ตอนที่ 15 : [OS] คนไม่น่าสงสาร {Krisyeol}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    22 ต.ค. 58

 คนไม่น่าสงสาร

Paring :: Kris x Chanyeol

Rate :: PG-15

Open :: October 2014

Hashtag :: #KY_คนไม่น่าสงสาร


(ขออนุญาตและขอบคุณคุณฟ้าเจ้าของเรื่องด้วยค่ะ)


 

 

 (เปิดเพลงฟังด้วยหนา)
 

           

            ปาร์คชานยอลก็แค่คนไม่น่าสงสารคนนึง

 

 

 

ผิดไหม ที่ไม่เคยเรียกร้องอะไร

 

ผิดไหม ที่ไม่เคยขอร้องให้เธอ

 

มารักมาเห็นใจเหมือนที่ใครๆ เขาทำ

 

 

 

 

            “ แง้งงง “

 

            เสียงร้องไห้ของเด็กชายวัยสองขวบปลุกให้ปาร์คชานยอลที่กำลังหลับคากองงานของตนสะดุ้งตื่นขึ้น ดวงตากลมสวยกระพริบปรับสายตาสองสามทีก่อนจะลุกไปช้อนร่างลูกน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด

 

            “ โอ๋ๆ เป็นอะไรครับชานฟานคนดีของมามี้ ไม่ร้องนะ “  

 

            “ จี่จี่ “ เสียงเล็กตอบอู้อี้เพราะยังพูดไม่ชัด

 

            “ โอเค ไปฉี่กันเนอะ “ ร่างบางรีบพาเด็กน้อยตรงไปยังห้องน้ำพยายามข่มความอ่อนเพลียเอาไว้ ด้วยความที่งานรุมเร้าบวกกับต้องเป็นซิงเกิลมัมดูแลลูกโดยลำพังคนเดียวทำให้ชีวิตของชานยอลต้องเหนื่อยเป็นสองเท่า

 

            “ แม่ขอโทษนะลูก ที่ดูแลลูกได้ไม่ดีพอ “

 

            หลังพาร่างเล็กกลับมาที่เตียงมือเรียวก็ลูบหน้าผากขาวพลางเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดนอกจากนี้ความผิดของเขายังมีอีกอย่าง คือการที่ทำให้ชานฟานต้องกลายเป็น ลูกไม่มีพ่อ

 

            เพียงเพราะความขี้ขลาดของตัวเขาเองแท้ๆ

 

 

            “ ถ้าเราได้ใช้ชีวิตกันสามคนพ่อแม่ลูก คงจะมีความสุขน่าดูเลยนะอี้ฟาน

 

 

 

ก็ชินกับการต้องซ่อนยิ้มให้เธอ

 

ก็ชินกับการจะบอกไม่เป็นไร

 

ทั้งที่บางทีในหัวใจ ฉันก็มีน้ำตา

 

 

 

            อู๋อี้ฟานและปาร์คชานยอล เป็นเพื่อนกันมาตลอด นับตั้งแต่รู้จักกันในวันรับน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง

 

            ด้วยความที่นิสัยหลายอย่างเข้ากันได้ทำให้พวกเขาสนิทกันมากที่สุด ก่อนที่ความรักแบบเพื่อนธรรมดาที่ชานยอลมีต่ออีกฝ่ายจะเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรักแบบอื่น

 

            ชานยอลหลงรักอี้ฟานมากขึ้นเรื่อยๆ

 

            รักในแบบที่อยากใกล้ชิด อยากกอด อยากทำทุกอย่างที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน

 

            แต่เพียงเพราะคำว่าเพื่อนมันค้ำคอ ทำให้ร่างบางจำต้องเก็บความรู้สึกของตนเองไว้ตลอดมา พยายามจะตัดใจ ทว่ามันกลับยิ่งรักมากขึ้น มากขึ้นทุกวันคืน ทั้งดวงตาคมคู่นั้น ใบหน้าอันแสนเพอร์เฟกต์ เสียงหัวเราะที่คอยสร้างความสุข ทุกอย่างมันถูกฝังอยู่ในหัวใจของปาร์คชานยอลจนอยากที่จะลบออก

