ตอนที่ 4 : ติ่งแมวโชคดี [60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    23 ก.ค. 60


03_โชคดี

"นี่มันอะไรกัน...?"





“ไก่ได้แล้วจ้า^^

 

 

“ขอบคุณคร้าบบ วันนี้นูน่าไม่สบายเหรอฮะ”เด็กผู้ชายขาประจำของร้านนี้ถามฉันด้วยความเป็นห่วง

 

 

อาใช่ฉันยังไม่หายดีเลยค่ะ แต่ไม่อยากนอนเน่าอยู่ที่ห้องก็เลยมาทำงานแต่ต้องใส่แมสด้วยนะคะ กันลูกค้าจะติดและเชื้อโรคด้วย

 

 

“อืม มีไข้นิดหน่อยน่ะ กินไปๆจะได้โตๆ”ฉันขยี้หัวนุ่มเบาๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินออกมานั่งที่โต๊ะในครัวอย่างอ่อนแรง

 

 

ปกติฉันถึกจะตายไป เพราะไอ้ไข้บ้าๆนี่แหละทำให้ฉันเหนื่อยง่ายไปหมดเลย หงุดหงิดจังวุ้ย หายๆสักทีเซ่!

 

 

“ไหวมั้ยลูก กลับไปพักก่อนได้นะ”ป้ายองแจหยุดทอดไก่แล้วหันมาถาม

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูกลับไปก็นอนอยู่ดี น่าเบื่อจะตายค่ะ อยู่นี่ยังมีอะไรทำ^^

 

 

“โอเค ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ ป้าจะได้ให้ยองจินพาไปหาหมอ”

 

 

“ขอบคุณค่ะป้า หนูยังสตอง!”ฉันชูกำปั้นส่งไปให้ ป้ายองแจก็หัวเราะเบาๆแล้วหันไปทอดไก่ต่อ

 

 

ส่วนฉันก็ฟุบหน้าลงกับเคาน์เตอร์ครัวอย่างอ่อนแรง ในหัวก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานไปด้วย

 

 

จีมินมาหาฉันแต่ฉันดันพลาดโอกาสรู้ใบหน้าของเขาไป ถึงฉันจะไม่ค่อยอยากรู้แล้วแต่ก็อดเสียได้ไม่ได้นะเออ คุยกันมาตั้งปีนึงไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้งเดียวแต่มีโอกาสแล้วฉันกลับพลาดมันไปอย่างน่าเสียดาย ช่างมันเถอะ ต่อให้จีมินของฉันจะเป็นใครก็เพื่อนค่ะ เพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน

 

 

แต่ฉันเสียดายยยย ฮือออT___T

 

 

และฉันก็ไม่รู้ว่าจีมินกลับบ้านไปหรือเปล่าเพราะดันหลับไปซะก่อน พอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นแล้ว และก็ไม่รู้ด้วยความหมอนี่มันจะทำอะไรใต้ร่มผ้าฉันหรือเปล่า อย่างในนิยายอ่ะที่นางเอกหลับอยู่แล้วพระเอกแอบทิ้งรอยจูบช้ำๆไว้ตามหน้าอกหน้าท้องอะไรแบบนี้อ่ะ

 

 

ฉันลองดูทั่วแล้วก็ไม่พบอะไรทั้งสิ้นบนร่างกายฉัน แสดงว่าจีมินคงจะให้เกียรติฉันน่าดูเลยสินะ โอยย ฉันรักเขาค่ะ!>_<

 

 

น้อยคนมากที่จะไม่ฉวยโอกาสตอนคนสวยๆ(อย่างฉันเป็นต้น)เผลอ หมอนี่มันเป็นคนดีจริงๆค่ะ ถ้าเจอหน้าอีกทีจะจับกอดให้แหลกเลยดีมั้ยโทษฐานที่แสนดีเกินไป ดีกับฉันแค่คนเดียวพอนะ อย่าไปทำแบบนี้กับใครเชียว ถ้าฉันรู้นะจะเลาะกระดูกมันมาทำหมูตุ๋นแน่! หวงค่ะหวง หวงโว้ยยย!!

