[Got7] The other side #MarkBam

ตอนที่ 8 : Side : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    1 ก.ย. 60






“ทำไมจะต้องให้ฉันเข้าไปคุยด้วย ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการกันเองไม่ได้ก็ลาออกกันไปให้หมดไป๊!


แบมแบมชะงักขาที่กำลังก้าวลงบันไดไปชั่วครู่เมื่อได้ยินเสียงแผดสนั่นของมารดาดังลั่นบ้าน เบคจียอนเพิ่งกลับมาจากสิงคโปร์ การเดินทางไกลนานๆบนเครื่องคงทำให้เหนื่อยไม่น้อย และยิ่งถ้าอารมณ์เสียมาแบบนี้อีกเดี๋ยวคงพาลไปอาละวาดเอากับคนอื่นแน่ๆ แบมแบมเลยรีบคว้าถาดน้ำส้มในมือสาวใช้ที่ยืนทำหน้าแหยอยู่พลางออกคำสั่ง


“เดี๋ยวเอาของขึ้นไปเก็บแล้วเตรียมอาหารเลยนะครับ ตรงนี้ผมจัดการเอง”


เด็กสาวรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มยืนนิ่งรอจนเห็นมารดาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วถึงค่อยส่งเสียงทัก


“มีอะไรรึเปล่าครับ?”


เบคจียอนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพลางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด


“ปัญหาที่รีสอร์ทน่ะ ไม่มีอะไรหรอก วันนี้ไม่เข้าร้านเหรอลูก?”


“อาการคุณต้วนช่วงนี้ไม่ค่อยดีน่ะครับ แบมเลยหยุดร้านสองสามวันอยู่ดูแลท่านก่อน”


แบมแบมอ้างคุณต้วนไป ทั้งๆที่คนที่อาการไม่ค่อยดีจริงๆคือเขาเอง ไม่งั้นคงได้ถูกซักถามเป็นการใหญ่ เขากลัวมารดาจะสาวไปถึงสาเหตุแล้วเผลอหลุดปากบอกออกไป เขาแค่เครียดจนพักผ่อนไม่เพียงพอเท่านั้น ขอเวลาพักอีกสักวันอาการก็คงดีขึ้น


เบคจียอนพยักหน้ารับ คว้าแก้วน้ำส้มคั้นที่ลูกชายส่งมาให้ขึ้นจิบอย่างชื่นใจก่อนจะหลับตานิ่งเมื่อร่างบางขยับเข้ามานวดเฟ้นที่ปลายเท้าให้


“ที่รีสอร์ทมีปัญหาอะไรงั้นเหรอครับ?”


คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเบาๆ เหลือบสายตามองใบหน้าของลูกชายอย่างพินิศ ทว่าใบหน้าติดหวานนั้นยังคงเรียบนิ่ง เหมือนแค่เอ่ยถามเปรยๆชวนเธอคุยมากกว่าจะเค้นเอาคำตอบจริงๆ


“ทำไมถึงถามล่ะหือ? ร้อยวันพันปีไม่เห็นลูกจะเคยสนใจงานแม่”


“คือ...พอดีแบมได้ยินลูกค้าที่ร้านพูดถึงน่ะครับ”


ใบหน้าที่ประดับตกแต่งอย่างสวยงามนั้นเรียบตึงขึ้นมาพลัน แผ่นหลังที่เอนพิงอยู่กับโซฟาเมื่อครู่เด้งขึ้นมานั่งตัวตรง นัยน์ตากลมโตวาววับ


“พูดว่ายังไง?”


“เอ่อ...เหมือนจะคอมเพลนเล็กๆประมาณว่ามันเก่า แล้วก็ไม่สะดวกหลายอย่าง...”


“ก็มันตั้งสามสิบปีเข้าไปแล้ว จะไปสู้ไอ้รีสอร์ทที่เพิ่งเปิดใหม่ๆได้ยังไงล่ะ แถมแถวนั้นก็ไม่มีวิวสวยๆติดทะเลเหมือนรีสอร์ทไอ้เด็กตาขีดนั่นด้วย...นี่แม่ก็ว่าจะขาย”


“ขาย!? จะขายได้ยังไงครับ นั่นรีสอร์ทของคุณต้วน...”


