ตอนที่ 179 : [SF] เพลิงพายุ บทจบ {Hunhan}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 345 ครั้ง
    6 พ.ค. 61

Image result for gun tumblr


 

 

“ฟู่ว กว่าจะหลบมาได้ คนอะไรขี้สงสัยชะมัด”

 

ลู่หานพรูลมหายใจหลังขับรถยนต์คันงามของตนออกมาจากคฤหาสน์ในช่วงเวลาหัวค่ำของวันที่สิบเอ็ดเมษายน หลังสืบทราบจากคยองซูว่าเที่ยงคืนวันนี้จะถึงกำหนดครบรอบอายุสามสิบสองปีของเซบาสเตียน ร่างบางก็ปิ๊งแผนการในหัวขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน

 

หัวหน้าแก๊งไฟแอบติดต่อเพื่อนซึ่งเป็นเจ้าของร้านนาฬิกาข้อมือหรูเพื่อสั่งทำของขวัญวันเกิดสำหรับมือขวาหนุ่มโดยเฉพาะ เนื่องจากเรือนเก่าที่เซบสวมเป็นประจำตั้งแต่เจอกันวันแรกพังยับไปตอนที่เจ้าตัวห้ำหั่นกับชายปริศนาที่พยายามจะเอาชีวิตเขาในคืนนั้น...ในเมื่อเซบเสี่ยงชีวิตช่วยเขาหลายต่อหลายหน แค่นาฬิกาเรือนเดียวเรียกได้ว่าแทบไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงสำหรับลู่หาน แล้วเขาก็หวังว่าชายหนุ่มจะชอบมัน

 

แน่นอนว่าคราวนี้เขาให้เซบติดสอยห้อยตามไปด้วยไม่ได้ด้วยเกรงจะเสียแผน จึงออกอุบายสั่งให้อีกคนนั่งขัดปืนในห้องใต้ดินจนกว่าจะครบทุกกระบอกส่วนตนเองก็อ้างว่าขอไปเยี่ยมเพื่อนกับแบคฮยอนและจงอินแทน แต่แน่นอนว่าลูกน้องทั้งสองที่ถูกอ้างชื่อไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวและยังคงหลับปุ๋ยอยู่บ้าน กว่าจะหลบรอดความสงสัยของมือขวาระดับพระกาฬมาได้ก็แทบเหงื่อตก

 

ห้างสรรพสินค้าที่นัดกับเพื่อนไว้อยู่ไม่ไกลนักใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึง รีบไปเอานาฬิกาแล้วก็กลับคงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก...

 

 

RING!

YUKO : ตอนนี้ฉันมางานเดินแบบที่ xxx คงไม่ได้กลับไปนอนบ้านนะคะ

 

 

เวลาผ่านไปหลายวันความสัมพันธ์ของเขากับภรรยานางแบบเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม หากยังคงความระหองระแหงชนิดไม่เลวลงแต่ก็ไม่ดีขึ้น ทว่าน่าแปลกที่ลู่หานกลับไม่รู้สึกฉุนเฉียวเท่าปกติ ถ้าเมื่อก่อนได้รับข้อความแบบนี้เขาจะต้องรีบโทรไปตัดพ้อกับหล่อน แต่สิ่งที่ทำในตอนนี้กลับเป็นการเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงแล้วรีบเดินตรงดิ่งไปยังร้านนาฬิกาแทน

 

“ไงจงแด ของที่สั่งไว้เรียบร้อยดีไหม” ร่างบางเอ่ยทักเพื่อนที่นั่งรออยู่แล้ว คิมจงแดยิ้มรับพร้อมกับส่งกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทให้

 

“แน่นอน ออเดอร์หัวหน้าแก๊งไฟทั้งที”

 

“ขอบใจ”

 