 

 

ติ๊ง!

 

 

เสียงข้อความเข้าทำให้ฉันต้องควักโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู และคาดว่าเจ้าของข้อความนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นเลย มิสเตอร์จีมินนั่นเอง

 

 

จีมินนี่:: วันนี้ไปทำงานหรือเปล่าน่ะ

พั้งกี้:: ทำสิ ไม่ทำแล้วฉันจะเอาอะไรกินล่ะ

 

 

ใช่ ถ้าฉันไม่ก็เอาอะไรแด-รกล่ะจ๊ะ ไอ้นี่ก็ถามแปลก=_=;;

 

 

จีมินนี่:: หายแล้วเหรอถึงไปน่ะ ถ้าเป็นลมหัวทิ่มกระทะทอดไก่ขึ้นจะทำไงล่ะ!

พั้งกี้:: ฉันดูโง่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ ฉันแค่เสริฟโว้ยไม่ได้ทอด>[]<

จีมินนี่:: ถ้าบอกว่าเธอโง่ฉันจะโดนตบมะ โง่มากกก โง่ที่ซู๊ดดด[สติกเกอร์รูปขำ]

 

 

อยากจะพ่นไฟใส่อิหมูนี่จริงๆเลย กล้าแหย่ตีนเข้าปากเสือดาวสุดเซ็กซี่ซะด้วย ถ้าเจอหน้าอีกทีฉันจะจิกหัวมันตบๆๆๆ ตบให้เตี้ยเท่าฉันเล้ยยย ชิชะ!=^=

 

 

พั้งกี้:: นายจะโดนยิ่งกว่าตบอีกนะไอ้หมู[สติกเกอร์รูปโกรธ]

จีมินนี่:: โอยยย กลัวจรุงจริ้งง[สติเกอร์ตัวสั่น]

พั้งกี้:: ไม่ต้องทักมาแล้วนะ เหม็นขี้ฟันหมู! ชิส์!

 

 

ฉันทิ้งข้อความไว้เท่านั้นก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดังเดิมโดยไม่ลืมปิดการแจ้งเตือนแชทของจีมินด้วย เพิ่งรู้นะว่าไอ้หมูนี่มันจะกวนตีนได้ขนาดนี้ เจอกันครั้งเดียวทำมาเป็นปากกล้าขาแข็ง เดี๋ยวเตะตัดขาแม่งเลย ไว้เย็นๆฉันจะโทรไปด่าละกัน ตอนนี้ของเวลาทำงานแปป

 

 

“พั้ง เอาไก่ไปส่งให้ป้าหน่อยได้มั้ยลูก เค้าโทรมาเร่งป้าเมื่อกี้เอง”ป้ายองแจวางกล่องไก่ไว้ตรงหน้าฉันแล้วทำหน้าคล้ายกังวลอะไรบางอย่างที่ฉันพอจะเดาอีกว่าป้าแกกังวลอะไร

 

 

ป้าเค้ากลัวฉันจะรถคว่ำกลางถนนไง ยิ่งไม่สบายแบบนี้ด้วยอ่ะนะ แต่ไม่ต้องหวงค่า ถึงฉันจะไม่สบายแต่ร่างกายยังไหวอยู่ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ จะให้ป้ายองแจไปส่งเองก็กลัวอีก รถราในเมืองเยอะจะตากไป แค่ยื่นเท้าอีกไปข้างนอกก็แทบจะโดนเหยียบแล้ว

 

 

“ได้สิคะ เดี๋ยวหนูไปส่งให้เอง ว่าแต่ไปที่ไหนเหรอคะ”

 

 

รู้มั้ยว่าฉันถามไปก็แอบลุ้นไปด้วยนะเออ เผื่อบังทันจะสั่งไก่ร้านฉันอีกแล้วฉันก็ได้เจอกับจีมินอีก โอ๊ยยย พระเจ้าช่างใจดีเหลือเกิน ถ้าใช่หนูจะตั้งใจเปย์เค้าค่ะ สัญญาใจเลย>_<

