ตอนที่ 120 : [SF] คนงามของโอเซ็น EP.4 จบ {Hunhan}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    25 พ.ค. 60







หลังจากวันนั้น ลู่หานพยายามทำตัวตามปกติทั้งที่ใจหวั่นไหวหวนคิดถึงแต่คำพูดของโอเซ็น กลีบปากเล็กเม้มเข้าหากัน ดวงหน้าหวานฉายแววกังวลเห็นได้ชัด ทุกครั้งที่ได้พบร่างสูงเขามักไม่กล้าสู้หน้า และอีกฝ่ายก็กลับอ้ำอึ้งไม่ปริปากพูดอะไรด้วยเช่นกัน

 

แม้ไม่อาจพูดเต็มปากว่าเขาคิดเกินเลยกับนายหนุ่ม แต่เพราะสัมพันธ์ลึกซึ้งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา หัวใจของลู่หานมันกลับเผลอไปผูกพันกับเขาอย่างง่ายดาย จากที่เคยรังเกียจเริ่มเปลี่ยนเป็นเฉยๆ จากเฉยๆ กลายเป็นรู้สึกดี.....พอได้ยินเขาย้ำชัดนักหนาขนาดนั้นเลยอดสะอึกนิดหน่อยไม่ได้

 

 

โอเซ็นไม่เคยรักเขา

 

แล้วความลึกซึ้งที่ผ่านมามันคืออะไรกัน?

 

 

หานลู่หาน!!

 

“ฮะ? โอ๊ย!

 

เนื่องจากความเหม่อลอยจึงทำให้เกอิชาคนงามเทชาร้อนจัดจนล้นทะลักถ้วย พอได้สติถึงกับสะดุ้งชักมือออกทันใดเมื่อชากระเด็นถูกมือ เสียงพร่าร้องครางด้วยความเจ็บขณะชานโยรุและคนอื่นๆ ตกใจลนลาน ผลปรากฎคือมือเรียวขาวบวมแดงไปหลายแห่ง

 

“ให้ตายเถอะทำไมช่วงนี้ไม่มีสติเลยหืม”

 

หญิงสาวเอ่ยถามห่วงใยพร้อมกับพันผ้าพันแผลให้อีกฝ่ายไปด้วย ขนาดว่าได้แผลมาแล้วลู่หานก็ยังเหม่อลอยเป็นระยะชวนให้สงสัย ทว่าเจ้าตัวกลับเอาแต่ส่ายหน้าพร่ำบอกว่าไม่มีอะไรแค่ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับเลยเบลอ เอาเป็นว่าหล่อนจะพยายามเชื่อแล้วกัน

 

“เดี๋ยวฉันยกสำรับชาไปให้แขกคุณคิโตะเอง เธอไปให้อาหารปลาคาร์ฟแทนแล้วกัน”

 

“เอางั้นหรอ? แต่คุณป้าให้ฉันเป็นคน

 

“เดี๋ยวเคลียร์ให้น่า มือเจ็บแบบนี้จะยกไหวได้ยังไง ไปๆๆ”

 

หญิงสาวโบกมือไล่ขณะไปเตรียมสำรับน้ำชาชุดใหม่แทนของเดิมซึ่งหกเลอะเทอะ ทีแรกคุณป้าไหว้วานไว้ว่าให้ลู่หานจัดการสำหรับส่วนชานโยรุจะไปให้อาหารปลา ร่างบางถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงเลื่อนบานประตูเปิดพร้อมกับคว้าถุงอาหารปลาติดไปด้วย

 

ได้ข่าวว่าคุณชายบ้านนี้ชอบปลาคาร์ฟกันมาก จึงมีการเลี้ยงปลาคาร์ฟราคาแพงไว้ในบ่อหลายตัว ลู่ หย่อนก้นลงบริเวณขอบบ่อแล้วจึงโปรยอาหารลงให้เจ้าพวกปลาสีสวย อันที่จริงเขาเองก็ชอบปลาเหมือนกันแถมสวนของคฤหาสน์นี้ยังสวยงามอีกต่างหาก ให้มาเดินเล่นก็บอกเลยว่าเดินเล่นได้เป็นวันๆ….เกอิชาตัวน้อยมัวเพลิดเพลินกับธรรมชาติจนไม่ทันสังเกตว่าใครบางคนแอบยืนมองตนมาสักพักใหญ่

 

“เป็นปลาแบบพวกแกนี่ดีเหมือนกันนะ”

 