“ก็มันทำแล้วไม่ได้กำไร ขายเอาเงินไปลงทุนอย่างอื่นซะดีกว่า นี่ก็มีโบรกเกอร์ติดต่อมาที่บริษัทแล้ว พรุ่งนี้แม่จะเข้าไปคุย”


“แต่แบมว่ารีสอร์ทติดสวนส้มก็ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้ไม่แพ้ทะเลหรอกนะครับ ถ้าเราปรับปรุงใหม่อีกซักนิด...”


“ปรับปรุงรีสอร์ททีนึงต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่? วันๆเอาแต่ขลุกอยู่กับดินกับหญ้าอย่างลูกจะไปรู้อะไร”  


แบมแบมชะงักนิ่งไปทันที เบคจียอนเองก็รู้ตัวเหมือนกันว่าตนใช้คำพูดแรงไป วันนี้เธอเองก็อารมณ์ไม่มั่นคงดี ไปสิงคโปร์รอบนี้ขาดทุนเยอะเกินกว่าที่คิดไว้มาก กลับมาเหนื่อยๆยังต้องมาหงุดหงิดกับปัญหาเล็กๆน้อยๆที่พวกคนงานจัดการกันไม่ได้ ถึงบ้านว่าจะอยู่กับลูกให้ชื่นใจก็ยังมาโดนไล่ต้อนเรื่องงานที่ร้อยวันพันปีไม่คิดจะสนใจอีก เธอเลยเผลอใส่อารมณ์ไปโดยลืมคิดถึงว่าลูกจะรู้สึกยังไง


ชายหนุ่มลอบถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้มารดา


“เดี๋ยวแบมไปเตรียมน้ำให้อาบนะครับ”


แบมแบมไม่รอฟังคำตอบรับ รีบลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องโถงทันที เบคจียอนเองก็ไม่ส่งเสียงท้วงอะไร ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูบอบบางของบุตรชายด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองเล็กน้อย


ชายหนุ่มทรุดตัวลงเหนืออ่างอาบน้ำภายในห้องนอนใหญ่ของมารดา เอื้อมมือบิดก๊อกปล่อยสายน้ำอุ่นให้ไหลลงอ่างอย่างเหม่อลอย ในสมองทบทวนคำพูดของต้วนอี้เอินที่ทำเขาไม่หลับตลอดสามวันมานี้ เดดไลน์ที่ต้วนอี้เอินบอกไว้คือภายในหนึ่งอาทิตย์ ซึ่งแน่นอนว่าแบมแบมจะไม่มีวันบอกเรื่องนี้ให้แม่รู้แน่ๆ


เขาอยู่กับแม่มาทั้งชีวิต แม้จะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันตลอดเหมือนตอนเด็กๆ แต่ชายหนุ่มก็รับรู้ถึงความรักของแม่ที่มีให้เขามากกว่าใคร


เพราะอย่างนั้น ถ้าเรื่องไหนที่แม่ไม่ต้องการให้เขารับรู้ เขาก็จะเป็นฝ่ายปิดหูปิดตาเอง


...เขาเก่งเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วนี่...





 

ว่ายน้ำเป็นรึเปล่า?


เสียงแหบห้าวเพิ่งแตกหนุ่มเอ่ยถามออกมาเมื่อได้รับคำสั่งจากมารดาให้พา เด็กใหม่ของบ้านไปดูทะเล ถ้าเดินตัดสวนจากหลังบ้านเขาไปประมาณสามร้อยเมตร ตรงนั้นจะมีชายหาดเล็กๆให้ลงไปเล่นได้