 

 

“ที่หอพักAKน่ะลูก แถวๆห้องหนูอ่ะ รู้จักมั้ย”

 

 

แป๋วววววว~~ หัวใจเหี่ยวลงประหนึ่งไก่ตากลม โห่ สุดอึ่งมากอ่ะ นึกว่าจะได้ไปส่งที่หอบังทันอีก เซ็งห่านเลยT^T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊งต่อง~

 

 

“เอาไก่มาส่งค่า”ฉันกดอินเตอร์โฟนแล้วกรอกเสียงลงไป ยืนถือกล่องไก่ชุดใหญ่สามกล่องไว้ในมือรอเจ้าของห้องเปิดประตูอยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบสุดๆ

 

 

ก็แน่สิ ไม่มีบังทันก็เหมือนไม่มีอะไรที่น่าสนุกเลยสักนิดเดียว แต่พอลูกค้าเปิดประตูมาฉันก็ต้องยิ้มอ่ะนะ รอยยิ้มการค้าไง ยิ้มคะ^___^

 

 

หอนี้ดูหรูมากกกและได้ข่าวว่าห้องมันกว้างมากกก และแพงชิห้ายยยยย ดีกว่าหอผือหลัวของฉันซะอีก ฉันจะตั้งใจเปย์พวกคุณเพื่อการเป็นอยู่(ของพวกคุณ)ที่ดีขึ้นนะคะบังทันT^T

 

 

กริ๊ก!

 

 

“อ่า! ไก่มาแล้ว^_^

 

 

 

 

เหมือนทุกอย่างบนโลกนี้หยุดการเคลื่อนไหวไปในพริบตาเพราะผู้ชายตรงหน้าฉันไงเจโฮปอปป้า

 

 

เจโฮปอปป้า!!!!!

 

 

“เอ่อยังอยู่มั้ยคนสวยคร้าบบบ ยู้ฮู้ววว”

 

 

“ฮะ ฮืออออT[]T!!

 

 

20%

 

“อ้าว! ร้องไห้ทำไมเนี่ย=[]=”เจโฮปอปป้าหน้าตื่นทันทีที่ฉันปล่อยโฮออกมา พี่ม้าดูตกใจและกระวนกระวายมากเหมือนกำลังทำเด็กน้อยร้องไห้อยู่เลย

 

 

ฉันดีใจต่างหาก จำได้ใช่มั้ยว่านิสัยบ้าๆของฉันเวลาดีใจจะร้องไห้อ่ะ ทุกคนต้องจำไว้ให้ดีนะคะ เพราะว่าเรื่องนี้คุณจะเจอโมเม้นต์นี้บ่อยมาก ฮือออ เจอบังทันโว้ยยยT[]T

 

 

“ฮยองทำไรอ่ะ ใครร้องไห้”เสียงทุ้มที่อาร์มี่คุ้นเคยดีดังขึ้นข้างหลังพี่ม้าพร้อมกับร่างใหญ่โตที่ไม่สมกับตำแหน่งน้องเล็กสุดในวงเลยแม้แต่น้อย

 

 

จะ จองกุก!!

 

 

อ๊ากกกกกกกกก!! กูตายยยย น้ำจะหมดตัวแล้ววว!! บังทันตัวเป็นๆแม่งหล่อโคตรรร ฮือออ เจอนอกเวลางามอีกด้วย กูตายยย พระเจ้าจัดชุดใหญ่มากค่ะ ตู้มมมมม!!

 

 

“ไม่รู้ว่ะ ฉันแค่มาเปิดประตูจะเอาไก่จู่ๆยัยนี่ก็ร้องไห้ใส่ซะงั้น”

 

 

“อ๋อออ คนนี้ผมรู้จัก ฮยองหลบไปป่ะ เกะกะ”จองกุกไล่เจโฮปที่ยืนงงๆอยู่ให้พ้นทางก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาฉันที่ยืนกำถุงไก่น้ำตานองหน้าอยู่

 

 

อย่าเข้ามานะน้องตุ่ย หัวใจพี่รับความหล่อไม่ไหวแล้ว อย่าเข้าม๊าT[]T!

