ตอนที่ 126 : [SF] เซกิที่รัก EP.2 {Hunhan}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 ก.ค. 60




 

“เฮ้ ไปทำอะไรมา”

 

“มอเตอร์ไซค์ล้ม”

 

เด็กหนุ่มตอบแกนๆ เมื่อเดินทางร่อแร่กลับมาถึงตึกในช่วงหัวค่ำแล้วถูกซักถามถึงบาดแผลตามร่างกาย ทำเอาทุกคนตกใจไม่น้อยเพราะรู้กันว่าปกติร่างสูงเป็นคนระมัดระวังและรอบคอบมาก ลงแข่งเป็นร้อยเป็นพันครั้งยังไม่เคยพลาดเลยสักครั้งด้วยซ้ำ

 

“พอดีมีคนเดินตัดหน้ารถ ผมเลยหักหลบเข้าพงหญ้า”

 

“ใครวะ ได้จัดมันไปสักดอกไหม”

 

กลายว่าสมาชิกคนอื่นเคียดแค้นแทนขึ้นมาเสียอย่างนั้น ในนามของเฮียวซังนั้นเซกิไม่ต่างอะไรกับพระเจ้า ทั้งเป็นคนโปรดของพ่อใหญ่ เป็นหัวหน้าที่มีความสามารถสูง น่านับถือกว่าอายุ แค่อะไรมาสะกิดเด็กหนุ่มเล็กน้อย ลูกน้องทั้งหลายก็พร้อมแก้แค้นให้ถึงที่สุด

 

“เคลียร์เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”

 

“แน่ใจนะ”

 

เซกิพยักหน้า ขืนบอกความจริงว่าคนตัดหน้ารถเป็นใครรับรองไอ้เด็กต่างด้าวจอมป่วนนั่นต้องซวยแน่ ปล่อยให้เรื่องเงียบไปเสียดีกว่า

 

เด็กหนุ่มก้าวขึ้นชั้นสองที่เป็นห้องพักของตนเอง ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่ที่นี่มาตลอด เติบโตมากับสมาชิกในแก๊ง ไม่เคยมีครอบครัวอบอุ่นแบบคนรุ่นเดียวกัน ทุกสิ่งอย่างหล่อหลอมให้เซกิกลายเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ นอกจากเพื่อนกับพวกเฮียวซังด้วยกันแล้ว เขาไม่เคยแคร์ใครทั้งนั้น

 

ร่างสูงจัดการอาบน้ำแต่งตัวแล้วซุกกายลงใต้ผ้าห่มผืนหนา แม้จะเพิ่งสามทุ่มแต่เพราะเหนื่อยมาทั้งวันบวกกับอาการไข้รุมๆ จากพิษบาดแผลทำให้เด็กหนุ่มตัดสินใจเข้านอนเร็วกว่าปกติ ยังไม่ทันหลับตาลงดีนักไอโฟนหกสีดำซึ่งวางไว้ข้างเตียงก็แผดร้องขึ้น

 

“ใครวะ”

 

พอเห็นเป็นเบอร์แปลกจึงกดทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ ดังอีกก็กดทิ้งอีก จนกระทั่งเจ้าของเบอร์ปริศนาโทรมาเป็นหนที่ห้าเส้นความอดทนของซากาโมโต้ เซกิก็ขาดผึง

 

“ฮัลโหล!!

 

(ตะคอกอีกแล้ว คนนิสัยไม่ดี)

 

แทบสบถลั่นห้องเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยของไอ้ต่างด้าวตัวเตี้ยเท่าหลักกิโลดังง๊องแง๊งมาตามสาย ทำไมกันทำไมชีวิตเขาต้องมาวุ่นวายวื่นวือกับจอมน่ารำคาญนี่ตลอดเวลา ไม่น่าใจอ่อนให้เบอร์ไปเมื่อตอนเย็นเลย ก็ไม่ได้คิดว่าที่มันบอกจะโทรมาก่อกวนคือความจริง

 

“หัดแหกตาดูนาฬิกาบ้าง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว คนจะหลับจะนอน!

 

(เซกินอนแล้วหรอ หูว อนามัยจัง)

 

“เสือก”

 

(นี่ เราถามดีๆ นะ ทำไมถึงชอบว่าเรา)

 

“กูปวดแผล จะนอน จบไหม”

 

เขาตอบห้วน ปลายนิ้วเกือบเลื่อนไปกดปุ่มวางอยู่แล้ว แต่เสียงโวยวายของปลายสายก็ร้องท้วงขึ้นมาเสียก่อน เล่นเอาปวดหัวกว่าเดิมเท่าทวีคูณ

 

(หา ปวดแผลหรอ มันอักเสบหรือเปล่า ทานยาหรือยัง)

 

“แดกแล้วน่า จะยุ่งวุ่นวายอะไรนักหนา”

 

(ถ้าไม่ห่วงก็ไม่ยุ่งหรอก เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ)

 

“ใครเพื่อนมึง คิดไปเอง”

 

(หงื่ออออ เซกิอ้ะ!!!)

