[ Fic harry potter ] only you [ oc x malfoy ]

ตอนที่ 1 : [ INTRO ] first met

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

ณ ตรอกไดแอรกอน

 'ตึกๆ'

 เสียงฝีเท้าของผู้คนมากมายเดินพลุกพล่านผ่านไปมา เสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กจอแจดังไปทั่ว ณ ตรอกแห่งนี้ ตรอกไดแอกอนที่ที่พ่อมดแม่มดพากันมาจับจ่ายซื้อของให้ลูกของตนก่อนที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนพ่อมดแม่มดชื่อดัง 'ฮอกวอตต์' เช่นเดียวกันแน่นอนว่าตระกูลโซเวโล่เองก็ออกมาซื้อเครื่องเขียนชุดการเรียนให้ลูกของพวกเขาเช่นกัน

' วาเนสส่า โซเวโล่ ' คือชื่อเธอลูกสาวคนเล็กในตระกูลโซเวโล่ที่มีพรสวรรค์ในด้านการจดจำคาถาต่างๆ โดยเฉพาะการเสกคาถาแปลกใหม่หรือคาถาเก่าแก่แล้วล่ะก็ยิ่งทำให้เธอสนใจมากยิ่งขึ้น

"วาเนสส่าลูกเดินไปเลือกไม้กายาสิทธิ์เองได้ใช่ไหม พ่อกับแม่จะไปซื้อหนังสือให้"

เด็กสาวไม่พูดอะไรมากเธอเพียงพยักหน้าใหเรู้ว่าเธอสามารถไปซื้อเองได้ ก่อนที่เธอจะรับเงินจากพ่อแม่และออกเดินหาร้านขายไม้กายสิทธิ์ ดวงตากลมโตสีฟ้าน้ำทะเลสดมองดูป้ายร้านต่างๆเพื่อหาร้านขายไม้กายสิทธิ์ก่อนที่เธอจะค่อยๆหยึดอยู่ตรงหน้าร้านปห่งหนึ่ง พร้อมยื่นมือบางไปเปิดประตูออก

'กริ๊งๆ' 

เสียงกระดิ่งที่ผูกกับประตูดังขึ้นวาเนสส่าก้าวขาไปหยุดตรงหน้าเคาว์เตอร์ก่อนจะหันซ้ายขวามองหาเจ่าของร้านแต่ก็ไม่พบเจอใคร จนกระทั่ง


'ตึกๆ'

เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดืนมาจนรับรู้ได้ก่อนจะมีชายชราคนหนึ่งที่เส้นผมเป็นสีขาวสนิทรูปร่างสูงผอมซูบไปนิดๆจนดูเหมือนคนสุขภาพไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ ก่อนที่ชายชราึนนี้นจะหยิบกล่องใบหนึ่งิอกมามันมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยาว วาเนสส่าเอื้อมมือไปรับไว้

"เปิดดูสิ..."

ชายชรากล่าวขึ้นและมองมาทางวาเนสส่า วาเนสส่าจึงเปิดมันออกอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อกล่องถูกเปิดออกจึงทำให้เห็นถึงสิ่งที่อยู่ภายใน ภายในกล่องนั้นเป็นไม้กายสิทธิ์ยาวประมาณ 9 นิ้ว มีลักษณะเรียวผิวเรียบเงาเหมือนกับพึ่งถูกขัดเงา ขัดกันกับกล่องที่มีฝุ่นเกาะอยู่เล็กน้อยบ่งบอกว่ามันอยู่ในชั้นนี้มานานอยู่พอควร

"อ่า...งั้นผมว่าคุณควรลองไม้นี้"

ชายชราปีนขึ้นบรรไดเวทมนต์เคลื่อนที่ของเขาที่วางอยู่ชั้นใกล้ๆไม่ไกลเท่าไหร่ก่อนจะเคลื่อนตีวหายไปพร้อมบรรได วาเนสส่าทำได้เพียงแต่มองเข้าไปในช่องทางเดินมือดๆที่ชายชราหายไปและจู่ๆเขาก็กลับออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกล่องที่ดูหรูขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง ชายชราค่อยลงจากบรรไดและยื่นกล่องใบนั้นให้เธอเปิดดูอีกครั้ง

วาเนสส่าค่อยๆบรรจงเปิดเพราะกลัวของภายในเสียหายซึ่งคราวนี้ภายในมีไม้กายสิทธิ์ดูยาวขึ้นมาอีกเพียงนิดเดียว และมีลวดลายงดงามมากขึ้นเด็กสาวจ้องมองไม้นั้นอยู่สักพักก่อนจะเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น

'เพล้ง!!'

