[Got7] The other side #MarkBam

ตอนที่ 7 : Side : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    26 ส.ค. 60

          




            “ไปหาแบมมาแล้วเหรอ?”


มาร์คขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเป็นคำทักทายแรกหลังจากเปิดประตู ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบให้เพื่อนเดินเข้ามา ก่อนจะเลี่ยงออกไปยืนริมระเบียงที่เปิดกว้างโชว์ทิวทัศน์ท้องทะเลด้านนอก มันสวยงามสมกับราคาแพงหูฉี่ของห้องสวีทประจำโรงแรมหรูติดอันดับต้นๆของเกาะ 


ทว่านั่นก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจเขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย


จินยองเดินเข้ามาวางกระเป๋าเอกสารกับแล็ปท็อปลงบนโต๊ะรับแขกหน้าโซฟา นิ่วหน้าเล็กน้อยตอนมองเห็นแก้วบรั่นดีที่มาร์คหยิบขึ้นมาจิบ เขาไม่เห็นเพื่อนแตะต้องแอลกอฮอล์มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่แม่เริ่มป่วย


ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง เอื้อมมือไปหยิบไอแพ็ดในกระเป๋าขึ้นมาเปิด มาร์คเดินตามเข้ามานั่งลงข้างๆ วางขาพาดโต๊ะกระดิกปลายเท้าริกๆท่าทางราวกับคนกำลังอารมณ์ดี


“ฉันได้ข้อมูลรีสอร์ทมาแล้วนะ ถ้านายอยากได้จริงๆ ทุนเราตอนนี้ก็น่าจะพออยู่ จะส่งตัวแทนเข้าไปคุยหรือจะให้ฉันลุยเอง?”


มาร์ควางแก้วบรั่นดีลงก่อนจะเอื้อมมือแย่งไอแพดในมือเพื่อนมาไว้ที่ตัวเอง นัยน์ตาคมกราดมองข้อมูลในนั้นเคร่งเครียด เสร็จก็โยนมันกลับมาให้จนจินยองเอื้อมไปตะครุบแทบไม่ทัน


“ไอ้บ้านี่ ระวังหน่อยสิวะ ของมันราคาแพง”


“จัดการได้เลย ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”


บอกแบบนั้นแล้วร่างโปร่งก็คว้าแก้วบรั่นดีกรอกเข้าปากรวดเดียวหมด จินยองที่นั่งมองอยู่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนใจยาว


“ถ้าไม่สบายใจแล้วจะทำไปทำไม?”


“ใครบอก ฉันกำลังสบายใจสุดๆไปเลยต่างหาก”


“ถ้าสบายใจจริงฉันคงจะเห็นนายที่ฟิตเนสไม่ก็สระว่ายน้ำมากกว่ามายืนกินเหล้าคนเดียวเงียบๆในห้องแบบนี้นะ”


“แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ”


จินยองรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่จะเซ้าซี้เพื่อน เลยเลือกให้ความสนใจกับงานในมือตัวเองแทน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดบ่นออกไปเบาๆไม่ได้


“ถ้าเสียใจก็ไม่น่าจะไปลากเขามาแบบนั้น”


มาร์ควางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะเต็มแรง แม้แต่จินยองเองก็ยังเผลอสะดุ้งเบาๆ นัยน์ตาแข็งกร้าวจ้องตรงมาพร้อมน้ำเสียงเย็นเยียบจริงจัง


“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันต้องเสียใจ อุตส่าห์ช่วยเปิดโลกให้คนตาบอดคนนึงได้มองเห็นว่าผู้หญิงที่ตัวเองเคารพรักบูชานักหนานั่นน่ะ แท้จริงก็เป็นแค่ขยะรกโลกชิ้นนึงเท่านั้นเอง...”