“ชีวิตวันๆ ว่ายวนในอ่าง มีอาหารมาเสิร์ฟถึงที่ ไม่ต้องคิดเยอะ ไม่ต้องเจ็บปวด”

 

โอเซ็นยืนหลบมุมมองร่างงามนั่งให้อาหารปลาอยู่อย่างนั้น เขารวบรวมลมปราณและความกล้าอยู่นานกว่าจะเดินออกไปสำเร็จ กระแอมกระไอสองสามทีลู่หานก็ทำเพียงแค่ปรายมองด้วยหางตาก่อนจะรีบหันกลับไปสนใจปลาคาร์ฟในบ่อต่ออย่างเดิม

 

“โอเซ็นมีอะไรกับลู่หานหรือเปล่า”

 

“เอ่อ คือฉัน

 

 

“ฉัน” พ่อคนปากแข็งละล้าละลังเต็มที “ฉันจะมาบอกว่า คืนนี้ช่วยจัดชั้นหนังสือในห้องนอนให้ด้วย มันชักรกใหญ่แล้ว”

 

“อ่า ได้ครับ มีอะไรอย่างอื่นอีกไหม”

 

ดวงหน้าหวานผละจากบ่อปลาหันมามองยิ่งเพิ่มความกดดันแค่จิตรกรหนุ่มทวีคูณ ดวงตากลมใสเจือแววเศร้าสร้อย สองแก้มชมพูเหมือนดอกซากุระเบ่งบาน ผมยาวๆ ปลิวสยาย บวกกับชุดยูกาตะสีขาวบริสุทธิ์วันนี้ทำให้ลู่หานดูน่ารักน่าทะนุถนอมและเปราะบางเสียเหลือเกิน

 

แค่จ้องเข้าไปในดวงตาอีกคน พ่อหนุ่มหยิ่งยโสก็เหมือนถูกเหล็กหนาตรึงทั้งร่าง ริมฝีปากขยับเหมือนจะกล่าวบางอย่างแต่กลับนิ่งค้างไปเสียอย่างนั้น

 

“ว่าไง มีอะไรอีกไหมครับ”

 

“คือ…..เอ่อคือ….

 

 

“คืออย่างนี้นะ ที่ฉันพูดว่า

 

“โอเซ็น!! มาอยู่นี่เองตามหาแทบแย่!!!!

 

เสียงแหลมปรี๊ดดังมาจากที่ไหนสักแห่งพร้อมด้วยการปรากฎตัวของหญิงวัยรุ่นท่าทางทะมัดทะแมงในชุดยูกาตะสีเข้ม ผมสีน้ำตาลแดงของหล่อนมัดรวบตึงเหมือนพวกนินจาสาว ดวงหน้าสะสวยหมวยเซี้ยว แต่ที่ทำให้ลู่หานถึงกับอ้าปากค้างคือหล่อนวิ่งเข้ามากอดแขนโอเซ็นแถมด้วยพรมจูบแก้มสากต่อหน้าต่อตากันแบบจะจะ โดยคนถูกจูบเองก็งุนงงเหรอหรา

 

“ซึลกิ!

 

“เห็นฉันมันน่าตกใจอะไรขนาดนั้นหรอสุดหล่อ” หล่อนถามร่าเริง มือยังกอดแขนแข็งแรงของโอเซ็นไว้แน่น ทำเสมือนลู่หานเป็นเพียงอากาศธาตุ

 

“ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้?”

 

“เอ้า มีเครื่องบินนี่ ไปแค่อเมริกาทำไมจะกลับมาญี่ปุ่นไม่ได้”

 

“อย่ามากวนกันน่า!

 

“โอเค้โอเค คาอิคงไม่ได้บอกนายว่าฉันเพิ่งปิดซัมเมอร์ของมหาลัยที่อเมริกาเลยกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดสักพัก แต่ยังไม่อยากกลับบ้านตัวเองเท่าไหร่ เบื่อพ่อแม่ทะเลาะกัน”

 

“เฮ้อ ให้ตายสิ! เธอนี่มันตัวปัญหายังไงก็ตัวปัญหาอย่างนั้น”

 

ลู่หานได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองทั้งสองโต้เถียงกันอย่างสนิทสนมพักใหญ่ กว่าซึลกิจะ(ทำ)หันมาเห็นว่าร่างบางนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่แล้วค้อมคำนับทักทาย

 

“สวัสดีค่ะ คนรับใช้ใหม่หรอคะ”

 

“เสียมารยาท! นี่เกอิชาส่วนตัวของฉัน ชื่อลู่หาน”

 

