ตอนที่ 16 : บทที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5635
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 524 ครั้ง
    12 พ.ย. 61


บทที่ 15

“องค์ชายสองพะยะค่ะ กระหม่อมหยางเกาพะยะค่ะ” เคาะประตูห้องทรงพระอักษรเล็กน้อย เมื่อได้ยินการตอบรับจากองค์ชายฮุ้ยเซิน หยางเกาก็ไม่รอช้ารีบเร่งเข้าไปหาพระองค์ทันที

“มีอะไรเหตุใดรีบร้อนยิ่งนัก” นัยน์พระเนตรทองสว่างทอดมองผู้มาใหม่อย่างขอไปที ก่อนจะหันไปสนพระทัยหนังสือในพระหัตถ์ต่อ ไม่มีวี่แววว่าจะสนพระทัยองครักษ์หนุ่มแม่แต่น้อย หยางเกาเองก็ไม่ได้ถือสาเพราะรู้ดีว่านี่คือนิสัยของพระองค์ มังกรไฟจึงไม่ยืดเยื้อวางกล่องกำมะหยี่สีแดงสดลงเบื้องพระพักตร์ เลื่อนเข้าหาผู้เป็นนายเมื่ออีกฝ่ายเงยพระพักตร์สบ

“กระหม่อมเจอแหวนวงนี้ที่ตลาดใกล้วังหลวง...” มังกรหนุ่มเกริ่นขึ้นเมื่อองค์ชายยังไม่มีท่าทีสนใจตน ครานี้เหมือนพระองค์จะทรงรำคาญจึงปิดหนังสือพร้อมทอดพระเนตรกล่องแหวนเบื้องพระพักตร์ด้วยดวงเนตรนิ่งสนิท

หยางเกาจึงจำต้องค่อยๆ เปิดฝากล่องออกช้าๆ ปรากฏแหวนมังกรขาวที่ประดับไพลินทอประกายอยู่บนหน้าผาก รูปทรงช่างเหมือนพระธำมรงค์ที่พระองค์สวมเป็นที่สุด ต่างกันแค่สีของตัวมังกรเท่านั้น

“แหวนวงนี้” สุรเสียงเอ่ยอย่างตกตะลึง พระหัตถ์ขาวเนียนค่อยๆ หยิบแหวนมังกรขาวขึ้นพินิจช้าๆ เพียงแค่แหวนทั้งสองอยู่ใกล้กัน อัญมณีสองสีก็ทอประกายเจิดจ้าขึ้นบ่งบอกว่าไม่ใช่ของที่ทำขึ้นเพื่อลวงพระเนตรของพระองค์

“แหวนวงนี้พ่อค้าบอกข้าว่ามันถูกทำขึ้นจาก...เกร็ดของมังกรขาว”

“เช่นนั้นแล้วพ่อค้านั่นอยู่ที่ใด” สุรเสียงทุ้มตรัสถามทันทีทันใด หยางเกาส่ายศีรษะของตนเล็กน้อย เรียกสีพระพักตร์เคร่งขรึมได้เป็นอย่างดี ทั้งที่กำลังจะได้เบาะแสของผู้ที่พระองค์ตามหามานานนับหลายร้อยปีแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่ได้อะไรกลับมาเลย เจ็บพระทัยยิ่งนัก

“กระหม่อมคิดว่าแหวนวงนี้ผู้ที่ทำขึ้นคงเป็นมังกรขาวเป็นแน่พะยะค่ะ และดูเหมือนพ่อค้าคนนั้นอาจจะรู้จักกับมังกรขาวก็เป็นได้พะยะค่ะ” หยางเกาเอ่ยตามความคิดของตน องค์ชายฮุ้ยเซินเองก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเจียหลิวถึงจะสงสัยแต่ก็ไม่คิดจะถาม รอถามหยางเกาเอานอกรอบก็ยังไม่สาย

“เฮ้อ ต่อให้ตามหาไปก็ไม่เจอหรอก มังกรขาวจะมาอยู่ในเมืองมังกรได้อย่างไร บางทีนี่อาจจะเป็นบทลงโทษที่เรากล้าทิ้งเด็กน้อยให้อยู่ตามลำพังก็เป็นได้ ใครจะรู้ เด็กน้อยอาจจะเครียดแค้นเราไปแล้ว” ตรัสด้วยคำพูดที่เหมือนจะติดตลกแต่พระพักตร์กลับเต็มไปด้วยความหดหู่ นัยน์พระเนตรสวยฉายชัดถึงความผิดหวัง

