[ Fic harry potter ] only you [ oc x malfoy ]

ตอนที่ 4 : [ EP : 3 ] First session (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    15 ม.ค. 62


เมื่อผีตนนั้นพูดจบผีตนอื่นๆก็ลอยออกมาจากกำแพงทำเอาพวกวาเนสส่าและนักเรียนปีอื่นๆเบิกตาโตด้วยความตกใจก็พอเข้าใจว่าเป็นผีประจำบ้าน และพวกเขาไม่สามารถแตะตัวพ่อมดแม่มดอย่างพวกเขาได้ วาเนสส่าหันมองรอบห้องโถงที่ตอนนี้เต็มไปด้วนผีหลายตนที่ทั้งลอยและเดิน

"สวัสดีเซ่อนิโคลัสหน้าร้อนนี้ดีมั้ย"

เพอร์ซี่รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยทักเว่อนิคโคลัสผีประจำบ้านขึ้นมานั่นทำให้วาเนสส่าตาโต เพราะเธอก็เคยได้ยินเรื่องของเซ่อนิโคลัสมาจากพี่ชายของเธฮที่เคนเรียนอยู่ที่นี่และอยู่บ้านกริฟฟินดอร์มาบ้าง

"ผิดหวังอีกครั้งหนึ่งคำขอร้องเข้ากลุ่มผีหัวขาดของฉันถูกปฏิเสธ"

พูดจบเซ่อนิโคลัสก็ลอยออกจากโต๊ะไปเหมือนกำลังจะไปที่ไหนสักที่ แต่เขาก็ต้องชะงักลงเมื่อถูกเรียก

"ฉัน/ผมรู็จักคุณ"

วาเนสส่าและรอนเผลอเรียกเซ่อนิโคลัสพร้อมกันแต่วาเนสส่าก็ผายมือให้รอนเป็นผู้พูดก่อนจะดีกว่า

"เธอรู้จักเขาเหรอ?"

เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถามเมื่อเห็นวาเนสส่าพูดดังนั้น ก่อนที่วาเนสส่าจะหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่และเริ่มเล่าเรื่องราวขึ้น

"พี่ชายของฉันเล่าให้ฟังมาหน่ะ เขาชื่อเซ่อนิโคลัสแต่บางคนก็เรียกเขาว่านิคหัวเกือบขาด"

นั่นทำให้เฮอร์ไมโอนี่คิ้วขมวดในขณะที่วาเนสส่ากำลังตักอาหารเข้าปากของตนเองอยู่ ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะตัดสินใจถามต่อเพราะอยากจะรู้ว่าทำไมถึงต้องเรียกว่านิคหัวเกือบขาด

"แล้วทำไมต้องหัวเกือบขาดด้วยล่ะ'

เมื่อได้ยินดังนั้นวาเนสส่าก็เอามือเท้าคางเกลือกตามองบนและเริ่มเล่าเรื่องราวของเซ่อนิโคลัส

"ก็เพราะตอนที่เขาตายหน่ะสิ โดนตัดคอแต่มันแค่เกือบขาดทำให้เขากลายเป็นผีที่ไม่มีสมาคมไหนต้อนรับหน่ะสิ"

พูดจบวาเนสส่าก็หันไปมองรอนที่ยังคุยกับเซ่อนิโคลัสอยู่ก่อนที่เธอจะทานอาหารต่อเงียบๆ หลังจากงานเลี้ยงฉลองเปิดเทอมเสร็จสิ้นเหล่ารุ่นพี่บางคนจึงเดินนำทางเด็กปีหนึ่งไปยังหาพักของแต่ละบ้าน เด็กปีหนึ่งทุกคนต่างพากันตาโตเมื่อพวกเขาเห็นบรรไดจำนวนมาก 

"นี่คือทางลัดไปหอที่เร็วที่สุด แต่ระวังนะเพราะบันไดมันเปลี่ยนแปลงตลอด"

บันไดทุกตัวต่างพากันเปลี่ยนทิศทางไปมาจนอาจจะทำให้นักเรียนปีหนึ่งอย่างพวกเขาสับสนทางได้ง่ายเลยทีเดียว ก่อนที่รุ่นพี่ที่มานำทางพวกจะเล่งให้พวกเขาเดินตาม

"เฮ้เดินตามฉันมาเร็วๆ"

"เฮ้ พวกนายว่าคนในรูปเป็นใครกัน?"

