[YAOI] Villain ถ้าไม่รัก อย่าหาว่าร้าย #1#2 [จบแล้ว]

ตอนที่ 19 : 2 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 พ.ค. 57


2


%#$%%@%&^&*()(_&$@!$%&(#@+๑๒฿๘!!!!!!!!!!

ผมอยากจะยกมือขึ้นมาอุดหูมาก บอกเลย! ตอนกูฟังเพลงกูยังไม่เปิดดังเท่าเสียงพวกมึงตะโกนด่ากูเลยครับพวกพี่ว๊าก! T^T ใช่ครับ... ตอนนี่ผมกำลังรับน้องอยู่ หลังจากทำกิจกรรมเล่นๆเต้นๆกันอย่างสนุกสนานให้พอตายใจ พวกเราก็ถูกชักจูงเข้าสู่ลานประหารแบบไม่รู้ตัวโดยพี่ปีสอง พอมาถึงแม่ งก็สั่งจัดๆไรไม่รู้ คือกูจบจากโรงเรียนเอกชนที่ไม่มีกฎเกณฑ์การใช้ชีวิตแต่ระดับไอคิวสูงนะครับ ผมก็เลยตามๆเขาไป... คือกูไม่รู้จริงจริ๊งงงงงง ตอนนี้พวกฮีๆกำลังไต่สวนพวกเราเรื่องการเข้าร่วมกิจกรรม โดยคำถามเบสิคที่พวกมึงถามมาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว

พวกคุณมากันกี่คน! ขาดกี่คน! แล้วไปไหน!’

ทำไมพวกคุณไม่รู้!’

คุณจำชื่อเพื่อนที่นั่งข้างคุณได้มั้ย!’

กิจกรรมวันนี้ชื่ออะไร!’

แนะนำตัวกันยังไง!’

บลาๆๆๆๆ บอกตรงนี้เลย กูตอบไม่ได้สักคำถาม! จบนะ! ผมเผลอยกมือขึ้นมาบีบต้นคอเพราะความเมื่อย ผมนั่งก้มหน้าหลับตาเอาป้ายชื่อจิณวรวยหัวคา(ผมชื่อจริงว่า จิณฑ์วรา นะคร้าบบบTT) หนีบไว้ที่คอมาเป็นชั่วโมงแล้วครับเหน็บก็กินตีนจนขากูชาไปหมด T_T และแน่นอนพอผมขยับตัวปุ๊บ อ่า...ว๊ากเดี่ยวกูไม่พอ พอกูไม่ตอบก็ให้กูปั่นจิ้งหรีดอีก ผมเดินออกไปนอกแถวที่ๆห่างไกลจากเพื่อนๆนั่งอยู่แล้วการทำร้ายตัวเองก็เริ่มขึ้น

“เพื่อนผมถามทำไมไม่ตอบ!


ผมหลับตาแล้วก็ก้มลงหมุน นับเลขไปด้วย เฮ้อออ!

“นี่คุณ! หยุดก่อน”

ผมคิดว่าเขาน่าจะหมายถึงผม ผมค่อยๆยืดตัวขึ้นมาแต่ไอ้อาการโลกหมุนนี่ทำให้ผมเซเล็กน้อยพี่เขาก็เลยช่วยมาประคองไว้ โอ้ย! โลกหมุนๆๆๆๆๆๆ

“สำออย! ไม่ไหวก็ไม่ต้องทำ! ใครบังคับคุณ!

“ผมต้องตอบว่าไงครับ”

@$#@#%$^^*)(_()^&@$!$#^*&**

ตอนแรกคนที่พูดกับผมมีแค่คนเดียวนะ แต่พอผมพูดเท่านั้นแหละ ผมก็โดนล้อมเป็นวงกลมแล้วพวกเขาก็สาดน้ำลายใส่ผมทันที ยี้ๆๆๆ(แอบมีกระเด็นมาโดนแขนY_Y) กูทำไรผิดว้า ก็ผมไม่รู้ว่าต้องตอบว่าไงนี่ ไม่มีใครบังคับ(แต่กูก็ต้องมาและกูก็ไม่อยากมา)งั้นเหรอ!? แล้วผมก็ถูกเพิ่มจำนวนการปั่นจิ้งหรีดไปโดยปริยาย แม้พวกเขาจะถามอะไรผมอีกผมก็ไม่สนใจปั่นจิ้งหรีดต่อไปจนครบรอบ แล้วผมก็ล้มลงตามระเบียบ... โลกมันหมุนเหมือนผีหลอก ผมอยากอ้วกมากเลย ฮือๆๆ