 

 

“ฮือ ฮึก นะ นี่ไก่ของคุณค่ะ ฮือ”ฉันยื่นถุงไก่ไปให้จองกุกด้วยมือสั่นๆพบลางกลั้นก้อนสะอื้นที่กำลังจะมาอีกระลอกหนึ่งสุดกำลัง

 

 

ดีใจจนอยากจะกระโดดกอดด้วยซ้ำ แต่ฉันทำไม่ได้หรอก นี่มันนอกเวลาติ่งนะและอีกอย่างเขาเองก็คงอยากมีเวลาส่วนตัวด้วย ฉันจึงได้แต่เก็บไม้เก็บมือตัวเองที่ทำท่าจะพุ่งเข้าหาเด็กตุ่ยหน้าใสอยู่ตลอดเวลา

 

 

เรื่องนี้ต้องได้รับการเผยแพร่ นายปาร์คจีมิน ใช่ ฉันต้องบอกจีมิน ฉันเจอผือหลัวตัวเองด้วยยย ฮือออ จีมินต้องอิจฉาฉัน ฮ่าๆๆ

 

 

“เข้าใจแล้วว่าทำไมจีมินฮยองถึงเป็นห่วงมาก ฮ่าๆ”จองกุกขำปากเปิดจนฉันเห็นลิ้นไก่น้อยๆที่กำลังห้อยโตงเตงอยู่

 

 

ฮือออออ แค่ลิ้นไก่ยังน่ารักอ่า โอยยยย เอาหัวใจพี่ไปเลยค้าน้องกุกกกกT_T

 

 

“ขอโทษทีค่ะ ฮึก นี่ไก่ของคุณค่ะ ฮือ 25,000วอนค่ะ ฮือ”ฉันกลั้นเสียงสะอื้นบ้าๆของตัวเองไว้ให้ได้มากที่สุดเพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนบ้า

 

 

ใครไม่เป็นฉันไม่รู้หรอกว่ามันดีใจเบอร์ไหน ศิลปินที่ชอบและบังเอิญเจอด้วย เจอที่หอพักใหม่ของเขาอีก โอ๊ย! ติ่งคนนี้อยากจิดิ้นตรงนี้จริงๆเล้ยยย ดีใจค่ะ ฉันรักการขายไก่ทอดที่ซู๊ดดด>_<

 

 

“ผมลืมกระเป๋าตังไว้ในห้องอ่ะ นูน่าเข้ามาข้างในก่อนนะฮะ เดี๋ยวคนอื่นเห็นแล้วจะยุ่ง”จองกุกส่งยิ้มเจื่อนๆมาให้หลังจากที่ควานหากระเป๋าตังในกระเป๋ากางเกงแล้วไม่เจอ ร่างสูงใหญ่ถอยออกไปเล็กน้อยเหมือนเชิญฉันให้เข้าไปข้างใน

 

 

อะไรนะ!! จองกุกให้ฉันเข้าไปข้างใน ในห้องของพวกเขาน่ะเหรอ โอ้วตายยย ตายแล๊วว! เย็นนี้ฉันจะลองชวนจีมินมาทำงานร้านไก่ทอดกับฉันบ้างดีกว่าเผื่อจะเจอแบบฉันนี้ไง บังทันชวนเข้าห้อง! ชวน! เข้า! ห้อง!

 

 

“มะ ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันรอคุณอยู่ตรงนี้แหละ ดะ เดี๋ยวคนอื่นจะแย่เอานะคะ ฮึก”ให้ตาย หยุดสะอึกสักทีอิพั้งงงง กูอายเค้าโวยยยT_T โตเป็นควายร้องไห้เป็นเด็กทารกเลย ฮือ!

 

 

“ฮื้อออ แย่เย่ออะไรกันล่ะฮะ มาๆ”จองกุกไม่ฟังฉันแถมยังทำหน้าเหนือยๆแล้วจัดการจับมือลากฉันเข้าไปในห้องอีกด้วย

 

 

กรี๊ดดดดดดด! น้องกุกฉุดฉัน ไม่ต้องช่วยนะค้า ทุกคนไม่ต้องช่วยฉันT{}T!!