“แต่นั่นแม่เขานะมาร์ค”


“ฉันถึงต้องทำไงล่ะ หมอนั่นจะได้ตัดขาดจากผู้หญิงคนนั้นไปซะ คนแบบนั้นไม่คู่ควรจะเป็นแม่ใคร”


“นายก็รู้ว่าเด็กคนนั้นไม่มีทางทำได้...” จินยองได้แต่ตัดพ้ออย่างจนคำพูด เขารู้ดีว่าคนอย่างต้วนอี้เอินหัวแข็งขนาดไหน ขนาดพูดด้วยเหตุผลยังไม่คิดจะเข้าใจ นับประสาอะไรกับใช้อารมณ์คุย “...เรื่องนี้แบมไม่เกี่ยวด้วยเลยนะมาร์ค”


“ฉันรู้...ฉันให้โอกาสแล้วไง ถ้าหมอนั่นตัดขาดกับผู้หญิงคนนั้นได้ ฉันก็จะปล่อยไป...”


“...แต่ถ้าไม่ ก็คงต้องแล้วแต่เวรแต่กรรม”


ฟังแบบนั้นแล้วจินยองก็ได้แต่ภาวนา ให้ต้วนอี้เอินคนนี้ยังหลงเหลือความเมตตาอยู่บ้าง เพราะหากหัวใจของเขายังมีเศษเสี้ยวหนึ่งที่เป็น มาร์ค ต้วน คนเดิมอยู่ล่ะก็ การดึงเด็กคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องดีต่อตัวมาร์คเองเลยสักนิด 


จินยองรู้ว่ามาร์คเองก็รู้ดี ว่าคำตอบของเรื่องนี้จะออกมาเป็นยังไง


“ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”


“ยังอยู่ที่เซ็นโตซ่า ดูท่าครั้งนี้จะดวงไม่ค่อยดี มีรายการออกจากบัญชีไปเกือบร้อยล้านวอน”


“แฮ็คภาพจากกล้องวงจรได้รึเปล่า?”


“ไม่ไหว ระบบที่นั่นแน่นหนาเกินไป ไม่มีแฮ็คเกอร์คนไหนเสี่ยง เว้นแต่นายจะยอมกร้อนขนหน้าแข้งตัวเองอีกนิด”


“งั้นก็ช่าง เอาเท่าที่ได้ รู้มั้ยว่าจะกลับวันไหน?”


“จองตั๋วเที่ยวกลับเอาไว้อีกสองวัน”


มาร์คเหยียดริมฝีปากหัวเราะหยันก่อนจะเอนตัวลงกับเบาะพลางหยิบโทรศัพท์เครื่องบางออกมาปลดล็อค


“แค่ร้อยล้านดูท่าไม่น่าจะพอ...ขอเบอร์หมอนั่นหน่อย”


“หมอไหน?”


มาร์คจิ๊ปากอย่างขัดใจ เขารู้ว่าจินยองรู้ว่าเขาหมายถึงใคร แต่ทำเป็นเลี่ยงเพราะไม่อยากจะให้น่ะสิ


“เอาเบอร์มาจินยอง...”


“เพิ่งไปวางระเบิดไว้ไม่ใช่หรือไง? ปล่อยๆไปบ้างเถอะน่า”


“มันก็ต้องฟังผลด้วยสิว่าระเบิดมันทำงานเต็มประสิทธิ์ภาพรึเปล่า...เอามาเร็วๆ”


จินยองได้แต่กลอกตาก่อนจะเปิดกระเป๋าล้วงหานามบัตรใบล่าสุดที่ได้มาจากเด็กตัวขาวที่ร้านแบมแบมยื่นกลับไปให้ มาร์คหยิบมาจ้องนิ่งอยู่ครู่ก็จรดปลายนิ้วลงบนตัวเลขอย่างแม่นยำ 


“เออ มีเรื่องจะให้สืบอีกนิด...”