“มึงก็ทำตัวดีๆหน่อยดิแว้”

ผมเหลือบตามองคนที่เอาก้านสำลีชุบแอมโมเนียมาจ่อที่จมูกผม ไอ้พี่เฟี๊ยต... ถึงว่าเสียงคุ้นๆ แต่เมื่อกี้มึงว้ากอยู่หน้าสุดเลยนะได้ข่าว! มันเป็นพี่ว้ากและเป็นคนที่ไล่ผมออกไปปั่นจิ้งหรีดแหละ = = แล้วนี่มึงมาได้ไงวะเนี้ย?

“ตอนนี้ปีสามอบรมน้องอยู่ ปีสองก็เลยจะกลับแล้ว”

“หายแล้วก็ไปเข้าแถว!

ผมเลยลุกขึ้นเมื่อผู้ชายหน้าหล่อโหด(และเป็นเฮดว้ากปีสอง)มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังพี่เฟี๊ยตแล้วตะคอกใส่เสียงดังให้ผมไปเข้าแถว เล่นเอาทั้งผมทั้งพี่เฟี๊ยตสะดุ้งโหยง ผมขอบคุณไอ้พี่เฟี๊ยตตามที่ได้รับการอบรม(?)มาเมื่อกี้แล้วเดินไปหาเพื่อนๆที่กำลังลุกนั่งตามคำสั่งอยู่

“ไปไหนมา!

“ผมหน้...”

“แนะนำตัวยังไง!!! #@$)($^(*_)(^*%%@#

แค่ลืมแค่เนี้ยต้องด่ากันไม่เป็นภาษาขนาดนี้เล้ยยยยย ผมรอให้เสียงพวกพี่แกเงียบลงไปก่อน ยกมือขึ้นตั้งฉากอย่างโน้นหันฝ่ามือนั่นนี่นิ้วเรียงชิดบลาๆตามที่พี่แกสอน(?)มาแล้วตะโกนแนะนำตัวออกไป

“นายจิณฑ์วรา สกุลเวชเสน รหัสXXXXXX049 ขออนุญาตเข้าไปนั่งครับ”

“นั่งอย่างเดียวเหรอ!

“...”

“จะไม่ช่วยเพื่อนทำกิจกรรมใช่มั้ย!


“ทำครับ!

ผมจ้องคนที่ว้ากผมตาแข็ง ไอ้พี่พอร์ช... อย่าบอกว่ามึงเป็นเฮดว้ากปีสาม! เชี่ยแม่ ง! ผมว่าจากนี้ไปชีวิตการรับน้องของผมในระบบโซตัสอาจจะแย่กว่าที่คิด แม้ว่าพี่มันจะไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับผมแต่ผมก็คงจะประหม่าและทำกิจกรรมได้ไม่เต็มที่เมื่อมีสายตามันมองอยู่ T_T

“แต่เมื่อกี้...”

“ผมจะทำทุกอย่างที่เพื่อนทำครับ!

ผมไม่รอให้พี่พอร์ชพูดจบผมก็แทรกขึ้นมา อ่า... กูทำผิดอีกแล้ว ผมนิ่งฟังการประสานเสียงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องที่ผมเถียงรุ่นพี่ ไม่เคารพรุ่นพี่ หาว่าผมคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนเล่นบ้างล่ะอะไรบ้างล่ะ น่าปวดหู! กูไม่ได้คิดอย่างที่พวกมึงว้ากเลยครับ! แล้วผมก็โดนไอ้เหี้ยพี่พอร์ชเล่นงานหลายอย่าง ถูกทำโทษไม่ซ้ำแบบพอซ่อมเสร็จแล้วมานั่งฟังเสียงเทศน์ได้ไม่ถึงห้านาทีก็โดนเรียกไปซ่อมอีก น่วมไปทั้งตัวแล้วกู! ผมคิดว่าถ้าคุณไปถามเพื่อนรุ่นผมว่า รู้จักจิณฑ์วรา รหัสสี่เก้ามั้ย?’ ผมเชื่อว่าทุกคนรู้จักและจำหน้าผมได้ตั้งแต่วันนี้แน่นอน เพราะอะไรน่ะเหรอ... เพราะกูโดนเรียกถามบ่อยเกินไงวันนี้!