รอนเอ่ยถามวาเนสส่าและแฮรี่ขึ้นมาหลังจากที่พวกเขาเดินผ่านรูปภาพของบุคคลต่างๆที่กำลังเคลื่อนที่อยู่ภายในกรอบรูปภาพอันใหญ่นั้น

"ฉันไม่แน่ใจแต่พวกเขาน่าสนใจดีนะนายว่าไหมแฮรี่?"

วาเนสส่าหันไปถามแฮรี่ที่เธอเห็นว่าเขาเงียบไปอยู่นานนั่นทำให้แฮรี่สะดุ้งตกใจนิดๆที่จู่ๆก็ถูกเรียก  ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้วาเนสส่าและตอบ

"นั่นสินะแต่ฉันอยากจะเห็นหอพักของพวกเรามากกว่านะ"

"นั่นสิจะกว้างขนาดไหนกัน...."

และแล้วพวกเขาก็เดินมาถึงรูปภาพรูปหนึ่งของผู้หญิงที่ดูอ้วนท้วม ในมือเธอมีแก้วน้ำถืออยู่


รอน แฮรี่และวาเนสส่ากำลังลองคิดเสี่ยงทายกันว่ารหัสเข้าบ้านจะเป็นอะไรกัน ตอนนี้พวกเขาตื่นเต้นจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว


"รหัสผ่าน"


"คาพุสดาคูนิส"


เมื่อเพอร์ซี่พูดจบหญิงสาวในรูปก็ผายมืเหมือนจะบอกว่าเข้าไปได้หลังจากนั้นรูปภาพก็ถูกเปิดออกให้เห็นห้องที่แอบซ่อนอยู่ภายใน


"ว้าววววว"


รอนอุธานออกมาพร้อมกับตาโต วาเนสส่าก็ตื่นเต้นเช่นกันแต่ไม่ได้ตาโตเหมือนแฮรี่และรอนที่ดูจะตื่นเต้นเกินหน้าเกินตาไปหน่อย


"ตามฉันมาทุกคนเร็วเข้า เร็วหน่อย"


เพอร์ซี่ออกคำสั่งก่อนที่เขาจะเดินนำเข้าไปภายในบ้านพักของกริฟฟินดอล์ภายในถูกตกแต่งด้วยสีแดงและทอง มีภาพวาดมากมายประดับกับโซฟาสีแดงที่วางอยู่ภายในห้อง


"เอาล่ะรวมกลุ่มกันตรงนี้........ยินดีต้อนรับสู้บ้านกริฟฟินดอล์"


วาเนสส่ามองดูสำรวจรอบๆห้องที่ถูกตกแต่งอย่างงดงามก่อนที่จะรอฟังว่าหอพักของฝ่ายหญิงไปทางไหนกันแน่ เพอร์ซี่ยืนด้วยท่าทางที่ดูทะมัดทะแมงและดูเป็นผู้นำมากขึ้น


"หอพักนักเรียนชายเดินลงไปแล้วเลี้ยวซ้าย นักเรียนหญิงเช่นกันทางด้านขวาทุกคนจะพบว่าของที่ทุกคนนำมาถูกยกมาให้แล้ว"


วาเนสส่าก็ยังคงยืนฟังเพอร์ซี่ที่ยืนอธิบายให้พวกเขาฟังรายลัเอียดภายในบ้านอย่างรอบคอบ


จนกระทั่งนักเรียนปีหนึ่งต่างแยกย้ายกันขึ้นหอเพื่อพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับการเรียนในวันพรุ่งนี้ แต่วาเนสส่ายังนอนไม่หลับตอนนี้เธอกำลังมองออกนอกหน้าต่างตรงหัวเตียงนอน


ข้างนอกมีแต่ความมืดมิดวาเนสส่าเหม่อลอยอยู่อย่างนี้นสักพักจนรู้สึกได้เหมือนว่าใครกำลังสะกิดเธออยู่


"เธอยังไม่นอนเหรอ?"