‘เราต้องรอเจ้าอีกนานเท่าใดกันเด็กน้อย ต้องคิดถึงเจ้าแบบนี้ไปอีกกี่ร้อย กี่พันปีกัน’

“ข้ารู้สึกเหมือนตัวหนักอึ้ง ความเร็วในการเคลื่อนที่ก็ช้าลงมาก พลังของข้าเองก็ไม่มากเหมือนตอนอยู่ในพิภพแดนมังกรเลย นี่คงเป็นพลังของเจ้ากำแพงเวทย์นี่สินะ” เจียหลิวเอ่ยพลางมองกำมือของตนที่มีกระแสน้ำลอยตัวจับกลุ่มกันอยู่ คิ้วเข้มสีน้ำเงินขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามขยับตัว

“เพราะเหล่ามังกรมีพลังมากเลยต้องสะกดพลังเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายกับเผ่าพันธุ์อื่นน่ะสิ เดินทางต่อกันได้แล้ว” หยางเกาว่า ถึงจะรู้สึกแปลกๆ กับความรู้สึกเหล่านี้ไม่ต่างจากเจียหลิว แต่ก็ยังรักษาความสงบนิ่งของตนไว้ได้ เจียหลิวถอนหายใจเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไรขัดอีก เดินตามเพื่อนใหม่ไปด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

“สะกดพลังพวกข้าถึงสามในสี่ถ้าเกิดโดนลอบฆ่า พวกข้าไม่ตายกันหรือ อีกอย่างพวกเราเองก็ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดด้วย ไม่คิดจะทำร้ายใครก่อนถ้าพวกมันไม่มาหาเรื่อง” มังกรน้ำบ่นงึมงำไปตลอดทาง แต่ก็แค่บ่นเท่านั้นไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอันใดกับพลังของตน ส่วนหยางเกาทำเพียงจ้องมองผู้เป็นนายไม่ห่างเท่านั้น

หลังจากออกจากนอกพิภพแดนมังกรได้ไม่นาน รอบทิศก็เต็มไปด้วยความมืดสนิท เหล่าพฤกษาที่เคยเขียวชะอุ่มแห้งเหี่ยวไปทั่วหย่อมหญ้า ท้องนภาที่เคยสว่างไสวมืดครึ้มลงไร้ซึ่งแสงสว่าง ความหนาวเหน็บเข้าครอบคลุมแทนแสงจากสุริยัน

“เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่” สุรเสียงเอ่ยถามเหล่าองครักษ์ที่นำหน้าขบวน พระหทัยเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด คิดถึงเด็กน้อยที่ต้องนอนหนาวเหน็บในที่แห่งนี้แล้วก็แสนเศร้า ไม่มั่นใจเลยว่ามังกรขาวของพระองค์จะยังอยู่ดี

“ทูลฯองค์ชายสองพะยะค่ะ หลังจากกำแพงเวทย์สร้างเสร็จ ป่าแห่งนี้ก็ค่อยๆ เสื่อมสภาพลง พวกเราสันนิษฐานว่าเกิดจากการที่ไม่ได้รับพลังจากดินแดนมังกร จึงทำให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดนอกเขตกำแพงดับสูญพะยะค่ะ” ผู้ที่เป็นทหารเฝ้ากำแพงระหว่างสองพื้นที่เอ่ยขึ้น ยิ่งตอกย้ำให้พระหทัยของพระองค์เจ็บช้ำมากขึ้น ความวิตกกังวลฉายชัดขึ้นภายในพระเนตรสวย แต่ก็ต้องข่มพระทัยเอาไว้ ปลอบตนเองว่าเด็กน้อยของพระองค์ยังอยู่ดี

“องค์ชาย..” หยางเกาเมื่อเห็นองค์ชายของตนดูท่าไม่ดีก็นึกเป็นห่วง แต่เมื่อองค์ชายฮุ้ยเซินไม่ทรงตรัสอันใดก็ได้แต่เงียบปากของตนเอาไว้ เจียหลิวที่พอรู้เรื่องมาบ้างก็ได้แต่นิ่งเงียบ นึกสงสารนายเหนือหัวของตนจับใจ

ตลอดการเดินทางเหล่าทหารต่างพูดคุยกันตามประสา มีการพักเหนื่อยบ้างบางครั้ง นั่นเพราะเหล่ามังกรโดนสะกดพลังเอาไว้ทำให้ร่างกายไม่ทนทานเท่าตอนที่มีพลังครบสมบูรณ์ ส่วนองค์ชายฮุ้ยเซินเพียงเสด็จเงียบๆไม่เอ่ยถามหรือบ่นอันใดให้เหล่าคณะเดินทางได้ยิน