ลู่หานกล่าวพลางแอบเปิดกล่องเช็คความเรียบร้อย นาฬิกาโลหะทรงกลมสีเงินเรียบหรู หน้าปัดสลักชื่อ SEBASTIAN เรือนนี้เจ้าตัวจะรู้ไหมว่ามูลค่าของมันสูงถึงยี่สิบล้านวอน จงแดเห็นเพื่อนตนเองเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่โดยไม่รู้ตัวจึงรีบเอ่ยแซวทันที

 

“เขาเป็นใครคนชื่อเซบาสเตียนน่ะ ถามจริง”

 

“อย่ายุ่งเลยน่า”

 

“คู่ขาหรอ”

 

“ฉันให้คนโอนเงินเข้าบัญชีนายแล้ว ขอตัวก่อน ไว้เจอกัน”

 

รีบกล่าวตัดบทก่อนสับเท้าเดินออกมาจากร้านพร้อมกล่องกำมะหยี่ ไม่รู้ว่าทำไมแค่ได้ยินคำว่าคู่ขาจากปากอีกคนดวงหน้ามันถึงต้องร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด....เซบไม่ใช่คู่ขาของเขาสักหน่อย หมอนั่นก็แค่มือขวาคอยรองมือรองตีนเขาต่างหาก!!

 

 

RING!

 

S. : เฮ้ คุณไม่ได้ไปกับพวกแบคฮยอนนี่ ออกไปไหนคนเดียวได้ยังไง!

 

 

ตายยากจริง...ความแตกจนได้

 

 

Han : แค่มาห้างใกล้ๆ บ้านนี่เอง ทำไมต้องโวยวาย

S. : แล้วทำไมไม่ให้ผมไปด้วย โกหกกันทำไม บ้าชะมัดบาร์บี้

S. : อยู่ห้างไหน เดี๋ยวผมไปรับ

Han : ไม่ต้องมาหรอกน่า ฉันกำลังกลับ

S. : อย่าดื้อได้ไหม บอกมาเดี๋ยวนี้

 

 

ติ๊ด...ติ๊ด

 

 

“ชิท แบตมาหมดอะไรตอนนี้วะ”

 

ลู่หานสบถออกมาเมื่อหน้าจอโทรศัพท์ดับวูบลงพร้อมสัญลักษณ์แบตเตอรี่ที่กลายเป็นสีแดง เขารีบตรงดิ่งไปยังรถเพื่อกลับคฤหาสน์ให้ไวที่สุดก่อนมือขวาตัวดีจะเหวี่ยงวีนน่ารำคาญไปมากกว่านี้ ทว่ายังไม่ทันจะสตาร์ทเครื่องสายตาคมกริบก็เหลือบไปเห็นร่างของคนสองคนที่กำลังเดินออกมาจากลิฟท์เสียก่อน

 

น...นั่นมันยูโกะ?

 

ไหนบอกว่าติดงานเดินแบบไงล่ะ แล้วนั่น...!?

 

ชายตัวสูงข้างกันที่หญิงสาวกำลังเกาะแขนอย่างสนิทสนมสวมหมวกกกับมาสก์ปิดปากทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดนัก รู้แค่เขากำลังตัวชาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ที่เคยคาดเอาไว้ว่าภรรยาแอบมีคนอื่นมันคือความจริง...ทั้งที่เราสองคนเคยตกลงกันไว้ว่าจะไม่มีความลับต่อกันเพราะขนาดยูโกะยังรู้จักคู่ขาของเขาทุกคน แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าหล่อนมีใคร

 

อารามหงุดหงิดและต่อมอยากรู้ที่เริ่มกระตุกถี่ทำให้ลู่หานขาดสติ ตัดสินใจแอบขับรถสะกดรอยตามคนทั้งคู่ไปอย่างแนบเนียนโดยไม่รู้เลยว่ามือขวาคนสนิทที่กำลังรออยู่บ้านใกล้จะบ้าอยู่รอมร่อ...

