ตอนที่ 3 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 664 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

บทที่ 2

“เราจะพาเด็กตนนี้เข้าวังไปด้วย” หลังจากเช็ดตัว ป้อนนม ป้อนน้ำให้ชงหยวนเสร็จ องค์ชายสองก็ใช้เวลาทั้งวันในการอยู่เล่นกับเด็กน้อยในอ้อมแขน ส่วนชงหยวนก็ใช้เวลานี้ในการศึกษาวิธีการพูดการจา และเรื่องราวต่างๆ ที่ได้จากองค์ชายตัวน้อยอย่างไม่นึกเบื่อ

น่าแปลกทั้งๆ ที่องค์ชายสองเป็นพวกเฉยชาและโลกส่วนตัวสูงมากจนยากที่จะมีใครเข้าถึงพระองค์ได้ แต่พระองค์กลับเล่นกับเด็กน้อยชงหยวนอย่างไม่นึกเบื่อ ทั้งๆ ที่กับพระอนุชาทั้งสอง พระองค์ไม่แม้แต่จะสนพระทัย นั่นทำให้เหล่าสาวใช้นึกแปลกใจและสงสัย

ส่วนเด็กน้อยชงหยวนการได้รับความสนใจจากใครสักคนทำให้ชงหยวนรู้สึกดีไม่น้อย ยิ่งได้ยินว่าอีกฝ่ายจะพาตนเข้าวัง ชีวิตอันแสนสุขในอ้อมกอดคนสวยก็ถูกวาดขึ้นราวกับความฝัน

แค่คิดรอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนมุมปาก

“หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่ได้นะเพคะองค์ชาย” สาวใช้ที่นั่งมององค์ชายของตนมีความสุขกับการได้หยอกล้อเด็กน้อยเอ่ยขัด ไม่ใช่ว่าไม่เอ็นดูเด็กทารกในอ้อมพระกร แต่เพราะเพื่อความปลอดภัยขององค์ชาย การต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยคนของตนกับเด็กน้อยที่เพิ่งเจอ ไม่รู้ที่มาที่ไป แน่นอนว่าหล่อนไม่จำเป็นต้องคิด

“ทำไม” เพราะไม่ใช่ผู้ที่ไร้ซึ่งเหตุผล ถึงจะไม่พอพระทัยแต่ก็ต้องเก็บความไม่พอใจนั้นไว้ในส่วนลึก แล้วถามเหตุผลจากคนสนิท นั่นคือสิ่งที่ผู้เป็นว่าที่กษัตริย์สมควรกระทำ สำหรับมังกรดำผู้ซึ่งเป็นใหญ่แห่งพิภพแดนมังกร พระองค์ไม่สามารถเอาแต่ใจได้อย่างที่ต้องการ

“เด็กคนนี้พลังมังกรแทบจะเป็นศูนย์ ต่อให้พระองค์อยากพาเด็กน้อยเข้าไปมากแค่ไหน แต่เขตแดนมังกรไม่อนุญาตแน่เพคะ แล้วถ้าเป็นแบบนั้นอาจเกิดอันตรายกับเด็กน้อยได้”

“แต่จะทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่แบบนี้อย่างนั้นหรือ” พระขนงเรียวสวยขมวดชิดกันแน่น นัยน์พระเนตรทองสว่างจับจ้องเด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยสีพระพักตร์วิตกกังวล ทั้งๆ ที่พระองค์มิใช่ผู้ที่จะห่วงผู้ใดเป็น แต่เมื่อนึกว่าต้องทิ้งเด็กน้อยไว้นอกเขตแดน ไม่รู้ทำไมพระหทัยขององค์ชายน้อยถึงได้รู้สึกเป็นกังวลถึงเพียงนี้

“เพื่อความปลอดภัยของเด็กน้อยคนนี้นะเพคะ” องค์ชายสองคิดหนักและสุดท้ายก็ต้องยอมเมื่อเห็นว่าเป็นจริงอย่างที่พี่เลี้ยงสาวพูด ส่วนชงหยวนถึงจะรู้สึกผิดหวังและยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดก็ไม่ได้นึกโกรธอะไร อาจเพราะตนมาจากโลกที่ของฟรีไม่มีในโลกละมั้ง เลยทำให้ชงหยวนไม่นึกโทษโชคชะตาตัวเองมากนัก