นั่นคือเฮอร์ไมโอนี่ดูเหมือนว่าเธอก็คงจะนอนไม่หลับเช่นกันเหมือนวาเนสส่า 


"อืม ฉันนอนไม่หลับนั่งก่อนสิ"


วาเนสส่าเขยิบให้เธอเฮอร์ไมโอนี่ได้ขึ้นมานั่งบนเตียงของเธอด้วย ทั้งสองนั่งมองท้องฟ้าข้างนอกอยู่เป็นเวลานานความเงียบเข้าปกคลุม


"เธอคิดว่าพรุ่งนี้พวกเราจะได้เรียนรู้อะไรบ้าง?"


วาเนสส่าเอ่ยถามเฮอร์ไมโอนี่เพราะวันพรุ่งนี้ช่างน่าตื่นเต้นจนเธอไม่สามารถนอนหลับได้เลย ดวงตาเรียวสีฟ้ายังคงจ้องมองไปภายนอกหน้าต่างอย่างไม่มีจุดหมาย


"นั่นสินะ..."


จนสุดท้ายพวกเธอก็แยกย้ายกันไปนอนเพราะไม่งั้นพรุ่งนี้พวกเธอตายแน่ๆ แถมคาบแรกคือคาบของศาตราจารย์มักกอลนากัล


-เช้าวันถัดมา-


นักเรียนปีหนึ่งทุกคนกำลังเข้าเรียนคาบแรกของวันแน่นอนว่าวาเนสส่าและเฮอร์ไมโอนี่นั่งด้วยกัน ภายในห้องไร้ซึ่งวี่แววของศาตราจสงารย์มักกอลนากัลมีก็เพียงแต่แมวตัวหนึ่งบนโต๊ะ


วาเนสส่ากำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจอ่านหนังสือเล่มใหญ่ จนกระทั่งเสียงของประตูเปิดขึ้นพร้อมกับรอนและแฮรี่ที่วิ่งเข้ามาหน้าตื่น


"เธอคิดว่าพวกเขาจะรู้ตัวมั้ย"


เฮอร์ไมโอนี่กระซิบกระซาบกับวาเนสส่าขนาดที่ดูเหมือนว่ารอนกับแฮรี่กำลังโล่งใจว่าพวกเขารอดพ้นจากศาตราจารย์มักกอลนากัล



แต่พวกเขาจะรู้ไหมว่าหล่อนก็อยู่ในห้องนี้เช่นกัน วาเนสส่าและเฮอร์ไมโอนี่จึงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือและไม่บอกอะไรแฮรี่กับรอน


จนาุดท้ายศาตราจารย์มักกอลนากัลก็เผยร่างจริงออกมาและเดินไปต่อว่าแฮรี่กับรอนซึ่งวาเนสส่าไม่รู้ว่าเธอจะสงสารหรือขำพวกเขาดีที่หลงทางเข้าห้องเรียนตั้งแต่เช้าอย่างนี้


สุดท้ายคาบการแปลงร่างของศาตราจารย์มักกอลนากัลก็จบไปและเข้าสู้คาบปลุงยาของศาตราจารย์ทีวาเนสส่าคิดว่าเขาช่างเป็นคนที่ดูอันตรายสุดๆ นั่นคืออาจารย์สเนปที่แสนจะเย็นชา เขาช่างดูเป็นคนที่น่ากลัวทีเดียวเลยล่ะสำหรับวาเนสส่า


ตอนนี้นักเรียนชั้นปีหนึ่งต่างพากันนั่งรอคอยศาตราจารย์สเนปมาเข้าสอนวาเนสส่ากับเฮอร์ไมโอนี่จึงชวนกันคุยเรื่องการปรุงยาต่าง วัตถุดิบบ้างอะไรบ้างไปทั่ว


'ฟุ่บ!'


