พี่สาวนางร้าย(ผู้)เป็นที่รักของพระเจ้า.... (ดองไม่มีกำหนด )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 11,306 Views

  • 153 Comments

  • 1,456 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    102

    Overall
    11,306

ตอนที่ 3 : พี่ชายนางร้าย บทที่2 :ความจริงที่ไม่น้าให้อภัย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    8 ก.ค. 61


"หึๆ..."

เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆของร่างระหงแล้วพร้อมกับจ้องมองดยุกวอลด้วยความเยือกเย็น แล้วค่อยๆแสยะยิ้มชั่วร้าย

"พะ..พ่อไม่เซ็น!  และพ่อก็ไม่อยมให้ลูกไปไหนด้วย!.. ได้โปรดแฟซิต้า...."

ดยุกวอลเรฟพูดด้วยน้ำเสียงตะกุตะกะพร้อมกับส่งสายตาให้กับแฟซิต้าด้วยความสงสารและอ้อนวอนอย่างสุดกำลัง

"ขอปฎิเสธ....คุณไม่ใช่พ่อของฉัน. เพราะตั้งแต่ได้นำยัยโสเพณีอสรพิษนี้เข้ามาในบ้านแล้วไม่สนใจน้องฉันแล้ว"

แต่แฟซิต้าเมินดยุกวอลเรฟพร้อมกับค่อยๆก้าวเดินไปทางเคธีที่กำลังไอค่อกไอแค่ก แล้วพยามยันตัวที่โดนแรงกดดันของแฟซิต้าปล่อยออกมา อย่างช้าๆ

ผั้ว!!  โครม!!!!!!

แฟซิต้าเตะก้านคอเคธีอย่างแรงพร้อมเคธีที่ปลิวไปกระแทรกกำแพงอีกครั้งพร้อมกับเลือดไหลออกมาท่วมตัว

"คะ..เคธี!!  พี่ทำไมแบบนี้ทำไม!!!"

เซเรฟมองเคธีที่ปลิว(?)ไปเมื่อโดนแฟซิต้าแล้วไปชนกับกำแพง ทำให้เขาไม่พอใจจึงหันไปตวาดแฟซิต้าอย่างไม่ชอบใจ

"หนวกหู..."

แฟซิต้าตวัดตาไปมองพร้อมยกมือขึ้นและชี้นิ้วไปที่เซเรฟพร้อมกับมีประกายออกมาจากนิ้วแล้วพุ่งเข้าไปหาเซเรฟอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกกกกกกกกก!!!!"

เสียงร้องอันเจ็บปวดของเซเรฟดังออกมาเมื่อโดนแฟซิต้าใช้ไฟฟ้าซ็อตจนเซเรฟสลบไป  และเสียงร้องของเซเรฟเรียกรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าจองแฟซิต้าได้ดีพร้อมกับ ค่อยๆหันกลับมามองดยุกวอลเรฟ 

"ได้เวลาแล้วท่านดยุกวอลเรฟ..  เซ็นสะก่อนที่บ้านของท่านจะพังไปต่อหน้าต่อตา"

แฟซิต้าฉีกยิ้มหวานออกมาแต่กับน่ากลัวมีสายตาของคนที่นั้นยกเว้น เอลิเซีย 

"ดะ...ได้พ่อจะเซ็นให้แต่มีข้อแม้...อึก!"

ดยุกวอลเรฟพยามพูดและจ้องในดวงตาของแฟซิต้าอย่างกล้าๆกลัวๆ  เขาจ้องไปที่แฟซิต้าระหว่างพูดแต่พอพูดถึงข้อแม้กับทำให้ดวงตาของแฟซิต้าแข็งกร้าวขึ้นพร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตมากขึ้นอีก

"ข้อแม้อะไร?...."