แก้เสียงแข็งทว่าซึลกิก็ทำเพียงแค่ยักไหล่ไม่ยี่หระ ริมฝีปากแดงสดจากลิปสติกยี่ห้อดังฉีกยิ้มซึ่งดูแล้วไม่ค่อยเป็นมิตรอย่างแท้จริงสักเท่าไหร่ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะหันไปจ้องใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มต่อ ถึงตอนนี้ลู่หานเริ่มสงสัยถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากขึ้นเรื่อยๆ

 

“นั่นแหละ เพราะงั้นคงต้องขอมาอาศัยพักพิงคฤหาสน์อิเคดะสัก….อาทิตย์นึง อุ้ยไม่สิ จนกว่าพ่อแม่จะดีกัน แล้วฉันจะรีบแจ้นกลับบ้านเลย”

 

“บ้านฉันไม่ใช่โรงแรมนะยัยบ้า”

 

“โถ่ ทำไมใจร้ายกับ ผู้หญิงที่เคยจีบ ได้ขนาดนี้ล่ะคะ คุณโอเซ็น!

 

 

ตุบ!

 

 

ถุงอาหารปลาหล่นตามแรงโน้มถ่วงเพราะคนถือมือชาไปหมด ลู่หานรีบก้มเก็บด้วยท่าทีงกๆ เงิ่นๆ เกือบทำมันหกเข้าให้แล้ว ส่วนโอเซ็นได้ยินแบบนั้นก็ตาโต

 

“เรื่องนี้มันนานขนาดไหนแล้วเลิกเอามาพูดพล่อยๆ เสียทีน่า”

 

“อ้าว ไหนตอนนั้นนายว่ารอฉันกลับมาจากอเมริกาแล้วเราจะเป็นแฟนกันไง! เนี่ยฉันกลับมาแล้ว นึกอยากทวงสัญญาหนุ่มหล่อสักหน่อย”

 

“ตอนนั้นฉันอยู่แค่ม.ปลายด้วยซ้ำ!!

 

“ม.ปลายแล้วยังไง? หมายความว่าตอนนี้นายหมดรักฉันแล้วงั้นหรอ!

 

“ขะขอตัวนะครับ”

 

ลู่หานปาดน้ำตาก่อนจะรีบเดินหายไปจากจุดนั้น ทิ้งให้โอเซ็นยืนเอ๋อเหรอกับหญิงสาวจอมแสบ เขาพรูลมหายใจแรงจนจมูกแทบพังก่อนแกะแขนตัวเองให้หลุดจากพันธนาการของซึลกิแล้ววิ่งตามเกอิชาคนงามไปติดๆ ด้วยความหวาดหวั่นใจ พลางบ่นกับตนเองไปด้วย

 

“ให้ตายเถอะยัยคาโต้ ซึลกิ เคยร้ายยังไงก็ร้ายไม่เปลี่ยน!

 

ลู่หานก้าวฉับๆ ทว่ามิอาจนำคนขายาวกว่าหลายเท่าตัว โอเซ็นรวบคว้าข้อมือผอมบางเอาไว้เล่นเอาร่างแน่งน้อยแทบปลิวตามแรง เมื่ออีกฝ่ายพยายามจะสะบัดให้หลุดก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนเสียงหวานร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดให้พ่อจิตรกรได้รู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก

 

“อ๊ะ...เจ็บนะ ปล่อย!

 

“ฟังฉันก่อน มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด”

 

“คุณรู้หรอว่าลู่หานคิดอะไรอยู่”

 

“คิดว่าฉันกับยัยซึลกิ.....”

 

“จะอะไรยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของลู่หาน พวกคุณเป็นเจ้านาย เกอิชาอย่างลู่หานไม่มีสิทธิ์ละลาบละล้วงอยู่แล้ว” ร่างบางโต้เถียงทั้งที่น้ำตายังเอ่อคลอเบ้า “โอเซ็นไม่จำเป็นต้องมาอธิบายกับลู่หานหรอก”

 

“เดี๋ยวก่อนลู่หาน เดี๋ยว...”

 

“ลู่หานมีงานต้องทำอีกมาก ขอตัวนะครับ”

 

“โอเซ็น จะหนีฉันไปไหนนักหนา!

