090909 วันดวงซวยแห่งชาติ
เขียนโดย
fayya
เมื่อวานทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง
เริ่มที่ อยู่ๆ สะดุ้งตื่นตอนตีหนึ่ง แล้วต่อจากนั้นก็หลับไม่สติ ตื่นเช้ามาปวดหัวอีก
ตั้งใจจะซักผ้า แต่ฟ้าดูเมฆครึมๆ เลยซักไปครึ่งเดียว เพราะกลัวผ้าไม่แห้ง แต่ที่ไหนได้ ซักเสร็จแดดเปรี้ยง เซ็งโคตร
สายหน่อยๆ ก็นะ มีเรื่องกลุ้มใจอยู่พอตัวอยู่แล้ว ก็ต้องมารับเรื่องกลุ้มใจเพิ่มอีก แบบว่า รู้สึกเหมือนชีวิตไม่มั่นคงยังไงไม่รู้ อาการพารานอยเริ่มเข้าเส้น
ตกบ่าย ออกไปฟิวเจอร์รังสิต เพราะมีนัดรับรูปที่ไปสั่งทำเป็นของขวัญวันรับปริญญาเพื่อนที่จะถึงวันอาทิตย์นี้
แวะหม่ำซิสเล่อ เพราะได้บัตรส่วนลดมา 200 บาท แต่พอหย่อนก้นนั่งปุ๊บ พนักงานในร้านทำจานแตกตรงหน้า โชคดีที่ไม่โดนบาด
นั่งปรับทุกข์กับเพื่อน(ที่ก็มีเรื่องทุกข์ไม่ต่างกัน เจอวันซวยพอๆ กัน) ประมาณชั่วโมงหนึ่งก็เตรียมจะเช็คบิลแล้ว ก็ได้รับโทรศัพท์เรื่องทุกข์ที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่เป็นเรื่องทุกข์ของคนอื่นที่นังฝ้ายนำมาใส่หัวตัวเอง ก็นะ กลุ้มกับเขาไปอีกรอบ
พอเช็คบิลเสร็จ ไปแวะบีทูเอสเล็กน้อย ตั้งใจจะไปซื้อหนังสือเรื่องหนึ่ง เห็นเมื่อสามวันก่อนเหลือตั้งหลายเล่ม วันนี้ไป เสือกหมดซะงั้น เซ็งไปอีกรอบ
แต่ไม่เป็นไร รอบนี้ไม่ได้คาดหวังมากอยู่แล้ว
ไปร้องคาราโอเกะต่อเล็กน้อยเพื่อปรับสภาพจิตใจ ก็แบบว่า กดเพลงแรกก็ร้องไม่ได้ เพราะมันดันเป็นเพลงที่เขารีมิกซ์ใหม่ พอดีเป็นพวกไม่ได้ใส่ใจ ซวยไป เพราะร้องไม่ได้เลย จังหวะต่างจากเว่อร์ชั่นเก่า
แต่ก็ยังลั้นลาไปเรื่อยๆ กดผิด กดมั่วบ้าง บ้าไปได้ แต่จะอารมณ์ดีมากๆ ก็ตอนที่กดเพลง unbreak my heart ของ TONI BRAXTON เพลงเศร้าๆ ช้าๆ ความหมายดี แต่ใครที่ไปร้องแบบตู้หยอดเหรียญจะรู้ว่า ว่ามิวมิคจะเป็นแบบฝรั่งใครที่ไหนไม่รู้มาทำมิวสิค
ขณะที่นั่งฝ้ายร้องเพลงได้อารมณ์เศร้า เพื่อนที่รักก็พูดขึ้นว่า "อ้าวป้า มานั่งสะบัดผมทำไมเนี่ย?" แค่นั้นแหละ สมองมันนึกภาพอะไรบางอย่างออกเลย