“เฮ้อ...จ้างแฮ็คเกอร์ไว้เองซักคนมั้ยล่ะ? ฉันจะได้ลงประกาศ”


“ยุ่งยาก ไม่เอา...ฉันแค่อยากรู้ว่าไอ้เจ้าของรีสอร์ทที่ให้เช่าร้านดอกไม้ตรงปากทางเข้านั่นเป็นใคร”


จินยองเลิกคิ้วก่อนจะเหลือบมองหน้ามาร์ค แม้สายตาที่จ้องหน้าจอมือถือจะยังคงเรียบนิ่ง ทว่าการที่ปลายนิ้วเรียวยังยกค้างอยู่ตรงปุ่มโทรก็พอจะเดาได้ว่าคงจะร้อนใจอยู่พอสมควร จินยองหลุดยิ้มออกมาบางๆพลางพยักหน้ารับ


“เยสเซอร์ เดี๋ยวจัดการให้”


พอรับปากแล้วเขาก็เห็นมือแกร่งแนบโทรศัพท์เข้ากับหูได้ซะที



 

“แบมอยากเข้าไปอยู่ตึกใหญ่นั่นมั้ยลูก?”


เด็กน้อยเงยหน้าจากกระถางดอกไม้ที่กำลังนั่งมองอย่างสนใจอยู่เพื่อหันไปมองมารดา เบคจียอนยืนกอดอกนิ่ง นัยน์ตากลมโตจ้องตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แบมแบมมองตามก่อนจะหันกลับมามองบ้านที่คุณป้าเพิ่งอนุญาตให้พวกเขาเข้ามาพักอยู่


บ้านไม้ชั้นเดียวแม้จะไม่ได้ใหญ่โตเท่าคฤหาสน์ด้านหน้า แต่กลับล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้ที่กำลังชวนกันออกดอกบานสะพรั่ง แน่นอนว่าแบมแบมเลือกที่จะส่ายหน้าไปมา


“แบมชอบที่นี่”


ดูเหมือนจะไม่ใช่คำตอบที่น่าพอใจนัก เบคจียอนถึงได้หันกลับมาตวาดลูกชายเสียงขุ่น


“ชอบเข้าไปได้ยังไง! บ้านพักนี่เล็กกว่าคอนโดที่เราเคยอยู่กันตั้งเยอะ!


“แต่มีสวนด้วยนะครับ ที่คอนโดเราไม่เคยมีสวนดอกไม้แบบนี้เลย แบมชอบ สวยดี คุณแม่ดูสิ”


ร่างเล็กขยับเข้าไปเด็ดก้านดอกไม้ออกมายื่นส่งไปให้ เห็นแบบนั้นเบคจียอนเองก็พอจะใจอ่อนขึ้นมาบ้าง หญิงสาวหยิบดอกไม้ขึ้นมามอง เป็นดอกเยอบีร่าสีส้มสดใส เห็นแล้วก็เพลินตาดี


“สวยจ้ะ แบมมาหาแม่นี่มา...”


เด็กน้อยขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับที่มารดาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แขนเรียวรวบเอวเล็กๆเข้าอ้อมกอดก่อนจะชี้ให้ดูภาพเบื้องหน้าพลางเอ่ย


“บ้านหลังนั้นน่ะ...เป็นบ้านของแม่”


แบมแบมเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเล็กสะบัดมองมารดาอย่างไม่เข้าใจ


“ไม่ใช่หรอกครับแม่...”


“ใช่สิ! ก่อนที่แม่จะแต่งงานกับ...พ่อเราน่ะ แม่เคยอยู่ที่นั่น ถึงตอนนี้มันจะดูใหญ่โตกว่าเมื่อก่อนซักหน่อยก็เถอะ”


“แต่...ที่งานโรงเรียน แม่บอกคุณครูว่าแม่เป็นคนโซล...”


“แม่เป็นคนโซล ครอบครัวของแม่เคยอยู่ที่โซล แต่หลังจากคุณยายแบมตาย คุณตาแบมก็พาแม่ย้ายมาทำไร่ส้มที่นี่ แล้วก็สร้างบ้านหลังนั้นไงล่ะ”


“ไร่ส้มเหรอครับ?”