RRRRRRRRRRR

“โหล!

/นั่นจัสป่ะ?/

“โทรหาใครก็คนนั้นรับดิ” ผมจำเสียงมันได้ครับ ไอ้พี่เฟี๊ยต ผมให้เบอร์มันตั้งแต่วันแรกแล้วอ่ะ แต่ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ภาคเดียวกัน

/กวนตีนกูอย่างนี้แสดงว่าไม่เป็นไร ว้ากอีกซะดีมั้ย/

“เอาเลย ถ้าวันนี้มึงคิดว่ากูนั่งอยู่เฉยๆสบายๆล่ะก็...” มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์อีกข้างก็นวดน้ำมัน

ผมรู้ว่ามันเป็นรุ่นพี่ แต่ผมไม่อยากจะเคารพมันหรอก ให้ผมเรียก พี่’ ‘ผมแบบที่ถูกสั่งสอนมาน่ะเหรอ ไม่อ่ะ ถ้าผมต้องพูดแบบนั้นผมไม่พูดดีกว่า เซ้นส์ผมมันบอกว่าพี่เฟี๊ยตอ่ะ...คือคนที่ผมจะพึ่งพา ไม่ใช่คนที่ผมจะต้องมานั่งเกรงใจ ฮ่าๆๆ นิสัยเสียจริงกู =.,=

/แล้ววันนี้มีเพื่อนใหม่ยัง/

“อือ มีแล้ว”

ถ้าหมายถึงเพื่อนที่คุยกับผมมากที่สุดก็คงเป็นไอ้รหัสสี่แปดกับห้าศูนย์แหละ ก็เวลาเรียงแถวตามรหัสมันนั่งใกล้ผมนิ -3- มันชื่ออีก้อง(ตุ๊ดยักษ์)กับไอ้ค๊อก(ผู้ชายหน้าม่อ) ก็ดูร่าเริงและเข้ากับเพื่อนได้ง่ายอยู่นะ

/ก็ดีแล้ว จำชื่อเพื่อนให้ได้ด้วยล่ะ แค่นี้นะ/

“รู้แล้วๆ ว้ากนอกสถานที่ไง๊?


/เดี๋ยวเจอซ่อมเดี๋ยวก่อนเถอะมึง/

ผมเบะปากใส่โทรศัพท์แล้วกดวางสายไป ไอ้รหัสหน้าหลังของผมมันชวนไปแดกเหล้าตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกันเลยครับ ตีซี้กูเร็วมากอ่ะ ผมแดกยาพาราฯกันโรคภัยไข้เจ็บไปสองเม็ดแล้วแต่งตัวเตรียมไปเปิดโลกกว้างกับพวกมัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คือมันอยู่หอเดียวกับผมแถวๆคณะนี่เอง ผมบอกมันว่าถ้าพร้อมแล้วจะไปหาที่ห้องพวกมันไง หรือว่าผมช้าไป เหลือบมองนาฬิกาก็เพิ่งจะทุ่มกว่า ร้านเหล้าเปิดยังก็ไม่รู้ แต่ผมก็เดินไปเปิดประตู

เหยดดดดดดดดดดด

กูปิดประตูลงแทบไม่ทัน T_T ไม่ทันจริงๆ ฝ่ามือใหญ่ดันประตูผมให้เปิดออกกว้างแล้วแทรกตัวเข้ามา ร่างสูงมองไปรอบๆอย่างสำรวจตรวจตรา คือนี่ห้องกูนะได้ข่าว... แล้วมึงเป็นใครหะเดินไปนู่นไปนี่ตามใจได้เหรอฟะ!? - [] –

“มีธุระอะไร” ผมทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี่ แล้วพยายามจะไล่เขาให้ออกไป

“กูมาเยี่ยมเมียเก่าบ้างไม่ได้?

