ตอนที่ 4 : CHAPTER 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    11 ก.ค. 60

Rebellion Mafia

 

CHAPTER 2

 

            “เฮ้ย!

 

            รีไทม์ร้องลั่นลุกขึ้นพรวดก่อนถีบเพื่อนร่วมห้องของตนเองจนกลิ้งตกเตียงจนร้องโอดครวญเบาๆ นัยน์ตาสีแดงทับทิมจากที่สะลือสะลืมก็สว่างขึ้นมาเหมือนเปิดสวิตช์ไฟ

 

            “ถีบผมทำไมเนี่ย” โอนิกซ์เอ่ยถามยกมือข้างหนึ่งขยี้ตาตนเองอย่างงัวเงีย

 

            “แล้วทำไมนายถึงมาอยู่บนเตียงฉันได้เล่า!” ร่างเพรียวถามเอาผ้าห่มมาห่มตัวทำท่าทางเหมือนเด็กผู้หญิงไม่ปานนั้น

 

            ก็แหงล่ะในเมื่อเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยซักชิ้นนี่นา! แถมอีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่เสื้อด้วยถึงแม้ว่าจะใส่กางเกงก็เถอะนะ

 

            “จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เหรอ?”

 

            “มะ...เมื่อคืนมันหมายความว่ายังไง?” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแต่พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุดทั้งที่ตอนนี้ท้องไส้รู้สึกปั่นป่วนไปหมดแล้ว

 

            นี่...เขาคงไม่ได้...ทำ เรื่องอย่างว่า กับโอนิกซ์ใช่ไหม?!

 

            ความลับเรื่องที่เขาเป็น โอเมก้า ยังไม่แตกใช่ไหม?!

 

            ใช่ไหม!!!!!!!

 

            “เมื่อคืนคุณน่ะเมากลับมาแถมยังอ้วกใส่ตัวเองพอผมช่วยก็มาอ้วกใส่เสื้อผมอีกก็เลยจับคุณแก้ผ้าอาบน้ำซะพออาบเสร็จคุณก็กดผมลงบนเตียงตอนแรกผมจะไล่คุณไปนอนแล้วกลับไปที่นอนตัวเองแต่คุณออดอ้อนให้ผมนอนด้วยแบบสุดฤทธิ์สุดเดชจนผมรำคาญก็เลยนอนด้วยซะเลย” โอนิกซ์อธิบายความจริงในขณะที่อยากเอาหน้ามุดดินให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยกับสิ่งที่ได้ยิน

 

            ให้ตายสิ! ทำไมเขาทำตัวน่าอับอายขนาดนี้นะ

 

 หมดกัน...ทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีของหัวหน้าแก๊ง Rebellion Mafia ที่มีมาหลายปีพังทลายไปภายในวันเดียว

 

 เหล้าแก้วเดียวด้วย!

 

 ถ้าเขารู้ว่าเหล้าที่เจ้าสุนัขรับใช้รัฐบาลนั่นคิดจะมอมเขามันแรงขนาดนี้เขาคงไม่มีทางกินมันเด็ดขาดเลย!!

 

            “โอนิกซ์...เอ่อ...นายอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะไม่อย่างนั้นฉันจะบอกกับอารินว่านายแอบติดกล้องและเครื่องดักฟังไว้ที่ห้องของเธอ” ชายผมสีน้ำตาลพูดขู่ด้วยไปหน้าที่แดงเถือกทำให้เบต้าหนุ่มเพื่อนร่วมห้องกระตุกยิ้มนิดๆ ขึ้นมา

 

            บางทีเบต้าตัวร้ายอย่าง รีไทม์ ก็มีมุมที่น่ารักดีเหมือนกันนะ

 

            “แน่นอน ผมไม่บอกใครหรอกถ้าคุณเลี้ยงไอศกรีมผมกับอารินตามสัญญาน่ะนะ”

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

            ทางฝั่งของโอราคุ กว่าฤทธิ์ของยานอนหลับขนานแรงของเจ้าพ่อ Rebellion Mafia หายก็ปาไปประมาณ 10 โมงเช้าแล้ว เมื่อกลับมาทำงานที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ของรัฐบาลอะพอสเซิลก็ถูกต่อว่าอย่างรุนแรง

 