ของฟรีน่ะมันไม่มีในโลก มันจึงต้องพยายามเพื่อไขว่คว้าและชงหยวนก็เชื่อว่า ของที่ต้องใช้ความพยายามเพื่อคว้ามา ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่มันยิ่งมีค่ามากและคุ้มค่าแก่การพยายามที่ผ่านมาเป็นแน่ อย่างเช่นเด็กน้อยว่าที่กษัติริย์ตรงหน้า

ชงหยวนได้แต่ปลอบใจตัวเองเช่นนี้ ถึงตอนนี้ร่างกายจะทำอะไรไม่ได้มากนัก แต่เมื่อไหร่ที่เคลื่อนไหวหรือช่วยตัวเองได้ เขาจะไม่ยอมอยู่เฉยในโลกใหม่ที่น่าสนใจนี้เป็นแน่แท้ เขาจะทำทุกอย่างที่ในโลกที่แล้วเขาไม่ได้ทำ จะเริ่มต้นชีวิตใหม่และใช้มันอย่างคุ้มค่าแน่นอน

“องค์ชายเพคะ ได้เวลาเสด็จกลับแล้วนะเพคะ” สาวใช้เตือนขึ้นหลังจากได้เวลารับประทานอาหารขององค์ชายสอง นัยน์พระเนตรทองสว่างทอดมองเด็กน้อยในอ้อมแขนที่หลับสนิทมาสักพักได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถึงเวลาต้องบอกลาแล้วสินะ

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ข้าจะมาเล่นกับเจ้าอีกแน่นอน” พระโอษฐ์กระตุกแย้มเอ็นดูยามที่มังกรในอ้อมพระกรลืมตาตื่นเมื่อรู้ว่าพระองค์จะต้องไปแล้ว มือเล็กปัดป่ายพระอุระอันแสนอบอุ่น คว้าจับอาภรณ์เนื้อดีก่อนจะซุกใบหน้าขาวผ่องด้วยแววตาเศร้าสร้อย นั่นทำให้องค์ชายสองรู้สึกพอพระทัยเป็นอย่างมาก ทอดพระเนตรนัยน์ตาสีนิลคู่โตอย่างลึกซึ้ง จนสุดท้ายชงหยวนก็จำต้องยอมถอย มือป้อมๆ ของเด็กน้อยค่อยๆ คลายออก เรียกรอยยิ้มเอ็นดูและชอบใจจากว่าที่กษัตริย์ได้อย่างดี

               

วันรุ่งขึ้น

“เราจะไปหาเด็กน้อยเสียหน่อย เจ้าจะไปด้วยหรือไม่” หลังจากองค์ชายน้อยเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จก็ตรัสถามผู้เป็นสาวใช้คนสนิททันทีด้วยความกระตือรือร้น ไม่บ่อยนักที่ปฏิกิริยาเช่นนี้จะปรากฏให้พี่เลี้ยงเห็น นางยิ้มอย่างเอ็นดูแต่น่าเสียดายที่วันนี้นางมีงานที่ต้องสะสางจึงจำต้องปฏิเสธองค์ชายน้อยของตนอย่างนึกเสียดาย

“ถ้าเจ้าไม่ไปด้วย เราก็ออกไปจากวังหลวงไม่ได้น่ะสิ” นัยน์พระเนตรทองสว่างดับแสงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้าตัวก็ไม่ยักแสดงสีพระพักตร์ผิดหวังออกมาให้พี่เลี้ยงได้เห็น เมื่อเห็นว่าสุดท้ายอย่างไรเสียก็ไม่สามารถออกจากนอกวังหลวงได้ องค์ชายน้อยก็เฟ้นหาหนังสือพิชัยสงครามที่ตนยังไม่เคยได้เปิดอ่านในห้องทรงอักษรหลวงอย่างจำยอม