 

ยากูซ่าหนุ่มไม่รู้ตัวสักนิดว่าขณะกำลังกวนตีนปลายสาย ริมฝีปากของตนกำลังคลี่ยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมานาน ดวงตาหยีขึ้นเป็นสระอิ หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกบางอย่าง….ปกติถ้าไม่ใช่เรื่องงานหรือเรียนเขาก็ไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์นานๆ กับใครนักหรอก

 

“ตกลงโทรมาแค่นี้หรอ”

 

(เราเหงา อยู่บ้านคนเดียว ทุกคนไปโอซาก้ากันหมดเลย เราติดเรียนเลยไปด้วยไม่ได้)

 

“สมน้ำหน้า”

 

(งือ ตอนนี้อยู่ไหน)

 

“บนเตียงสิ ให้นอนในส้วมหรอ”

 

(มีตุ๊กตาเปล่า)

 

“ไร้สาระ ถ้ายังชวนคุยอะไรไม่เป็นแก่นสารจะวางแล้วนะ” เขาแกล้งหยอกเอินทว่าในใจชักเริ่มสนุกกับการถูกเจ้าต่างด้าวป่วนเสียแล้ว

 

(ให้คุยแบบมีสาระใช่ปะ ได้! เซกิคิดว่าพรุ่งนี้ราคาทองจะเป็นยังไง หุ้นจะตกไหม)

 

“ตลกหรอเตี้ย”

 

(ไม่เตี้ยนะ สูงตั้งร้อยหกสิบเจ็ด! ตัวเองอะว่าคนอื่นเค้าสูงเท่าไหร่ โด่ว)

 

ฟังจบแทบหลุดหัวเราะก๊าก เวลาพวกเขายืนข้างกันนี่เหมือนพ่อกับลูกด้วยซ้ำ ตัวเท่าเมี่ยงยังกล้ายอกย้อนอีก อยากขำให้ฟันร่วงหมดปาก

 

“ร้อยแปดสิบห้า”

 

()

 

“อึ้งเลยดิ”

 

(เออ เรายอมก็ได้!!)

 

พวกเขาเถียงกันเรื่องสัพเพเหระอีกพักใหญ่ เซกิจึงเพิ่งหันไปสังเกตเห็นบนนาฬิกาว่าสี่ทุ่มแล้ว ให้ตายเถอะ เขาทนคุยกับเจ้าตัวแสบได้ถึงชั่วโมงนึงเลยหรอ

 

“จะไปนอนแล้วนะ”

 

(ฮือออ อยู่คุยกันก่อนไม่ได้หรอ เรานอนไม่หลับ)

 

“เพราะแบบนี้ไงมันถึงไม่สูงนอนได้แล้ว”

 

(ก็ได้ นอนก็ได้ บอกฝันดีเราหน่อย)

 

“ทำไมต้องบอก” มือใหญ่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงใต้คาง เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ทว่าริมฝีปากกลับยังระบายยิ้มบางผิดวิสัยปกติยิ่งนัก

 

(งือออ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก แบร่)

 

“เออๆ ฝันดี”

 

(แค่นั้นแหละ! คิกๆ ฝันดีเหมือนกันน้า ด๊วบด๊วบ)

 

 

อะไรคือด๊วบด๊วบ

 

 

ยังไม่ทันเอ่ยถามข้อสงสัยสายก็ถูกตัดไปเสียก่อน ยากูซ่าหนุ่มถือโทรศัพท์นิ่งค้างอยู่แบบนั้นพักใหญ่จึงตัดสินใจกดเมมเบอร์ของเจ้าตัวป่วน โดยเลือกใส่ชื่อสั้นๆ ว่า เห็บ เพราะลู่หานทั้งตัวเล็ก วุ่นวายน่ารำคาญ และชอบเกาะติด ชื่อนี้คงเหมาะกับมันที่สุดแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ลู่หานต้องร้อนรุ่มเป็นอย่างมากเมื่อพบว่าเซกิขาดเรียนเป็นสัปดาห์แล้ว ครั้นจะถามเพื่อนสนิทสองคนของอีกฝ่ายก็ดันขาดเรียนไปเหมือนกัน ร่างเล็กได้แต่ใช้ชีวิตวันๆ ให้ผ่านไปอย่างหงอยเหงา เพื่อนในห้องเขาก็มีบ้างแต่ไม่ได้สนิทจริงจังเพราะยังปรับตัวไม่ค่อยได้

