[ Fic harry potter ] only you [ oc x malfoy ]

ตอนที่ 2 : [ EP : 1 ] starting point

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

-ณ ชานชาลาที่เก้าเศษสามส่วนสี่-


พ่อมดแม่มดมากมายพลุพล่านอยู่ในชานชาลาที่มักเกิ้ลไม่สามารถเข้ามาได้หรือมองเห็น เหล่าเด็กนักเรียนหลายชั้นปีแห่งฮอกวอตต์ต่างพากันมารวมตัวกันรอรถไฟในชานชาลา พร้อมๆกับกล่าวอำลาพ่อแม่ของตนเอง และวาเนสส่่ก็คือหนึ่งในนั้น เด็กสาวผมทองตาฟ้าที่เป็กเอกลักษณ์โดดเด่นบ่งบอกถึงตัวเธอนี่คือปีแรกแห่งการเข้าเรียนในฮอกวอตต์และนั่นทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงเธออยู่นิดหน่อย


"เอ้า!รถจะออกแล้วนะ!!!"


เสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่สถานีรถไฟตะโกนขึ้นเพื่อเร่งให้เด็กๆขึ้นรถให้ไวขึ้น วาเนสส่าจึงกอดกับพ่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายหลังจากที่พวกเขายืนอำลากันอยู่นาน เวลาแห่งการจากลาก็มาถึงแล้ว


"หนูไปก่อนนะคะ"


"ดูแลตัวเองด้วยนะลูก"


ชายและหญิงวัยกลางคนกุมมือเล็กของเด็กสาวไว้ด้วยความรักสุดหัวใจดวงตาสื่อถึงความเป็นหาวงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เด็กสาวจะเดินขึ้นรถไปและหันกลับมามองภาพของผู้เป็นพ่อและแม่ที่ยืนกอดกันมองมายังเธอ รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าของเด็กสาวก่อนที่รถจะแล่นออกจากชานชาลาไป ผ่านไปสักครู่แล้วที่วาเนสส่าเดินหาห้องว่างเพื่อที่จะนั่งแต่ไม่มีห้องในที่ว่างเลย


เพียงไม่นานวาเนสส่าก็เจอห้องๆหนึ่งที่ดูเหมือนจะยังพอมีที่ว่างให้เธออยู่ ภายในห้องมีเพียงเด็กชายสองคนกับขนมกองโตที่ถูกแกะจนเกือบจะหมดแล้วแต่วาเนสส่าก็เลือกที่จะเปิดประตูเข้าไปนั่งด้วยทั้งสองคน


"ขอนั่งด้วยได้รึเปล่า?"


วาเนสส่าเอ่ยถามเด็กชายทั้งสองที่ดูเหมือนตอนนี้ขนมจะเต็มปากของพวกเขาอยู่ จึงทำให้พวกเขาได้แต่พยักหน้าตอบเธอนั่นทำให้เธอแทรกตัวเขามานั่งฝั่งตรงข้ามกับเด็กกนุ่มผมดำหยุ่งเหยิงนิดหน่อยกับแว่นตาที่ดูเหมือนมันจะถูดใช้งานมาอย่างนัก


"เฮ้ เธอชื่ออะไรงั้นเหรอฉันรอน วีสลีย์ ส่วนนี่แฮรี่ แฮรี่ พอตเตอร์"


คำพูดของรอนทำให้วาเนสส่าตาโตนิดๆถึงแม้ตระกูลของเธอเองจะใหญ่โตและพอจะรู้จักคนใหญ่คนโตอยู่แต่เธอไม่คิดว่าเธอจะได้เจอเขาคนนี้ แฮรี่ พอตเตอร์เด็กชายผู้รอดชีวิตและทำให้ 'คนที่คุณก็รู้ว่าใครหมดอำนาจโดยสิ้นเชิง


"ฉันวาเนสส่า โซเวโล่ ยินดีที่ได้รู้จักรอน แฮรี่"