เป็นครับ ที่โรงเรียนสอน คอนโดแบมก็มีสระว่ายน้ำด้วย คุณแม่พาลงมาว่ายประจำ


จะอวดหรือไง? บอกไว้ก่อนนะที่บ้านฉันไม่มีสระว่ายน้ำไม่ใช่เพราะไม่มีเงินทำ แต่เพราะฉันชอบว่ายในทะเลมากกว่า ว่ายในสระธรรมดาๆมันจะไปสู้ว่ายโต้คลื่นในทะเลได้ไง


จริงเหรอครับ! แบมอยากลองว่ายในทะเลดูบ้างจัง


ก็ไปอยู่นี่ไง


เด็กน้อยตาโตเป็นประกาย ก่อนจะรีบสาวเท้าตามคนตัวโตกว่าไป แม้ระยะทางจะไม่ได้ไกลมากนัก แต่สำหรับเด็กตัวเล็กอย่างแบมแบมที่ไม่ค่อยได้เดินเท้าออกไปไหนไกลๆก็ถึงกับส่งเสียงหอบ แก้มขาวขึ้นสีแดงก่ำพร้อมกับหยดเหงื่อที่ซึมชื้นอยู่ริมหน้าผาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงประท้วงให้คนที่เดินดุ่มๆอยู่ด้านหน้าหยุดพัก จนกระทั่งเสียงหอบดังเข้าหูมาร์คให้ได้ยินนั่นล่ะ เด็กชายถึงค่อยหันไปดูร่างเล็กด้านหลังที่เดินตามมา


อะไร? แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอ? เห็นหาดอยู่ลิบๆนั่นแล้ว จะมาไม่มา


ครับ


รับปากแล้วก็รีบเร่งเท้าตามไปติดๆ มาร์คเห็นแบบนั้นก็ยอมลดฝีเท้าตัวเองให้อีกหน่อย ก้มหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาหักให้ได้รูปเป็นไม้เท้าเล็กๆแกว่งเล่นไปมา แบมแบมที่เห็นแบบนั้นก็ตาเป็นประกาย รีบหาไม้มาทำตามบ้าง ทว่าแรงแขนเด็กน้อยหักได้แค่กิ่งบางๆเท่านั้น เลยได้ไม่เท้าที่ไม่ค่อยจะสมประกอบเท่าไหร่


มาร์คหยุดเท้า ยื่นไม้ในมือตัวเองให้ก่อนจะแย่งเอาไม้ในมือแบมแบมไปหักใหม่แล้วใช้อันนั้นแทน


แบมแบมก้มหน้ามองไม้ในมือสลับกับเด็กผู้ชายตัวโตตรงหน้าไปมา ก่อนริมฝีปากอิ่มจะแย้มออกเป็นรอยยิ้มกว้างขวางจนเห็นฟันขาวเรียงครบทุกซี่ ปลายเท้ารีบสาวเร่งขึ้นจนตามไปเคียงกับร่างสูงทัน มาร์คเหลือบตามองเด็กน้อยที่มาเดินยิ้มแผล่อยู่ข้างๆอย่างงุนงง ก่อนจะเร่งฝีเท้าอีกครั้งเพื่อให้ตัวเองเป็นฝ่ายเดินนำ แต่ครู่เดียวเด็กน้อยก็วิ่งตามมาทันอีก คราวนี้เด็กชายเลยวิ่งยาวพรวดเดียวไม่ฟังเสียงร้องท้วงจากร่างเล็กที่ตะโกนเย้วๆอยู่ข้างหลัง 

 

สุดยอดไปเลยยย


แบมแบมกรีดเสียงลั่นทันทีที่มาถึงชายหาด รีบสะบัดรองเท้าหนังของตัวเองทิ้งพลางดึงถุงเท้าเขวี้ยงไปอีกทาง ก่อนจะวิ่งถลาลงไปริมหาดด้วยเท้าเปล่า มาร์คที่ยืนมองอยู่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางเหมือนเด็กบ้านนอกของแบมแบม


 ว่ายน้ำได้ใช่มั้ยครับ?