 

สนิทสุดตอนนี้ก็มีแค่เซกินั่นแหละ

 

“นี่ ทุกคน”

 

ระหว่างนั่งรออาจารย์ประวัติศาสตร์คาบต่อไป ลู่หานก็ตัดสินใจสะกิดแก๊งเพื่อนที่นั่งใกล้กันเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับนายจอมโหด ดูท่าหมอนั่นหน้าตาดีไม่เบา พวกสาวๆ คงรู้จักอยู่ล่ะมั้ง ดีไม่ดีเซกิอาจเป็นหนุ่มฮอตของโรงเรียนก็ได้ใครจะไปรู้

 

“อ้าว ว่าไง”

 

“เราถามไรหน่อยดิ พวกเธอรู้จักเซกิห้องเอหรือเปล่า”

 

“หา!!!

 

บรรยากาศเริ่มอึมครึมหลังลู่หานพูดจบ ทำให้ต้องมือเกาศีรษะด้วยความงุนงงว่าทำไมเพื่อนๆ ต้องหันไปมองหน้ากลืนน้ำลายใส่กันแบบนั้น

 

“ซากาโมโต้น่ะหรอ? เดี๋ยวนะ นายรู้จักได้ยังไงลู่หาน!

 

“เอ่อก็

 

“ตกใจจริงๆ นะเนี่ยให้ตายเถอะ”

 

“ทะทำไมทุกคนต้องตกใจด้วยล่ะ”

 

ร่างเล็กถามอย่างใสซื่อ เพราะเขาเพิ่งมาเรียนที่นี่ได้ไม่กี่วันเลยไม่รู้อะไรทั้งนั้น หญิงสาวทั้งกลุ่มพากันหันมองซ้ายมองขวา ก่อนกวักมือให้ลู่หานยื่นหูเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบบอกสิ่งที่ทำให้ดวงตากวางกลมโตต้องเบิกกว้างกว่าเก่าหลายเท่า

 

“รู้แล้วเหยียบไว้ห้ามไปพูดต่อนะ เขาลือกันว่าหมอนั่นเป็นสมาชิกแก๊งเฮียวซัง!

 

“เฮียวซัง? มันคือไรอะ”

 

“แก๊งยากูซ่าชื่อดังไง นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ”

 

“ยากูซ่างั้นหรอ?”

 

ลู่หานรู้จักยากูซ่าจากในหนังและนิยายวัยรุ่น เขาไม่ทราบรายละเอียดลึกนัก รู้แค่ว่าเป็นพวกอันธพาลของญี่ปุ่นที่มีกฎระเบียบเข้มงวด หากินด้วยธุรกิจผิดกฎหมาย แต่เซกิเนี่ยนะยากูซ่า หมอนั่นปากหมานิสัยไม่ดีก็จริง แต่นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะเป็นดังที่เพื่อนสาวพูด

 

“ใช่ ซาซาอิกับซากุราบะด้วยเหมือนกัน เลยไม่ค่อยมีใครกล้ายุ่งกับสามคนนั้นเท่าไหร่”

 

“เคนจิห้องซีเคยเล่าให้ฉันฟังด้วย ว่าเพื่อนมันเห็นเซกิเอาดาบฟันคนมือขาดต่อหน้าต่อตาเลย!

 

“หยึ๋ย จริงหรอ น่ากลัวเป็นบ้า”

 

 

มะมือขาด….

 

 

ดวงหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือด ถ้าเซกิเป็นยากูซ่าจริงและเคยฟันคนขนาดนั้นจริงเขาก็คงกลัวตะแต่เซกิคุยสนุกแล้วก็เป็นเพื่อนที่น่ารักดีคนนึงเหมือนกันนี่นา เขาไม่เชื่อหรอกว่าร่างสูงจะทำอะไรแบบนั้น

 

“อาจารย์มาแล้ว!