 

 

“ใครมันร้องไห้ฮือๆวะ อ้าว ยัยพั้ง!”นัมจุนอปป้าที่เดินหน้ามึนๆมาก็ถึงกับตกใจเมื่อเจอฉันที่กำลังยืนขยี้ตาร้องไห้อยู่ข้างเด็กตุ่ย

 

 

“ฮือออออ!! ฮึก”ฉันถึงกับทรุดตัวลงไปร้องไห้กับพื้นเมื่อรู้สึกว่าความดีใจที่ได้รับนั้นมันมากเกินไป

 

 

รู้ตัวนะว่าร้องไห้จนน่ารำคาญไปหน่อย แต่ใครไม่เป็นฉันไม่รู้หรอกเว้ย แม่งยิ่งกว่าเกรดสี่วิชาคณิตฯซะอีก ไม่ไหวอ่ะ ปวดตาปวดหัวเหมือนจะเป็นลม

 

 

ตุบ!

 

 

#บังทัน

 

 

“เฮ้ย!”จองกุกที่อยู่ใกล้คนตัวเล็กมาที่สุดตกใจเมื่อจู่ๆคนตัวเล็กทรุดตัวลงไปร้องไห้และเป็นลมไปต่อหน้าต่อตาทั้งๆที่เขานั้นยังตั้งสติไม่ได้เลย เป็นนัมจุนเองที่รีบรุดตัวเข้ามารับพั้งไว้ก่อนที่ศีรษะจะถึงพื้นแข็งๆก่อน

 

 

“พั้ง!”นัมจุนแลดูตกใจและเป็นห่วงคนในอ้อมกอดมาก หัวหน้าคนเก่งเขย่าร่างเล็กในอ้อมแขนเบาๆเพื่อเรียกสติแต่ไม่ได้ผล

 

 

“จะยืนบื้ออยู่อีก ไปตามจินฮยองมาดิ๊!

 

 

“ครับๆ”จองกุกได้สติก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนของซอกจินเพื่อเรียกให้มาดูพั้งเพราะเจ้าตัวนั้นพอจะมีวิชารักษาคนมาบ้างพอประมาณ

 

 

เมื่อจัดการร่างอันไร้สติสตังของพั้งมาวางไว้ที่โซฟาตัวยาวด้านนอกได้สำเร็จพวกเขาทั้งหกก็นั่งลงที่พื้นห้อง มองหน้ากันตาหลอกแหลกะเพราะไม่รู้จะบอกเจ้าของร่างเล็กอย่างไรดีว่าทำไมเธอถึงมาโผล่ที่นี่ และเป็นลมได้ไง เพราะเจ้าของดุอย่างกับหมาไม่มีผิด

 

 

บรรลัยมั้ยล่ะชีวิต...






อะฮิ้ววววววววว กลับมาแล้วจ้าาาาาา เพลียจิตกับกิจกรรมเหลือเกิน เพิ่งจะสอบกลางภาคไปเมื่อวันศุกร์ เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์ต้องไปเข้าค่ายธรรมมะอี๊กกก หน้าไรท์คงจะเป็นคนดีมากสินะ555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

66 ความคิดเห็น

  1. #64 Cheonsa230 (@Fondiary) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 20:57
    หายไปไหนนนนน กำลังสนุกเลยอ้ะะะ
    #64
    0
  2. #62 ficholic (@ficholic) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:43
    นึกว่าไรท์จะเทรี้ดซะแล้วTT
    #62
    0
  3. #60 ldfe (@ldfe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:16
    โอยยทำไมนางเอกโชคดีแบบนี้คะ5555555
    #60
    0
  4. #59 ケーキ (@cupcakedekd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:06
    รอนะคะไรท์TT
    #59
    0
  5. #58 Luby_Lucky (@yimyam99) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 14:18
    คิดถึงนะยู~~~~
    #58
    0