“ใช่ คุณตาน่ะทำไร่ส้มเป็นเจ้าแรกๆของเกาะนี้เลยนะ ไร่ส้มเกือบร้อยไร่ ป้าเฮริน...ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นคุณนายโดโรธีสินะ” หญิงสาวส่งเสียงเหยียดหยันก่อนจะรีบส่งยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อเด็กน้อยยังมองกันอยู่ตาแป๋ว 


“คุณป้าเขาน่ะ เป็นลูกสาวคนงานเก่าของคุณตาเรา พ่อเขาตายเพราะอุบัติเหตุในไร่ คุณตาก็เลยรับมาเป็นลูกบุญธรรม แถมยังให้สัญชาติในประเทศนี้ด้วย”


“คุณตาใจดีจังเลยครับ”


“ใช่ ใจดีจนน่ารำคาญ”


“คุณแม่ว่าอะไรนะครับ?”


“คุณตาใจดี เพราะฉะนั้นคุณป้าก็เลยต้องดีกับแม่ด้วยไงจ้ะ แบมแบมเองก็เข้าใจใช่มั้ยล่ะลูก?”


“เข้าใจครับ! ถ้าใครมีบุญคุณกับเรา เราก็ต้องตอบแทน”


“ใช่แล้วจ้ะ...ไม่ว่ายังไงก็ต้องตอบแทน”

 

 




แบมแบมสะดุ้งตื่นจากห้วงฝัน เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังลั่นอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มผงกหัวขึ้นมาจากโต๊ะที่ตนเผลอฟุบหลับ รู้สึกว่าดวงตาพร่าพรายพร้อมกับอาการปวดแปลบที่ขมับ พริบตานั้นร่างบางก็รีบพุ่งตัวไปในห้องน้ำ ทันทีที่น้ำดีขมๆพุ่งพรวดออกมา เขาอาเจียนจนแทบหมดแรงกว่าจะพาร่างออกมาจากห้องน้ำได้


เสียงโทรศัพท์เงียบหายไปแล้ว แบมแบมจึงเพิ่งสังเกตได้ว่าบรรยากาศภายนอกตอนนี้มืดสนิท นัยน์ตาแดงก่ำที่กำลังบวมเป่งเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ตัวเลขบนหน้าปัดแสดงเวลาที่ทำให้เขาตัดสินใจว่าคืนนี้จะอาศัยนอนที่ร้าน


ระหว่างกำลังปิดหน้าต่าง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ร่างบางรีบลงกลอนอย่างรวดเร็วก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ ตัวเลขบนหน้าจอที่ไม่คุ้นเคยนั้นไม่ทำให้ชายหนุ่มเอะใจอะไร เพราะเป็นปกติอยู่แล้วที่จะมีเบอร์แปลกๆโทรเข้ามาจากลูกค้า


“สวัสดีครับ?”


“คุณรับช้านะ นี่เป็นนักธุรกิจจริงๆรึเปล่า? อ้อ...ลืมไป เป็นคนทำสวนนี่นะ”


ร่างบางยืนนิ่ง มือหยาบกำโทรศัพท์แน่นขึ้นทันทีเมื่อจำได้ว่าปลายสายเป็นเสียงของใคร


“คุณโทรมาทำไม?”


“เป็นห่วงน่ะ”


แม้อีกฝ่ายจะบอกแบบนั้น แต่แบมแบมกลับไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด


“ขอบคุณครับ แต่ผมสบายดี”


“งั้นหรอกเหรอ...นี่คุณยังไม่ได้เปิดของขวัญที่ผมให้หรือไง?”