ระยะทางช่างแสนไกล เหล่าทหารต่างเหนื่อยหอบเพราะทั้งชุดและอากาศที่ไม่ค่อยปลอดโปร่ง มีทหารเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงอยู่ได้โดยไม่เหนื่อย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นทหารฝีมือดีอย่างหยางเกาและเจียหลิว ส่วนองค์ชายฮุ้ยเซินนั้นไม่ต้องพูดถึง พระองค์เป็นถึงมังกรดำต่อให้ถูกสะกดพละกำลังเอาไว้อย่างไรก็ยังแข็งแกร่งอยู่ดี

“อีกไม่นานก็จะถึงเส้นทางที่เชื่อมไปสู่ดินแดนแห่งแสงสว่างแล้วพะยะค่ะ” ผู้นำหน้าขบวนหันกลับมารายงานผู้เป็นใหญ่ องค์ชายฮุ้ยเซินเพียงทอดพระเนตรมองเท่านั้น ก่อนจะพยักพระพักตร์เล็กน้อยเป็นอันเข้าใจ

เมื่อเดินมาสุดขอบของป่าใหญ่เหล่าทหารต่างพากันหยุดฝีเท้า เบื้องหน้าเป็นท้องนภาที่ปกคลุมไปด้วยเมฆขาว ไม่มีทางเดินไปต่อ ก่อนที่ร่างกายของเหล่ามังกรที่นำหน้าขบวนจะค่อยๆ บิดเบี้ยว มีเขายาวงอกออก เส้นผมที่ยาวละพื้นค่อยๆ ปลกคลุมร่างกายช้าๆ ลำตัวขยายใหญ่ นัยน์ตาเรียวดุดัน ปากกว้างมีเขี้ยวงอกแลดูสยดสยอง แขนขามีกงเล็บขนาดใหญ่กางออก ก่อนปีกใหญ่จะสยายแผ่รัศมีความยิ่งใหญ่ กระพือจนร่างทั้งร่างลอยตัวขึ้น เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับได้ปลดปล่อย

โฮ่ก!!

องค์ชายฮุ้ยเซินจ้องมองมังกรทองที่อยู่เบื้องพระพักตร์เล็กน้อยก่อนจะกระโดดลอยตัวขึ้นไปยืนอยู่บนลำตัวสวย เจ้ามังกรทองได้ใจ คำรามประกาศความยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์ตนจนทั่วทุกพื้นที่สั่นสะเทือน หยางเกาและเจียหลิวไม่รอช้าตามผู้เป็นนายไปติดๆ

พรึบ พรึบ พรึบ

เหล่ามังกรค่อยๆ ลอยตัวขึ้นช้าๆ สายลมรุนแรงดั่งพายุบ่งบอกถึงขนาดตัวและปีกของผู้กระทำ เหล่ามังกรต่างทะยานบินด้วยความเร็วที่พวกมันชื่นชอบ โผบินประกาศว่าตนคือเจ้าแห่งเวหา มีทั้งเอี้ยวตัว ทั้งตีลังกาจนผู้ที่มองชักเริ่มคลื่นไส้

องค์ชายฮุ้ยเซินเพียงประทับนิ่งอยู่บนหลังของเจ้ามังกรทอง ต่างกับหยางเกาและเจียหลิวที่ทนไม่ไหวกับความซุกซนของเจ้ามังกรทองต้องปล่อยมือออกจากเกร็ดสวย ทิ้งตัวดิ่งลงสู่พื้นพิภพ แต่เพียงไม่นานทั้งสองก็สยายปีกใหญ่ของตนออก ปรากฏมังกรไฟและมังกรน้ำตัวโตที่แสนโดดเด่น ขนาดของทั้งสองใหญ่มากจริงๆ อีกทั้งเกร็ดเองก็มีความงดงาม ยิ่งมาเทียบกับมังกรทองแล้ว มังกรน้อยเริ่มจืดชืดไปทันที

โผบินอยู่เป็นเวลานานสุดท้ายก็ถึงดินแดนแห่งแสงสว่าง เหล่าเทพต่างตื่นตะลึงกับกองทัพมังกรที่ลงจอดหน้ากำแพงเมือง เหล่าทหารเองอดไม่ได้ที่จะกระชับอาวุธของตนขึ้นแนบลำตัว ก่อนจะรอบถอนหายใจเมื่อมังกรตัวใหญ่ค่อยๆ หดตัวกลายเป็นกายมนุษย์ดั่งเช่นพวกเทพ