หา!? มะ ไม่ได้หรอก วันนี้แค่พามาเดินเที่ยว อยากว่ายก็ค่อยบอกแม่นายให้พามาสิ


แต่อุตส่าห์มาถึงแล้วนะครับ เห็นพี่บอกว่าว่ายน้ำโต้คลื่นสนุก แบมอยากว่ายบ้าง


มาร์คกลอกตาไปมาเลิ่กลั่ก ก่อนจะเดินลงมาเก็บรองเท้ากับถุงเท้าผ้าที่กระจัดกระจายอยู่วางใหม่ให้เป็นระเบียบพลางดุเสียงสั่น


บะ บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ!’


พี่เห็นทะเลแล้วไม่อยากว่ายเหรอ?


ไม่อยาก! ฉันว่ายจนเบื่อแล้ว ยังไงวันนี้ก็ห้ามเล่นน้ำ!!’


พี่โกหกใช่มะ? จริงๆพี่ว่ายน้ำไม่เป็นล่ะสิ


เด็กชายเบิกตาโต ส่ายหน้าแรงจนผมปลิวสะบัด พอเห็นเด็กน้อยมองตาแป๋วราวกับจะจับผิดกันแบบนั้นก็ละล่ำละลักออกไป


คะ ใครบอก! ฉันเป็นชาวเกาะนะ ทะ...ทำไมจะว่ายน้ำไม่เป็น!!’


ถ้าว่ายเป็นงั้นก็มาแข่งกัน พี่กับผมใครว่ายได้ไกลกว่า คนนั้นชนะ!’


ไม่เอา!!’


นั่นไง! พี่ว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆด้วย!’


บะ บอกว่าว่ายเป็นก็ว่ายเป็นสิ! ถ้าพูดไม่ฟังฉันจะไม่พามาอีกแล้วนะ!!’


เด็กน้อยหัวเราะร่าก่อนจะส่งยิ้มมาจนตาหยิบหยี เอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงล้อเลียน


รู้แล้วครับ ว่ายเป็นก็ว่ายเป็น


แบมแบมสะดุ้งเมื่อน้ำจากอ่างไหลล้นออกมาถึงปลายสลิปเปอร์ที่สวมอยู่ มือกร้านรีบเอื้อมไปปิดก๊อกพลางถอนหายใจยาว


พักนี้เขาเหม่อบ่อยเกินไปแล้ว ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆทั่วทั้งตัวเขาคงมีแต่แผลเต็มไปหมดแน่ๆ





 

“ยองแจ วันนี้เฝ้าร้านให้พี่หน่อยนะ”


เด็กหนุ่มตัวขาวเงยหน้าจากสมุดเช็คสต็อคขึ้นไปมองร่างบางของเจ้านายเดินออกมาจากหลังร้าน มือคว้ากระเป๋าหนังแบรนด์หรูที่ตกรุ่นไปหลายปีนั้นขึ้นพาดไหล่ให้ยองแจรีบร้องท้วง


“พี่แบมจะไปไหนอ่ะ?”


“ธุระน่ะ”


“จะไปยังไงล่ะพี่ เดี๋ยวผมไปส่ง”


แบมแบมรีบยกมือห้ามเด็กหนุ่มที่ทำท่าจะผุดลุกจากงานที่ทำอยู่


“ไม่เป็นไร พี่เรียกแท็กซี่แล้ว เราน่ะทำงานไปเลย พี่ให้หยุดตั้งสามวันละยังจะหาเรื่องอู้อีกนะ”


“หาเรื่องอู้อะไรล่ะ ผมเป็นห่วง พี่ไม่เคยไปไหนไกลๆคนเดียวเลยนะ จะไหวเหรอ...”