 

            “ ไอ้ชาน ช่วยอะไรกูอย่างดิ “

 

            “ อะอะไรหรอ “

 

            “ กูจะสารภาพรักกับน้องเวนดี้ก่อนวันรับปริญญานี้ให้ได้ มึงช่วยกูนะ “

 

            นี่ก็เป็นครั้งหนึ่งที่ชานยอลรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย

 

            เขาจำต้องตีสีหน้าร่าเริง ช่วยอู๋อี้ฟานคิดแผนเซอร์ไพรส์รุ่นน้องที่ตัวเองแอบชอบ อยากปล่อยโฮออกมาก็ต้องเก็บไว้ ขอแค่เห็นเพื่อนรักมีความสุขชานยอลก็ดีใจคนอย่างเขาไม่หวังอะไรอีกแล้ว ขอแค่อี้ฟานมีความสุข

 

            แต่แล้ว แผนก็ไม่สำเร็จ

 

            เวนดี้ ซนมีคนที่เธอแอบรักอยู่

 

            และบังเอิญว่าคนๆ นั้นไม่ใช่อู๋อี้ฟาน

 

 

            ยอมรับว่าเลว แต่ชานยอลแอบดีใจที่เรื่องลงเอยอย่างนี้

 

 

 

 

 

           

            “ ทำไมวะกูมันไม่ดีตรงไหนน้องเวนดี้ถึงไม่ชอบกู “

           

            คือประโยคที่พูดซ้ำไปซ้ำมานับตั้งแต่ย่างก้าวเข้ามาในบ้านเพื่อนสนิทตัวเอง แก้วบรรจุของเหลวสีอำพันถูกกระดกอีกครั้ง

 

            “ ใจเย็นๆ นะ ถือซะว่ามึงไม่ได้เกิดมาคู่เขา “ ชานยอลพยายามปลอบประโลมคนที่เมาแทบไม่เหลือสติหลังจากดื่มต่อเนื่องยาวนานด้วยความเสียใจ ทีแรกเขามีความสุขทว่าพอเห็นอี้ฟานเสียใจมากขนาดนี้ชานยอลก็แทบจะไปอ้อนวอนเวนดี้ให้ตอบรับรัก

 

            เขาไม่อยากให้อี้ฟานลงเอยกับคนอื่นแต่ก็ทนเห็นอี้ฟานทุกข์ทรมานไม่ได้

           

            “ คนอย่างมึงจะไปรู้อะไร!เสียงทุ้มตวาดลั่นจนร่างบางตกใจ “ มึงไม่เคยมีความรักด้วยซ้ำ มึงไม่เคยรักใคร มึงไม่รู้หรอก!!

 

            “ ทำไมกูจะไม่เคย!! ตอกกลับไปทั้งน้ำตานองหน้า อี้ฟานต่างหากที่ไม่เคยเข้าใจเขา ไม่เคยเข้าใจเขาเลยสักนิดกำลังจะอ้าปากพูดต่อถ้าไม่นึกขึ้นได้ว่าเกือบเผลอหลุดความในใจ ชานยอลไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ทั้งนั้น

 

 

          เพราะเขาไม่อยากเสียอู๋อี้ฟานไปตลอดกาล

 

 

            “ อะอี้ฟาน “ ร้องเรียกคนตัวสูงที่ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะก่อนจะเขย่าสองสามที “ ตื่นเถอะ กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวกูไปส่ง “

 

            “ เวนดี้

 

 

          จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาล่องลอย พร่ำเอ่ยชื่อหญิงสาวที่ตนรัก….

 

          แต่กลับจ้องมองปาร์คชานยอล

 

 

            “ เวนดี้ พี่รักเรานะครับ….