 

เสียงหัวหน้าห้องดังลั่นทำให้ทุกคนต้องรีบตะกายกันกลับที่นั่ง คนตัวเล็กหยิบหนังสือเรียนกับสมุดจดขึ้นมากางอย่างเบื่อหน่าย บ่ายวันศุกร์แบบนี้เป็นอะไรที่น่านอนที่สุด ยิ่งพอมาเรียนวิชาน่าเบื่อแบบนี้ด้วยแล้วลู่หานคิดว่าตัวเองต้องได้ฟุบหลับอีกแน่

 

“เอาล่ะ วันนี้เปิดไปหน้า 52 เราจะเรียนเรื่องยุคเฮอังกัน”

 

ลู่หานเท้าคาง มองไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยขณะปล่อยให้เสียงโมโนโทนของอาจารย์คาโอรุเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เปลือกตาทั้งสองกำลังจะปิดลงหากไม่สังเกตเห็นร่างสูงที่คุ้นตากำลังยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกตรงข้ามเสียก่อน ความง่วงทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้งทันที

 

โรงเรียนนี้มีทำผมสีส้มอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ

 

“อาจารย์ครับ! ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำครับ”

 

พอหญิงกลางคนพยักหน้าจึงวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาจากห้องเรียน ตรงไปยังตึกตรงข้าม ยอมวิ่งขึ้นบันไดหกชั้นก่อนผลักบานประตูเหล็กหนาหนักเข้าไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ  เซกิกำลังยืนล้วงกระเป๋าสูบบุหรี่อย่างไม่เกรงกลัวว่าจะมีใครเห็น บอกแล้วไงคนไหนกล้าเล่นงานเขาถือว่าไม่รักชีวิต

 

“เซกิ!!

 

“เฮ้ย”

 

เสียงทุ้มอุทานทั้งที่ยังคาบบุหรี่ไว้ในริมฝีปาก ทำไมไอ้เตี้ยถึงมาอยู่ตรงนี้ได้? ปกติดาดฟ้านี้นอกจากเขากับพรรคพวกแล้วก็ไม่ค่อยมีใครขึ้นมาหรอก

 

“มึงมาไงเนี่ย”

 

“เซกิหายไปไหนมาตั้งหลายวัน เราเป็นห่วงแทบแย่!

 

ลู่หานรีบค้อมตัวต่ำก่อนพุ่งไปนั่งพิงกำแพงพรางตัวเพราะกลัวว่าหากอาจารย์ในตึกตรงข้ามมองมาเห็นต้องโดนทำโทษแน่ แถมยังดึงชายเสื้ออีกคนเป็นเชิงให้นั่งตามเสียด้วย ยากูซ่าหนุ่มเงยหน้าพ่นควันสีเทาหม่นให้ลอยไปตามอากาศก่อนดับบุหรี่ทิ้งแล้วจึงยอมนั่งลงโดยดี

 

“บอกมาสิ เซกิหายไปไหน โทรไปก็ปิดเครื่องตลอดเลย”

 

“ไปธุระที่ต่างจังหวัด”

 

เขาตอบตามความเป็นจริง บังเอิญว่าหลายวันที่ผ่านมามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นที่เฮียวซังสาขาหนึ่งซึ่งพ่อใหญ่ส่งทั้งสามคนไปช่วยอีกแรง เป็นพวกประเด็นขัดแย้งเรื่องที่ดินและธุรกิจอะไรทำนองนั้น แต่ดันเกินเลยจนบาดหมางและทะเลาะกันเอง กว่าจะคลี่คลายได้ล่อไปเป็นสัปดาห์

 

“ธุระหรอ? ธุระอะไร”

 

“เลิกยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้วจะฉลาดขึ้นนะเจ้าเห็บ”

 

“หะเห็บ!!!

 

หัวเราะในลำคอเมื่อแกล้งเจ้าตัวป่วนสำเร็จอีกแล้ว พูดตรงๆ ว่าพอได้กลับมาฟังเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญของลู่หานมันก็รู้สึกผ่อนคลายดีเหมือนกัน ร่างเล็กยู่ปากนั่งกอดเข่า ต่างคนต่างเงียบไปอีกหลายนาทีจนเซกิทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

 

“แล้วนี่โดดเรียนมาหรอ”

 

“อื้อ เราเห็นเซกิจากตึกฝั่งตรงข้าม” ใบหน้าหวานที่ซบอยู่กับหัวเข่าหันมายิ้มให้ “คาบประวัติศาสตร์ของอาจารย์คาโอรุน่าเบื่อชะมัดยาด”

 

“หึ เด็กไม่ดี”

 

“ดีกว่าคนแถวนี้แล้วกัน แบร่”

 

สั่นศีรษะให้คนที่แลบลิ้นใส่เหมือนอายุสามขวบ พลางหยิบเอาอมยิ้มรสโคล่าในกระเป๋ากางเกงออกมาแกะ เขามักพกเจ้าพวกนี้ติดตัวเสมอเพื่อดับกลิ่นบุหรี่ในปากหลังสูบเสร็จ ลู่หานเห็นดังนั้นก็ตาโต ของหวานทุกชนิดคือสวรรค์สำหรับเขา ไม่รีรอแบมือขอทันที

 

“ขอบ้าง!