 

ซึลกิยังคงเกาะติดตามมาราวกับสัมภเวสีทำให้เซฮุนไม่มีโอกาสจะตามลู่หานต่อเพราะคนตัวเล็กหายเข้าไปในโรงครัวเรียบร้อยแถมแม่นี่ยังยึดเขาไว้ยังกับแม่เหล็ก พอดีกับที่คาอิและคิโตะมาตามให้ไปพวกเขานั่งคุยด้วยกันในห้องรับแขกพอดี ชายหนุ่มจึงจำต้องละสายตาจากเกอิชาคนงามไปอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

 

 

“เมื่อไหร่เธอจะเลิกเกาะติดฉัน!

 

โอเซ็นเริ่มหงุดหงิดเมื่อไม่ได้พบหน้าเกอิชาตัวน้อยตลอดทั้งวันตั้งกะเช้ายันค่ำ แถมยังต้องมาติดแหง็กกับยัยซึลกิที่เอาแต่ดึงรั้งเขาเอาไว้ เดี๋ยวให้สอนวาดรูป เดี๋ยวชวนเล่นหมากรุก หลอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำก็ยังตามมา สุดท้ายเส้นความอดทนของหนุ่มหล่อก็ขาดผึง

 

“ทำไมนายถึงผลักไสฉันจังเลย เสียใจนะ”

 

“เพราะรำคาญไง!

 

“เหรอออออออออออ” เสียงหวานลากยาว “รำคาญหรือว่าอยากไปอยู่กับใครรรร~”

 

“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” โอเซ็นว่าตัดรำคาญเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายวุ่นวายกับลู่หาน ขืนเขาพูดว่าแอบชอบคนงามไปชีวิตเจ้าตัวอาจวุ่นวายขึ้น เพราะยัยซึลกิไม่ใช่ผู้หญิงประเภทเรียบร้อย อ่อนน้อมถ่อมตน หล่อนทั้งอารมณ์รุนแรงและบ้าดีเดือดตามสไตล์สาวหัวนอก...เซฮุนรู้ดีเพราะพวกเขาคลุกคลีกันมาแต่เด็ก

 

“ทำไมถึงชอบมีความลับกับฉันนัก นิสัยไม่เปลี่ยนเลยนะ”

 

“เธอก็น่าหงุดหงิดไม่เปลี่ยนเหมือนกัน”

 

“โอเซ็น!

 

“อะไร!!!....ลู่หานเอ่อ

 

ร่างสูงถึงกับนิ่งแข็งทื่อเมื่อพบว่าเกอิชาที่หมายปองเดินสวนมาพอดี ผู้ถูกเรียกชื่อประสานมือโค้งให้น้อยๆ อย่างสุภาพโดยพยายามไม่เสมองคนทั้งคู่ คาโต้ ซึลกิยังคงโอบรัดต้นแขนหนาราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ และนั่นยิ่งทำให้ใจดวงน้อยเจ็บจึกทวีคูณ

 

 

เรื่องที่โอเซ็นเคยจีบผู้หญิงคนนี้...จริงไหมนะ

 

 

“มื้อเย็นจะพร้อมเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งนะครับ”

 

“เดี๋ยวก่อนลู่....”

 

“ครับ?”

 

“คือ....คือ....”

 

เป็นอีกครั้งที่จิตรกรหนุ่มติดอ่างกะทันหัน เขาไม่รู้จะพูดมันออกมายังไง ลำพังแค่สองต่อสองยังพูดไม่ออกนี่ยิ่งมีซึลกิด้วยยิ่งละล้าละลัง กับอีแค่คำว่าขอโทษ กับรัก มันช่างยากเสียยิ่งกว่าอะไร....ทั้งที่เกิดมาจนอายุปูนนี้โอเซ็นแทบไม่เคยเป็นกับใครทั้งนั้น

 

“โอเซ็น”

 

“ฮะ...อื้อ!

 

เมื่อหันไปตามเสียงเรียกของซึลกิก็ถูกหญิงสาวดึงรั้งใบหน้าเข้าไปจูบโดยไม่ทันตั้งตัว ลู่หานหน้าเหวอแต่ยังดีที่คุมเสียงร้องตนเองเอาไว้ได้ หญิงสาวบดขยี้กลีบปากของอีกคนจนลิปสติกสีแดงลามเลอะไปทั่ว กว่าโอเซ็นจะหายช็อคและดึงตัวเองออกจากพันธนาการได้ก็กินเวลาไปพักใหญ่

 

“เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!

 

“สั่งสอนผู้ชายปากแข็งน่ารำคาญไง”

 

“ลู่หานคือ...ลู่หาน!!!....ลู่หาน!!