 

            “ อี้ฟาน มึงเมาเกินไปแล้วนะอื้ออ!!! “ ความตกใจเข้าครอบงำเมื่อร่างหนาพุ่งเข้าดันปาร์คชานยอลให้นอนไปกับเตียงก่อนประกบจูบร้อนแรง สัมผัสวาบหวามหอมหวานราวกับมีใครเอาสายไหมมาบดกับริมฝีปากทำให้คนซึ่งตั้งใจขัดขืนในตอนแรกอ่อนแรงลง

 

            มือเรียวไล่ไปตามผิวเนื้อของคนตัวสูง ก่อนที่เสื้อผ้าจะถูกปลดออกไปจากกายเชิดหน้าส่งเสียงครางเมื่อถูกหลอมรวมร่างเป็นของกันและกัน แม้ว่าความรู้สึกกับอารมณ์จะสวนทาง หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้ม เพียงเพราะเสียงทุ้มที่หลุดออกมากมันมีแต่คำว่า

 

 

          “ อืมน้องเวนดี้ “

 

 

            ไม่ใช่ชานยอล

                       

            ไม่ใช่ปาร์คชานยอล

 

 

           

ในสายตาของเธอ ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง

 

ยังแข็งแรง อยู่ได้โดยไม่ต้องมีใคร

 

เป็นคนไม่น่าสงสาร เป็นคนเข้าอกเข้าใจ

 

คงไม่เป็นไร ถ้าไม่มีเธอ

 

 

           

            “ ชานยอล

 

            “

 

            “ เรื่องเมื่อคืน กูขอโทษนะ “

 

            ถึงกับสะอึกแม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าอู๋อี้ฟานจะพูดประโยคนี้ออกมาจริงๆพยายามกลั้นก้อนสะอื้นไว้พลางหันมายิ้ม

 

            “ เห้ย ไม่เอาอย่าซีเรียส ถือซะว่าแค่วันไนท์แสตนด์น่า มึงเองก็เมามาก “

 

            พูดออกไปด้วยความน้อยใจแกมประชดแอบหวังว่าอี้ฟานจะดูออก แล้วเอ่ยปากขอรับผิดชอบสักนิด

 

            ทว่าสิ่งที่ร่างสูงทำ กลับเป็นแค่การพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่แยแส

 

           

            “ ฮึกกกกก

 

            กายบางทรุดลงตรงบริเวณมุมห้อง ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วราวกับหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

           

            ยอมแพ้

 

            ยอมแพ้แล้วจริงๆ….

 

 

 

แต่คนไม่น่าสงสารคนหนึ่ง ที่เธอไม่เคยคิดถึง

 

รู้ไหมน่าสงสารสักเท่าไหร่

 

อยากจะร้องไห้ ก็ต้องยิ้มให้ ไม่รู้ร้องยังไง

 

คนไม่น่าสงสารคนหนึ่ง ที่เธอไม่เคยคิดถึง

 

ก็ไม่เคยยอมรับว่าหัวใจ ทั้งอ่อนแอ และอ่อนไหว ก็เท่านั้นเอง

           

 

 

            ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน นั่นคือชีวิตน้อยๆ ที่เกิดขึ้นในท้องโดยไม่ตั้งใจ

 

            ชานยอลพบว่าตัวเองเริ่มมีอาการเวียนหัวคลื่นไส้และอาเจียนหลังจากเหตุการณ์นั้นเพียงสองสามเดือน ก่อนจะตรวจพบว่า

 

 

          เขากำลังตั้งครรภ์

 

 

            แน่นอนว่าชานยอลไม่เคยมีอะไรกับใครนอกจากอี้ฟาน เด็กคนนี้จึงต้องเป็นลูกของอี้ฟาน

 

 

          ลูกที่เกิดจากเขากับเพื่อนสนิทที่เขาแอบรักข้างเดียวมาโดยตลอด

 

 

 

 

เพิ่งรู้ว่าการที่ต้องซื่อตรง

 

กับใจ ความคิดและความรู้สึก

 

นั้นสำคัญ ฉันหวังว่าไม่สายไป

           