            “บอกแล้วใช่ไหม?! ว่าถ้าเจอก็ให้เข้าจับกุมเลยไม่ใช่มานั่งเลี้ยงเหล้าทำตัวสนิทสนมแบบนี้! ดูสิ!! เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างนอกถูก ‘Invisible Eyes’ ฆ่าตายหมดแล้วเห็นไหม?! เสียงตวาดลั่นห้องห้องประชุมที่เต็มไปด้วยคำตำหนิของรัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมของอะพอสเซิลทำให้ชายหนุ่มผมบลอนด์สีซีดไม่กล้าโต้เถียงแต่อย่างใด

 

            เขาประมาทเองเพราะคิดว่าคนที่ให้สัตย์สาบานตนเองว่าจะไม่ฆ่าใครเด็ดขาดอย่างสเวนนั้นจัดการได้ง่ายดายยิ่งกว่าหัวหน้ามาเฟียทั่วไป

 

แต่ไม่นึกเลยว่านางพญาแห่งโลกมืดอย่างโอเมก้าหนุ่มนั้นจะเป็นพวกชอบยืมมือคนอื่นฆ่าคนแทนตนเองแบบนี้

 

อำมหิตพอๆ กันกับหัวหน้ามาเฟียรายอื่นที่เขาเคยปราบปรามมาแล้ว ไม่สิ! บางทีอาจจะโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเลยเสียด้วยซ้ำไป

 

            ยิ่งคิดยิ่งแค้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้โอราคุทำได้เพียงแค่กัดฟันกรอดด้วยความคับแค้นภายในใจก้มหน้ายอมรับความผิดพลาดของตนเอง “ผม...ไม่มีข้อโต้แย้งครับท่านที่เคารพ”

 

            เมื่อรัฐมนตรีกระทรวงยุติธรรมเห็นสีหน้าของชายหนุ่มจึงกล่าวต่อ “คุณน่ะเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาลที่อายุน้อยยังมีประสบการณ์อีกเยอะที่ต้องให้เรียนรู้ผมถือว่านี่คือบทเรียนสำคัญของคุณ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการจับกุมตัวหัวหน้าของ Rebellion Mafia ดังนั้นเลิกโทษตัวเองแล้วตามแกะรอยและจับกุมตัวสเวนซะถ้าจับได้ผมจะมองข้ามความผิดพลาดครั้งนี้ของคุณ”

 

            “ครับ ท่านรัฐมนตรี” โอราคุลุกขึ้นโค้งคำนับให้กับรัฐมนตรีถึงแม้จะได้รับการอภัยแต่ว่าความคับแค้นใจยังไม่หายไปอยู่ดี

 

            “เอาล่ะ แยกย้ายได้!

 

            เจ้าหน้าที่ทุกนายที่เข้าร่วมประชุมต่างพากันแยกย้ายออกไปทำหน้าที่ของตนเองอย่างว่องไว อัลฟ่าหนุ่มกลับไปยังห้องทำงานของตนเองใช้มือหนาพลิกแฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับคดีที่ Rebellion Mafia ก่อเอาไว้รวมถึงเมื่อคืนนี้และรายละเอียดเกี่ยวกับสเวนและ Invisible Eyes หลายรอบจนนับครั้งไม่ถ้วน

 

            สายตาเริ่มอ่อนล้าจากการจดจ่ออยู่กับคลังข้อมูลที่เขาขอให้เลขานุการของตนนั้นยกมาให้พลันหยิบรูปของนายเหนือแห่ง Rebellion Mafia ขึ้นมาดูเมื่อจ้องมองดวงตาสีแดงทับทิม มันทำให้เขานึกถึงการพบกันครั้งแรกระหว่างเขากับซเวน

 

ถึงแม้ว่าจะจบไม่สวยก็ตามแต่ว่าเป็นการพบที่ตราตรึงใจเขามากที่สุดยิ่งกว่าหญิงสาวหรือชายหนุ่มที่เขาเคยเจอมาเสียอีก น่าเสียดายที่เขากับโอเมก้าหนุ่มนั้นอยู่คนละฝ่ายกันและหน้าที่ของหัวหน้าปราบปรามอย่างเขาคือจับกุมอาชญากรทุกคนที่สร้างความเสียหายให้แก่รัฐบาลต่อให้อีกฝ่ายมีเสน่ห์น่าหลงใหลมากแค่ไหนก็ตาม

 

“...จะต้องจับกุมตัวมาให้ได้เลย”

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

            “ทำไมถึงไกลแบบนี้เนี่ย?”

