[ Fic harry potter ] only you [ oc x malfoy ]

ตอนที่ 6 : [ EP : 5 ] first time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นกับข่าวลือใหม่ไปที่ไวยิ่งกว่านิมบัส2000ในขณะที่ความเร็วเต็มที่ซะอีก ทุกคนภายในต่างพากันพูดคุยถึงเรื่องของแฮรี่ที่เขาได้เป็น 'ซีกเกอร์' ตำแหน่งของผู้เล่นควิดดิชโดยที่ปกติจะไม่มีปีหนึ่งเข้าร่วมการแข่งนี้แต่เพราะเมื่อวานนี้ที่แฮรี่ถูกเรียกตัวไปโดยศาสตราจารย์มักกอลนากัลเขาก็ได้ลงร่วมแข่งควิดดิชในปีนี้


ร่างบางของวาเนสส่าที่เดินคู่กับเฮอร์ไมโอนี่มาต่างพากันคุยเรื่องนี้อย่างดีอกดีใจแทนแฮรี่เป็นอย่างมาก และไม่ใช่เพียงแค่เธอสองคนเพราะคนอื่นๆต่างพากันคุยเรื่องนี้ให้ทั่วไปทั้งโรงเรียน และเมื่อทั้งสองเดินแล้วมาทางขวาก็ได้เจอกับแฮรี่พอดิบพอดั


"สวัสดีแฮรี่ดีใจด้วยนะที่ได้เล่นเป็นซีกเกอร์!"


เฮอร์ไมโอนี่ทักทายแฮรี่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มโดยไม่ต่างจากวาเนสส่าที่กำลังยิ้มให้แฮรี่และรอนอยู่เช่นกัน


"อื้อ ขอบคุณมากนะเฮอร์ไมโอ แต่ฉันกลัวว่าตัวเองจะทำอะไรโง่ๆขึ้นมา"


แฮรี่ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่ตอนนี้สีหน้าของเขาดูจะขึ้นสีหน่อยหน่อยคงเพราะถูกชมมานักต่อนักแล้วไม่คุ้นชินกับการถูกชมสักเท่าไหร่ วาเนสส่าที่เห็นอย่างนั้นก็รีบเอ่ยปากพูดต่อว่า


"นายไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่มันอยู่ในสายเลือด"


วาเนสส่าพูดปลอบใจแฮรี่แต่เหมือนนั่นจะทำให้เขารู้สึกมึนงงว่าเธอพูดอะไรก่อนที่วาเนสส่า เฮอร์ไมโอนี่จะยิ้มให้กันเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง ก่อนที่พวกเธฮจะพาแฮรี่และรอนมาที่ตู้จัดโชว์แสดงป้ายสลักชื่อของนักกีฬาควิดดิิขในโรงเรียนและหนึ่งในนั้นมีชื่อของ 'เจมส์ พอตเตอร์' ที่ถูกสลักไว้ในตำแหน่งซีกเกอร์เหมือนกับแฮรี่อยู่


"โห!แฮรี่นายไม่เคยบอกฉันเลยว่าพ่อนายก็เล่นเป็นซีกเกอร์"


"ฉันไม่รู้......."


แฮรี่ตอบรอนด้วยสีหน้ากึ่งดีใจและเสียใจปนกันไปนั่นทำให้วาเนสส่าสะกิดรอนให้รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันไม่น่าฟังสักเท่าไหร่ นั่นทำให้รอนรีบเอามือสองข้างปิดปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่พวกเขาทังสี่คนจะพากันเดินทางกลับไปยังหอกริฟฟินดอร์แต่แล้วจู่ๆ


"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?"


"บันไดสลับไง........"


และแล้วสักพักบันไดก็หยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่งซึ่งสำหรับเด็กปีหนึ่งอย่างพวกเขาก็ไม่รู้แน่ๆว่ามันคือห้องอะไร วาเนสส่าจึงได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมอยู่อย่างนั้น


"ไปทางนี้เถอะ"


"ก่อนที่บันไดจะเคลื่อนอีก"


แฮรี่และรอนต่างออกความเห็นซึ่งวาเนสส่ากับเฮอร์ไมโอนี่ก็ยอมทำตามเพราะะพวกเขาก็ไม่รู้ทางจริงๆถ้าหากมันเคลื่อนที่อีกจะทำยังไงล่ะ แล้วยิ่งถ้ามันบังเอิญสลับไปหอห้องอื่นพวกเขาก็แย่น่ะสิ แต่เมื่อเข้าไปในประตูบานนั้นภายในก็ตอบรับอย่างทันทีว่าพวกเธอไม่ควรจะเข้ามาที่นี่แม้แต่น้อย 


ทั้งใยแมงมุม กลิ่นอับและความมืดมันน่ากลัวยิ่งกว่าศาตราจารย์สเนปเสียอีก วาเนสส่าค่อยๆยกแขนทั้งสองขึ้นมาโอบกอดเขนทั้งสองของตัวเอง และมองดูรอบๆอย่างหวาดระแวง


"ใครคิดว่าเราไม่ควรเข้ามาที่นี่บ้าง" รอนเอ่ยถามด้วยความวิตกกังวลและกลัว


"ฉันคิดว่าเราไม่ควรมาที่นี่" วาเนสส่ารีบเสริมทันทีเพราะบรรยากาศรอบข้าง


"เราไม่ควรเขามาที่นี่!!!"