 

“เขาวิ่งไปทางโน้น ตามไปสิยะ”

 

ไม่มีเวลามาไตร่ตรองคำพูดแปลกประหลาดของซึลกิ พอเห็นว่าลู่หานวิ่งออกไปทางหลังสวนก็รีบตามไปทันที อาศัยความแข็งแรง ว่องไว และขายาวกว่าก้าวไม่กี่ก้าวจนคว้าเอวบางเอาไว้ได้ ร่างของลู่หานถูกดึงรั้งเข้าหาหนุ่มหล่อจนแผ่นหลังชิดกับอกแน่นๆ ในทันที

 

“ปล่อยลู่หานนะ ปล่อย!

 

“ลู่หานฟังฉันก่อน”

 

“โอเซ็นวิ่งออกมาแบบนี้….แล้วคุณซึลกิ?”

 

“อย่าไปสนใจแม่นั่น ฟังแค่ฉันพูด!” เสียงทุ้มต่ำหอบแฮ่กอยู่ข้างหู สองแก้มแดงก่ำเหมือนผลมะเขือเทศสุกก่อนรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายเอ่ยสิ่งที่ค้างคาในใจมานานออกไปจนได้ “ฉันรักเธอ ได้ยินไหมลู่หานว่าฉันรักเธอ ไม่ใช่ใครอื่นทั้งนั้น!!

 

คนตัวเล็กนิ่งเงียบ เสียงหัวใจเต้นตุบดังสลับไปมาอยู่นานแสนนาน

 

“แล้วตอนนั้นที่โอเซ็นพูดในห้องล่ะครับ มันคืออะไร..”

 

“คาอิมันยั่วโมโหฉันให้ตายสิ ยอมรับก็ได้ว่าฉันมันขี้ขลาด!

 

“ขี้ขลาด..?”

 

“ฉันมันบ้าที่เอาแต่ปฏิเสธตัวเอง”

 

“...”

 

“ทั้งที่รักเธอไปทั้งหัวใจ....ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้”

 

ตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน ถึงจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งไปไม่รู้กี่ครั้ง ทว่านี่คือครั้งแรกที่อิเคดะ โอเซ็นเอ่ยคำว่า รัก กับเขาแบบชัดเจน ลู่หานผ่อนลมหายใจเริ่มมีสีเลือดฝาดปรากฏบนดวงหน้าหวาน.... ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวหันกลับมาหาร่างสูง ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันอัตโนมัติ

 

“ลู่หานถูกฝึกมาให้เป็นเกอิชา...แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ทำหน้าที่แค่เกอิชาส่วนตัวของคุณ”

 

“ขอโทษ.. ฉันเสียใจ” เซฮุนเสียงเครือ “รวมถึงเรื่องที่เคยลงโทษเธอ ฉันยอมรับว่าหึงหวงเธอจนหน้ามืด ฉันทำผิดกับเธอมากมายเหลือเกิน และคาโต้ ซึลกิกับฉันเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน ที่ว่าฉันจีบผู้หญิงคนนี้มันตั้งแต่สมัยอายุสิบเจ็ดสิบแปด ตอนนี้ฉันปาเข้าไปสามสิบแล้ว ความรู้สึกพวกนั้นจางหายไปหมดเหลือแค่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอเท่านั้น”

 

มือเล็กถูกจับไปแนบแก้มร้อนฉ่าของชายหนุ่ม พอนึกย้อนไปถึงวันที่เขากระทำลู่หานให้เจ็บปวดทั้งกายใจมันก็พาลให้รู้สึกผิดจนสลด ทว่าร่างบางกลับอมยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างไม่ติดใจ....ถึงอย่างไรโอเซ็นก็ดูแลเขาเป็นอย่างดีตลอดเวลาที่ย้ายมาอยู่คฤหาสน์อิเคดะแห่งนี้

 

“จริงๆ แค่จะบอกว่า...เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะครับ”

 

“ลู่หาน”

 

“?”

 

“มาเป็นนายหญิงของฉันนะ โอเคไหม”

 

“นะ...นายหญิง!? แต่ลู่หานเป็นผู้ชาย...”

 

“ฉันไม่ถือเรื่องนี้ เธอจะไม่ต้องทำงานบ้านหรืออะไรก็ตามที่เธอไม่อยากทำ ฉันจะไม่บังคับข่มขู่เธอ เธอจะมีอิสระทุกอย่างรวมถึงเงินเดือนกี่บาทก็ได้ตามแต่เรียกร้อง นี่คือธรรมเนียมของตระกูลเรา” โอเซฮุนว่าสีหน้าจริงจัง บ่งบอกว่าทั้งหมดคือความจริงแน่แท้ “เธอจะได้รับการเชิดชูเกียรติอย่างเหมาะสม จะมีสิทธิ์ทุกอย่างในทรัพย์สินของฉัน ขอเพียงแค่เอ่ยปาก”

 

“ลู่หานไม่ต้องการทรัพย์สินพวกนั้นหรอกครับ ขอแค่

 

“...”