 

มาเซราติคันงามจอดลงหน้าตึกขนาดใหญ่แถบชานเมือง หัวหน้าแก๊งไฟเริ่มแน่ใจว่าความสัมพันธ์ของภรรยากับชายปริศนาคนนั้นไม่ธรรมดาก็ตอนที่ทั้งคู่จูบกันดูดดื่มก่อนเดินเข้าไปด้านในตึก ยามร่างยักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าทำให้คนตัวเล็กตัดสินใจปีนเข้าไปทางหน้าต่างห้องน้ำด้านหลังแทน

 

อาจดูเสี่ยงไปสักหน่อยแต่เขาต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้หมอนั่นเป็นใคร...ลางสังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

 

ย่องไปตามทางเดินอันเงียบเชียบอย่างระมัดระวัง สองเท้าก้าวไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียงคุ้นหูของยูโกะดังขึ้น หัวใจเต้นตุบตับราวกับจะระเบิดเมื่อเข้าใกล้เสียงเจ้าหล่อนมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ได้ยินทุกอย่างที่ภรรยาพูดกับผู้ชายคนนั้นอย่างชัดเจนผ่านช่องเล็กๆ ระหว่างประตู

 

“จับพ่อแม่ของหานมาได้แล้วสินะ”

 

“อือ ป่านนี้คงยังนอนสลบอยู่ที่ห้องใต้ดิน แต่ตัวผัวคุณน่ะคงเอาตัวมาลำบากกว่าหน่อยเพราะมีไอ้เซบอะไรนั่นคอยพิทักษ์”

 

ลู่หานฟังจบก็ถึงกับอ้าปากค้าง เหงื่อไหลซึมจนมือทั้งสองข้างเปียกแฉะ

 

 

พ...พ่อแม่เรา หมายความว่ายังไง?

 

เธอกำลังคิดจะทำบ้าอะไรกันแน่ยูโกะ!!!

 

 

“มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก” ยูโกะยกยิ้มร้าย ปรายตาไปยังประตูห้องที่แง้มไว้เล็กน้อย “เพราะถึงเซบจะฉลาด แต่สามีของฉันไม่ได้ฉลาดเหมือนเขา จริงไหมคะ...หาน

 

!!!

 

กว่าจะทันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรร่างบางก็ถูกถีบจนล้มกลิ้งเข้าไปในห้อง ตามด้วยฝีเท้าและหมัดหนักๆ ที่ประเคนใส่ร่างกายจนกระอักเลือด ภาพตรงหน้าคือภรรยาคนสวยกำลังนั่งอยู่บนตักของผู้ชายที่ตอนนี้ถอดหมวกกับผ้าปิดปากออกจนหมดทำให้เห็นหน้าอย่างชัดเจน

 

“มึง...อั่ก...ไอ้จอห์นนี่...แก๊งแบล็คโทกี”

 

“ใช่ กูเอง หรือเรียกผัวใหม่ของยูโกะก็ได้นะ”

 

 

เวรเอ๊ย...เขาทำพลาดเป็นครั้งที่สองแล้วที่ชะล่าใจเอาตัวเองออกห่างจากเซบจนต้องมาเจออันตรายสุดขั้วแบบนี้

 

 

“ยูโกะ..ทำไมเธอถึง...”

 

“แค่พ่นสีใหม่คิดว่าฉันจะจำรถในสต๊อกของคุณไม่ได้หรอหาน แต่ที่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นน่ะเพราะฉันรู้ว่ายังไงคุณก็ต้องตามเรามา ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องคิดหาวิธีลักพาตัวให้เหนื่อย”

 

“อึก...”

 

“หัดฉลาดให้ได้ครึ่งนึงของลูกน้องตัวเองก็ยังดีนะคะที่รัก :)”

 

“เอามันไปขังรวมกับไอ้สองคนนั่น”

 

จอห์นนี่สั่งลูกน้องเสียงเข้ม ก่อนที่ลู่หานจะถูกด้ามปืนกระแทกศีรษะจนสลบวูบไป

 

 

*

 

 

“ว่าไงนะ! คุณหลี่ปิงกับคุณดงกึนก็หายไปงั้นหรอ?!!