 

“ห้าสิบเยน”

 

“หงึ

 

“ล้อเล่น จะเอารสอะไร”

 

ควักเอาอีกสองอันที่เหลือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นรสสตรอเบอรี่และโกโก้ ลู่หานจิ้มเลือกสตรอเบอรี่สีชมพูไปแกะใส่ปาก ดูดเสียงดังจ๊วบจ๊าบจนแก้มตอบให้เซกิต้องลอบเหลือบมอง….อืม ยอมรับว่าจิตใจเขาสกปรก แต่มันอดคิดในทางลามกไม่ได้จริงๆ

 

“นี่เซกิ เราถามอะไรหน่อยสิ”

 

“หืม?”

 

“อย่าโกรธเรานะ”

 

ลู่หานดึงอมยิ้มออกจากปาก หันไปช้อนสายตาอ้อนวอนราวกับลูกแมวหิวนมใส่อีกฝ่าย เล่นเอายากูซ่าหนุ่มเอ๋อไปพักหนึ่งเพราะโดนพลังน่ารักแอทแทคเข้าเต็มเปา

 

 

“เซกิเป็นยากูซ่าจริงๆ หรอ”

 

 

ร่างสูงที่กำลังดูดลูกอมในปากชะงัก อารมณ์หวั่นไหวทั้งหมดทั้งมวลถูกแทรกทันควันด้วยความเครียด รู้สึกชาวาบไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับมีใครเอาถังน้ำแข็งเย็นจัดราดใส่ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นขณะเอ่ยถามกลับ

 

“ใครบอกมึง”

 

“พวกเพื่อนในห้อง คือ เราถามเองแหละว่ารู้จักเซกิไหม”

 

 

“เขาว่าเคยเห็นเซกิฟันคนมืดขาดด้วย ระเราอยากรู้ว่าทั้งหมดนี่จริงหรือเปล่า”

 

ร่างสูงถอนหายใจดังเฮือก โยนอมยิ้มทิ้งไปอีกทางแล้วหันมาด้วยดวงตาวาวโรจน์แบบที่ลู่หานไม่เคยเห็นมาก่อน ความกลัวเข้าเกาะกุมจนร่างเล็กเผลอถอยกรูด น้ำตาซึมเอ่อคลอเบ้า….เพื่อนรักคนแรกในญี่ปุ่นของเขาตอนนี้ดูไม่เหมือนคนเดิมเลยสักนิด

 

“ว่ายังไงล่ะ คิดว่าจริงไหม”

 

“ระเราไม่รู้ถึงได้ถามไง”

 

“แล้วถ้ามันจริง”

 

 

“มึงจะยังอยากคบกูอยู่หรือเปล่า”

 

ลู่หานกลืนน้ำลายเอื๊อก พอลองจินตนาการว่าตัวเองโดนเซกิฟันมืดขาดบ้างก็สั่นไปทั้งตัว เซกิค่อยๆ ปลดกระดุ้มเสื้อนักเรียนของตนเองออกสามสี่เม็ดเผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยรอยสักหลากสีซึ่งเจ้าตัวเคยบอกว่ามันสวยเหมือนงานศิลป์

 

“นี่คือรอยสักของยากูซ่า”

 

“สะแสดงว่า”

 

“ใช่”

 

 

“มันคือเรื่องจริง”

 

มือหนาแหวกเสื้อฝังซ้ายออกเล็กน้อย ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นรอยแผลเป็นบางอย่างซุกซ่อนอยู่ใต้รอยสัก ลู่หานเม้มปากแน่น รู้สึกใจคอไม่ค่อยดีอย่างไรชอบกล

 

“รอยนี้ ถูกยิงตอนอายุสิบเจ็ด เฉียดหัวใจไปนิดเดียว”

 

“หะหา…..