แฟซิต้ามองดวงนัยต์ตาอันว่างเปล่าพร้อมกับใบหน้าอันเรียบเฉยแลวค่อยๆเดินรอบๆตัวอีกฝ่ายอย่างช้าๆและกดดัน

"พะ..พ่ออยากรู้ว่าทำไมลูกถึงบอกว่าเคธีวางยาลูกละ...และอื่นๆ อึก!"

แฟซิต้ามองซักพักแล้วพยักหน้าเล็กน้อยทำให้ดยุกวอลเรฟ สูดหายใจเข้าเล็กน้อนแล้วลงมือเซ็นพร้อมกับประทับตราประจำตระกูล ทำให้เกิดแสงสีแดงรอบตัวของแฟซิต้าและเอลิเซีย จึงทำให้แฟซิต้าหลับตาลงแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมามีครั้ง

"งั้นมาดูกันเลยดีกว่า....ว่านางร่านที่รักของพวกเจ้าเป็นคนแบบไหน"

น้ำเสียงเย็นชาและโหดเหี้ยมพร้อมแฟซิต้าร่ายเวทย์โบราณหนึ่งออกมา และใช้เวทย์น้ำสาดใส่เซเรฟให้ลุกขึ้นมาดูพร้อเกิดเป็นคล้ายๆช่องมิติแล้วภายภาพขึ้นมา





ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาเรื่อยๆ พร้อมกับร่างของเคธีที่เดินเข้ามาในห้องน้ำ แล้วหยุดตรงหน้าเอลิเซียที่หันมามองเคธีอย่างงุงงง  เคธีก็ทำการตบหน้าตัวเองทำให้ใบหน้าแล้วเลือดออกมุมปาก

"กริ๊ดดดด!  อย่าทำอะไรฉันเลยนะค่ะคุณเอลิเซีย ฮือๆๆ"

จากนั้นเคธีก็ทรุดลงนั่งแล้วร้องไห้ออกอย่างรวดเร็วพร้อมตะโกนดังๆให้คนได้ยิน

"เคธี!!!"

เสียงตะโกนเรียกของชายหนุ่มทั้ง5(รวมเซเรฟ) พร้อมกับวิ่งเข้ามาพยุงเคธีแล้วตวัดตาไปมองเอลิเซีย
อย่างไม่ชอบใจ

"เธอทำอะไรของเธอนะเอลิเซีย!!!"

เรียกของอเล็ก องค์รัชทายาทของอาณาจักรพร้อมกับเป็นคู่หมั้นของเอลิเซียพร้อมตวาดเอลิเซียอย่างไม่พอใจ

"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!  ยั-- เพี้ยะ!!!"

เอลิเซียตอบกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับพยามอธิบายแต่กับโดนเซเรฟตบหน้าอย่างแรง

"เธอทำบ้าอะไร!!!  ของเธอเอลิเซียเธอ. ทำทำร้ายเคธี  หรือเพราะอิจฉาเหอะ!  เธอมันไม่ใช่น้องฉัน!!!"

เซเรฟตวาดเอลิเซียอย่างเหลืออดพร้อมกับหันหลังไปช่วยพยุงเคธี

"ฮึก....ฮือออ..."

เอลิเซียเบิกตากว้างพร้อมทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา  มีเหตุการ์ณแบบนี้เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อเคธีพบกับเอลิเซีย ทำให้ทุกคนเริ่มเกลียดเอลิเซียและทำให้ดยุกวอลเรฟทั้งต่อว่าและเริ่มตีตัวห่างจากเอลิเซีย

 แถมยังมีครั้งหนึ่งเอลิเซียไปเห็นเคธีจูบกับอเล็กแล้วส่งสายตาสะใตมาให้เอลิเซีย  ทำให้เอลิเซียตอนนั้นเหมือนหัวใจสลายแล้ววิ่งหนีออกไปหรือไม่ก็เจอเคธีมีอะไรกับคนอื่น  และวันหนึ่งเอลิเซียนั่งรถกลับบ้านมาถึงบ้าน แล้วเธอก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน. จนกระทั่งเดินเข้ามาพบกับดยุกวอลเรฟ

'เพี้ยะ!!!'

เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้า ทำให้หน้าของเอลิเซียหันไปตามกับใบหน้าที่โดนตบ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บไปถึงขั้นหัวใจพร้อมค่อยๆหันหน้ามามองดยุกวอลเรฟอย่างไม่เข้าใจและพยามกั้นน้ำตา

"ทะ..ท่านพ่อ...ตบหนูทำไมค่ะ?"

เอลิเซียถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆพร้อมกับพยามกลั้นน้ำตา

"แกไม่ใช่ลูกฉัน!!!!   แกมันเลวฉันบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำเคธี"

ดยุกวอลรฟทั้งว่า ด่า ตวาดเอลิเซียอย่างไม่พอใจทำให้เอลิเซียได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิด จนกระทั่งดยุกวอลเรฟสั่งกักบริเวณ เอลิเซีย  ต่อมาไม่นานดยุกวอลเรฟก็ได้รับเคธีมาเป็นลูกบุญธรรม เหมือนทุกครั้งเช่นกันที่เวลาเคธีเจอเอลิเซียเธอก็จะทำเป็นบาดเจ็บ  ทำให้เหล่าพ่อบ้านแม่บ้านเกลียดเอลิเซียและเริ่มตีตัวออกมาห่าง. และเคธีได้มาเป็นส้วนหนึ่งของที่นี้และได้รู้เรื่องราวต่างๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ตึก ตึก

เคธีเดินไปตามทางเดินแล้วเดินหยุดตรงประตูห้องหนึ่ง

แอ็ด....

เธอเปิดเข้าไปพร้อมกับไปหยุดตรงข้ามเตียงนอนของแฟซิต้าที่กำลังป่วยหนักอยู่ พร้อมกับหยิบเข็มฉีดยาออกมา. แล้วจับข้อมือของแฟซิต้าแล้วฉีดมันลงไป

"หึ หึ หึ ถ้าแกตายก็จะไม่ใครปกป้องเอลิเซีย ถ้าแกตายสมบัติก็ตกเป็นของฉัน5555555"

เสียงหัวเราะอันขยะแขยงพร้อมกับเคธีที่หันหลังเดินออกจากไปแล้วจากนั้นไม่นานเอลิเซียก็เดินเข้ามาในห้องดวยใบหน้าที่มีน้ำตา

ซ่า.....ซ่า......

เสียงเครื่องฉายเหมือนวิดีโอดับลงพร้อมกับทุกคนที่เบิกตากว้างและได้จมลงไปในภวังค์ของตัวเอง

"เป็นไงละ?  วิดีโอของฉันสนุกไหม 55555555"

เสียงของเยือกเย็นและเย้ยหยันแฟซิต้าดังขึ้นทำให้ทุกคนกลับมาสู่ความจริงอีกครั้ง แล้วหันไปมองเคธีที่นั่งเบิกตากว้างอย่างรังเกลียดแล้วหันไปมองเอลิเซียอย่างขอโทษพร้อมกับหยุดนิ่งทุกอย่าง

"เอาละ หมดเวลาแล้ว...."

แฟซิต้าเดินไปหาเอลิเซียที่มองทุกคนด้วยสายตานิ่ง และมีเจน และเจลเดินมาข้างหลัง

"ขอตัว...และลาก่อน"

*ฟุบ!!!!*

หลังจากที่แฟซิต้าพูดจบร่างระหงทั้ง 4 ก็หายไปพร้อมกับห้องที่เข้าสู่ความวังเวงอีกครั้ง....


----จบ-----
เราเอามาต่อให่อ่านค่ะ5555555555555+


STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #124 เดอะไรท์ (@Akasitmika) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 21:17
    ตอนที่เจ็ดกลับไปหาพระเจ้าแล้วก็จบเลยครับ55+
    #124
    0