แบมแบมขมวดคิ้วทันที รู้สึกได้ว่าต่อมความอดทนที่มีอยู่จวนเจียนจะพังเต็มที


“เปิดไม่เปิดแล้วยังไง? รูปภาพบ้าๆพวกนั้นมันทำอะไรผมไม่ได้หรอกนะคุณอี้เอิน”


ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะหึดังขึ้นมาอย่างชัดเจน


“ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณซักหน่อยนี่”


“งั้นคุณส่งรูปบ้าๆพวกนั้นมาทำไม!


ถ้าการโทรมาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อยั่วโมโหกันล่ะก็ แบมแบมก็เห็นว่าต้วนอี้เอินทำได้ดีเลยทีเดียว เพราะตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยโมโหอะไรได้มากเท่าครั้งนี้มาก่อน ชนิดที่ถ้าเห็นคนปลายสายอยู่ตรงหน้าตอนนี้ เขาพร้อมจะสวนหมัดออกไปอย่างไม่ลังเลเลยทีเดียว


“รอแม่คุณกลับมาจาก...ดูงานต่างประเทศก่อนก็แล้วกัน”


“เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย!


“ผมคิดถึงเขาน่ะ แต่เขากลับไม่ยอมให้ผมพบหน้าเลยซักทีนี่สิ คิดว่าครั้งนี้คงจะยอมมาพบผมได้แล้วมั้ง?”


“คุณต้วน อี้เอิน!


“ฝากบอกแม่คุณด้วยแล้วกันนะ ถ้าไม่อยากให้รูปภาพพวกนั้นไปโผล่หราอยู่บนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์แล้วล่ะก็ มาเจอผมที่โรงแรม xx ภายในอาทิตย์นี้ด้วย”


“คุณนี่มันเลวจริงๆ...”


“ผมน่ะเหรอเลว? ฮ่าๆๆ จะบอกอะไรให้นะคุณ...ที่ผมทำนี่น่ะ ยังเทียบแม่คุณไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ...” น้ำเสียงเย็นเยียบนั้นทำเอาแบมแบมตัวชาวาบ และยิ่งนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคต่อมา


“...อย่าลืมบอกเขาด้วยล่ะ คุณก็รู้ดีนะว่าบนเกาะนี้น่ะ พวกข่าวลือมันแพร่ไปเร็วซะยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง”

 




“พอใจรึยังน่ะ?”


มาร์คเหลือบไปทางจินยองที่นั่งทำหน้าเอือมระอามองเขาอยู่ เลยยักไหล่ตอบกลับไปก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ


“ถ้าไม่ชอบที่ฉันทำแล้วไม่ห้ามแต่แรกล่ะ?”


จินยองถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือไปกอดคอมาร์คเอาไว้ มือเรียวขยี้หัวทุยๆของเพื่อนเต็มแรงจนเส้นผมกระจายยุ่ง แบบที่ชอบทำเสมอเวลารู้สึกได้ว่าเพื่อนกำลัง งอน


“บอกไปกี่ครั้งแล้วหือ? ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ข้างนายเสมอ”


“ถ้าอยู่ข้างฉันแล้วทำไมต้องทำหน้าเหนื่อยใจแบบนั้นใส่ตลอดเลยล่ะ”


จินยองถอนหายใจอ่อน บางครั้งโหมด คุณหนูต้วนก็มักจะโผล่มาไม่ให้เขาทันตั้งตัวแบบนี้อยู่บ่อยๆ


“ฉันแค่ไม่อยากให้นายต้องเสียใจภายหลัง”


มาร์คเงียบไปทันที นัยน์ตาคมที่เคยเรียบนิ่งฉายร่องรอยบางอย่างที่ทำให้จินยองรู้สึกสะท้อนใจ ก่อนมันจะจางหายไปพร้อมกับความแข็งกร้าวฉายรอยแทนที่


“ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจไปมากกว่านี้แล้วจินยอง ฉันชินกับมันมาชั่วชีวิต”


นั่นจินยองเองก็รู้ดี...ถ้าจะมีใครที่ใกล้ชิดกับคำนั้นมากที่สุดก็คงเป็นตัวมาร์คเองนั่นล่ะ


แต่เขาไม่รู้หรอก ว่าเพื่อนชินกับมันได้อย่างที่บอกมาจริงๆหรือเปล่า เพราะสำหรับเขาแล้ว จะยังไงก็ไม่มีทางชิน


“นายจะจบเรื่องนี้ยังไงน่ะมาร์ค?”