 

 

“แค่มีโอเซ็นอยู่ข้างๆ”

 

 

เท่านั้นจิตรกรหนุ่มปากแข็งก็แทบล้มทั้งยืน ลู่หานเล่นก้มหน้างุดพูดพึมพำเสียงสั่น สองแก้มกลมแดงก่ำก่อนช้อนสายตาประหม่าขึ้นมองเขาอย่างเขินอาย กลีบปากสีกุหลาบเย้ายวนเชิญชวนให้ร่างสูงก้มลงบรรเลงจูบอ่อนหวานลึกซึ้ง สองร่างกอดรักกันแน่นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แรงราคะ ความโหยหา และกลิ่นหอมจางจากกายอีกคนเริ่มทำให้โอเซ็นเริ่มยับยั้งชั่งใจไม่อยู่

 

“ฉันรักเธอรักเหลือเกิน”

 

“อะโอเซ็นะนี่มันกลางสวนนะครับอื้อ

 

“อยากยั่วฉันทำไมล่ะแม่คนดื้อ”

 

ชายหนุ่มกระซิบเจ้าเล่ห์ขณะสอดมือหยาบสากเข้าไปใต้ชุดยูกาตะ ปลายลิ้นร้อนแตะสัมผัสติ่งหูแสนไวสัมผัสจนลู่หานอ่อนระทวยทั้งร่างก่อนเลื่อนลงใช้ฟันและริมฝีปากช่วยทำร่องรอยบนคอ ทว่าทางสวรรค์กลับสิ้นสุดลงแค่นั้นเพราะเสียงปรบมือที่ดังขึ้นจนทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันแทบไม่ทันราวถูกไฟช็อต

 

“แปะๆๆๆ แหม งานนี้ยกความดีความชอบให้ยัยซึลกิ”

 

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยฉันลำบากมากแค่ไหนรู้ไหม อุตส่าห์ตัดใจจากโอเซ็นไปมีแฟนฝรั่งได้แล้ว เกิดหวั่นไหวขึ้นมาอีกแย่เลยนะเนี่ย!

 

“ก็พวกฉันไม่รู้จะทำยังไงเห็นเธอกลับมาพอดี เป็นตัวช่วยที่เลิศสุดๆ แล้ว”

 

คิโตะ คาอิและซึลกิเดินเข้ามาพร้อมกันหน้าระรื่น  โอเซ็นยกมือเท้าเอวขณะลู่หานรีบจัดเสื้อผ้าหลุดลุ่ยให้เข้าที่ ทั้งสามพอเห็นสภาพหน้าแดงๆ ของเกอิชาคนสวยพร้อมรอยบนลำคอขาวผ่องก็หันไปสบตาพร้อมกับยิ้มเยาะให้กันจนพ่อหนุ่มคนเล็กแห่งอิเคดะเริ่มหงุดหงิด

 

“มีเรื่องอะไรกันทำไมต้องมาคุยแถวนี้ แล้วตัดใจอะไร?”

 

“โอเค กูจะบอกมึงให้ก็ได้ ที่ให้ซึลกิมาเจ๊าะแจ๊ะมึงเนี่ยเพราะอยากให้มึงรู้ใจตัวเองสักที”

 

“ใช่ พ่อแม่ฉันยังอยู่ดีไม่ได้ทะเลาะกัน คืนนี้จะกลับไปนอนบ้านแล้ว” หญิงสาวป้องปากหาวหน้าตาเบื่อหน่าย “คิโตะกับคาอิมาขอให้ช่วยเร่งเร้านายน่ะสิไอ้จอมซื่อบื้อ รักเค้าแท้ๆ แต่ดันปากแข็งมันอยู่นั่น”

 

“หะ...หา?”

 

“ตามที่ได้ยินนั่นแหละ ขอโทษด้วยนะลู่หาน ฉันมีแฝนฝรั่งสุดหล่อรออยู่อเมริกาแล้วไม่ได้อยากจูบกับตาท่อนไม้นี่สักเท่าไหร่หรอก เรื่องบอกรักนั่นมันก็ตั้งกะปีมะโว้ ตอนนั้นยังเด๋อด๋ากันอยู่เลย”

 

“ยัยซึลกิ!!