ถ้าใครเป็นแฟน SJ ต้องเคยดู explorer human body เป็นรายการสำรวจร่างกายที่บรรดาราชวงศ์ลิงเป็นแขกรับเชิญหลัก และมันก็จะมีอยู่ตอนหนึ่งที่พิสูจน์เรื่องก๊าซหัวเราะ บรรดาสมาชิกก็พลัดกันลองปรากฏหัวเราะกันกร๊าก หมีคังก็เลยเสนอว่า งั้นลองเปิดเพลงเศร้าหน่อยซิ ทีมงานก็เปิดตอนฮยอคกำลังหัวเราะ คำบรรยายมันก็ขึ้นว่า
~เพลงก็เศร้ามาก (ภาพสโลว์ของฮยอคที่กลิ้งอยู่กับพื่นหัวเราะเหมือนคนบ้า) เขาก็หัวเราะไป?~~
แค่นึกออก นังฝ้ายก็พูดใส่ไมค์ว่า "เพลงก็เศร้ามาก" เพื่อนที่รักของนังฝ้ายก็ชะงักไปนิดหน่อย สองคนหันมาสบตากัน สุดท้ายก็หัวเราะจนน้ำตาไหลจนจบเพลงทั้งคู่ เพราะไม่สามารถร้องต่อไป
สรุปเสียเพลงฟรีไปอีกหนึ่งเพลง
แล้วก็มานึกได้ทีหลังอีกว่า ทำไมตูไม่เลือกร้องเว่อร์ชั่น ออฟ ปองศักดิ์วะ?
หลังจากความบ้าในห้องคาราโอเกะ ก็ไปเอารูปซึ่งเป็นของที่ตั้งใจมากว่าจะไปเอา ตอนไปถึงที่ร้านพี่เขาก็ยิ้มรับอย่างดีพร้อมเอารูปมาให้ (คงจะจำทรงผมได้ เพราะพิศดารไม่เหมือนใคร) ตอนแรกที่เห้น เป็นรูปการ์ตูนล้อ หน้าเหมือนมาก ตรงคาแล็กเตอร์ที่ให้ไปสุดๆ แต่พอมองลงมาถึงชุดครุยชะงักไปสองวิ
ชุดนี้มันคุ้นๆ แหะ
เพื่อนที่รักรีบโวย "พี่คะ ชุดนี่มันไม่ใช่อ่ะ"
นังฝ้ายก็รีบต่อ "ใช่ๆ พี่ นี่มันชุดของหอการค้านะ" คือว่ารูปเพื่อนที่เอาไปให้เป็นรูปที่ถ่ายด้วยกันตอนนังฝ้ายรับปริญญา
พี่เจ้าของร้านตอบกลับแบบทำให้ปี๊ดแตก "ก็เหมือนๆ กันแหละน้อง"
เท่านั้นแหละ นังฝ้านกับเพื่อนอารมณ์เดือดเลย "พี่พูดอย่างงี้ได้ไง ม.บูรกับหอการค้ามันต่างกันนะ ชุดก็ไม่ใช่แล้ว แทบสีก็ผิด แล้วชุดนี่น่ะ มันเหมือนในรูปเลยนะ" (ทั้งสี ทั้งแทบเหมือนหมด คนละมหาลัยเป็นไปได้มั้ยที่จะเหมือนกัน เซ็ง ถ้ามันใส่หมวกบัณฑิตให้ด้วย นังฝ้ายตั้งใจจะเอารูปนั้นขว้างใส่หัวมัน แบบว่าอารมณ์เสีย)
พี่อีกคนที่เป็นเจ้าของร้านเหมือนกัน ก็พูดขึ้นต่อว่า "แล้วน้องบอกไว้หรือเปล่าว่าไม่ต้องใส่ชุดครุย"
โอ้โห้ เดือดได้อีกรอบ เพื่อนที่รักด่าเลยทีนี่
"ก็บอกแล้วนี่ว่าถ้าหาไม่ได้ให้ใส่ไปรเวท บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ต้องชุดครุยก็ได้ เพราะหารูปมาให้ไม่ได้เลย เอาใส่ไปรเวท แล้วที่พี่วาดแบบนี้ใครจะกล้าเอาไปให้เขา ชุดครุยคนละมหาลัยเนี่ย!!"