จบคำถามร่างโปร่งก็เกร็งตัวแข็ง ดวงตาแข็งกร้าววาววามอย่างน่ากลัว


“ฉันจะให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่อย่างตายทั้งเป็น ให้มันได้รู้จักกับความสิ้นหวังจนต้องคลานมาขอร้องฉัน ให้ฉันช่วยจบชีวิตมันให้ แต่ฉันไม่ช่วยหรอก ฉันจะหัวเราะใส่หน้ามัน ยืนมองมันจมไปกับความสิ้นหวังนั้นจนมันขาดใจตายไปเอง”


“แล้วแบมแบมล่ะ?”


“ก็แล้วแต่จะเลือก ว่าจะกางปีกบินหนีไปก่อนหรือจะกอดคอลงนรกไปด้วย”


เพียงแค่นั้นจินยองก็หมดคำพูด ได้แต่ถอนใจออกมาแผ่วเบา จริงอยู่ที่หากเทียบระหว่างแบมแบมกับมาร์คแล้ว เขาเลือกมาร์คได้ทันทีอย่างไม่มีลังเล กับเด็กหนุ่มคนนั้นจินยองอาจจะรักใคร่เอ็นดูตามประสาเด็กที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็กๆ บวกกับฐานะที่เคยเป็นศิษฐ์อาจารย์กันอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง แต่กับมาร์คแล้ว พวกเขาผ่านอะไรด้วยกันมามากมายจนถือได้ว่ามาร์คเป็นคนที่เขารักสนิทเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา


และเพราะอย่างนั้นเขาถึงรู้ ว่าสำหรับมาร์คแล้ว แบมแบมไม่ใช่แค่เด็กที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็กๆ สองคนนี้มีความผูกพันธ์บางอย่างที่แน่นหนาเกินกว่าที่จินยองจะเข้าใจ ตั้งแต่วันที่ก้าวออกมาจากบ้านหลังนั้น มาร์คก็มีปมบางอย่างที่ส่งผลให้เขาไม่สามารถตอบรับความสัมพันธ์กับใครได้ ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย นอกจากจินยองแล้ว มาร์คไม่เคยคบใครอย่างจริงจังเลยสักคน ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนหรือคนรักก็ตาม


และอย่างที่รู้กันว่ามาร์คเป็นคนรักแรงเกลียดแรง ตั้งแต่เด็กเขาก็มักจะได้ยินคำอาฆาตแค้นจากปากมาร์คแทบไม่เว้นแต่ละวัน ไม่ว่าจะเป็นชื่อของเบคจียอน กระทั่งพ่อตัวเองก็ตาม แต่จินยองไม่เคยได้ยินชื่อของแบมแบมเอ่ยออกมาจากปากมาร์คเลยสักครั้ง และถ้าหากมีใครเอ่ยชื่อหรือแม้แต่พูดถึงเรื่องของแบมแบมให้ได้ยินล่ะก็ พวกเขาก็จะไม่ได้ยินเสียงมาร์คไปอีกหลายวัน  


สำหรับมาร์ค...เด็กผู้ชายที่ชื่อแบมแบม มีความหมายพิเศษต่างออกไป


“เตรียมใจไว้เถอะ แบมแบมไม่มีทางตัดขาดได้หรอก...แม่ทั้งคน”


“พ่อทั้งคนฉันยังตัดขาดมาแล้วเลย”