ฝ่าพระบาทแตะลงบนพื้นก่อนจะหยัดวรกายสูงแสดงความองอาจและผ่าเผยจนเหล่าเทพต่างหยุดมองราวต้องมนต์ พระเกศาสีดำสนิทช่างชวนมองจนเหล่าเทพลืมเลือนไปชั่วขณะว่าสำหรับเทพแล้วสีดำเป็นสีที่ไม่ดีนัก

“องค์ชายพะยะค่ะ เชิญทางนี้”

+++

ใกล้แล้วค่ะ เขาใกล้จะเจอกันแล้วค่ะ งุ้ยย~ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราพยายามเชื่อมทุกบทบาทและทุกการกระทำเข้าด้วยกัน พยายามไม่ใส่ชื่อให้ตัวละครมากเกินไป แต่ก็ยังมีตัวประกอบใช้แล้วทิ้งบางตัวแอบโผล่มาบ้าง อันนี้ก็คงต้องไปลุ้นกันเองว่าอะไรบ้างที่เป็นตัวประกอบ อะไรบ้างที่อาจมีบทบาทในเนื้อเรื่อง อาจไม่ซับซ้อนเหมือนนิยายเรื่องอื่น แต่ก็พยายามโยงเรื่องทุกเรื่องให้เข้ากัน และพยายามใส่เหตุผลเข้าไปในการกระทำของแต่ละตัวละครให้มากขึ้น เอาตรงๆ เรื่องนี้แต่งยากที่สุดในบรรดานิยายทั้งหมดที่เราเขียนเลยค่ะ ยากสุดคงเป็นจุดคลุมคาแล็กเตอร์ น้องก็ดันฉลาดด้วย เราเลยต้องทำการบ้านหนักมาก อาจจะขัดใจไปบ้าง แต่เราอ่านทุกความคิดเห็นและจะนำไปปรับใช้กับนิยายเรื่องต่อไปแน่ค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจเลยนะคะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 524 ครั้ง

750 ความคิดเห็น

  1. #526 TamanegiJa (@TamanegiJa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:51
    เกล็ด* พ่ะย่ะค่ะ*
    #526
    0
  2. #525 TamanegiJa (@TamanegiJa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:00
    เกล็ด* เคียดแค้น* กำไล(ข้อมือ)* ร่วงกับล่วงก็ใช้สลับความหมาย รอยกับลอยก็มีผิดบ้าง ใช้รกับลสลับกันเยอะมาก แล้วก็ลำดับปกติจะเป็น องค์ชายใหญ่/พี่ใหญ่ องค์ชายรอง/พี่รอง ไม่ค่อยเห็นใช้องค์ชายสอง แล้วก็ค่อยเป็นองค์ชายสาม/พี่สาม ไล่ไปเรื่อยๆ
    #525
    0
  3. #130 rumiOwO (@rumiOwO) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 00:32
    พี่เขาออกมาแล้ว น้องคงต้องออกมาหาบ้างแล้วแหละ
    #130
    0
  4. #99 31312546 (@31312546) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:13

    ขอไห้เจอกันเร็วๆเถอะ
    #99
    0
  5. #97 ku_ro (@ku_ro) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:11
    ฮือออ พี่ตามหามานานน
    #97
    0
  6. #96 sasame (@graysia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 22:00

    ลุ้นกว่าหวยรัฐบาลอีก เมื่อไหร่พระ-นางจะเจอกันซักที โอ้ย เครียด
    #96
    0
  7. #95 ซายะจินกะ (@tean555555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:57

    เมื่อไรจะได้เจอกันน้าาาาา

    #95
    0
  8. #94 ก้อนกลมสีขาว (@nutfloksong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:34
    อยากอ่านตอนเขาเจอกันแล้ววววว
    #94
    0
  9. #93 yoonmin085 (@yoonmin085) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:10
    ค้างมักๆเลยไรท์
    #93
    0
  10. #92 pam223 (@nupammee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:08
    เด๋วนี้มาถี่ ดีจังไรต์ จะติดตามต่อไปน้าา
    #92
    1
    • #92-1 อักษรในม่านหมอก (@fourzazza) (จากตอนที่ 16)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 21:24

      เราอัพไว้ตอนช่วงปิดเทอมค่ะ เลยค่อยๆ ทยอยเปิดให้อ่านได้ ก่อนหน้านี้ไม่ได้อัพเผื่อไว้ พอเจอเน็ตหอเข้าไป ทำเอาหัวร้อนขี้เกียจลง
      #92-1
  11. #91 Nichada Yuthong (@niminz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:01
    สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้นักเขียน รออ่านอยู่ค่ะแยากให้เจอกันแล้วววว
    #91
    1