เพราะเป็นถึงผู้สืบเชื้อสายของผู้เป็นใหญ่แห่งพิภพแดนมังกร อีกทั้งยังเป็นมังกรสายพันธุ์ที่หายาก นับหมื่นปีถึงจะกำเนิดขึ้นมาสักตัว เป็นมังกรดำที่ถูกสรรเสริญตั้งแต่บรรพกาล เป็นสายพันธุ์ที่อยู่สูงสุดดั่งสมบัติล้ำค่าที่เหล่ามังกรเฝ้าปกปักษ์รักษา สัญลักษณ์ของความรุ่งโรจน์ในพิภพแดนมังกร เป็นมังกรชนชั้นสูงที่อยู่สูงที่สุดเหนือมังกรและสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ดังนั้นอันตรายต่างๆ จึงอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ทุกครั้งที่ต้องการไปไหน หรือออกห่างจากวังหลวง อย่างน้อยๆ ต้องมีทหารองครักษ์คอยรับใช้อยู่ไม่ห่าง แต่นั่นแค่ตอนที่มังกรน้อยยังไม่เข้าสู่ช่วงวัยเจริญเติบโตเพราะถ้าพูดถึงความเก่งกาจแล้ว ไม่มีมังกรสายพันธุ์ใดที่สามารถต่อกรกับมังกรดำได้เลย

ไม่ว่าจะเป็นทางด้านของพละกำลัง ความแข็งแรง หรือแม้กระทั่งสมองอันชาญฉลาดที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ดังนั้นก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงวัยเจริญเติบโต มังกรดำจึงต้องมีบริวารคอยดูแลอยู่ไม่ห่างและต้องมีพี่เลี้ยงที่แข็งแกร่ง ไว้ใจได้อยู่ข้างวรกายคอยดูแลทุกๆ เรื่องเพื่อปกปักษ์ผู้มีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ จากสิ่งมีชีวิตชั่วช้าที่คิดใช้โอกาสนี้ทำลายดินแดนของเหล่ามังกร

“พระองค์อยากเจอเด็กน้อยคนนั้นมากเลยหรือเพคะ” เอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่บ่อยที่จะเห็นองค์ชายรู้สึกผูกพันกับใครอย่างลึกซึ่งนอกจากครอบครัวของพระองค์เอง มังกรสาวแย้มยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหูเรียวเล็กขององค์ชายน้อยแอบกระดิก คงไม่แปลกถ้าสิ่งนี้เกิดกับองค์ชายสามที่เป็นมังกรไฟแสนซุกซน แต่นี่กลับเกิดกับองค์ชายสองผู้ซึ่งเป็นที่ยำเกรงของมังกรทั่วทั้งผืนปฐพี

“เช่นนั้น พระองค์ไม่ลองไปขอให้หยางเกาบุตรของแม่ทัพหยางพาพระองค์เสด็จออกนอกวังละเพคะ เพราะดูเหมือนในทหารทั้งหมดที่ยังไม่ขึ้นตรงกับราชสกุลจะมีเขาผู้เดียวที่พระราชาทรงไว้เนื้อเชื่อใจนะเพคะ เป็นทหารฝึกหัดที่มีความสามารถมากพอตัว ถ้าเป็นเขา หม่อมฉันไม่ห้ามพระองค์แน่เพคะ”

“งั้นเราต้องไปหาเขาที่ใด” ตรัสถามด้วยสุรเสียงที่ปิดไม่มืดถึงความกระตือรือร้น สอบถามพี่เลี้ยงคนสนิทด้วยนัยน์พระเนตรพราวระยับ สาวใช้แทบหลุดหัวเราะด้วยความเอ็นดูองค์ชายน้อยของตน แต่ก็ต้องกลั้นไว้ เดี๋ยวจะอดดูของดีที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็นจากองค์ชายตรงหน้า

“ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาอาหารกลางวันของเหล่าทหารฝึกหัด น่าจะกำลังพักทานอาหารก่อนเข้าเรียนวิชาปฏิบัติในช่วงบ่าย ให้หม่อมฉันเรียกคนไปตามให้ดีไหมเพคะ” หยุดแกล้งให้องค์ชายสองว้าวุ่นพระหทัย เตรียมเรียกทหารที่เฝ้าอยู่นอกประตูให้ไปตามทหารฝึกหัด แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อองค์ชายน้อยยกพระหัตถ์ห้าม