ขณะที่จู่ๆเฮอร์ไมโอนี่กำลังจะเอ่ยปากบ่นต่อก็มีแมวตัวหนึ่งกระโดเข้ามามันเป็นแมวที่พวกเธอคุ้ยเคยมันอย่างมากเพราะมันคือแมวของพรานโรงจอมโหดคนนั้น


"แมวของฟิวส์!"


"วิ่ง!!!!"


ในขณะทุกคนกำลังตกใจเฮอร์ไมโอนี่ก็บอกชื่อของเจ้าออกมาเรียบร้อยแล้วและไม่ต้องให้แฮรี่พูดอะไรมารกทุกคนก็รีบพากันวิ่งหนีทันทีเพราะถ้าฟิวส์มาเจอพวกเขาเข้าล่ะก็ พวกเขาต้องได้เจิงานใหญ่แน่ๆ ทั้งสี่คนพากันวิ่งมาจนถึงประตูบานหนึ่ง


"ไปซ่อนหลังประตูเร็ว"


แฮรี่รีบชี้ไปยังประตูบานหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดที่พวกเขาเห็นและจะสามารถหลบฟิวส์ได้แต่เมื่อแฮรี่พยายามจะเปิดประตูมันก็ดันล็อกอยู่ทุกคนต่างร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก


"มันล็อก!!!"


"ฉันเอง!อโลโฮโมร่า!!"


วาเนสส่าเดินมายืนแทนที่แฮรี่ก่อนที่เธอจะยกไม้กายสิทธิ์ของเธอขึ้นมาชี้ไปทางกลอนประตูที่ถูกล็อกไว้ก่อนจะค่อยๆร่ายเวทมนต์ให้ประตูบานนั้นเปิดออกมา ก่อนที่ประตูจะค่อยๆเปิดออกให้พวกเขาทั้งสี่ได้เข้าไปซ่อนตัวภายในนั้น ก่อนที่พวกเขาจะได้ยินเสียงของฟิวส์ดังมาแว่วๆทำให้ทุกคนต่างพร้อมใจกันเงียบ


"เขาไปแล้ว"


เฮอร์ไมโอนี่ที่เอาหูแนบประตูฟังดูเสียงฟิวส์ก็บอกกับทุกคนนั่นทำให้วาเนสส่ารู้สึกโล่งใจขึ้นมาที่เธอจะไม่โดนจับได้เสียก่อน


"เขาคิดว่าประตูมันล็อกเอาไว้"-รอน


"ประตูมันล็อกเอาไว้!"-เฮอร์ไมโอนี่


"เจอแบบนี้อีกแล้ว"-แฮรี่


"ไม่นะ..."-วาเนสว่า


วาเนสส่าจ้องมองภาพอันน่ากลัวตรงหน้ามันคือสุนัขตัวใหญ่สีดำและที่สำคัญมันมีสามหัวตอนนี้เธอรู้สึกชาวาบไปทั้งตัวเลยก็ว่าได้ เพราะไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ในโรงเรียน และที่สำคัญพวกมันค่อยๆตื่นขึ้นมาแล้วไม่ต้องรีรออะไรทั้งสี่คนต่างประสานเสียงกันกรีดร้องออกมา


"กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!"


ก่อนจะรีบวิ่งออกประตูและดันประตูให้ปิดลงให้ไวที่สุดก่อนที่จะโดนเจ้าสุนัขสามหัวนั่นขย้ำเอาเสียก่อนตอนนี้ทั้งสี่คนก็เดินมาถึงหอพักเรียบร้อยซึ่งวาเนสส่าก็เหนื่อยมากแล้วสำหรับวันนี้


"ถ้าไม่ว่าอะไรฉันขอตัวไปอาบน้ำนอนล่ะ"


วาเนสส่ารีบขอปลีกตัวออกก่อนจะได้ยินเสีบงทะเลาะกันของเฮอร์ไมโอนี่และรอนดังตามมาซึ่งเธอก็คิดไว้อยู่แล้วว่าัท้งสองจะต้องทะเลาะกันเมื่อเข้ามาในห้องอละรีบไปอาบในให้ไวที่สุดเพื่อที่เธอจะได้นอนและเลิกคิดถึงหน้าเจ้าสุนัขสามหัวนั่นสักที


และวันนี้เป็นวันหยุดที่นักเรียนทุกคนใฝ่ฝันมานานหลังจากที่ได้เจอกับบทเรียนมากมายมาแล้วแต่ัน่นก็ไม่ได้ทำให้วาเนสส่าหยุดที่จะมาหาตำราที่ห้องสมุดและเธอก็สังเกตุว่าหลายวันมานี้เธอไม่โดนมัลฟอยมาตามเธออีกแล้ว แต่เพียงแค่ก้าวออกจากห้องสมุดไปไม่กี่ก้าวตรงโถงทางเดิน