กนะจกที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตัวของวาเนสส่ากับชายชราก็แตกออกเป็นเสี่ยง วาเนสส่าที่ตกใจยกมือทั้งสองขึ้นปิดหูและถอยห่างทันที ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องธรรมดาที่เวลาไม้กายสิทธิ์เลือกเจ้าของและจะเกิดขึ้นก็ตามที

"โอ้ ผมว่าคุณคงเป็นคนที่ฉลาดอยู่พอตัวเชิญทางนี้เดี๋ยวผมจะห่อมันให้ใหม่"

ชายชรายื่นมือมาทางวาเนสส่าเป็นเชิญว่าให้เธอส่งมันมาให้เขาเพื่อที่จะนำมันไปใส่กล่องที่ดีมากกว่านี้ ก่อนที่เขาจะเดินนำเด็กสาวไปยังเคาว์เตอร์ตามเดิมพร้อมกับหากล่องใบใหม่ที่ดูดีกว่ากล่องเดิมมาใส่ไม้กาบสิทธิ์ให้เด็กสาว หลังจากซื้อไม้กายสิทธิ์เสร็จวาเนสส่าก็ขอบคุณที่ชายชราเจ้าของร้านช่วยเธอเลือกไม้กายสิทธิ์

แม้เวลาที่เธอเข้าไปจะนานอยู่พอควรก็ไม่ทำให้ผู้คนบนถนนบนตรอกแห่งนี้จางลงไปเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวจึงเริ่มออกเดินหาร้านขายหม้อในการปรุงยาที่นัดกันไว้กับพ่อแม่ของตนเอง มือเล็กถือกอดกล่องไม้กายสิทธิ์แนบชิดติดตัวเพราะกลัวจะทำมันพังเสียก่อนที่เธอจะได้ใช้มัน

เพียงเสี้ยววินาทีที่เดินผ่านกันก็ว่าได้อาจจะเป็นการเดินผ่านผิวเผินที่ไม่มีใครคิดว่ามันจะมีอะไรทั้งนั้นกลับแอบแฝงอะไรบางอย่างไว้เหมือนโชคชะตาลิขิต เมื่อวาเนสส่าเดินมาถึงร้ายหม้อปรุงยาเธอก็เดินเข้าไปในร้านพร้อมทั้งมองหาพ่อแม่ของตน ก่อนจะรีบเดินไปหาเมื่อพบเจอทั้งสองและยื่นกล่องไม่กายสิทธิ์ให้กับแม่ของเธอ

"ได้แล้วสินะเด็กดี แม่ขอดูหน่อยนะ"

ผู้เป็นแม่รับกล่องที่ลูกสาวยื่นให้และลูบหัวอย่างเอ็นดูถึงแม้เด็กสาวจะไม่ตอบอะไรแต่เธอก็พยักหน้าตอบกลับแทน ผู้เป็นแม่เห็นดังนั้นจึงค่อยๆเปิดกล่องไม้กายสิทธิ์ที่มีลวดลายที่งดงามประดับอยู่ ก่อนที่เธอจะตาโตและเรียกผู้เป็นสามีที่ยืนเลือกหม้ออยู่ใกล้ๆให้มาดู

"หืม...นี่เป็นไม้บีชนี่ ลูกของเราหน่ะฉลาดหน้าดูเชียวล่ะค่ะคุณ"

"นั่นสินะผมก็เห็นด้วย ว่าลูกของเราต้องฉลาดเหมือนพี่ๆของเธอแน่นอนอยู่แล้ว"

ผู้เป็นพ่อไม่พูดเปล่าเขายกมือหนามาลูบหัวลูกสาวของตนเบาๆด้วยท่าทางยิ้มแย้มอย่างอบอุ่นจนเห็นได้ชัด และนั่นเป็นรอยยิ้มที่เด็กสาวชอบมากที่สุดเพราะปกติทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าพ่อของเธอเป็นภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีความรู้สึกแต่อย่างใด แต่แท้จริงแล้วพ่อของเธอกลับเป็นคนที่อบอุ่นเป็นอย่างมากและเป็นพ่อที่ดีที่ดูและคอยนำครอบครัวให้ดียิ่งขึ้น

ก่อนที่ที้งสามคนพ่อ แม่ ลูกจะพากันจับจ่ายซื้ออุปกรณ์การเรียนจนตกเย็นแล้วจึงเดินทางกลับที่พัก ซึ่งบ้านของพวกเขาเป็นคฤหาสน์เก่าหลังใหญ่ที่อยู่ในหมู่บ้านพ่อมดแม่มดแห่งหนึ่งและนี่เป็นอีกคืนที่พ่อและแม่มาส่งลูกสาวเข้านอนก่อนที่เธอจะต้องออกไปใช้ชีวิตที่ฮอกวอตต์เป็นเวลานานพวกเขาคงอดคิดถึงลูกสาวไม่ได้เป็นแน่ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องปล่อยให้เด็กสาวเข้านอนเพื่อพักผ่อนก่อนออกเดินทาง ดวงไฟจากโคมไฟเวทมนต์ถูกดับลงพร้อมกับใบหน้าที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาวที่ค่อยๆปิดลงสู่ห้วงนิทรา


















✨✨✨คุยกับไรท์✨✨✨

 สวัสดีคร่าทุกคนไรท์เองนะตอนอินโทรก็ไม่มีอะไรมากรอติดตามในตอนต่อไปได้นะคั อิอิ ไรท์จะรีบมาลงแต่ช่วงนี้อาจจะทยอยลงทีละนิดทีละหน่อยนะคะเนื่องจากใกล้สอบ???????? ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกของรีดเดอร์ทุกคนด้วยนะคร้าาาาา

เกล็ดเล็กน้อยนะออเจ้า

 ไม้บีช - เป็นไม้ที่ใช้ทำไม้กายสิทธิ์ที่เจ้าของที่คู่ควรจะเป็นคนที่มีจิตใจเอื้เฟื้อเผื่อแผ่ ไม่เห็นแก่ตัวและถ้าเป็นเด็กก็จะฉลาดเกินกว่าวัย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

7 ความคิดเห็น