 

“อะไรยะ!

 

“เธอแกล้งฉัน!?”

 

“เออออก็ใช่น่ะสิ แต่บอกไปแล้วไงว่าพวกพี่ชายนายขอ ฉันไม่เกี่ยวนะแค่ขอค่าตอบแทนเป็นกระเป๋าถือใบใหม่เท่านั้นเอง ถือว่าประสบความสำเร็จเพราะในที่สุดไอ้จอมปากแข็งก็ยอมสารภาพรักเค้าสักที รักมากขนาดไหนบอกจนหมดเลย เฮ้อเขินแทนลู่หาน” เจ้าหล่อนยักไหล่ ส่วนคิโตะกับคาอิกลั้นขำกันจนปวดท้องเมื่อเห็นน้องชายหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

 

“หุบปากไปเลยนะยัยบ้า!

 

“ทำไมต้องด่าฉันนักฮะแค่พูดความจริง น่าเบื่อไปดีกว่า....พี่ๆ อย่าลืมกระเป๋านะจ๊ะ”

 

“เออน่า ไม่ลืมหรอก”

 

เซฮุนกอดอกถอนหายใจมองพี่ชายทั้งสองอย่างกินเลือดกินเนื้อหลังซึลกิเดินยิ้มร่าหายไปแล้ว “สนุกกันมากใช่ไหมเล่นเป็นเด็กอมมือ”

 

“ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ป่านนี้ลู่หานก็คงยังเศร้าสร้อยว่าตกลงมึงรักหรือไม่รักเขากันแน่ ให้ตาย...พวกกูทนเห็นคนน่ารักมีน้ำตาไม่ได้”

 

“ช่าย ถ้าไม่บอกก็อึดอัดไปเรื่อยๆ จนแก่นั่นแหละ ถามจริงไอ้นั่นแข็งสู้ปากได้มั้ยวะ”

 

“ไอ้คาอิ!

 

“เอาน่าาาาอย่าเถียงกัน” คิโตะยื่นมือแทรกกลางห้ามศึก “เราไปกันดีกว่าคาอิ ปล่อยให้คู่รักแห่งปีเค้าสวีทหวานกันไป อ้อ ยินดีต้อนรับนายหญิงคนใหม่ด้วยนะ”

 

ลู่หานได้แต่ยิ้มแหยหลังถึงบางอ้อว่าพี่ใหญ่สุดหล่อหมายถึงตนเอง ครู่หนึ่งต่อมาทั้งสองก็ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังอีกครั้งใต้ต้นไม้ต้นเดิม เกอิชาตัวน้อยซบศีรษะลงกับแผ่นอกหนาแกร่ง เป็นครั้งแรกที่รู้สึกปลอดภัยที่สุดในโลกยามมีเขาอยู่เคียงข้าง

 

“ตั้งแต่นี้ต่อไป ชีวิตของเกอิชาชื่อลู่หาน ขอฝากไว้กับโอเซ็นนะครับ”

 

 

“ลู่หานจะไม่ดื้อ จะรักแค่โอเซ็นคนเดียว ตลอดชีวิตเลย”

 

เป็นประโยคที่แฝงความน่าเอ็นดู น่ารักน่าชังไว้ไม่น้อยจนเรียกรอยยิ้มกว้างจากหนุ่มหล่อได้ไม่หยุด เขาโอบกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ฝ่ามือเกลี่ยสัมผัสเส้นผมสลวย

 

 

“ฉันก็จะรักเธอแค่คนเดียว....ตลอดชีวิตเหมือนกัน”

 

 

 

 

 

END

ทีแรกไม่ได้ตั้งใจให้มันยาวมาถึง 4 ตอน แง

เรื่องตอนนี้เลยไม่ค่อยมีอะไรนะเออ งอนง้อกันปกติ อิอิ

ขอบคุณที่ติดตามกันค่า

 