 

            ดวงตาคมติดสวยเหลือบมองโอเมก้าสาวเริ่มพูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดปากก็ในเมื่อเธออยากให้เขาเลี้ยงไอศกรีมที่เขาทำงานพาร์ทไทม์ ถึงแม้ชายหนุ่มบอกว่ามันไกลแต่สาวเจ้าก็ยังดึงดันที่จะไปให้ได้สุดท้ายเลยบ่นออดๆ แอดๆ เสียอย่างนั้น

 

            ถ้าให้เทียบกับที่เขาต้องข้ามเมืองนู้นเมืองนี้เจรจาธุรกิจและจัดการกับแก๊งคู่อรินี่แค่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำไป

 

            “ช่วยไม่ได้นะ ก็อยากมากินเองนี่นา” รีไทม์พูดยิ้มๆ

 

            “ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าจะต้องขึ้นสถานีที่ 7 มาลงต่อไปเรื่อยๆ จนถึงสถานีที่ 4 แล้วยังต้องมานั่งรถประจำทาง 2 เที่ยวแล้วก็ยังเดินไปอีก เอาจริงเหรอ?”

 

            “อดทนหน่อยน่าของกินที่ใช้ความพยายามอย่างยากลำบากพอกินเข้าไปแล้วจะอร่อยมากกว่าของกินแบบเดียวกันที่ไม่ต้องพยายามอะไรมากอีกนะ จริงไหม? โอนิกซ์”

 

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเอ่ยเสียงนุ่มแบบไม่ค่อยจริงจังเท่าไหร่นัก

 

“แต่คุณก็ทำให้อารินลำบากอยู่นะ” อเล็กซานไดรต์คนพี่ใช้นิ้วดันแว่นพูดออกตำหนิอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

“เอาน่า ปล่อยให้อารินรู้จักโลกภายนอกซะบ้างนายน่ะอยู่ปกป้องเธอตลอดไปไม่ได้หรอก อีกอย่างนะ...” โอเมก้าในคราบเบต้าพูดยานคาง

 

“นายเองก็มีความสุขมากไม่ใช่เหรอไง? มาเที่ยวด้วยกันสามคนแบบนี้น่ะ”

 

คำพูด ใบหน้า ดวงตา และรอยยิ้มถึงแม้ว่ามันจะดูเลื่อนลอยเหมือนทุ่งหญ้าเวิ้งว้างกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดก็ตามแต่ทว่าชายหนุ่มผมสีปีกกาคิดว่าสามสิ่งบนตัวของเบต้าเพื่อนสนิทนั้นมั่นคงยิ่งกว่าอะไรดี

 

นั่นคือส่วนหนึ่งที่เขา ชอบ ในตัวรีไทม์มากที่สุด

 

เมื่อนึกถึงคำว่า ชอบ ใบหน้าคมเริ่มขึ้นริ้วแดงเริ่มไล่ความคิดนั้นออกไปให้หมดเพราะมันทำให้เขาอดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นไม่ได้

 

ทั้งที่พยายามจะสลัดทิ้งไปแล้วแท้ๆ แต่พอนึกทีไรเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นก็ฉายออกมาเหมือนม้วนฟิล์มภาพยนตร์ไม่มีผิด

 

ทำไมเขาถึงต้องสลัดทิ้งก็แค่โดนคนเมาอ้วกใส่แล้วบังคับให้นอนด้วย?

 

เหตุผลง่ายๆ ก็แค่เรื่องเมื่อคืนนั้นมันมีอย่างอื่นมากกว่าที่เขาบอกกับเพื่อนร่วมห้องของตนนั่นเอง

 

“แล้วจะถึงเมื่อไหร่?” ร่างสูงถามกลบเกลื่อนอาการดังกล่าว

 

ดวงหน้าสวยชะงักเล็กน้อยมองสำรวจก่อนฉายแววยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี “โอ๊ะ! เริ่มใกล้ถึงแล้วล่ะผ่านจากตรงนี้ไปก็...”