 

“กูไม่ใช่คนดี ลู่หาน” เขาติดกระดุมกลับอย่างเดิม น้ำเสียงแหบต่ำบ่งบอกถึงความจริงจัง เพราะแบบนี้เซกิถึงไม่ชอบผูกมิตรกับใคร “กูเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองให้ฟังมากไปกว่านี้ไม่ได้ มึงรู้แค่นี้ก็พอ ทุกสิ่งทุกอย่างคือความจริงทั้งหมด แต่กูไม่เคยทำอะไรคนบริสุทธิ์ไร้ทางสู้”

 

 

“ว่ายังไง ยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ไหม”

 

ลู่หานทำหน้าเหวอนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักท่ามกลางความตกใจของยากูซ่าหนุ่ม คนอื่นปกติพอรู้ว่าเขาอยู่ในวงการนี้ก็กลัวจนหัวหดแล้ว มีก็แต่ผู้หญิงบางคนที่ยังกล้ากรี๊ด แต่เจ้าเด็กต่างด้าวกลับทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอ

 

“อยากสิ”

 

“พูดเล่นหรอ”

 

“จะพูดเล่นทำไมเล่า” ร่างเล็กว่าเสียงอ่อย “เราไม่ค่อยถูกชะตากับใครง่ายๆ หรอกนะ แต่เซกิคือหนึ่งในนั้น เราไม่อยากเสียเพื่อนที่ดีคนนึงไปเพียงเพราะเขาเป็นยากูซ่า”

 

“หึ ให้ตายเหอะ

 

“เราเรารู้ว่าเซกิโหด แต่เซกิคงไม่ทำอะไรเราใช่ไหม”

 

ลู่หานพิงศีรษะลงบนไหล่กว้าง ยัดอมยิ้มอันเดิมกลับเข้าปาก ความรู้สึกตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับผู้คุมสวนสัตว์ที่พยายามกล่อมเสือตัวใหญ่ให้เชื่อง ยากูซ่าหนุ่มที่จนปัญญาจึงได้แต่พรูลมหายใจ เขารู้ว่าไอ้ต่างด้าวมันดื้อ และคงไม่ยอมง่ายๆ หากเขาเอ่ยตัดความสัมพันธ์

 

“อือ กูไม่ทำแน่ ถ้ามึงไม่ทำกูก่อน”

 

“น่ากลัว”

 

“น่ากลัวแล้วทำไมยังยอมคบต่อ”

 

“ไม่รู้”

 

ผ่านไปอีกพักใหญ่ ร่างสูงเริ่มได้ยินเสียงกรนเบาๆ ดังมากจากคนข้างกาย ลู่หานหลับไปแล้วทั้งที่อมยิ้มยังคาปากเป็นมนุษย์คนแรกที่ซบหลับคาบ่าของเขา แม้แอบรำคาญเซกิก็ไม่กล้าขยับตัว ได้แต่นั่งนิ่งแล้วดึงอมยิ้มออกจากริมฝากเล็กมาถือไว้ให้

 

“งืม….คุงแม่อยากกิงอีก

 

“บ๊องตื้น”

 

เขาหัวเราะ ยื่นมือบีบสันจมูกแรงๆ เมื่อเจ้าตัวแสบละเมอหงุงหงิงออกมา ดูท่าคงง่วงมาก เพราะกว่าจะตื่นได้ก็ปาเข้าไปอีกครึ่งชั่วโมงถัดมาตอนเสียงกระดิ่งหมดคาบดังลั่นทั่วโรงเรียน ลู่หานสะดุ้งขยี้ตาอย่างน่าเอ็นดู ก่อนหันไปเห็นเซกิกำลังทำหน้าเซ็ง

 

“เราเผลอหลับไปหรอ”

 

“เออดิ น้ำลายยืดใส่เสื้อกูอีกต่างหาก!” ชี้ลงตรงคราบบนบ่า พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองขึ้นมาเช็ดอย่างรังเกียจ “คนบ้าอะไรโตเป็นควายยังหลับน้ำลายยืด เอ้า เอาคืนไป”

 

“ขอโทษได้ปะล่ะ”

 

รับอมยิ้มมาใส่ปากพลางก้มหน้าแก้เขิน สองแก้มกลมขึ้นเป็นลูก นาฬิกาข้อมือบ่งบอกเวลาเลิกเรียนพอดี ร่างเล็กเพิ่งคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบหันไปสะกิดคนข้างๆ ทันที

 

“เซกิ! เราอยากไปดูซากุระบานที่สวน x พาเราไปได้เปล่า”

 

“ซะ..ซากุระ!?”

 

“ใช่ เราอยากไปดูซากุระ เมื่อคืนอ่านในเน็ตเค้าบอกอยู่แถวนี้แหละแต่เราไปไม่เป็น เซกิพาเราไปหน่อยนะ นะๆๆๆ เราไม่กล้าชวนเพื่อนคนอื่นอะ”

 

 

จะบ้า คนอะไรชวนยากูซ่าไปดูดอกไม้บาน!!

