ตอนที่ 33 : บทที่ 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

บทที่ 32

(คนทรยศคือมังกรที่ไม่มีบทค่ะ ด้วยเหล่ามังกรเชื่อว่าเผ่าพันธุ์ตัวเองรักใคร่กลมเกรียวทำให้ไม่มีใครเชื่อว่าจะมีผู้ทรยศ)

...

“คิดจะขู่ข้าอย่างนั้นหรือ คิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าอย่างนั้นสิ”

“แล้วทำไมท่านถึงไม่เชื่อล่ะ” เอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง ทำให้คนตรงหน้าขมวดคิ้วแน่น ยิ่งเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยและนัยน์ตาที่ยากจะคาดเดาก็ยิ่งร้อนใจ แต่ก็ต้องทำเหมือนไม่สนใจ ควบคุมสีหน้าพลางเอ่ยต่อด้วยใบหน้าที่ยโส

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็แสดงพลังของเจ้าออกมาสิ”

“พลังของข้า ได้ใช้ไปตั้งนานแล้ว ท่านไม่รู้สึกอย่างนั้นหรือ” เอ่ยถามพลางแสยะยิ้มร้ายกาจ ทำให้มนุษย์เบื้องหน้าชะงักงัน สอดส่องมองทั่วบริเวณ โซ่สีเงินพันธนาการเหล่ามนุษย์ไว้แน่น ไม่สามารถต่อต้านได้ อีกทั้งรอยแผลของเหล่ามังกรเองก็สมานเร็วขึ้น ด้วยพลังสีเงินเจือจาง

“พลังรักษาอย่างนั้นสินะ”

“ถ้ามองจากภายนอกมันคือการเยียวยาที่ดีที่สุด แต่นั่นไม่ใช่พลังจริงๆ ของมังกรขาวหรอก” เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ค่อยๆ ซึมออกให้เห็นเด่นชัด ก่อนกลางฝ่ามือจะค่อยๆ สว่างวาบ พร้อมกับสสารสีเงินที่ปกคลุมทั่วร่างของผู้เป็นราชินีมังกร นานหลายนาทีจนสุดท้ายผู้ที่น่าจะตายไปแล้วกลับมามีลมหายใจอีกครั้ง

“แฮ่ก แฮ่ก” แต่ก็แลกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าสวยซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะทรุดลงช้าๆ นัยน์ตาสีนิลช้อนมองราชามนุษย์ด้วยใบหน้าที่เป็นต่อ ต่างจากเหล่ามังกร และราชามังกรที่ขมวดคิ้วมุ่น

“หึหึหึ น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ มังกรขาวเอ๋ย พลังของเจ้า ข้าขอก็แล้วกัน!”

เคร้ง!

สิ้นเสียงร่างทั้งร่างก็พุ่งทะยานเข้าหาร่างบางทันที ชงหยวนไม่รอช้าหยิบอาวุธใต้อาภรเนื้อดีออกมาตั้งรับในทันที แต่ก็ช้าเกินกว่ามังกรดำหนุ่ม ที่ดึงเอากริชคู่กายออกมาตั้งรับแทนชงหยวน ฝ่าพระหัตถ์อีกข้างดึงให้ร่างบางออกจากวิถีของดาบ ใช้พระวรกายสูงบดบังเพื่อปกป้องดวงใจของตนในทันที ทั้งคู่ฟาดฟันตวัดดาบใส่กันไม่ยั้ง

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

ประกายไฟเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีการปะทะกันของโลหะทั้งสอง คนหนึ่งฟาดดาบอย่างแรงส่วนอีกผู้ตั้งรับโดยการลากดาบจากปลายไปถึงโคนแล้วตวัดดาบใส่คู่ต่อสู้ ผู้คนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาเป็นมังกร ไม่เก่งกาจในการใช้ศาสตราวุธ แต่องค์ชายฮุ้ยเซินกลับต่างกัน พระองค์แข็งแกร่งจนเห็นความต่างชั้น

ทุกกระบวนท่าที่ฟาดฟันลงมาพระองค์ตั้งรับได้ทันท่วงทีเสมอ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเร็วเพียงใด พระวรกายสูงก็จับทางและโต้กลับได้ในทุกๆ ท่วงท่า ทำให้อีกฝ่ายหืดขึ้นคอ จำต้องดีดตัวกลับไปตั้งหลักและคิดแผนใหม่ในทันที

เคร้ง เคร้ง

มังกรดำไม่รอช้าพุ่งทะยานเข้าหาศัตรูเบื้องพระพักตร์มิให้ได้พักเหนื่อย ก่อนจะตวัดกริชคมใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง ราชามนุษย์จึงได้แต่ตั้งรับอย่างยากลำบาก และไม่นานก็ได้บาดแผลจากกริชสีเงินสวยลากผ่านแขนข้างซ้ายเป็นทางยาว

เหงื่อซึมไหลผ่านใบหน้าโอหัง ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างไม่มีใครขยับ จ้องมองการต่อสู้ของทั้งสองด้วยนัยน์ตาพราวระยับ สำหรับมังกรที่ไร้ผู้ใดต่อกร การได้ศึกษาจากผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงนั้นสำคัญมาก ทำให้ทุกคนต่างให้ความสนใจทั้งสองร่างที่ฟาดฟันกันแทบจากไม่กระพริบตา

ฉึก ฉึก ฉึก

“อึก! แค่กๆ”

“องค์ชาย!”