และแล้วที่นั่งข้างๆของวาเนสส่าก็เหมือนจะมีใครมานั่งแล้วนั่นจึงทำให้เธออยากจะทักทายแต่เพียงหันไปมองด้วยหางตาและเห็นว่าเป็นมัลฟอย เธอจึงนั่งคุยกบเฮอร์ไมโอนี่ต่อและดูเหมือนคนที่นั่งข้างๆจะไม่ค่อยสบอารมณ์นักแต่เขาก็พยายามใจเย็น


'ปั่ง!'


ไม่นานเสียงของประตูที่ถูกเปิดอย่างรุนแรงที่ดังขึ้นก็ทำให้ทุกคนหันไปมองก็พบว่าเป็นศาตราจารย์สเนปที่เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบและดูเหมือนเขาจะอารมณ์เสียยิ่งกว่ามัลฟอยเสียอีก นั่นทำให้วาเนสส่าและเฮอร์ไมโอนี่เงียบลงทันที


"จะไม่มีการถือไม้กายสิทธิ์หรือร่ายเวทมนต์ในชั้นนี้"


ทุกอย่างเงียบลงทันทีที่ศาตราจารย์สเนปพูดจบวาเนสส่านั่งนิ่งและตั้งใจฟังไม่ต่างจากทุกคน สายตามองไปยังสเนปว่าเขากำลังจะอธิบายอะไรต่ออีก แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะเงียบไปซักพักสายตามองมาทางมัลฟอยที่มีแกรปกับกอล์ยนั่งข้างวาเนสส่าเองก็เห็นมันก่อนที่สเนปจะเริ่มพูดต่อ



"เช่นนั้น.......ฉันจึงไม่หวังว่าพวกเธอทั้งหลายจะปลื้มปริ่มวิทยาศาสตร์กับศิลปะในการปรุงยานี้  ถึงอย่างไรถ้าพวกเธอไม่ใช่พวกสมองนิ่มแบบที่ฉันเคยเจอมาก่อน......"



เขาเว้นวรรคจังหวะในการพูดก่อนจะใช้มือทั้งสองยกขึ้นมาดึงเวื้อคลุมตัวและเปลี่ยนเป็นกอดอกตัวเองก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ



"....ฉันก็สามารถสอนให้พวกเธอสะดดจิตใจควบคุมความรู้สึกรับรู้ ฉันจะสอนให้พวกเธอดื่มดำกับความรุ่งโรจน์หรือแม้แต่สะกัดความตายได้....แต่ก็มีพวกเธอบางคนที่เข้ามาที่ฮอกวอตต์นี้ด้วยความสามารถเต็มเปี่ยมจนรู้สึกมั่นใจพอที่จะไม่สนใจการศึกษา"


วาเนสส่าเห็นสายตาของสเนปที่มองมาทางแฮรี่ที่ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวอะไรเลยทำให้วาเนสส่าต้องสะกิดแขนเฮอร์ไมโอนี่ให้ไปสะกิดเรียกแฮรี่ที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนสมุดเล่มใหม่อย่างเพลิดเพลินอยู่


ให้ตายสิเธออยากจะบอกว่าตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากในขณะมัลฟลอยยังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างเธอ และนี่นทำให้วาเนสส่าดูออกว่าเขากำลังชอบอกชอบใจที่เห็นศาตราจารย์สเนปต่อว่าแฮรี่ ซึ่งเกือบทั้งคาบนั้นวาเนสส่าจึงแทบจะไม่ยอมคุยกับมัลฟลอยเลย แม้ว่าเขาจะพยายามทำอะไรที่มันเรียกร้องเธอ



-พักเที่ยง-


"ดวงตากระต่ายกับเสียงพิณเปลี่ยนน้ำแก้วนี้ให้กลายเป็นเหล้า....."



"เขาตั้งใจจะทำอะไรน่ะ?"


วาเนสส่าเห็นมาสักพักแบ้วที่เพื่อนร่วมบ้านและชั้นปีของเธอพยายามจะเสกคาถาอะไรบางอย่างที่เธอไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิดเดียว


"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"


ถึงแม้จะถามเฮอร์ไมโอนี่เธอก็ไม่ได้คำตอบเช่นกัน แต่แล้วจู่ๆรอนก็พูดแทรกขึ้นมา



"แต่ฉันรู้นะ......"


