ปล่อยเวลาล่วงเลยไปอีกแล้ว

สุดท้ายก็ลืมจนได้ เวลาเป้นสิ่งที่เราทุกคนได้เท่ากันจิงๆแต่อยุ่ที่ว่าเราจะใช้เวลานั้นทำไอะไรเพื่อเกิดประโยชน์สูงสุด ฉันเป็นคนที่ชอบนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้ว อยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น ทั้งๆที่รุ้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่หลายครั้งก็พยายามนึกทีจะทำ ฉันเป้นเด้กขี้เกียจอันนี้ฉันยืนยัน นอนยันเลย แต่คนรอบข้างฉันมักจะพูดบ่อยๆว่าฉันขยัน ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ ทำงานให้เสร็จตามที่อาจารย์สั่ง ส่งงานให้ทัน ก็เท่านั้น แต่ไม่เคยไปหาความรุ้เพิ่มเติมเลย อย่างนี้หรอกที่จะเรียกว่าขยัน ทำเกินกว่าที่เค้าสั่ง ใช่ม้าาา ฉันพยายามแอคทีพตัวเองหลายรอบ แต่ก็ไม่เคยสำเร็จซักที ไม่ใช่เพราะว่าฉันเก่งหรอกนะ เพราะว่าฉันชอบพผลัดวันประกันพรุ่งมากกว่า แต่ที่ฉันรู้อีกอย่างก็คือ ฉันเป็นคนมีความฝันมาตั้งแต่เด็กฉันมีความทะเยอทะยานอยุ่ในตัวเอง ฉันสามารถเป็นได้หลายบุคลิกแล้วแต่สถานการณ์ แล้วแต่บุคคล ฉันสามารถดีได้แบบสุดๆ หรือร้ายได้แบบสุดๆเช่นกัน แล้วฉันจะมาพูดถึงตัวเองทำไมเนี่ย บลาๆๆ จะนอนละแต่ยังมันมืออยุ่เลย สาธุ ขอให้รุ้สึกอากเขียนแบบนีไปตลอดเหอะ เปิดเทอมคงมีเรื่องเขียนเยอะแน่เลย แต่ไม่รุ้จะลืมรึป่าว คิคิ

ปล.ถือซะว่าเป็นบันทึกของวันที่ 22 พ.ย.2554 ละกัน ฮ่าๆ