ชายหนุ่มส่งยิ้มไปให้ พอเข้าใจว่ายองแจเป็นห่วงเขามากเพราะร่างกายที่ไม่ได้ปกติเหมือนคนทั่วไป ทว่าแม้จะไม่เคยไปลำพัง แต่ยังไงบนเกาะนี้เขาก็คุ้นเคยเส้นทางทุกที่เป็นอย่างดี


อีกอย่างธุระคราวนี้ เขาจำเป็นต้องไปเพียงลำพัง


“พี่จะรีบไปรีบกลับ ไม่ต้องห่วงนะ”


แม้เด็กหนุ่มจะพยักหน้ารับ แต่แบมแบมก็ยังมองเห็นร่องรอยความกังวลในดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นอยู่ดี ชายหนุ่มเอื้อมมือไปยีหัวทุยนั้นแรงๆด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินออกมาขึ้นแท็กซี่ที่จอดรออยู่หน้าร้าน เอ่ยปากบอกสถานที่ออกไปแล้วโชเฟอร์ก็เหยียบคันเร่งทันที


ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีแบมแบมก็ลงมายืนอยู่หน้าโรงแรมหรูติดอันดับต้นๆของเกาะ แม้จะเคยมาที่นี่กับมารดาหลายครั้งก็ยังอดตื่นตาตื่นใจกับความโอ่อ่าของมันไม่ได้ ร่างบางกระชับกระเป๋าข้างตัวก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังเคาน์เตอร์รีเซปชั่น พนักงานต้อนรับหน้าตาหมดจดในเครื่องแบบสวยงามส่งยิ้มมาให้อย่างเป็นมิตร


“ผมมาพบคุณต้วนอี้เอินน่ะครับ”


พนักงานสาวก้มหน้าคีย์ชื่ออยู่ครู่เดียวก็หันไปต่อสายโทรศัพท์พลางเอ่ยถาม


“ไม่ทราบจะให้เรียนว่าใครขอพบคะ?”


“เขาทราบดีอยู่แล้วครับ”


พนักงานสาวส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเมื่อคนปลายสายตอบรับ


“จากล็อบบี้นะคะ มีคนมาขอพบคุณต้วนอี้เอินค่ะ...ค่ะ ทราบแล้วค่ะ” มือเรียวสวยวางโทรศัพท์ลงบนแป้นก่อนจะลุกขึ้นจากเคาน์เตอร์เดินมาหาเขาพลางผายมือ


“เชิญทางนี้ค่ะ”


แบมแบมผงกหัวรับ สาวเท้าเดินตามร่างเล็กของพนักงานสาวไป เขารู้สึกไม่ชินกับการมีสาวสวยมาคอยปรนนิบัติประมาณมาเปิดลิฟท์ให้รอเขาเข้าไปก่อนอะไรแบบนี้เท่าไหร่ เลยได้แต่ส่งยิ้มเขินๆ เดินตามมาจนถึงหน้าประตูห้องพักห้องหนึ่งเธอก็กดกริ่งให้ก่อนจะโค้งตัวลาเขาแล้วเดินกลับไป


แบมแบมยืนก้มหน้ามองปลายรองเท้าบู้ทหนังเก่าๆที่ไม่ค่อยเข้ากับพรมราคาแพงที่ยืนเหยียบอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำ มือกร้านกระชับสายกระเป๋าแน่นตอนที่ได้ยินเสียงปลดล็อคจากด้านในก่อนบานประตูจะเปิดออก


ร่างโปร่งในชุดสูทเนื้อดียืนนิ่ง นัยน์ตาคมกล้าดำสนิทนั้นมีร่องรอยของความผิดหวังสะท้อนเป็นเงาของเขาอยู่ในนั้น ก่อนมันจะหายไปทันทีตอนที่แบมแบมขยับตัว กลายเป็นแววตาเรียบนิ่งที่อ่านไม่ออกเหมือนเคย


“ผมคาดหวังไว้ว่าจะไม่ใช่คุณ”


แบมแบมหลุบตามองปลายเท้าตัวเองอีกครั้งพร้อมกับที่มองเห็นว่าบานประตูเปิดกว้างขึ้น


“เข้ามาก่อนสิ”