 

 

“ไม่เอา”

 

เด็กหนุ่มปฏิเสธพัลวัน แต่ลูกตื๊อของลู่หานนั้นทรงพลังยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ร่างเล็กทั้งอ้อนวอน เขย่าแขน เอาหัวไถ ทำทุกวิถีทางให้อีกฝ่ายใจอ่อนให้จงได้ บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ไม่มีใครที่ลู่หานรู้สึกสนิทใจด้วยเท่าเซกิ ถึงแม้อีกคนจะน่ากลัวยังไงก็ตามเถอะแค่ยังดีกับเขาก็พอแล้ว

 

“แค่ไปดูซากุระเอง”

 

“กูบอกว่าไม่ เดี๋ยวตบให้หน้าหงายเลยนี่”

 

“ซากุระ ซากุระ ซากุระ ซากุระ”

 

“ไม่ไป!!!!

 

“ฮื่อออ ไปนะๆๆๆๆ นะๆๆๆๆ”

 

นี่มันกี่ครั้งแล้วที่เซกิรู้สึกพ่ายแพ้ต่อลูกอ้อนของไอ้ตัวแสบตรงหน้าลู่หานร้ายกาจยิ่งกว่าศัตรูคนไหนๆ ที่ยากูซ่าหนุ่มเคยพบเจอ พอปฏิเสธมากเข้าน้ำตาก็เริ่มคลอ ปลายจมูกเริ่มแดง ยังกับมีระบบสร้างน้ำตาในตัว กดสวิตช์แล้วร้องไห้ได้เลยอะไรประมาณนั้น

 

“อยากดูมากใช่ไหม”

 

“อื้อ!!

 

“เดี๋ยวกูไปรับที่บ้านสักสองทุ่ม” เขาเอ่ยอย่างอ่อนใจ “ไปตอนกลางวันมันสุ่มเสี่ยง กูไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเราสองคนสนิทกัน เดี๋ยวมึงจะซวย”

 

“ดีใจอ้ะ เซกิพูดเองเลยว่าเราสนิทกัน คิคิ”

 

“ปัญญาอ่อน ไปๆๆ แยกย้าย”

 

ออกปากไล่เมื่อเห็นว่าบรรดานักเรียนเริ่มทยอยกันออกจากตึกแล้ว ถ้ามีคนรู้เห็นว่าพวกเขามานั่งบนดาดฟ้ากันสองต่อสองคงไม่ดีนัก คนตัวเล็กพยักหน้ายิ้มจนตาหยี เคยคิดว่าตาผมส้มจะเป็นคนใจร้ายกว่านี้เสียอีก...คอยดูเถอะ ลู่หานคนนี้ก็จะวอแวกับเซกิไปตลอดชีวิตเลย

 

“สองทุ่มเจอกันนะ เดี๋ยวเราทำข้าวปั้นคิตตี้เผื่อ”

 

“ไม่ต้อง”

 

“รับรองว่าติดใจแน่ เซกิอย่าลืมมารับเราน้า ไม่งั้นงอน!

 

พูดเองเออเองเสร็จสรรพก็วิ่งลัลล้าลงจากตึกบัดซบเอ๊ย ยากูซ่าระดับสูงของเฮียวซังอย่างเขาต้องพาไอ้เด็กเอ๋อต่างด้าวไปดูซากุระบาน กินข้าวปั้นคิตตี้ แค่คิดก็เมาสีชมพูจะอ้วกแล้ว

 

แต่ทำยังไงได้ล่ะ คนอย่างซากาโมโต้ เซกิ พูดแล้วไม่ชอบคืนคำเสียด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

เป็นคนชอบแต่งพระเอกซึนๆ มาก ด่าเค้าแต่ก็รักเค้างี้ >////<

ตอนหน้ามาดูสองคนเค้าสวีทกันท่ามกลางซากุระบานนะคะ อิ____อิ

 