ไม่ต่างกันรอนเองก็ทำตาโตเป็นวาวพร้อมกับขนมในปากที่เขายัดเข้าไปจนแก้มที่มีกระของเขานั้นมันพองเหมือนลูกโป่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆกลืนขนมลงคออย่างยากเย็นเพื่อที่จะพูด


"โซเวโล่ตระกูลเก่าแก่นั่นหน่ะเหรอ ร้ายกาจ"


วาเนสส่าไม่ได้ตอบกลับอะไรเธอเพียงยิ้มตอบรอนไปแต่ไม่รู้ว่าเธอตาฟาดหรืออะไรแต่ดูเหมือนแก้มของรอนมันแดงจางๆถึงจะเห็นได้ไม่ชัดแต่คนผิวขาวแบยรอนมันจึงทำให้พอเห็นอยู่บ้าง


'จี๊ดๆ'


เสียงของอะไรบางอย่างที่ดังมาจากบนตักรอนทำให้พวกเขาก้มมองดูก็พบว่ามันเป็นหนูอ้วนๆตัวหนึ่งที่มีคนสีน้ำตาลปุกปุยกำลังมุดกล่องขนมของรอนอยู่


"มันคือสแคปเปอร์ น่าสมเพชเนอะว่ามะ?"


"แค่นิดหน่อยเอง"


รอนเอ่ยตัดพ้อเรื่องหนูของตนเองที่ดูเหมือนจะเป็นสัตว์เลี้ยงประจำตัวของเขา แฮรี่จึงได้แค่พูดปลอบใจเล็กน้อยอย่างเห็นใจรอน


"เฟรชกับจอร์ชสอนฉันคาถาเสกให้สแคปเปอร์เป็นสีเหลืองด้วยสนใจไหม?"


รอนเอ่ยถามแฮรี่และวาเนสส่าและมองหน้าทั้งสองคนก่อนจะใช้มือข้างหนึ้งช้อนตัวสแคปเปอร์ขึ้นมาให้เห็นชัดๆ


"ก็ดีน่า/เอาสิ"


แฮรี่และวาเนสส่าเอ่ยพร้อมกันแต่จู่ๆประตูของห้องก็ถูกเปิดอีกครั้งโดยเด็กสาวในชุดนักเรียนฮอกวอตต์ที่เป็นระเบียบเนี้ยบและเธอก็ใส่เสื้อคลุมเรียบร้อยเหมือนกับว่าเธอจะตื่นเต้นจนต้องแต่งตัวคอยเวลาที่จะถึงฮอกวอตต์


"มีใครเห็นคางคกบ้างไหม คนที่ชื่อเนวิลทำหายหน่ะ"


"ไม่เห็นนะ"


ทั้งสามหันไปมองผู้มาเยือนใหม่และกระพริบตาปริบๆก่อนที่รอนจะเป็นคนตอบไปโดยที่ในมือของเขาถือไม้กายสิทธิ์เก่าๆอันหนึ่งไว้อยู่และชี้ไปทางสแคปเปอร์หนูของเขา


"อุ้ย!กำลังร่ายเวทมนต์อยู่เหรอไหนขอดูสิ้?"


เด็กสาวที่เห็นรอนค้างอยู่ในท่าเตรียมร่ายคาถาก็ขอยืนมองดูอีกคนด้วยสายตาที่ดูเหมือมว่าคาถานั่นหน้าสนใจดี


"แสงแดด ดอกเดซี่และเนยสุกสีลองเลืองเปลี่ยนหนูหน้าเซ่อตัวนี้ให้เป็นสีเหลือง!"