ชายหนุ่มผงกศีรษะตอบรับก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน มาร์คชะงักไปเมื่อได้กลิ่นบางอย่างลอยปะทะจมูกตอนที่ร่างบางเดินผ่าน เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆที่เบาบางเกินกว่าจะเป็นกลิ่นจากสารเคมีอย่างพวกน้ำหอม คล้ายกับเป็นกลิ่นที่ติดมาจากดอกไม้ซักชนิด


มาร์คกระพริบตาปริบก่อนจะรีบสาวเท้าเข้ามาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาชุดพลางผายมือเชิญร่างบางที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่กลางห้อง


“เชิญนั่งสิ”


แบมแบมทรุดตัวลงตรงข้าม เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มองตรงเข้าไปในดวงตาดำขลับของเจ้าของห้องด้วยแววตาจริงจัง


“ผมมาขอรูปคืน”


“ผมไม่ให้”


ใบหน้าติดจะหวานของคนตรงหน้าบึ้งตึงให้เห็นทันควัน นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างมองตรงมาตาขวาง ยังไม่ทันจะอ้าปากท้วงชายหนุ่มก็ขัดขึ้นมา


“คุณไม่ใช่คนที่ผมต้องการเจรจาต่อรองด้วย ถ้าอยากได้รูปคืนก็ไปเรียกแม่คุณมา”


แบมแบมหลุบตาลงต่ำ เป็นสัญญาณอย่างหนึ่งที่มาร์ครู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังโกหก


“คุณแม่ยังไม่กลับจากต่างประเทศครับ”


มาร์คหัวเราะหึ เอนหลังพิงเบาะพลางยกขาขึ้นไขว่ห้างมองคนตรงหน้าด้วยท่าทางสบายๆ


“งั้นก็ให้เธอกลับมาก่อน ผมรอได้”


“คุณแม่ยุ่งมาก กลับมาก็มีงานต่ออีก คงไม่มีเวลามาเจรจากับคุณหรอกครับ คุยกับผมแทนคงไม่เป็นไร”


มาร์คยักไหล่ด้วยท่าทางยียวนก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแล็ปท็อปที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นเปิด


“งั้นก็ช่วยไม่ได้...”


“คุณจะทำอะไร?”


แบมแบมเบิกตากว้างตอนที่ร่างโปร่งหันหน้าจอมาให้เขาดูหัวข้ออีเมล์ที่เขียนเสร็จเรียบร้อย


ภาพฉาวไฮโซชื่อดังแห่งคฤหาสน์ตระกูลต้วน


“หยุดนะ!


“อยากให้หยุดก็ไปเรียกเบคจียอนมาคุยกับผม”


มาร์คเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบที่จ้องตรงมาบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาเอาจริง แบมแบมขบริมฝีปากแน่นอย่างข่มอารมณ์ ก่อนจะหลับตานิ่งพลางส่ายหน้าไปมา


“ผมทำไม่ได้ ให้แม่รู้ว่าผมรู้เรื่องนี้ไม่ได้”


มาร์คนิ่งอึ้ง รู้สึกโมโหขึ้นมาจนเผลอเขวี้ยงแล็ปท็อปลงกับโต๊ะอย่างแรงแบบที่ไม่กลัวว่ามันจะบุบสลาย


“ทำไมถึงไม่ได้!! หรือคุณไม่ยอมรับว่าแม่คุณน่ะเป็นผู้หญิงแพศยา กินเหล้า เข้าบ่อน หอบเงินซื้อผู้ชายเหมือนไปจ่ายค่ากับข้าว...”


“อย่า! พูด! ถึงแม่ผมแบบนั้น!!


แบมแบมผุดลุกขึ้นยืนด้วยแรงอารมณ์ ตัวสั่นเทาไปด้วยความโกรธ ใบหน้าคร้ามแดดนิดๆนั้นแดงก่ำพอๆกับดวงตากลมโตที่จ้องเขม็งมองร่างโปร่งตรงข้าม มือกำเป็นหมัดแน่นจนแทบจิกเข้าเนื้อ


มาร์คแย้มรอยยิ้มเหยียด ขยับขึ้นมานั่งตัวตรง ประสานนิ้วมือวางนิ่งบนหน้าขา


“ผมพูดความจริง”


พอกันที!!