 

“ฮึ่ย! ไอ้เด็กเวรนี่!

 

            พลั่ก!

 

            เสียงดังไม่คุ้นหูพร้อมกับเสียงบางอย่างปะทะกันเบนความสนใจของสองหนุ่มกับอีกหนึ่งสาวที่กำลังเดินเข้าร้านไอศกรีม

 

ชายวัยกลางคนท่าทางเหมือนนักเลงกับเด็กฝาแฝดสองคนอายุประมาณ 15 ปีที่สภาพเลอะเทอะเหมือนผ้าขี้ริ้วสกปรกถูกขยำคลุกกับฝุ่น ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงราวกับพิมพ์เดียวกันของเด็กทั้งสองขึ้นรอยแดงจากการถูกชกเมื่อครู่

 

“เดินชนแบบนี้ไม่คิดขอโทษซักคำเลยเหรอ? หา?!

 

“เสื้อแบรนด์เนมตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเลอะฝุ่นหมดแล้ว ชดใช้มาซะ! ไอ้เด็กเฮงซวย!!

 

ชายที่คาดว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มนักเลงจิกหัวหนึ่งในแฝดคาดว่าน่าจะเป็นแฝดคนพี่ขึ้นเสมอสายตาตนเองส่วนแฝดอีกคนถูกพวกที่เหลือรุมกระทืบอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นแววตาของแฝดคนพี่แข็งกร้าวขึ้นและ...

 

“ถุย!

 

ถ่มน้ำลายใส่หน้าของชายที่จิกหัวตนเองอย่างไม่กลัวตาย ชายคนนั้นเดือดดาลมากง้างมือเพื่อเตรียมประเคนหมัดใส่ใบหน้าเด็กชายที่จ้องเขม็งอย่างไม่กลัวเกรงเหมือนท้าทายอีกฝ่ายกลายๆ

 

ก่อนที่หัวโจกของกลุ่มนักเลงจะปล่อยหมัดทันใดนั้นเขาก็ถูกบุคคลปริศนาพุ่งตัวเข้าไปหากระโดดตัวลอยถีบกลางหลังล้มหัวทิ่มกับพื้นทันที!

 

“ลูกพี่! เฮ้ย!! อะไรของกะ...”

 

พลั่ก!

 

ไม่ทันได้ตั้งตัวนักเลงที่อยู่ใกล้หัวหน้านั้นถูกหมัดสวนเข้าที่หน้าอย่างจังเต็มแรงล้มกองไปกับพื้นก่อนถูกเตะที่ใบหน้าซ้ำอีกทีจนสลบเหมือด

 

ตุบ!

 

ชายอีกคนถือมีดพุ่งเข้าไปหมายแทงคนตรงหน้าแต่อีกฝ่ายไวกว่าหลบได้จับแขนหันหลังแล้วทุ่มลงกับพื้นเต็มแรง

 

ชายผู้เป็นนายเหนือคลี่ยิ้มหวานคล้ายไม่ใส่ใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทว่ารอยยิ้มนั้นสำหรับคนที่เหลือนั้นเป็นเหมือนรอยยิ้มพญามัจจุราชไม่ปานนั้น

 

“เข้ามาสิ...”

 

พลั่ก! พลั่ก! ตุบ! พลั่ก! โครม!!

 

            ไม่ถึงสามนาทีร่างของนักเลงวัยกลางคนที่ทำเป็นกร่างทั้งหมดนอนหมดสภาพพร้อมบาดแผลและรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมดบางคนถึงขั้นกระดูกหักจนพับเป็นมุมแปลกชวนสยองก็ยังมี

 

เจ้าพ่อหนุ่มเดินย่างก้าวอย่างสุขุมไม่สนสายตาของสองพี่น้องอเล็กซานไดรต์ที่มองตนด้วยความตกตะลึงถึงขั้นช็อกกับสิ่งที่เห็น

 

            “คุณไปเรียนศิลปะการต่อสู้มาจากไหน?” ชายผมสีปีกกามองรีไทม์ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องเดียวกันของตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา

 

            ไม่เชื่อว่าคนที่เห็นภายนอกดูผอมเพรียวแบบนั้นจะอัดนักเลงได้ตั้งแปดกว่าคน!