รอนร่ายคาถาที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คาถาสักเท่าไหร่ใส่สแคปเปอร์จนกล่องบนหัวของมันหลุดไป แต่ขนของสแคปเปอร์ก็ยังคงเป็นสีน้ำตาลเหมือนเดิมเจ้าหนูหน้าเซ่อที่ไม่รับรู้อะไรก็ยังคงแทะกินขนมในอุ้งมือของมันต่อไป


"แน่ใจเหรอว่าท่องคาถาถูกไม่เห็นเข้าท่าเลยจริงไหม ฉันเคยลองเสกคาถาง่ายๆสองสามบทและมันก็ได้ผล"


เฮอร์ไมโอนี่พูดเยินยอตัวเองจนรอน แฮรี่และวาเนสส่าหันไปมองหน้ากันและยักไหล่แบบไม่รู้อะไร ส่วนวาเนสส่าก็นั่งมองเฮอร์ไมโอนี่ที่ดูเหมือนเธอกำลังหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม


"ยกตัวอย่างเช่น......เออร์คูลัส ปิแคโรว์"


เฮอร์ไมโอนี่ที่หยิบไม้กานสิทธิ์ออกมาก่อนจะเธอจะเดินมานั่งข้างวาเนสส่า ก่อนที่ตะชี้ไม้กายสิทธิ์ไปทางแฮรี่ตรงหน้าของเขาก่อนที่เธอจะร่ายคาถาบางอย่างและจู่ๆแว่นที่แฮรี่ใส่ที่มีสภาพแตกเป็นรอยต่อ กลับพลันหายกลายเป็นปกติอย่างน่าอัศจรรย์


"ยังดีกว่าใช่มั้ยล่ะ....อุ้ย!ตายจริงเธอคือแฮรี่ พอตเตอร์งั้นเหรอ ฉันเฮอร์ไมโอนี่ แล้วเธอล่ะ?"


เฮอร์ไมโอนี่เบิกตากว้างเมื่อแฮรี่ถอดแว่นออกจนแผลเป็นที่เอาผมปิดมันเปิดออกให้เห็นแผลเป็นรูปสายฟ้า ก่อนที่เธอจะแนะนำตัวเองพร้อมกับไม่ลืมที่จะหันไปถามรอนกับวาเนสส่า


"ฉันรอน วีสลีย์"


"ฉันวาเนสส่า โซเวโล่..."


"ยินดี...อ๋อ พสกเธอควรเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วนะเรากำลังจะถึงในไม่ช้าแล้วก็....วาเนสส่าฉันหวังว่าเราจะได้แลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องคาถาด้วยกันนะ"


เฮอร์ไมโอนี่พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปแต่จู่ๆเธอก็หันกลับมาพูดกับรอนอีกครั้งหนึ่ง


"อ้อ รอนจมูกเธอเปื้อนอยู่นะตรงนี้หน่ะ"


และแล้วเฮอร์ไมโอนี่ก็เดินจากไปปล่อยให้รอนพยายามเช็ดจมูกของเขาให้ออกแต่ดูเหมือนมันจะเช็ดไม่ออก ทั้งสามคนจึงหันหน้ามามองกันและกันอีกครั้ง


"ฉันว่าเราคสรรีบไปเปลี่ยนตามที่เธอบอกนะแล้วไปเจอกันตอนที่รถจอดก็แล้วกัน"


"โอเค/ได้สิ"


รอนและแฮรี่ตอบตกลงก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะแยกกับวาเนสส่าไปเพราะวาเนสส่าเป็นผู้หญิงจึงแยกออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงคนเดียว จนเมื่อรถจอดถึงชานชาลาที่หมาย


"ดีมากปีหนึ่งมาเลยๆไม่ต้องเขิน มาเลยๆ!"


เสียงตะโกนของชายร่างท้วมคนหนึ่งที่มีเคราและผมค่อนข้างจะยาวเป็นอย่างมาถือโคมไฟอันหนึ่งมาพร้อมกับกวักมือเรียกพวกปีหนึ่งให้มารวมตัวตรงหน้าเขา ซึ่งวาเนสส่าที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบก็เดินลงมาจากรถแต่เหมือนจะบังเอิญพอดีเธอก็เจอเข้ากับรอนและแฮรี่


"รอน แฮรี่"


เธอวิ่งไปหาพวกเขาที่ในตอนนี้ทั้งสามต่างใส่ชุดของนักเรียนฮอกวอตต์อย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว


"เฮ้ ไงจะว่าไปพวกนายคิดว่าพวกเราแล่นเรือไปจนถึงฮอกวอตต์รึเปล่า"


รอนพูดออกมาด้วยสีหน้ากังวลใจเพราะเขาไม่ค่อยมั่นใจว่าตนเองจะสามารถนั่งเรือนั่นไปจนถึงฮอกวอตต์ได้อย่างปลอดภัยแน่ๆ


"ทำไมล่ะ"


แฮรี่เอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะปกติตอนที่เขาอยู่กับพวกป้าเพททูเนียและลุงเวอนอลและดัชลีก็จี่เรือได้ตามปกติ


"ก็เพราะว่าเรือพวกนี้นั่งยากมากหน่ะสิ ปีก่อนยังมีคนจมเรือนะ"


วาเนสส่าตอบทันทีเพราะเธอเองก็เคยได้ยินข่าวลือนี้มาบ้างแต่จะให้พูดจริงๆคือพี่ชายและพี่สาวของเธอมาบ่นให้ฟังมากกว่า ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเข้ามาในฮอกวอตต์ตอนแรกๆ


ก่อนที่พวกเขาเดินไปรวมตัวที่หน้าแฮกริดโดยแน่นอนว่าแฮรี่คือคนที่คุ้นเคยกับแฮกริดที่สุด แต่กับรอนแฮกริดนั้นดูตัวใหญ่เป็นอย่างมาก


"อู้วววหูววววว!"


"สวัสดีแฮรี่"


"สวัสดีแฮกริด"


แฮรี่และแฮกริดต่างทักทายกันอย่างคุ้นเคย ก่อนที่แฮกริดจะหันไปมองพวกนักเรียนคนอื่นๆที่กำลังทยอยลงมาจากรถ


"เอาล่ะไปลงเรือมาทางนี้!"


แฮกริดไม่พูดอะไรมากเขาเดินนำพวกนักเรียนชั้นปีหนึ่งไปยังท่าเรือ โดยมีแฮรี่และวาเนสส่าที่คอยปลอบรอนว่าเรือมันไม่มีทางล่มแน่นอนแต่พอเห็นสภาพเรือวาเนสส่ากับแฮรี่ก็อยากจะเปลี่ยนคำพูดที่พูดไปเมื่อกี้ทันที


เมื่อถึงเรือทุกคนต่างเลือกเรือที่ต้องการจะขึ้นแน่นอนว่ารอน แฮรี่และวาเนสส่าเลือกที่จะนั่งเรือรำเดียวกัน เรือทั้งหมดทุกลำมีเพียงโคมไฟอันน้อยนิดที่ส่องแสงก่อนที่เรือจะแล่นออกไปเพื่อไปยังฮอกวอตต์


"ว้าววว!แฮรี่ วาเนสส่าดูนั่นสิ"


รอนที่ดูตื่นตาตื่นใจไม่แพ้คนอื่นๆสะกิดเรียกแฮรี่และวาเนสส่าจนเรือโยกไปมาก่อนที่เขาจะหยุดการกระทำนั้น เพราะเขาไม่อยากที่จะเปียกตั้งแต่วันแรกที่จัต้องเข้าฮอกวอตต์


วาเนสส่ามองดูโรงเรียนที่เธอกำลังจะได้เข้าไปเรียนฮอกวอตต์โรงเรียนชื่อดังของโลกพ่อมดแม่มด เธอเองก็อึ้งอยู่เหมือนกันกับความอลังการในงานเปิดภาคเรียนในครี้งแรกในภาคเรียนนี้


























✨✨✨คุยกับไรท์✨✨✨

 ไรท์มาแล้วจ้ามาอัพลงแล้วนะตอนนี้จะเป็นแค่การเจอเพื่อนใหม่ของวาเนสส่าแต่ตอนหน้านี่เจอคนที่ไม่น่าจะเจอแน่นอนจร้าาาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

7 ความคิดเห็น