แบมแบมถลาเข้าไปคว้าคอเสื้อคนตรงหน้าขึ้นมาพร้อมกับเงื้อหมัด ก่อนจะกลายเป็นตัวเขาเองที่ถูกผลักจนหงายหลังล้มลงไปบนโซฟา ยังไม่ทันได้ตั้งตัวร่างหนาก็พุ่งตามมากดไหล่เขาลงกับเบาะ มือแกร่งตะปบต้นคอบางนั้นแน่นจนแบมแบมสำลักลมหายใจ ความอึดอัดถาโถมเข้ามาหากแต่ร่างบางทำได้แค่แกว่งแขวนปัดป่ายไปมาอย่างหมดทางสู้ ก่อนจะรับรู้ได้ว่าสติของตัวเองกำลังเลือนหาย


มาร์คชะงักนิ่ง รีบดึงมือออกจากลำคอเล็กๆนั้นทันทีที่รู้สึกได้ว่าคนใต้ร่างแน่นิ่งไป


“คุณ...คุณ!


ร่างโปร่งเบิกตากว้าง เขาแค่ตั้งใจจะหยุดไม่ให้แบมแบมใช้กำลังได้ ไม่คิดว่าจะเผลอหนักมือขนาดนี้ มือแกร่งตบแก้มกลมนั้นแรงขึ้นมาอีกนิดด้วยความตื่นตระหนก


“คุณ...แบมแบม...น้องแบม!!


มาร์ครีบขยับตัวช้อนร่างบางขึ้นแนบอกก่อนจะสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว จัดการวางชายหนุ่มลงบนเตียงพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก บนลำคอไม่ได้มีร่องรอยถูกทำร้ายอย่างที่เขานึกกลัว แผ่นอกบางยังคงสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจให้มาร์คได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนความตงิดใจบางอย่างจะสะกิดกันจนต้องเอื้อมมืออังที่ลำคอเล็กนั้นอีกครั้ง อุณหภูมิที่ผิดปกตินิดๆพอจะบอกถึงสาเหตุที่ทำให้ร่างบางหมดสติได้ง่ายๆจากการต่อสู้เมื่อครู่ 


มาร์คถอดสูทตัวนอกออกก่อนจะปาทิ้ง ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดพอให้คลายความอึดอัด ลมหายใจยาวเหยียดพรั่งพรูออกมา นัยน์ตาคมเหลือบมองดวงหน้าซีดเซียวของคนที่กำลังหลับพริ้มอยู่ครู่นึงก็ค่อยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเพื่อนรักพร้อมกับที่ปลายสายเองก็กดรับในทันที


“ว่าไง?”


“รีบมาที่โรงแรมด่วน มีเรื่องให้จัดการ”



#othermb



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

532 ความคิดเห็น

  1. #475 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 10:08
    รุนเเรงกับน้องไปเเล้วนะ......
    #475
    0
  2. #463 LFRANCE (@muaykie147) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:39
    แบมเป็นอะไร
    #463
    0
  3. #447 19MTBB98 (@zahatyai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 05:45
    น่ะ แล้วไปทำน้องงงง ถ้าใจไม่ไหวก็อย่าพยายามเลยพี่
    #447
    0
  4. #443 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 02:48
    มาร์ค อย่าทำน้อง!!!!!!!!
    #443
    0
  5. วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 22:55
    สุกท้ายเเล้วพี่มาร์คก็โกหกตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่าไม่ได้เกลียดเเบม
    #403
    0
  6. #365 Gmonster_xx (@gapzong1a) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:01
    ชั้นอ่านไป อึดอัดไป ตอนนี่อ่านไปนังเบะไป โฮ....สงสารทั้งพี่ทั้งน้อง
    #365
    0
  7. #317 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 00:36
    เรื่องลำบากทุกอย่างเหมือนมาจากแม่แบมอ่ะ
    #317
    0
  8. #196 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 17:03
    ค้างเติ่ง รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมีหวังไหมคะไร๊ท์มันสนุกมากชอบภาษาบรรยายมากมันพอดี เข้าใจง่ายไม่งง
    #196
    0
  9. #193 My bias is MARKBAM (@rungbuab) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:47
    งืออออ สงสารน้องงงงงง