“ไม่ต้อง เดี๋ยวเราไปเอง” ด้วยความรีบร้อน ไม่อยากเสียเวลา ผู้มีความทระนงในตัวเองอย่างมังกรดำถึงกับยอมไปเหยียบโรงฝึกของเหล่านักเรียนทหารด้วยตนเอง ทำเอาหญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่นึกไม่ฝันว่าเด็กน้อยไม่รู้หัวนอนปลายเท้าจะกุมพระหทัยของมังกรดำได้เพียงแค่ใช้เวลาไม่นาน

ไม่บ่อยนักที่เชื้อพระวงศ์จะไปเยี่ยมเยียนเหล่านักเรียนทหาร ไม่ต้องพูดถึงองค์ชายสองผู้ซึ่งเป็นถึงมังกรดำ ผู้ที่มีเหล่าองครักษ์ของพระบิดาคอยดูแลอารักษ์ขาไม่ห่าง การที่องค์ชายสองไปเหยียบโรงเรียนฝึกครั้งนี้คงเป็นสิ่งที่น่าตกใจมากของเหล่านักเรียนฝึกหัดและองครักษ์ที่จบการศึกษามาแล้ว

จะไม่ให้แปลกได้อย่างไร ก็องค์ชายน้อยน่ะนอกจากพี่เลี้ยงคนสนิทที่พระราชินีเลือกให้ก็ไม่เคยสนใจที่จะเลือกองครักษ์ส่วนพระองค์หรือสาวใช้เพิ่มเลยสักคน ทั้งๆ ที่อายุก็ครบร้อยปีบริบูรณ์แล้ว อีกทั้งทุกๆ ครั้งที่มีพิธีจบการศึกษาของเหล่านักเรียนทหาร ถึงพระองค์จะไปร่วมพิธีทุกครั้ง แต่ไม่เคยแต่งตั้งมังกรตนไหนเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์เลยสักตน ดังนั้นการไปเยือนครั้งนี้ขององค์ชายสอง คงเป็นเรื่องแตกตื่นไปทั่วพระราชวังอย่างไม่ต้องสงสัย

“ยะ...หยางเกา หยางเกา” เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นหน้าทางเข้าโรงอาหารในเที่ยงวัน หยางเกาที่กำลังหาที่นั่งกับกลุ่มเพื่อนมังกรชะงัก หันไปมองผู้มาเยือนด้วยความสงสัย ใบหน้าหมดจดเกลี้ยงเกลาของมังกรหนุ่มฉายชัดถึงความสงสัย เลิกคิ้วขึ้นเป็นการถามไถ่เมื่อเห็นท่าทีกระหืดกระหอบของเพื่อนที่คุ้นหน้า

“มีอะไรรึ รีบเร่งเชียว” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางยื่นแก้วน้ำให้กับผู้มาใหม่ คนเหนื่อยหอบหาได้สนใจน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากหยางเกา คว้าไหล่กว้างของชายหนุ่มพลางเขย่าแรงๆ จนน้ำในแก้วที่หยางเกาถือกระฉอกเกือบหกจากแก้ว

“เฮ้ เกิดอะไรขึ้น เจ้าก็ว่ามาสิ จะเขย่าหยางเกาไปถึงไหน” เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ดุผู้มาใหม่ ทำให้ผู้มาใหม่หยุดการกระทำเมื่อนึกขึ้นได้ แต่แววตาพราวระยับก็ยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้า มองหยางเกาพลางยกสองมือของมังกรไฟขึ้นกุมอย่างรักใคร่ ทำเอาเพื่อนคนอื่นๆ ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย และรู้สึกขัดใจที่อีกฝ่ายมัวลีลาไม่ยอมเอ่ยสิ่งใดเสียที

“เจ้านี่มันมีดีจริงๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะได้เป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ไม่เร็วก็ช้า แต่ข้าไม่นึกเลยว่าผู้ที่เจ้าจะได้รับใช้กับเป็นท่านผู้นั้น เจ้านี่มันสุดยอดจริงๆ เพื่อนข้า!” ว่าพลางรีบกอดคอหยางเกาพร้อมหัวเราะร่า แสดงความสนิทสนมจนทำเอามังกรตนอื่นที่อยู่ในโรงอาหารงงเป็นมังกรโง่กันไปแถบๆ รวมถึงหยางเกาเองก็ด้วย