บุคคลที่เธอพึ่งคิดว่าจะไม่เจอแล้วก็มาปรากฏตัวอยู่ตตรงหน้าซึ่งนั่ก็ทำให้เธอหยุดกระทันหันสายตาทมั้งสองคู่มองประสานกันอย่างไม่รู้จะพูดอะไรนั่นทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเงียบไปหมด


"เอ่อ.....ไงมัลฟอย"


และสุดท้ายก็เป็นวาเนสส่าที่พูดเองเพราะเธอว่ามันเงียบจนเกินไปและเธอก็รู้สึกเหมือนจะขยับตัวไม่ได้แปลกๆ นั่นคงทำให้มัลฟอยประหลาดใจไม่น้อยเพราะเขาดูรลุกลี้ลุกลนเล็กน้อยกับการถูกทักก่อนแบบนี้


"อ.....อืม สวัสดีวาเนสส่า..."


แต่แล้วก็ยังคงจบลงที่บรรยากาศเดิมคือความเงียบทั้งสองยืนอ้ำอึ้งอยู่อย่างนั้นจนมีเสียงของใครบางคนเรียกทั้งสองให้หลุดจากพะวง ณ ที่ตรงนั้น


"มัลฟอย!!"


"ฉันกำลังไป!เอ่อ......ฉันขอตัวก่อนนะ"


และแล้วมัลฟอยก็วิ่งออกไปที่สนามลานกว้างนั่นทำให้วาเนสส่าถอนหายใจเบาๆพร้อมกับมองตามแผ่นหลังนั้นไปและเธอก็รีบเดินออกจากตรงนั้นไปทันที 


"หนึ่งในความสามารถขั้นพื้นฐานของพ่อมดแม่มดคือวิชาตัวเบาหรือมีฝีมือที่ทำให้วัตถุบินทุกคนมีขนนกรึเปล่า"


หลังจากผ่านวันหยุดมาวันนี้ก็เป็นวันที่นักเรียนที่ทุกคนต้องกลับมาเรียนซึ่งวาเนสส่าก็กำลังตั้งใจเรียนเป็นอย่างเหมือนเช่นเคย หลังจากได้ยินศาตราจารย์พูดอย่างนั้นเธอก็หยิบขนนกขึ้นมาเบาๆแล้ววางมันลงกลับที่เดิม


"ดี แล้วก็....อย่าลืมสะบัดข้อมือโบกนิดสะบัดหน่อยเหมือนที่เรียนมา"


"โบกนิดสะบัดหน่อย"


วาเนสส่าและทุกคนต่างหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาโบกไปมาตามที่ศาตราจารย์นั้นบอกแล้วก็จ้องมองไปที่ขนนกซึ่งมันยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเพราะยังไม่ได้ร่ายเวทมนต์ลงไปแม้แต่น้อย


"แล้วร่ายคาถา 'วิงกาเดียนเรวิโอซ่า'ลงมือได้แล้ว"


วาเนสส่าขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่เธอก็หยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาและร่ายคาถาตามที่ศาตราจารย์บอก


"วิงกาเดียนเรวิโอซ่า"


เธอพยายามพูดมันซ้ำเพื่อให้มันลอยแต่ก็ได้เพียงเล็กน้อยก่อนที่สายตาของวาเนสส่าจะเบนไปยังขนนกของเฮอร์ไมโอนี่ที่ลอยละลิ่วขึ้นไป


"เก่งมากคุณแกรนเจอร์----"


ก่อนที่จะมีเสียงเหมือนระเบิดดังขึ้นทำให้ทุกคนเปลี่ยนไปมองทางที่มาของต้นกำเนิดเสียง ดูเหมือนเพราะจะมีคนร่ายคาถาผิดทำให้มันระเบิดแทนซึ่งสภาพขนนกก็ไหม้เกรียมจนทำให้วาเนสส่าและคนอื่นๆอดขำกันไม่ได้ และตอนนี้เป็นเวลายามเย็นที่ทุกคนจะเอร็ดอร่อยกับอาหารบนโต๊ะแต่ไม่ใช่กับวาเนสส่า


"ทำไมเธอไม่ทานเลยล่ะวาเนสส่า"


แฮรี่ที่เห็นท่าทีของวาเนสส่าก็เอ่ยถามจึ้นเพราะไม่ใช่แค่ไม่ทานแต่เธอกลับทำหน้าเครียดคิ้วตกอีกด้วย


"เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้อยู่ที่ไหนน่ะสิ"


ปั๋ง!


ก่อนจะมีเสียงประเปิดออกดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องโถงทำให้ทุกคนในห้องโถงรีบหันไปมอง


"โทล...ในคุกชั้นใต้ดิน!!!"


















##คุยกับไรท์


คิดถึงกันมั้ยเอ่ยกลับมาแล้วน้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #6 0614534744 (@0614534744) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 01:40
    สนุกมาก รอนะคะ
    #6
    0