แท็ก #คนงามของโอเซ็น

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

14,768 ความคิดเห็น

  1. #12989 karmalitch (@karmalitch) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    น่ารักมากๆเลย
    #12989
    0
  2. #12987 BoMB_AM (@BoMB_AM) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:57
    กลับมาอ่านกี่ครั้งกี่ครั้งก็ประทับใจเหลือเกิน
    #12987
    0
  3. #12218 PCHC74 (@Ploy74) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 20:08
    ดีงามมากกก
    #12218
    0
  4. #11676 MeowSSHH (@Seb_94) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:35
    รักเรื่องนี้มาก #คนงามของโอเซ็น สารภาพว่าอ่านมาสิบกว่ารอบแล้ว 55555 ชอบแนวนี้มากกกๆๆๆ
    #11676
    0
  5. #11563 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 11:27
    กลับมาอ่านอีก อยากอ่านแนวนี้อีกจูง สนุก
    #11563
    0
  6. #11096 MeowSSHH (@Seb_94) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 21:33
    ชอบมาก อยากให้แต่งแนวนี้อีก
    #11096
    0
  7. #7584 KMCYPKJ (@KMCYPKJ) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 10:29
    เราขอโทษนะซึลกิ เผลอด่าไปซะเยอะเลย ฮืออออ แสบมากเว่อ
    #7584
    0
  8. #7248 HHN (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:02
    ถ้าไม่มีซึลกิ คนปากแข็งก็ยังไม่ยอมพูดแน่ๆอะ55555555 ยินดีกับนายหญิงคนใหม่ด้วยนะค้าาาอิอิ
    #7248
    0
  9. #6836 fangstrawhh (@fangstrawhh) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 01:29
    ตลกซึลกิอ่ะ โครตแสบเลย ฮืออออออน่ารักเกอิชาตัวน้อยๆของโอเซ็น
    #6836
    0
  10. #6056 MeowSSHH (@Seb_94) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 08:19
    จริงๆ จากใจจริงเลยชอบเรื่องนี้มาก แบบกลับมาอ่านหลายรอบเลย คือดีอ่ะ มันมีหลายความรู้สึกเลย ร้องไห้ด้วยตอนโอเซ็นใจร้ายอ่ะ แงง
    #6056
    0
  11. #5006 deerplanet (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 22:34
    กว่าจะเลิกปากแข็งได้ แหม่
    #5006
    0
  12. วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 11:50
    สนุกมากค่ะ ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #4910
    0
  13. #4891 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 03:02
    ชั้นรักเธอลู่หานนนน
    #4891
    0
  14. #4874 Luhanislove (@panaleejamy) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    โง้ยยย แต่งได้น่ารักมากกกกกก ลู่หานน่าเอ็นดู ขำความปากแข็งของโอเซ็น สารภาพทีนี่เขินแรงงงงง ชอบบบ ขอบคุฯที่แต่งฟิคดีๆมาให้อาานนะคะ ละมุนมาก
    #4874
    0
  15. #4872 Kinnn (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:20
    โอ้โห เกือบล่ะโอเซ็น เกือบจะด่า 555

    ไรท์จะแต่ง พาร์ทของ ชันโยรุ กับ คิโตะ มั้ยอ่ะ

    ถ้ามีภาคต่อ จะรอติดตามนะครัช fc ไรท์ ชอบทุกเรื่องเลย
    #4872
    0
  16. #4871 Xiaolu-Ose (@xiaolu-ose) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:21
    น่ารักมากกกก ต้องขอบคุณซึลกิไม่งั้นโอเซ็นก็คงไม่เลิกปากแข็งซักที อ่านแล้วเขินนนนนน
    #4871
    0
  17. #4870 spxxx (@PiPiyanan) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 17:11
    โอเซ็นซื่อยื้อจริงๆหล่ะนะ 55555
    #4870
    0
  18. #4869 janemera (@janemera) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:05
    ต้องมีแรงกระตุ้นนนนถึงจะพูดออกมาได้นะะะะ
    #4869
    0
  19. #4868 Poison cake (@lightoffate) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 23:00
    น่ารักมาก ๆ เลย อิจฉาโอเซ็นนนนนนน
    #4868
    0
  20. #4867 หมามีสี่ขา (@doglkm2536) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 21:49
    โอยละมุนและดีงามมมมม
    ว่าแล้วว่าซึลกิต้องแกล้ง 5555
    #4867
    0
  21. #4866 jaapraewa (@jaapraewa) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    อะฮ้อยยยยย เขิลลล
    #4866
    0
  22. #4865 bxxeam (@so88) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 19:06
    จบแล้ว เขินนนน
    #4865
    0
  23. #4864 Baekhyun. (@bb9120) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    ละมุนมากกกกก เขินน
    #4864
    0
  24. #4863 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    น่าจะแกล้งให้หนักกว่านี้ หมั่นไส้โอเซ็น
    #4863
    0
  25. #4862 PraewCNSR (@praewna) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 12:45
    โง๊ยยย เขิน //ยิ้มแก้มแตห
    #4862
    0