แต่แล้วพระวรกายหนุ่มก็ต้องชะงัก โซ่สีดำสนิทพุ่งทยานออกจากมือของมนุษย์ที่ยืนอยู่มุมกำแพงทั้งสามเสียบทะลุกฤษฎีและพระเพลา จนพระองค์ไม่สามารถต่อกรกับศัตรูได้อีก พระวรกายสูงใหญ่ล้มลงในทันที

“อึก!” ดาบยาวจากผู้ปกครองมนุษย์พาดผ่านข้อพระหัตถ์ ปัดให้กริชเงินหล่นลงสู่พื้น เลือดสีแดงสดไหลย้อมไปทั่วดาบ ร่างทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง แต่องค์ชายฮุ้ยเซินหาได้ยอมแพ้ พยายามฝืนพระกายาทั้งๆ ที่ทิวทัศเริ่มพร่าเรือน

“สมแล้วที่เป็นมังกรดำ แข็งแกร่งและทนทาน แต่ก็คงจบลงแค่นี้ น่าสมเพชจริงๆ โดนพิษของพลังตัวเองทำให้ตายตก หึ”

“ขอแนะนำว่าอย่าบังอาจดีกว่า” แต่ก่อนที่ดาบใหญ่จะพาดพระศอระหงได้ เสียงเย็นยะเยือกและบรรยากาศกดดันก็พลันปกคลุมทั่วท้องพระโรง ทุกสิ่งมีชีวิตภายในห้องโถงต่างหยุดหายใจ จับจ้องกายโปร่ง งดงามดั่งเทพธิดา ที่บัดนี้เส้นผมสีเงินกระจายราวกับพญานาคแผ่เศียร แผ่รัศมีของความอันตรายออกมา

นัยน์ตาสีดำสนิทขยายเป็นวงกว้าง ครอบครองพื้นที่นัยน์ตาขาว ไร้ซึ่งแววตา ลุ่มลึกฉายชัดถึงความอันตราย เหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างไม่เชื่อสายตา ร่างบางที่ฟื้นคืนพลังกลับมา ค่อยๆ ย่างเท้าเข้าใกล้มนุษย์จอมโอหัง ใบหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว มนุษย์บางคนที่จิตอ่อนต่างผวาจนเหล่ามังกรไม่กล้าขยับ

“ชง...หยวน” สุรเสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกผู้เป็นที่รักด้วยสติที่ใกล้มอดดับ สายพระเนตรพร่าเลือนจนทอดพระเนตรได้ไม่ชัด แต่กลับรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เยือกเย็นลงได้อย่างชัดเจน สีแดงฉานที่ตัดกับสีขาวสะอาดของคนรักทำให้มังกรขาวเลือดขึ้นหน้า ชงหยวนตวัดตามองเหล่ามนุษย์ที่กล้าทำร้ายคนของตน จนบางคนทำพลังสั่นสะท้าน ไม่สามารถควบคุมพลังของมังกรได้อีก

“...เกิดอะไรขึ้น..” สุรเสียงแหบพร่าของราชินีมังกรดังขึ้น นางมองไปยังคนรักของลูกชายตนด้วยนัยน์พระเนตรที่สับสน มังกรทุกตัวเองก็ฉายชัดถึงความสับสน มันไม่เหมือนที่พวกเขารู้ มังกรขาวไม่ใช่สายพันธุ์ที่อันตรายไม่ใช่เหรอ!

“บังอาจทำร้ายคนของข้า เจ้าพวกมดปลวก อย่าได้มีชีวิตอยู่!” ราวกับเสียงฟ้าผ่า ดังสะเทือนจนสิ่งมีชีวิตโดยรอบผวา แต่หนักกว่าคือเหล่ามนุษย์ที่ทำร้ายดวงใจของมังกรขาว

ศีรษะขาดกระจุย สมองและน้ำเหลืองไหลให้ได้ผวา กลิ่นคาวคละคลุ้งจนต้องเบือนหน้าหนี ก่อนจะล้มลงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อ้าปากร้อง เหล่ามังกรต่างตื่นตระหนก แม้แต่องค์ราชาและองค์ราชินีมังกรยังต้องผวา

“นะ..นี่มันอะไร” เสียงตกใจจากราชามนุษย์ดังขึ้น มันผวาด้วยภาพอันไม่น่าเชื่อตรงหน้า จับจ้องใบหน้างดงามที่ยามนี้กลับมีใบหน้าของปีศาจซ้อนทับ  กระโดดถอยหลังไปตั้งหลักทันที

เคร้ง!