 

“โอนิกซ์ ขอเสื้อสูทนายหน่อย” รีไทม์ไม่ตอบคำถาม ใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มขบขันออกมาคงเป็นครั้งแรกที่สองคนนี้เพิ่งเคยเห็นเขาอัดคนเป็นครั้งแรกสินะ

 

ก็เล่นทำหน้าเหวอซะขนาดนั้นไม่ช็อกก็แปลกแล้ว

 

เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วนายเหนือแห่ง Rebellion Mafia เดินย่างก้าวด้วยท่าทีสบายๆ เข้าหาเด็กแฝดผมสีส้มแดง แต่เด็กทั้งสองคนที่กำลังหวาดระแวงทำอะไรกับไม่ถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกลับถอยหนี

 

แฝดคนพี่ส่งสายตามาดร้ายพร้อมที่จะแว้งกัดได้ทุกเมื่อส่วนแฝดน้องถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่ชายหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลก็รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังข่มขู่ด้วยความหวาดระแวง

 

รีไทม์นิ่งเงียบคล้ายเพิกเฉยการกระทำของเด็กทั้งสองเขาเอ็นดูการกระทำเหล่านี้เล็กน้อยก่อนถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวเอง เด็กสองคนมองใบหน้าสวยคมที่มีเสน่ห์ดึงดูดบางอย่างทำให้ท่าทีดุร้ายเริ่มอ่อนลง

 

พวกเขารู้ว่าไม่ควรจะเชื่อใจใครหน้าไหนทั้งนั้นแต่กับคนตรงหน้าทำไมให้ความรู้สึกตรงกันข้ามนะ...

 

ฟึ่บ!

 

เสื้อแจ็คเก็ตกับเสื้อสูทถูกโยนใส่ตัวเด็กทั้งสองพร้อมกันสร้างความแปลกประหลาดใจให้ไม่ใช่น้อย ทุกคนที่พี่น้องสองคนเคยเจอมามักจะมองพวกเขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ความสมเพชเวทนา และความสงสารเสมอ

 

แต่ชายเจ้าของผมสีน้ำตาลกลับมองเขาด้วยความยินดีแทนที่จะเป็นความสงสารที่พวกเขานั้นไม่ต้องการ

 

ใบหน้าสวยมองพี่น้องฝาแฝดที่กำลังสับสนด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเล็กน้อย นั่งยองๆ เสมอสายตาเอ่ย ฝ่ามือขาวเนียนเอื้อมจับแก้มสกปรกของแฝดคนพี่อย่างแผ่วเบาเช็ดคราบฝุ่นอย่างไม่นึกรังเกียจ

 

“อย่าให้ใครเห็นว่าเล่นงานพวกเธอได้อีก”

 

“ทำไม...ถึงช่วยพวกเราทั้งที่มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย” แฝดน้องถาม

 

คนถูกถามผละมือออกจากใบหน้าอันอ่อนเยาว์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาสีแดงพราวระยับด้วยความขบขันในความใสซื่อของเด็กแฝด “แค่เห็นพวกนั้นแล้วอยากจะอ้วกน่ะ”

 

“ไม่ได้คิดจะช่วยเราเหรอ?” แฝดคนน้องถามต่อ

 

ใบหน้าสวยถอนหายใจ “แล้วพวกเธออ่อนแอที่ไหนกัน?”

 

“ทั้งแข็งกร้าว ไม่ยอมคน ตาขวางเหมือนหมาบ้า ทำตัวเหมือนหมาจรจัดแบบนั้นถ้ามองว่าอ่อนปวกเปียกไร้ทางสู้แบบนั้นคงต้องไปเช็คสมองใหม่แล้วล่ะ”

 

“ประหลาดคน” แฝดพี่เอ่ย

 

“ก็จริงไหมล่ะ? ถ้าอ่อนแอจริงเด็กหูหนวกอย่างเธอกับเด็กตาบอดตรงนั้นคงตายตั้งแต่อยู่ข้างถนนแล้วล่ะ” รีไทม์ยิ้มอย่างขบขันแต่เด็กทั้งสองไม่ขำเลยซักนิดเดียวโดยเฉพาะคนพี่ที่หูหนวก

 

คนตรงหน้ารู้ได้ยังไง?! ทั้งที่แสดงออกมาเนียนขนาดนั้นแล้วแท้ๆ ถึงคอลลินส์พอดูออกได้แต่กับเราทำไมถึง...?