“ห้ะ! ใจเย็นๆ เสี่ยวจู เจ้าค่อยๆ พูด ค่อยๆ อธิบายสิ ข้างงไปหมดแล้ว” เอ่ยกับเพื่อนอย่างใจเย็น มองท่าทางเริงร่าของเสี่ยวหลงจูด้วยความงุนงง อยากให้อีกฝ่ายอธิบายเต็มแก่ แต่ไม่ทันที่เสี่ยวหลงจูจะอ้าปากบอกข่าวดี ต้นเหตุของข่าวก็ปรากฏตัวขึ้น สร้างความตื่นตะลึงให้แก่นักเรียนทั้งหลายที่กำลังจะนั่งรับประทานอาหารกลางวันได้อย่างดี

เหล่านักเรียนองครักษ์ต่างนิ่งอึ้ง ตัวแข็งทื่อ บางคนปากอ้ากว้างทั้งๆ ที่เศษอาหารยังคาอยู่ในปาก บางคนน้ำพุ่งกระฉูดใส่เพื่อนฝั่งตรงข้าม ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการตกตะลึงถึงผู้มาใหม่ แต่ไม่นานมังกรที่สามารถเรียกสติของตนกลับมาได้ก็รีบลุกขึ้นจัดระเบียบตนเองอย่างรวดเร็วพลางรีบทำความเคารพผู้มาใหม่

“อะ...องค์ชายสอง”

+++

เรื่องนี้หายไปนานเลย ตอนนี้มีข่าวร้ายจะมาบอกนะคะ หลังจากนี้อาจจะไม่ได้แต่นิยายแล้วเนอะ พอดีเรียนหนักมากเลยช่วงนี้ ทั้งงานทั้งเรียน ทั้งกิจกรรม เวลาจะเปิดคอมแทบไม่มี ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ทำตามสัญญาไม่ได้ บอกจะพยายามมา แต่เล่นหายไป 2 เดือน TVT กราบขอโทษทุกคนจริงๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องนี้แต่งจบแล้ว ตอนนี้ส่งให้สำนักพิมพ์พิจารณาแล้วด้วย ยังไงถ้ามีข่าวอะไรเพิ่มเติมจะแจ้งอีกรอบนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ยังไม่ลืมกันนะคะ รัก..

- อักษรในม่านหมอก -




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 664 ครั้ง

751 ความคิดเห็น

  1. #743 B'M?? (@BimonKkw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 22:25
    เรารู้สึกไปเองหรือป่าวว่า เฉลยเยอะเกิน หน้าจะค่อยๆปล่อยปม แล้วแก้ มันจะทำให้น่าติดตามมากขึ้น แต่นี่ดูแถตรงเกินไป ทำให้รู้สึกน่าเบื่อ...
    #743
    1
    • #743-1 B'M?? (@BimonKkw) (จากตอนที่ 3)
      28 พฤษภาคม 2562 / 22:25
      น่า****
      #743-1
  2. วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 17:28

    นน่าติดตาม

    สนุก

    #736
    0
  3. #717 Become-Sloth (@Become-Sloth) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:39
    สาวใช้สนิทนี่ไม่ใช่ว่าต้องตามติดตลอดเหรอ ไหนว่าอะไรจะสำคัญไปกว่านาย
    #717
    0
  4. #699 zero0000000000 (@zero0000000000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 16:34

    ไรท์สู้ๆนะคะ~
    #699
    0
  5. #513 พัดลม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:09

    พื้นดำ ตัวหนังสือขาวนี่ลายตาอยู่เหมือนกัน

    #513
    0
  6. #221 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 18:43
    คนดังมาโรงเรียนก็จะอารมณ์ประมาณนี้ 5555
    #221
    0
  7. #119 rumiOwO (@rumiOwO) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 22:38

    ขำพวกน้องๆองครักษ์55555555555555

    #119
    0
  8. #41 nonocong (@nonocong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:50

    กดไลก์ให้แล้วเน้อ!

    #41
    0
  9. #7 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 12:31

    รอต่อไปค่ะ

    #7
    0
  10. #6 M'MilkChi (@somuyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 08:19

    แอบรอเทออยู่นะจ๊ะ
    #6
    0