเครียด


"...จากที่เคยชนะมาหลายสมัยก็ไม่ได้มีอะไรค่ะแต่สิบปีมานี้ถอยลงมาอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ ทั้งสมรรถภาพทางการของผู้เล่น เทคนิค การเคลื่อนไหวต่างๆถ้าจะให้กลับมาเหมือนเมื่อก่อนคงยากค่ะ...แต่สิ่งที่ขาดไปอย่างเห็นได้ชัดคือความมุ่งมั่น"อาสึกะพูดพลางพลิกกระดาษต่างๆที่อยู่ในมือ


"เธอก็คิดอย่างงั้นเหรอ ... ก็นะ ... ตั้งแต่ที่รุ่นปาฏิหาริย์วางมือจากวงการบาสไปความฮึกเหิมของคนรุ่นหลังก็ลดลงไปด้วยเหรอเนี่ย"หลังจากพูดจบชายหนุ่มก่อนยื่นกระดาษแผ่นนึงให้เด็กสาว เธอขมวดคิ้วอย่างงงๆ


"นี่คืออะไรค่ะ?"


"เป็นคำสั่งจากโคช ... ให้เธอไปเกลี่ยกล่อมคนๆนึงให้มาเข้าชมรมน่ะ"ยิ่งทำให้เด็กสาวขมวดคิ้วเข้าไปอีกก่อนจะรับกระดาษในมืออีกฝ่ายมาอ่าน"นี่อาจเป็นอีกทางที่ทำให้ทีมเราแข่งแกร่งขึ้นก็ได้แล้วฉันคิดว่าเธอคงรู้จักดี"


     ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้างขึ้นมาเล็กน้อยแล้วยังอึ้งกับภาพของคนในกระดาษเล็กน้อยก็จะทำหน้างงแล้วมองไปที่อีกฝ่าย


"กัปตันค่ะ ... นี่มัน?"


"ใช่ ... ก็เหมือนกับเธอแล้วสามคนนั้น"ใบหน้าของโคซากะค่อยๆเผยรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ


"อัจฉริยะทางกีฬาหนึ่งในลูกของรุ่นปาฏิหาริย์ 'คิเสะ เรียวมะ' "



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

49 ความคิดเห็น

  1. #9 praifah16 (@praifah16) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:25
    อร๊ายยยย ลูกคีจังง ออกโรงแล้ว ชื่อเรียวมะนี่ผู้ชายหรือผู้หญิงง่ะ ?_?
    #9
    1
    • #9-1 eriga (@favour) (จากตอนที่ 4)
      10 มีนาคม 2560 / 18:13
      ผู้ชายจ๊ะ
      #9-1