    รอไรท์อยู่น๊า
    #193
    0
  10. #192 dadakiku (@sahidabaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:52
    คิดถึงไรท์จัง
    #192
    0
  11. #191 MpMinPo (@MpMinPo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 18:27
    น้ำตามาค่ะ ㅜㅜ
    #191
    0
  12. #190 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 22:18
    มาร์คทำแบบนี้ไม่ทำร้ายแบมแบมก็เหมือนทำร้ายอยู่ดี

    ตอนนี้แบมแบมเครียดจนไม่สบายแล้ว แล้วนี้ยังเผลอทำร้ายร่างกายน้องไปอีกแบบนี้แบมแบมไม่ยิ่งกลัวมาร์คเข้าไป

    อีกเหรอ จินยองยังไงก็ช่วยยั้งมาร์คไว้บ้างนะ สงสารแบม
    #190
    0
  13. #182 fairyairie (@fairyairie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 03:31
    เรื่องนี้น้องแบมน่าสงสารมากเลย หนูโลกสวยแสนดีจริงๆ พี่อยากปกป้องหนูจัง ฮรือออ
    #182
    0
  14. #181 magraydayy (@magraydayy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:23
    แบ๊มแบมมม พี่รุนแรงกับน้องจังง
    #181
    0
  15. #180 Jarparz (@Jarparz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 21:28
    โอ๊ยยยย นี่ใจสั่นตอนมาร์คเรียกน้องแบม ฮือออ สงสารน้องทำไมคุณมาร์คใจร้ายจัง ทั้งๆที่ในใจก็แอบห่วงอยู่
    #180
    0
  16. #179 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 23:36
    คือก็ใจร้ายนะแต่สัมผัสถึงความรู้สึกดีๆที่ยังมีให้อยู่ ไม่งั้นก็ไม่เรียกน้องแบมออกมาหรอก เนี่ย เห็นแล้วใช่มั้ยว่าน้องอ่อนแอ ดังนั้นอย่าใจร้ายเยอะดิพี่มาร์ค
    #179
    0
  17. #178 ลีลีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:25
    น้องคิดหนักจนร่างกายอ่อนแอแล้ว ฮือออออออ
    #178
    0
  18. #177 sryko1a (@sryko1a) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 19:57
    มาร์ครุนแรงไปรึป่าว ใจร้ายอ่า
    #177
    0
  19. #176 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 16:13
    แบมแบมปิดหูปิดตาตัวเองเรื่องแม่จริงๆๆถ้าลองเปิดใจเรื่องแม่น่าจะมีทางออกนะเพราะดูแล้วแม่ก็รักแบมแบมมาก
    #176
    0
  20. #175 a@no (@a_no) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 14:00
    พี่มาร์คอย่าทำน้อง!!!
    #175
    0
  21. #174 MickyyB (@mousenaruk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 12:11
    สงสารแบมมม
    #174
    0
  22. #173 dadakiku (@sahidabaka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 10:36
    คืออบอุ่นใจตอนหลุดเรียกน้องแบม แต่กลัวที่เรียกให้จินยองมานั้นให้มาทำอะไรอ่ะ อยากเพิ่งทำอะไรนะพี่มาร์คน้องป่วยอยุ่ สรสารน้อง ฮืออออ
    #173
    0
  23. #172 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 09:12
    ถึงขั้นหลุดเรียกน้องแบม
    #172
    0
  24. #171 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:19
    แบมอ่าาาาาาไม่รู้จะพูดไงเลย
    #171
    0
  25. #170 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:04
    เพราะแม่แบมเลยเนี่ย แอบยิ้มนิดนึงตอนมาร์คเรียกน้องว่าน้องแบม
    #170
    0