จินยองได้แต่ส่ายหน้า ตัดสินใจลุกขึ้นหอบข้าวของพะรุงพะรังของตัวเองเตรียมตัวกลับ เขาเช่าบ้านเอาไว้แถวๆในเมือง เพราะไม่อยากจะเอาเงินมาละลายทิ้งไปกับค่าห้องสูทราคาแพงในโรงแรมหรูแบบเจ้านายเขาได้หลายๆวัน อย่างว่าล่ะ เขามันแค่ลูกจ้างนี่นะ


“จะกลับเลยเหรอ? อยู่ด้วยกันก่อนสิ”


“ถ้าอยากให้อยู่ด้วยก็เช็คเอาท์ซะ แล้วไปอยู่บ้านฉัน”


“ไม่เอาบ้าน ซื้อคอนโดมั้ย?”


“เปลือง แต่ถ้าตั้งใจจะลงหลักปักฐานที่นี่เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันพาไปดู”


“ไม่มีทาง”


“โอเค ล้มโต๊ะเจรจา”


ได้ยินเสียงฟึดฟัดจากร่างโปร่งบนโซฟาแล้วจินยองก็หัวเราะออกมา


“จินยอง...”


ร่างสูงชะงักเท้าเมื่อได้ยินเสียงเรียก หันหน้าไปมองก็เห็นว่ามาร์คกำลังนั่งตัวตรง จ้องมองมาที่เขาด้วยสีหน้าจริงจัง


“...อย่างที่ฉันบอกไป พ่อทั้งคนฉันยังตัดขาดได้ นายเองก็อย่าด่วนตัดสินใจนักเลย”


จินยองนิ่งเงียบไป ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ


“เข้าใจแล้ว...ฉันไปนะ”


“ขับรถดีๆ”


“เออ”


เสียงประตูปิดตามหลังพร้อมกับลมหายใจยาวที่พรั่งพรูออกมา ถ้ามีจะมีมนต์วิเศษอะไรก็ตามที่จะช่วยได้ ก็ขอช่วยดลบันดาลให้ความหวังของมาร์คเป็นจริงตามนั้นก็แล้วกัน


 

   

  

 

#othermb



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

532 ความคิดเห็น

  1. #474 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 09:59
    มาร์คเป็นไบโพล่า
    #474
    0
  2. #462 LFRANCE (@muaykie147) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:32
    พ่อมาร์คก็อาการไม่ดีนะ
    #462
    0
  3. #442 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 02:42
    ปากแข็งนะมาร์ค
    #442
    0
  4. #316 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 00:32
    อยากเห็นตอนผลกระทบมันออกมาจริงๆ
    #316
    0
  5. #189 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:55
    มาร์คไม่ได้เอาคืนแบมแบมแต่กำลังเอาคืนเบค จียอน ซึ่งผลกระทบต้องมาถึงแบมแบมอย่างเลี่ยงไม่ได้