“เชี่ย! ใครเมียเก่ามึง” รุ่นพ่งรุ่นพี่กูก็ไม่สนละครับ

มันขยับเข้ามาประชิดพอผมถอยหลังหนีก็ชนเข้ากับผนังเย็นเยียบ ผมพึงรู้ว่าห้องราคาเดือนละห้าพันมันแคบขนาดนี้ T_T มือหนาเชยคางผมขึ้นให้สบตากับเขา พอผมจะสะบัดออกเขาก็บีบแก้มผมแรงจนปวดกรามไปหมด

“ลืม? ได้ผัวใหม่แล้วลืมผัวเก่าเหรอ”

“กู-ไม่-เคย-มี-ผัว-เก่า!

ผมเน้นย้ำใส่หน้าไอ้พี่พอร์ชทีละคำ ใบหน้าคมเครียดขึงด้วยความโกรธ มือใหญ่ดึงผมเข้าไปประกบปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจากแรงกระทบ ผมครางด้วยความเจ็บซึ่งนั่นเป็นโอกาสให้ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากของผมได้อย่างง่ายดาย มือทั้งสองข้างที่พยายามผลักไสถูกไอ้พี่พอร์ชตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวของมัน ส่วนอีกข้างก็เลิกเสื้อยืดผมขึ้นแล้วสะกิดยอดอกสีชมพูอย่างชำนาญจนผมอ่อนระทวยปล่อยให้พี่มันชักนำร่างผมไปที่เตียงซึ่งกว่าจะรู้ตัวอีกทีผมก็เหลือแต่กางเกงบ๊อกเซอร์แล้ว

ปัง ปัง ปัง

“ไอ้จัส พวกกูมาแระคร้าบบบ!

ผมผลักไอ้พี่พอร์ชที่กำลังกลืนกินยอดอกผมอย่างเคลิบเคลิ้มออกไป ให้ตายเหอะ! มึงมันไว -*- ผมเก็บเสื้อกางเกงที่กระจัดกระจายเต็มห้องมาสวมแล้วกำลังจะไปเปิดประตู แต่ฝ่ามือใหญ่ฉุดไว้เสียก่อน

“จะไปไหน”

“เรื่องของกู”

ผมสะบัดมือออกแล้วเดินไปที่ประตู ยังไม่ทันจะได้ปลดล๊อกก็นึกอะไรขึ้นมาได้เสียก่อน ผมหันไปบอกพี่มันเสียงแข็ง “ออกไปแล้วล๊อกห้องให้ด้วย อ้อ กรุณาอย่ามาอีก ถ้าไม่จำเป็นผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ!

ผมรีบออกห้องแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็วเมื่อพี่มันทำหน้าโหดแล้วลุกขึ้นเหมือนจะมาบีบคอผม อาการเคลิบเคลิ้มตอนไอ้พี่พอร์ชมาเล้าโลมนั่นคืออาร๊ายยยยยย > < ตอนที่เคยคบกันมึงถนอมกากนะ นี่สันดานมึงจริงๆใช่มั้ยโว้ย ฮึ่ยๆๆ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์เตรียมไปโยกบนฟลอร์ดีกว่าครับ

 --------------------------------------------
            มีใครรอคู่นี้ป่าวจ้ะ > <
            เพิ่งแต่งได้แปดตอน ยังไม่จบเลอออออ
            แต่มีคนบอกว่าค้างเราก็เลยมาอัพ อิอิ
            (ถ้าทวงเรา เราอัพนะ เราบ้าจี้ 55555)

           ขอบคุณที่ยังติดตามอยู่จ้าาาาาาาา
           เยิฟยูววววววววว


           ปอลิง คำหยาบคายเยอะไปบ้างขออภัย -3-

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

322 ความคิดเห็น

  1. #277 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:25
    มางัอเค้าก็บอกดิโถ่่่่่่
    #277
    0
  2. #244 …‘เมี้ยวจัง'… (@fonkisslove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 12:48
    คึคึ เริ่มสนุกขึ้น
    #244
    0
  3. #184 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 00:06
    รุนแรงกับจัสจรัง
    #184
    0
  4. #111 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 15:22
    ชอบคู่นี้ ไรเตอร์มาต่อไวๆน๊าาาาาา
    #111
    0