 

 

            “ เที่ยงแล้ว แวะร้านนี้กันก่อนเนอะ “

 

            หันไปพูดกับร่างเล็กในอ้อมแขนก่อนจะเดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง หลังจากเดินขาลากทำธุระมาทั้งวัน จัดการสั่งเมนูที่ต้องการแล้วหยิบขวดนมมาป้อนให้ลูกน้อย เหงื่อผุดซึมบริเวณขมับจากความเหน็ดเหนื่อย

 

            แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

 

 

          “ ไอ้ชาน!? “

           

 

            “ !!!

 

            ใบหน้าน่ารักเงยขึ้น ก่อนจะต้องตกใจแทบช็อคเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังร้องเรียกชื่อของตนอยู่คนที่เรียกเขาแบบนี้มีคนเดียว

         

 

          อู๋อี้ฟาน

 

 

          ชายหนุ่มดูเป็นผู้ใหญ่ ภูมิฐานและหล่อเหลาขึ้นมาก หลังจากไม่ได้เจอกันนานนับปีเพราะอีกฝ่ายต้องทำงานไปๆ มาๆ ระหว่างเกาหลีและแคนาดาเป็นประจำ บวกกับที่ชานยอลเลิกติดตามโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คทุกอย่างของอี้ฟานไปนานแล้ว ราวกับสติหลุดออกเมื่อร่างสูงเดินเข้ามานั่งตรงข้ามพลางเอ่ยทัก

 

            “ เป็นไงบ้าง สบายดีไหม แล้วเด็กน้อยน่ารักคนนี้ใครกันเนี่ยหืม “ เลื่อนมือไปเล่นกับนิ้วน้อยๆ ของชานฟานด้วยความเอ็นดู ร่างบางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หูไม่ได้ยินคำถามไปชั่วขณะ

 

            “

 

            “ ชานยอล? “

 

            “ ฮะฮะมีอะไรหรอ “

 

            “ กูถามว่าเด็กคนนี้เป็นใคร ลูกมึงหรอ “ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ชานยอลถอนหายใจเบาๆ ก่อนตัดสินใจตอบไปตามความเป็นจริง

 

          “ ใช่ ลูกกูเอง “

 

            “ ฮะ? “ ท่าทางของอีกคนดูจะแปลกใจอยู่มาก “ แล้วใครเป็นพ่อเด็กเนี่ย มีฟงมีแฟนไม่เคยบอกเพื่อน “ แซวตามความคะนอง ทว่ากลับผิดสังเกตเมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบลง สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

 

           

          ก่อนที่เรื่องเมื่อหลายปีก่อนจะย้อนกลับเข้ามาในหัว

 

 

 

            “ มึง

 

            “

           

          “ หรือว่าเด็กคนนี้เป็นลูกกู? “

 

            คำถามจี้จุดแบบตรงประเด็นเด๊ะนั้นราวกับอี้ฟานกำลังเอาลิ่มเหล็กตอกกลางใจ ชานยอลเหงื่อแตกพลั่กมากกว่าเดิม มือจิกเบาะเก้าอี้แน่น พยายามทำท่าทางให้ปกติที่สุด

 

            ไม่ได้ เขาจะให้อี้ฟานรู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้

 

            “ บ้าหรอครั้งเดียวเนี่ยนะ มั่นใจน้ำยาตัวเองมากไปแล้วมั้ง “ แสร้งหัวเราะเบาๆ “ ไม่ใช่มึงหรอก แฟนกูเองนั่นแหละ แต่บอกเลิกไปล่ะ กูไม่ชอบนิสัยเขา เพิ่งมารู้ว่าท้องตอนเลิกกันไปแล้ว “ ปากพร่ำพูดเรื่องหลอกลวงที่คิดขึ้นสดๆ ไม่หยุด ภาวนาให้อี้ฟานเชื่อ ซึ่งก็ดูพระเจ้าจะยังเห็นใจ

 