โซ่สีดำที่ตรึงพระวรกายหนุ่มถูกตัดขาด ชงหยวนไม่รอช้าคว้าองค์ชายฮุ้ยเซินไว้ในอ้อมแขนทันที พิษของมังกรดำค่อยๆ รามไปทั่วจนลมหายใจของมังกรหนุ่มติดขัด ชงหยวนไม่รอช้า จรดริมฝีปากเพื่อดูดพิษเข้าร่างตนเองทันที อย่างน้อยร่างกายของมังกรขาวยังพอจะทานทนพิษของมังกรดำได้

“ไม่นะนายท่าน อย่าทำเช่นนี้ ถึงท่านจะเป็นมังกรขาว แต่พิษของมังกรดำร้ายแรงเกินไป อีกทั้งปริมาณยังมากด้วย ถ้าท่านรับไป ฮึก องค์ชาย ท่านช่วยห้ามนายท่าน... ฮึก!” เสียงกรีดร้องดึงสติของทุกคน หลิ่งอ้ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทันที อ้อนวอนหยางจงด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา แต่องค์ชายหยางจงเพียงเบือนพระพักตร์หนีเท่านั้น ทำให้เด็กน้อยไม่รอช้า พุ่งไปยังกำแพงดำนั้นทันที

“อึก แค่กๆๆ” เลือดสีแดงสดไหลออกจากริมฝีปากบาง ใบหน้าสวยซูบเซียวแทบจะในทันทีที่พิษค่อยๆไหลเข้าร่างกาย เหล่ามังกรต่างมองการกระทำนั้นด้วยนัยน์ตาที่สั่นสะท้าน สุดท้ายก็ทานทนดูไม่ไหวอีกต่อไป เบือนหน้าหนีเหตุการณ์ตรงหน้าในบัดดล

ฉัวะ!

+++

จริงๆ ฮุ้ยเซินเก่งกล้านะ แต่เพราะพลังถูกยึดไป ก็อย่างที่เห็นค่ะ ไม่ต่างจากคนธรรมดาเลย ยิ่งอีกฝ่ายมีพลังของมังกรดำด้วยเลยยากจะมีคนต่อกร จริงๆ อยากแต่งฉากสู้ให้ยาวกว่านี้ แต่กลัวคนอ่านขัดใจ แต่งไปแต่งมาแทบไม่เหลือ หลายคนคงจะขัดใจที่น้องทำไมเสียท่า เอาจริงๆ น้องเป็นแค่มังกรขาวเนอะ ยังไงมังกรขาวก็ไม่ใช่มังกรสายต่อสู้ตั้งแต่ต้น น้องทำไมขนาดนี้ก็สุดแล้ว เราพยายามแต่งอิงพลังของทั้งสองมากที่สุดแล้ว TVT

เราขอโทษกับทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วงงกับเนื้อเรื่องนะคะ นี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัว ขอยอมรับผิดแต่โดยดี 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

750 ความคิดเห็น

  1. #728 ๋JEICECONBAP (@icemonkerw) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 03:11

    สะดุดหัวทิ่มเลยค่ะไรท์​เจอคำว่าพญานาค​เข้าไป

    555555

    #728
    0
  2. #528 TamanegiJa (@TamanegiJa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 01:07
    ลามค่ะ พิษลาม ไม่ใช่รามนะคะ รามนี่มันพระรามแล้ว
    #528
    0
  3. #485 Pzsxdc (@Pzsxdc) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 09:13
    อ่าาาตอนนี้มันดูลวก แต่เข้าใจค่ะว่าฉากต่อสู้มันเขียนยาก พยายามเข้านะคะ
    #485
    0
  4. #483 priew_inlove (@priew_inlove) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:37

    กราบใจทันที อินมากกก
    #483
    0
  5. #474 ^ จู ^ (@inuko555) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:43

    อยากให้เฉลยว่าชิงพลังไปได้ไง แถมเอามาใช้ได้อีก เกลือเป็นหนอนเหรอคะ

    #474
    1
  6. #470 barious (@barious) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 14:02
    มังกรดำเรียกคืนพลังตัวเองไม่ได้เลยหรอคะ นี่พลังข้าาาเอาคืนมา!! ตู้มม!! ตายเรียบ อะไรแบบเนี้ย ทำใจไม่ได้ ชงหยวนเสียสละเกินไป แงงงง
    #470
    0
  7. #465 ชิชชิ (@Gtchinnapaht) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:24
    แจ้งบปุบอินี้มาปับจ้าาาา
    #465
    0
  8. #462 Levi's_y (@Help_me) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:22
    โอ้ยยยยยยไรท์ทำค้างง่าาาาา รอลุ้นๆ
    #462
    0
  9. #461 クマしろ (@tamamo1mae) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:19
    อยากจะฆ่าไรท์แล้วฆ่าตัวตายตามไปจริงๆ ;—-;
    #461
    0
  10. #460 NattananKandulai (@NattananKandulai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 13:19

    ไรท์~หนูลุ้นตัวจะแตกแย่วววว หนุกมากกกกก
    #460
    0