    ไม่อยากทำร้ายแบมแบมแต่ทำร้ายแม่เขาเนี่ยนะ มาร์คเอ้ยแล้วจะเสียใจอย่างที่จินยองบอก
    #189
    0
  6. #161 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 22:15
    จริงๆพี่มาร์คก็แคร์น้องอยู่ใช่มะ อยากให้คุยกันดีๆเร็วๆจังเล้ย
    #161
    0
  7. #160 'τσkταg (@tag_jung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 23:00
    สงสารน้อง ฮื่ออ. ทำไมปมมันเยอะจัง ทำไมมาร์คถึงย้ายออกจากบ้าน แม่แบมทำอะไรไว้ ทำไมแบมไม่ได้เรียนต่อ ทำไมมาร์คถึงแค้นแม่แบม ทำไมๆๆๆๆเต็มไปหมด แล้วความหลังของมาร์คแบมคืออะไร ฮื่ออออออ
    #160
    0
  8. #159 ลีลีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 17:16
    ง่าาาาา อ่านละจะขอลาตายเพราะไม่รู้จะสงสารใครก่อน5555
    #159
    0
  9. #158 TUA_IQ (@TUA_IQ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 16:21
    ง่า สงสารแบมที่มีแม่แบบนี้ สงสารมาร์คที่เคยโดนทำร้ายมาก่อน เลือกทีมไม่ถูกเลย
    #158
    0
  10. #157 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 10:47
    แบมไม่มีทางที่จะทิ้งแม่ตัวเอง เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาทีหลังเลยมาร์คต้วน!!
    #157
    0
  11. #156 a@no (@a_no) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 10:09
    แค้นอะไรน้องนักหนา มันคนละคนกันมั้ย
    #156
    0
  12. #155 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 09:33
    แล้วแต่บุญกรรมแล้วล่ะ สงสารน้องแบม
    #155
    0
  13. #154 MickyyB (@mousenaruk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 09:23
    สงสารแบม แบมไม่ได้ผิดอะไรเลยนะพี่มาร์คคค
    #154
    0
  14. #153 dadakiku (@sahidabaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 09:00
    คือแค่เริ่มต้น แค่คำพูดยังไม่ลงมือทำนะ ยังหน่วงเหมือนหายใจติดขัด หากพี่มาร์คลงมือ ช๊านต้องออกซิเจนเตรียมไว้ ขนาดรู้ว่าแค่จะทำแม่นะ ต้องรู้เลยว่าแบมต้องเจ็บกว่าแน่
    #153
    0
  15. #152 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 08:58
    ทำไมชีวิตคนเรามันต้องมาพังเพราะคนอื่น สงสารนะจริงๆแบบมาร์คทำไมต้องมานั่งรู้สึกแบบนี้เอาจริงถ้ามาร์คปลงได้ก็คนดีเกินคนอ่ะดูโดนมาเยอะแบบแม่แบมทำร้ายเยอะอ่ะ แค้นไม่แปลกอ่ะพูดแล้วขึ้นเลยแบมนี่แบบเนอะแม่อ่ะให้ทำไง คือแม่อ่ะโว๊ะยากอ่ะจริงๆ
    #152
    0
  16. #151 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 08:24
    สงสารทั้งคู่เลย แต่สิ่งที่มาร์คกำลังจะทำมันทำให้แบมเจ็บปวดนะ แม่ทั้งคน แต่แม่แบมก็ร้ายกาจใช่ย่อย รอไรท์มาต่อนะคะ
    #151
    0
  17. #150 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 07:55
    สงสารแบมแบม ไม่รู้จะเป็นยังไง แต่เราอยากให้แบมแบมรู้ความร้ายของแม่ตัวเองจริงๆๆนะ
    #150
    0
  18. #149 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 02:54
    มาร์คจะต้องเสียใจอีกแน่ๆ ถ้ายังคิดแบบนี้
    #149
    0
  19. #148 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 23:11
    กลัวน้องจะมีแฟนล่ะสิถึงได้รีบนามสืบเรื่องพี่บีน่ะ เดี๋ยวก็ได้เป็นเพราะเราเชียร์พี่บีอยุ่ เย่!!
    #148
    0
  20. #147 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:47
    คือมาร์คจะสืบเรื่องแจบอมทำไม งงใจ ติดอะไรกับแบมรึป่าว
    #147
    1
    • #147-1 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 7)
      25 สิงหาคม 2560 / 22:47
      คิด***^*^
      #147-1
  21. #146 kslayer (@kslayer) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:43
    อย่ามาเสียใจที่หลังนะต้วน
    #146
    0
  22. #145 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:29
    แบมผิดอะไร...
    #145
    0
  23. #144 n_mb (@new_tmtc) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 01:51
    ใจเย็นนะมาร์คคค
    #144
    0
  24. #143 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:53
    โอ้ยยยย แบมกับแม่มันคนละคนกันมั้ยล่ะมาร์ค แล้วพี่จะเสียใจ!!
    #143
    0
  25. #142 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 22:36
    ใจร้าย ใจร้ายเหลือเกิน
    #142
    0