 

“อารินโมโหหิวแล้วจะไปกันได้หรือยัง?” ชายผมสีปีกกาผู้มาใหม่แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความคุกรุ่นไม่พอใจอะไรบางอย่าง

 

ก็แหงสิ...เขาไม่พอใจที่คนตรงหน้าให้ความสนใจเด็กสองคนนี้มากกว่านี่นา!

 

โอเมก้าหนุ่มมองหน้าอีกฝ่ายครู่หนึ่งก่อนก็ลุกขึ้นยืนหันกลับเริ่มเดินถอยห่างออกไป “อ่า...ฉันคงต้องไปแล้วล่ะน้องสาวหมอนี่โมโหหิวแล้วไว้เจอกันใหม่นะ”

 

“เดี๋ยว! ผมชื่อลินคอล์น/คอลลินส์แล้วพี่ชายชื่ออะไร?!” แฝดสองเอ่ยถามพร้อมกันแต่น่าเสียดายเดินจากไปเสียแล้วพร้อมกับผู้ชายผมสีปีกกา

 

ไปซะแล้ว...

 

พี่น้องฝาแฝดรู้สึกเสียดายเป็นครั้งแรกที่ไม่รู้ชื่อของร่างสูงเพรียวที่อัดพวกนักเลงกองไปกับพื้นด้วยเหตุผลแปลกๆ และทำตัวไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเท่าไหร่นัก

 

ท่าทางแปลกๆ แต่ก็รู้สึกถึงความเป็นมิตรแล้วไหนจะกลิ่นหอมชวนดมจากชายคนนั้นอีก...

 

อัลฟ่าแฝดสองอธิบายไม่ถูกว่าความรู้สึกร้อนผ่าวภายในอกนี้มันคืออะไรแต่สิ่งทั้งคู่นั้นมีสิ่งที่เหมือนกันอยู่เรื่องหนึ่ง

 

อยากเจอ...อยากเจออีกครั้ง...

 

พี่ชายคนนั้น...อยากเจอ...

 

ถึงแม้เด็กผมสีส้มแดงที่ถูกฝ่ามือสัมผัสแก้มอย่างแผ่วเบานั้นจะไม่ยินเสียงของอีกฝ่ายแต่ก็สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงนั้นให้ความรู้สึกอบอุ่น

 

อีกคนถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าแต่ภายในจินตนาการได้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายยิ้มให้พวกตนและเป็นรอยยิ้มที่ดูเลื่อนลอยแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง

 

หวังว่าพวกเราคงได้เจอกันอีกนะ พี่ชาย

 

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


 Talk with Writer : หายไปนานโผล่มาอัพแค่นี้มันน่าตบจริงๆ เน๊อะ ^O^//ยังมีหน้ามายิ้มอีก!! ตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรพิเศษมากนักแต่บางทีก็ไม่แน่เหมือนกันนะ เราเป็นพวกคิดของเก่าแล้วบางทีก็โละทิ้งหมดเอาของใหม่มาหรือไม่ก็โละของใหม่แล้วเอาของเก่ามา เราเป็นพวกอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ด้วยสิ... เอาเป็นว่าติดตามต่อต่อไปแล้วกันนะคะ ^O^

ปล.มาคอมเม้นต์บ้างก็ดีนะคะ 1 คอมเม้นต์ = 10 กำลังใจค่ะ กระซิกๆ T^T


[19/02/2017]

โอเน็ตอะไรข้าไม่สน! เทมัน! เทมันให้หมด!! วะฮ่าๆๆ//เป็นบ้าไปแล้ว ช็อกมากโดยเฉพาะวิชาสังคมเงิบแดร๊กคิดว่าอ่านมาดีแล้วแต่ไม่ใช่เลยค่ะ 555+

คราวนี้น้องรีมาอีกทีก็ปักธงเด็กแฝดเข้าให้แล้วค่ะเสน่ห์แรงจังนะตัวเธอ~

คราวนี้แฝดลินคอล์นกับคอลลินส์โผล่มาในบทอัลฟ่าไร้พลังค่ะตอนแรกเราอยากให้พี่น้องคู่นี้อายุประมาณ 25 ปีแก่กว่าน้องรีอยู่วงการมืดเป็นคนเก็บกวาด(กลบเกลื่อน+กำจัดศพ)