สกรีม #เซกิที่รัก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

14,768 ความคิดเห็น

  1. #6046 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 08:55
    ลู่น่าร้ากกกกกกงื้อออยัยน่ารัก
    #6046
    0
  2. #5758 min-politic (@min-politic) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 08:06
    น่ารักกกก แพ้ลูกอ้อนแล้วววว
    #5758
    0
  3. #5715 HHO~ (@exo-tine) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 22:23
    ลูกชั้นออกจะน่ารักแล้ว "เห็บ" นี่คืออัลไลลลลลลลล ร้อง T^T
    #5715
    0
  4. #5565 Yehet ~ (@Jowcoconut) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 22:23
    เห็บ มันเหมาะกับลู่ตรงไหน 55
    #5565
    0
  5. #5412 Luhanislove (@panaleejamy) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:48
    ชอบเห็บอะ ะคิดได้ไง55555
    #5412
    0
  6. #5411 Luhanislove (@panaleejamy) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 13:47
    โอ้ยยยย โคดน่ารัก แต่งเก่งมาก ขำ ชอบตอนแรกที่เจอกัน ขำคำว่า พุดจาเปรี้ยวตีน 55555555 แต่งได้ธรรมชาติมาก ลู่น่ารัก เซก้เท่อะ ชอบบบบ แต่งดีแบบน้ำตาไหล นี่คือฟินมากลอกโลยยย ยากูซ่าผู้พ่ายแพ้ให้กับน้องงง
    #5411
    0
  7. #5389 OHAprilOH (@papitch) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 04:13
    น่ารักอ่ะ ลู่หานน่ารักมากอ่ะ!><
    #5389
    0
  8. #5345 514401309 (@0982148423) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:52
    น่ารักอ่ะ หัวใจจะแกร่ง ดั่งหินผา แค่ไหนก็แพ้ให้กับลูกอ้อน ของเธอ อร๊ายยยย เขินนน
    #5345
    0
  9. #5344 Chonnikan Kritsopee (@chonnikan-35709) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:31
    น่ารักกกอ้ะะะน่านักมาากกกฮืออออ
    #5344
    0
  10. #5343 หมามีสี่ขา (@doglkm2536) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:00
    ตลกอะค่ะ 5555
    รอตอนลู่หานจะได้เข้าไปในแก๊งไม่ไหวแล้ว มันจะแบบ เด็กลูกพี่น่ารักว้อยยย อะไรแบบนี้มั้ยคะ คาดหวังว่าจะไม่ดราม่านะคะ แอบกลัวพ่อใหญ่เหมือนกัน
    #5343
    0
  11. #5342 MYHunHan (@kokitkul7788) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 21:23
    จะน่ารักไปไหนห้ะ??น้องเห็บ
    #5342
    0
  12. #5341 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 15:00
    น่ารักกกก
    #5341
    0
  13. #5340 primaholic (@ppim16) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 13:05
    ดีจังเลยว้อยยยยยย กรี้สสสส
    #5340
    0
  14. #5338 Vevyexomk (@Vevyexomk) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 10:07
    ว่าเขาแต่ก้ชอบเขาชิมิล่าาาาาาาา ไรท์รีบอัพน้าาาาาาาา
    #5338
    0
  15. #5337 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 10:05
    ช่างเหมาะกับเพลง รักมาเปิดโลกสดใส ส๊ายยยยยย~ มากอะคือลู่หานน่ารักเหมาะกับอันนาในฟอสเซนอะไรทำนองนั้น 555555555 งืออ รอ
    #5337
    0
  16. #5335 momaijung (@momaijung) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:08
    ตั้งชื่อได้ตรงมาก ว่าเค้าเป็นเห็บแต่จริงๆก็ชอบน้องเห็บใช่ป่ะหรา
    #5335
    0
  17. #5334 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 08:28
    ฮิ้วววว รอตอนหน้าเลยค่าาา
    #5334
    0
  18. #5332 Ashe~ (@HubbleSH) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 07:51
    ยัยหนูของพรี่~~~ น่าเอ็นดูอ่ะฮือแอ
    #5332
    0
  19. #5329 fairylu_ (@pleum-asr) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 02:46
    โอ้ยยย ยัยหนูน่ารักขนาดนึ้ใครจะกล้าจัดใจจต
    #5329
    0
  20. #5327 Ploynapapat_ (@Ploynapapat_) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:35
    กรี๊ดดดดดด มีความอ่อนโยนน
    #5327
    0
  21. #5326 pueng200050 (@pueng200050) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:24
    น้องเห็บน่ารัก เซกิก็ซึนสุดๆไปเลยอ่ะ
    #5326
    0
  22. #5325 ~PUNGY~ (@shalalao3o) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:01
    ฮึก!!! น่ารักมากกกกกก มาต่อเร็วๆน้าาาา >3<
    #5325
    0
  23. #5324 Another-Eye (@eyefull) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:29
    แหมมมมม ทำมาเป็นไม่ชอบเค้านะแต่ก็ตามใจเค้าตลอดอ่ะ
    #5324
    0
  24. #5323 Poison cake (@lightoffate) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:27
    เลี้ยงน้องไว้จะบันเทิงใจ เชื่อเลาสิ ถถถ
    ป.ล. เรียกน้องเป็นเห็บได้ยังไงตาพี่ ! โอ้ย 5555555
    #5323
    0
  25. #5321 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 23:13
    ยัยนู๋ก้ซึนนะเนี่ย อ้างว่าเพื่อนตลอด ซึนทั้งคู่
    #5321
    0