เจ้าของร้านเงียบไปสักพักก็บอกว่า "งั้นจะแก้ให้ มาเอาพรุ่งนี้ได้มั้ย"
"ขอเป็นวันเสาร์ล่ะกัน พรุ่งนี้ไม่ว่างหรอก หลังเที่ยงนะ"
"แล้วจะเอาชุดครุยอยู่มั้ย?" (มันยังกล้าถาม)
"ไม่ต้องเลย เอาไปรเวท แบบชุดแซกที่เขาชอบใส่นั่นแหละ ไม่ต้องใส่ครุย ไม่ต้องเลยนะ ไม่ต้องเข้าใจมั้ย!"
ตกลงเรียบร้อยเดินจากมา อารมณ์หงุดหงิดมาก ร้านนี้เคยมาทำด้วยหลายครั้ง ไม่เคยเสียเที่ยวสักครั้ง เซ็ง และยิ่งเซ็งเมื่อมาพูดจาหมาๆ (ขออภัย) แบบปัดความรับผิดชอบมากๆ
เดินเซ็งๆ สักพัก ตัดสินใจไปซื้อของต่อที่เชียร์รังสิต เนื่องจากนังฝ้ายเท้าเล็กกว่ามาตรฐาน คือใส่เบอร์ 2-3 หรือ 34-35 ซึ่งส่วนมากเป็นรองเท้าเด็ก (แบรนด์ส่วนมากก็จะได้ไซน์เด็กตลอด) ก็เลยจะไปซื้อร้านประจำที่เคยซื้อเพราะเขามี 35
ไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ รถไม่มาสักที แต่เห้นรถตู้คันหนึ่งจอดอยู่นานแล้ว นังฝ้ายเลยเสนอ "ไปรถตู้เหอะ"
เพื่อนรักพยักหน้าเห็นด้วย สองคนเดินไป แต่พระเจ้า!! รถตู้มันหักพวกมาลัยออกจากป้ายรถเมล์ซะงั้น
แป่วเลย บ้ามาก ตูจะซวยได้กว่านี้อีกมั้ย!!!
คำตอบคือได้!!!
หลังจากไปถึงเชียร์ได้ของเรียบร้อย ตัดสินใจไปนั่งใน แม็คฯ เพื่อรอการจราจรเบาบางเล็กน้อย ไปสั่งโค๊กแก้วใหญ่ ซึ่งปกติพนักงานจะถามว่าเอาไซน์ L หรือ XL ปรากฏ พนักงานไม่ได้ถาม แต่เอาไซน์ L มาให้เลย ไอ้เราก็ว่าทำไมมันถูกจังวะ สุดท้ายเลยต้องสั่งอีกรอบ เพื่อให้ได้ไซน์ XL เสียเงินสองเท่า เซ็งไปอีกรอบ
แบบว่ามันช่างเป็นวันซวย วันแป้วแห่งชาติจริงๆ ซวยสุดๆ ไปเลย
กลับมาก็เจอมรสุมโทรศัพท์อีก โอ๊ย หลายสายเหลือเกิน นัดห่านว่าจะโทรไปหาในครึ่งชั่วโมง แต่สุดท้ายก็ชั่วโมงครึ่ง (รู้สึกผิดสุดๆ)
แต่เรื่องดีๆ ก็เกิดตอนเมาท์กับห่านเนี่ยแหละ ซวยมาทั้งวันขอเรื่องดีๆ บ้างเถอะนะ
เรื่องดีๆ ที่ว่าก็คือ ห่านบอกว่ามีคนไปโพสในเว็บบอร์ดว่าชอบผลงาน และเป็นแฟนคลับ โอ๊ย แค่ได้ฟังก็ปลื้มมมมม แล้ว
จริงๆ พอมานึกๆ ดูแล้ว ความซวยที่เกิดขึ้นมันทำให้ขำจริงๆ
แต่ก็นะ ขอแบบนี้ครั้งเดียวเหอะ ไม่เอาอีกแล้วนะ จดจำจนตายเลยสำหรับ 090909 เฮ้อออออออ
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
10 ก.ย. 52
527
0
ความคิดเห็น