แต่เราโละทิ้งเพราะเราชอบให้เด็กกินคนแก่ค่ะให้ฟิลลิ่งน่าสนใจกว่าคนแก่กินเด็ก 555+

ส่วนเรื่องเมื่อคืนเราเปรยๆ มาแล้วว่ามีมากกว่าแค่อ้วกใส่กับอ้อนให้นอนด้วยจะเป็นอะไรเราของอุบไว้ก่อนแล้วกันค่อยมาแต่งทีหลังว่าคืนนั้นมันมีอะไรให้คนอ่านแดดิ้นไปเลย หึๆ =_,=

สุดท้ายนี้ขอฝากเรื่องนี้กับเรื่อง Retime’s Game ไว้ในอ้อมใจด้วย

ปล.เราตัดสินแล้วว่าจะให้ Retime’s Game มัน YAOI ค่ะในเมื่อคนอวยให้ YAOI ซะขนาดนั้นนี้คะ 555+

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #36 com23476 (@com23476) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 18:55
    เขินๆๆๆๆ
    ≧∇≦≥3≤≧ω≦
    #36
    1
    • #36-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      9 ตุลาคม 2560 / 23:40
      บางทีเกิดมาเป็นรีไทม์นี่ลำบากอยู่เหมือนกันนะคะ 555+
      #36-1
  2. #22 AN_DSBP (@an_dsbp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:16
    กะรวบเข้าฮาเร็มหมดเลยสินะ.... \(>~<)/
    #22
    1
    • #22-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
      เรื่องนี้ AllxRetime ต้องฮาเร็มอยู่แล้วค่ะเต๊าะเด็กแซะผู้ใหญ่แบบนี้ >_<
      #22-1
  3. #20 kaopunb (@kaopunb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
    อ่อยเข้าไปค่ะ อ่อยให้ขาดใจตายอ่อยยยยยยย
    #20
    1
    • #20-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      25 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:59
      น้องรีเขาไม่ธรรมดา อ่อยทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่เลยค่ะ 555
      #20-1
  4. #15 JayJael (@JayJael) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:57
    เสน่ห์แรงนะ
    #15
    1
    • #15-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:01
      เพราะน้องเป็นโอเมก้าขี้อ่อยค่ะ
      อ่อยให้คนเขาหลงด้วยนะไม่เว้นแม้กระทั่งเด็ก(?) 555
      #15-1
  5. #11 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:09
    ตามมาจากรีไทม์เวอร์ใสค่ะ~
    รีไทม์เวอร์ควีนก็ดีงามไม่แพ้กันเลยยยย ชอบบบบบ แอบอวยเลนเบาๆ---แค่ก
    #11
    1
    • #11-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      9 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:56
      ยังมีอีกหลายคนให้อวยนะคะเรื่องนี้allxรีไทม์ค่ะ
      #11-1
  6. #10 the`tsubaki_xiii (@whitetia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:42
    Add fav. แล้วเพิ่งมาอ่านค่ะ (ก้มกราบบ)
    เพิ่งหันมาสนใจแนว Omegaverse
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ จะติดตามนะคะ
    #10
    1
    • #10-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      7 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:01
      ขอบคุณที่แอดนะคะเราจะแต่งให้ดีที่สุดเท่าที่จะดีได้ค่ะหากมีอะไรแนะนำก็แนะนำมาได้เลยเราจะได้เอาไปปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นค่ะ ^O^
      #10-1
  7. #9 Secr3t-Key (@Secr3t-Key) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:33
    มีความอยากรู้ตอนรีไทม์อ้อนโอนิกซ์ให้นอนด้วย ว่านางทนได้อย่างไร555555
    #9
    2
    • #9-1 เฟออน (@france1998) (จากตอนที่ 4)
      6 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:44
      เพราะโอนิกซ์นางเป็นเบต้าเลยมีภูมิคุ้มกันค่อนข้างสูงถ้าเป็นอัลฟ่าคงกระโจนเข้าใส่นานแล้วค่ะโดยเฉพาะคนที่คุณรู้ว่าใคร 555
      #9-1