เรื่องเกิดเพราะอยากอยู่หอ

อืมมมม

 ประมาณเดือนมิถุนายนนี้

ฉันจะต้องไปย้ายไปอยู่หอพักหญิง

 ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต

การตัดสินใจในครั้งนี้

ฉันตัดสินใจเอง

พ่อบอกว่า ไม่ต้องอยู่หอก็ได้นี่

เหอะๆๆ มีหวังเหนื่อยตายพอดี

แต่

คือ ตอนนี้ฉันกลัวอ่ะ

กลัวการที่จะต้องไปอยู่กับคนอื่น

ไม่ใช่เพราะเรื่องการปรับตัวยากหรอกนะ

อันนั้นฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

อยู่กับทุกคนได้

อ่าาาาา

 ไม่รู้สินะ มันกังวลอ่ะ

การที่เราจะต้องไปอยู่กับใคร ที่ตอนนี้เราไม่รู้จักเค้า

เฮ้อออ

 ฟังๆๆไปแล้ว ทำให้นึกถึงการแต่งงานเลยอ่ะ

เหอะๆๆ คิดไปนั้น

555+

ถ้าฉันไปอยู่หอนะ

อย่างแรก

บ้านคงสงบขึ้น(มาก)

อิอิ

พ่อกับแม่คงนั่งกินข้าวแค่สองคน(เศร้า)

ตอนนี้รู้สึกว่ามันมีค่ามากอ่ะ เฮ้ออ

ห้องฉันคงรกน้อยลง

หนังสือ(ที่กำลังจะทับฉันตาย)มันคงเหงาแน่ๆ

ปรกติก็ไม่หยิบมาอ่านหรอก(พูดเพื่อ?)

ที่นอนแสนจะใหญ่มากมาย คงเหงาที่ไม่มีมานอนเกลือกกลิ้ง

เหมือนเด็กปัญญาอ่อน(นั้นมันเรื่องจริง)เหมือนแต่ก่อน

ต้นไม้ที่ฉันปลูกก็คงคิดถึงฉันแย่(รู้ได้ไง)

อ่าา มีต้นทับทิมต้นหนึ่ง ฉันเรียกว่า"น้องทับทิม"

ฉันมันจะพูดกับมันบ่อยๆว่า"โตเร็วๆนะค่ะ น้องทับทิม"

ใกล้ๆกันนั้น มีต้นว่านห่างจระเข้อยู่ต้นหนึ่ง(ไม่ซิ มีอีกต้นหนึ่ง มันเพิ่งโผล่หน้าตาออกมา)

ตอนนี้กำลังโตวันโตคืนเลยล่ะ

ถัดไปอีก ก็จะมีน้องหัวหอม(ขอบคุณอาจารย์จรัสศรีจริงๆ)

ต่อจากนั้นมีดอกไม้อีก จำไม่ได้ว่าชื่อว่าอะไร

ถึดไปอีกหน่อยเป็นถังขยะ (แล้่วพูดเพื่อ?)

ใช่ๆๆ ทุกวันฉันจะออกมาคุยกับพวกน้องหมาที่บ้าน

บ้านฉันมีน้องหมาทั้งซอยเลย

นี่คือสาเหตุว่าทำไมฉันถึงไม่ได้เลี้ยงน้องเหมียวสักที เฮ้อออ พูดแล้วเซ็ง

ได้ข่าว มีน้องหมาตัวหนึ่ง เพิ่งคลอดลูก

 แต่หน่วยข่าวกรองไม่ได้ให้ข้อมูลมาว่า จำนวนเท่าไหร่

และยังไม่สามารถหาแหล่งกลบดานได้ (ว่าไปนั้น)

ยังไงก็ยินดีด้วยนะจ้า ที่ได้สมาชิกใหม่(แล้วมันจะรู้มั้ยเนี่ย)

 อิอิ

พูดมาซะเยอะเลย

แต่ที่แน่ๆๆๆ

ฉันตื่นเต้นและกลัวกับการอยู่หอ

แต่ยิ่งไปกว่านั้น

ฉันตื่นเต้นกับการใช้ชีวิตเด็กมหาลัย

มากกว่า

อิอิ

"เด็กธรรมศาสตร์ครับผม"