รอนเว้นวรรคคำพฟุดด่อนจะกระแอ้มเบาและพูดต่อเพียงให้ได้ยินกันแค่สี่คนคือ วาเนสส่า เฮอร์ไมโอนี่ แฮรี่และรอนเท่านั้น



"เขาพยายามจะเปลี่ยนน้ำในแก้วนั่นให้กลายเป็นเหล้าน่ะสิ....แต่ครั้งก่อนเหมือนมันจะกลายเป็นชานะ"



ทั้งสี่ต่างพากันหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินดังนั้นก่อนจะมีเสียงอะไรบางอย่างที่ทำให้พวกเขาสะดุ้งโหยงเพราะความตกใจ


'บึ้ม!'



เสียงระเบิดของไม้คาถาที่ดูเหมือนจะเกินขีดจำกัดของมันทำให้ทุกคนพากันหัวเราะชอบใจที่เห็นอย่างนั้นซึ่งรวมถึงวาเนสส่าด้วยเช่นกัน



"เฮ้!นั่นนกฮูกไปรษณี!!!"


เสียงป่าวประกาศของใครบางคนทำให้ทุดคนเบนความสนใจไปทางจดหมาย และพัสดุที่ถูกส่งมาแทน



ซึ่งในกลุ่มของนกฮูกไปรษณีนั้นก็มีของวาเนสส่าเช่นกันนั่นทำให้เธอรีบหยิบกล่องมาดู



แต่แล้วเธอก็ชะงักมือและไม่แกะมันในที่สุดเพราะวาเนสส่าอยากจะเก็บไว้ดูหลังจากที่เธอกลับไปที่หอพักของกริฟฟินดอลมากกว่า



"เธอไม่แกะดูงั้นเหรอ?"


เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถามวาเนสส่าเมื่อเห็นไม่มีวี่แววที่วาเนสส่าจะเปิดกล่องออกดูและเธอก็ได้รับคำตอบโดยการส่ายหัวของวาเนสส่ากับรอยยิ้มบางๆ


"อ้าว!พอตเตอร์นายไม่ได้ของงั้นเหรอน่าสงสารจังนะ"


เหมือนจะเป็นความซวยของวาเนสส่าภายในวันนี้ที่เธอต้องมาเจอพ่อหนุ่มผมบอลมัลฟลอยที่คอยมากัดมาแซะเพื่อนในกลุ่มของเธอทุกครั้งที่มีโอกาศ


นั่นทำให้วาเนสส่าตัดสินใจลุกขึ้นยืนและหันหน้าไปเผชิญกับมัลฟลอยโดยตรง


"มัลฟลอยฉันว่ามันใกล้เวลาเรียนแล้วของทางให้ฉันออกด้วยนะคะ"


วาเนสส่าส่งยิ้มที่เหมือนจะประชดประชันมัลฟลอยและนั่นดูเหมือนจะทำให้มัลฟลอยฉุดไปนิดๆ


และแล้ววาเนสส่าก็ชวนเฮอร์ไมโอนี่และรอนลุกออกจากโต๊ะไปเพื่อไปเรียนคาบถัดไปโดยปล่อยให้ใครบางคนมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นไปด้วยตาละห้อย


"แล้วเจอกัน....วาเนสส่า"



นั่นคือถ้อยคำสุดท้ายที่เอ่ยออกมาจากปากของเดรโก มัลฟลอยอย่างแผ่วเบาเกินกว่าที่ใครจะได้ยิน
















✨✨✨คุยกับไรท์✨✨✨

     สวัสดีค่ะะะ ห่างหายไปนานแต่ก็ขออภัยด้วยนะคะที่จู่ๆตัดฉับไปแต่ด้วยความกลัวว่าเดี๋ยวมันจะยาวเกินไปจึงขอตัดไปก่อนเนอะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #4 OyaPrapawuttikul (@OyaPrapawuttikul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:46
    รอนะคะะะ
    #4
    0
  2. #3 32157 (@32157) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:18

    มาต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    สนุกค่ะ
    #3
    0
  3. #2 Lyra_Selwyn (@Lyra_Selwyn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 18:50
    รอค่าาา
    #2
    0