            “ ใครวะ แย่จริงเลย มาทำร้ายจิตใจเพื่อนกูได้ “

 

            “ เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ กูไม่อยากนึกถึงเขา “ เสียงหวานสวนขึ้นมาเป็นเชิงว่าชักหงุดหงิดจนอี้ฟานรีบขอโทษขอโพย

 

            “ โทษทีๆ ไม่พูดล่ะๆ จะว่าไปเจอมึงก็ดี มีไรจะให้ “

 

            มือหนาหยิบซองสีชมพูอ่อนส่งให้ แวบหนึ่งที่หัวใจของชานยอลกระตุกวูบเมื่อเห็นลวดลายดอกกุหลาบอ่อนช้อยบนนั้น

 

 

            ไม่น่า คงไม่ใช่

 

            ภาวนาให้ลางสังหรณ์ของตัวเองผิดพลาด แต่คราวนี้พระเจ้าไม่เห็นใจเขาอีกต่อไป เพราะทันทีที่แกะมันออก กระดาษสีขาวก็ปรากฏรูปของคนที่เขารักที่สุดกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง และที่สำคัญคือทั้งคู่อยู่ในชุดแต่งงาน

 

           

          อู๋อี้ฟาน & ฮวังมิยอง

 

 

          “ กูจะแต่งงานวันวาเลนไทน์เดือนหน้าที่โรงแรม xx…นี่แฟนกูเองชื่อทิฟฟานี่ ยังไงถ้าว่างก็ไปนะ กูอยากให้มึงไป พาลูกไปด้วยก็ได้ “

 

            คนพูดหารู้ไม่ว่าสุรเสียงของตนไม่ได้เข้าหูชานยอลเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

          อี้ฟานจะแต่งงาน

 

          คนที่เขารัก กำลังจะแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

 

          เหลือเพียงแต่ลูกที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ว่าเป็นลูกของตนเองไว้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้าย

 

 

          “ ดะดีใจด้วยนะ “

 

            “ แล้วมึงจะร้องไห้ทำไมเนี่ย “

 

            “ กูกูแค่ดีใจที่มึงจะเป็นฝั่งเป็นฝาน่ะ “

 

 

            ใช่ดีใจด้วยนะอี้ฟาน

 

 

            ดีใจด้วยจริงๆ

 

 

ในสายตาของเธอ ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง

 

ยังแข็งแรง อยู่ได้โดยไม่ต้องมีใคร

 

เป็นคนไม่น่าสงสาร เป็นคนเข้าอกเข้าใจ

 

คงไม่เป็นไร ถ้าไม่มีเธอ

 

 

 

            “ ฮึกกก….ฮือออออ “

 

            หลังจากกลับถึงบ้านร่างโปร่งก็ร้องไห้จนน้ำตาแทบเหือดแห้งไม่มีให้ไหลออกมาอีกแล้ว การ์ดแต่งงานถูกทิ้งลงในถังขยะ ใบหน้าหวานฟุบลงกับเตียงขณะที่เด็กน้อยชานฟานนั่งมองแม่ร้องไห้ตาแป๋วด้วยความไร้เดียงสา

 

            “ ชานฟานแม่ขอโทษนะลูก ขอโทษที่ขี้ขลาด ขอโทษที่ทำให้หนูไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น “ คว้าร่างเล็กมากอดแน่น ไม่ใช่ว่าชานยอลไม่อยากให้อี้ฟานรับผิดชอบแต่เรื่องคืนนั้นเขาเองก็มีส่วนผิด ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายเมาแต่เขาก็ยังยอม

 

            ปาร์คชานยอลผิดทุกอย่าง ผิดตั้งแต่หลงรักเพื่อนของตัวเองแล้ว

 

            “ แอ๊แอ๊ “ มือน้อยๆ เอื้อมมาปาดน้ำตาออกให้มารดาจนเรียวปากอิ่มเริ่มคลี่ยิ้มออก ถึงจะไม่มีคนที่รักคอยเคียงข้าง แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีลูก

 

 

          ลูกที่เป็นดั่งดวงใจ

 

 

          และเป็นตัวแทนความรักอันแสนยิ่งใหญ่ ที่เขามีต่ออู๋อี้ฟาน

 

         

          ถึงแม้ว่าอีกคนจะไม่เคยรับรู้เลยก็ตาม

 

 

 

 

แต่คนไม่น่าสงสารคนหนึ่ง ที่เธอไม่เคยคิดถึง

 

รู้ไหมน่าสงสารสักเท่าไหร่

 

อยากจะร้องไห้ ก็ต้องยิ้มให้ ไม่รู้ร้องยังไง

 

คนไม่น่าสงสารคนหนึ่ง ที่เธอไม่เคยคิดถึง

 

ก็ไม่เคยยอมรับว่าหัวใจ ทั้งอ่อนแอ และอ่อนไหว

 

ทำเป็นแข็งใจ ฉันอ่อนแอ และอ่อนไหว

 

 

 แต่เธอไม่เคยรู้เลย

 

 

 

-END-

         

 

          

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

14,768 ความคิดเห็น

  1. #13885 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:11
    เจ็บ... .
    #13885
    0
  2. #13278 เควิน อู๋ (@OaliyaLove) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 04:12
    อยากให้มีต่อง่ะ
    #13278
    0
  3. #12475 ThUnYaLuK.T (@thunyalukz9968) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:48
    ชานยอล TT
    #12475
    0
  4. #8911 Fiendbliss (@bravo08) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 23:55
    ฮรืออออออออ หน่วง
    #8911
    0
  5. #8247 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:48
    เจ็บสาสสสๆ
    #8247
    0
  6. #8186 frenfrenfrenfren (@frenfrenfrenfren) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:46
    โอ้ยยย อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยฮื่อ
    #8186
    0
  7. #6020 Stephaniex (@Stephaniex) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 02:44
    คุณแม่ชานยอลต้องเข้มแข็งไว้นะ ต้องเป็นคนที่สดใสเพื่อลูกนะ เข้มแข็งไว้นะคะคนดี แม่เชื่อว่าหนูเป็นแม่ที่ดีได้
    #6020
    0
  8. #5939 JK____ (@tanatngan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 01:20
    โฮรรรรร ตอนคริสถามนี่อยากให้ตอบว่าใช่บักคักอ่ะ ฟบๅชไนหสวฟบฟ
    #5939
    0
  9. #4561 MinPraritchaya (@MinPraritchaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 23:28
    กินม่าไปดิ ฮืออออออ
    #4561
    0
  10. #2693 ~*2u*~ Holic (@u-know_micky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 07:12
    ร้องไห้อีกแล้วววววว สงสารทั่งชานยอลสงสารทั้งน้องชานฟานที่จะไม่รู้ว่าพ่อตัวเองเป็นใครเลย และคริสก็จะไม่รู้ว่าตัวเองที่จริงก็มีลูกแล้ว....เป็นเรื่องในชิวิตจริงมากกกกโลกความจริงมันโหดร้าย
    #2693
    0
  11. #2370 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:48
    ฮืออออออออ เสียน้ำตาหนักมากกกกก เราต้องทำขนาดนี้เลยหรอ? ;(
    #2370
    0
  12. #2326 LightLife (@natitaalisara) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 09:11
    ชานยอลน่าสงสาร
    #2326
    0
  13. #2286 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:27
    สงสารชานยอลอ่าาา
    #2286
    0
  14. #2218 Clearly Clear (@fearly) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 04:04
    สงสารชานยอล ร้องไห้เลยอ่ะ โอ๊ยยยยย
    #2218
    0
  15. #257 wwi13 (@wineyard_13) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 00:21
    โอยยยย ฟิคแนวนี้ รู้สึกถึงดราม่าาาา ไรท์อัพคิ้วตี้ต่อหน่อยจิ เค้าใจจะขาดละนะะะะ ;^;
    #257
    0