 

“ใช่พี่ คฤหาสน์ที่คุณท่านกับคุณผู้หญิงพักอยู่ด้วยกันถูกบุกเมื่อชั่วโมงก่อน สมาชิกแก๊งทางนั้นไม่มีใครรอดชีวิตเลย แถมพวกมันยังเผาคฤหาสน์ทิ้งซะไหม้เป็นจุณ”

 

“บ้าจริง ต้องเป็นพวกเดียวกับที่จับคุณหานไปแน่”

 

เซบาสเตียนคลั่งตั้งแต่ขาดการติดต่อกับลู่หาน แถมนี่หลายชั่วโมงแล้วยังไม่ยอมกลับมาเสียทีซึ่งนับว่าผิดปกติอย่างมากเพราะเจ้าตัวบอกว่าไปแค่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ไม่น่าจะนานขนาดนี้ คยองซูเองก็ไม่สามารถจับสัญญาณโทรศัพท์มือถือของทั้งสามคนได้จนกลายเป็นมืดแปดด้านกันไปหมด

 

“รถคันที่คุณหานเอาไปเป็นคันที่เครื่องติดตามเสียพอดีด้วย ผมกะจะเอามันไปซ่อมพรุ่งนี้อยู่แล้วแท้ๆ ความผิดผมเองครับพี่”

 

“อย่าโทษตัวเองเลยคยองซู กูเองก็ผิดที่ปล่อยปะละเลยคุณหาน”

 

เซบาสเตียนทิ้งกายลงบนโซฟาพลางกุมขมับอย่างใช้ความคิด ภาพแฟลชแบ็คเรื่องร้ายๆ ในชีวิตเมื่อสิบปีก่อนเริ่มย้อนกลับเข้ามา

 

วันนั้นเขายังทำงานกับ FBI และติดภารกิจต้องไปสืบคดีฆาตกรรมที่บ้านหลังหนึ่งขณะภรรยาโทรมาว่ารถของตนเสียอยู่ข้างทางกำลังรออู่มาช่วย เซบคุยกับหล่อนได้ครู่เดียวเท่านั้นเพราะติดงาน แล้วเพียงชั่วโมงหลังจากนั้นเขาก็ได้รับข่าวร้ายว่าโชอาหายตัวไป เหลือเพียงซากรถที่ถูกทุบกระจกเสียยับเยิน

 

ร่างสูงยังจำได้ดีว่าเขาแทบคลั่งไม่ต่างอะไรกับตอนนี้ ได้แต่ภาวนาขออย่าให้โชอาเป็นอะไรเพราะพวกเขาเพิ่งแต่งงานกันเพียงสามวันเท่านั้น แต่พระเจ้ากลับไม่ยินยอมทำตามคำขอ...เพราะวินาทีที่เซบบุกไปถึงรังของไอ้โจรโรคจิตนั่น ภรรยาของเขาก็หมดลมหายใจเพราะความทรมานไปเสียแล้ว

 

เขาจะไม่ยอม...ไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย คุณหานต้องไม่เป็นอะไร บาร์บี้ของเขาต้องไม่มีชะตากรรมเหมือนโชอา เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

 

แล้วใครล่ะ….ใครที่พาตัวบาร์บี้ไป ทำไมถึงมืดแปดด้านขนาดนี้วะ!!!

 

 

“ถ้าอยากรู้มากนักก็ตามไปถามกูในนรกแล้วกัน”

 

 

ภาพบางอย่างแล่นเข้ามาแทนที่ความทรงจำอันเจ็บปวด เสียงสุดท้ายของชายคนนั้นก่อนที่จะเอาปืนยิงกรอกปากปลิดชีวิตตนเองเพื่อรักษาความลับ บางอย่างที่อยู่บนท้องแขนของหมอนั่น....มันเป็นรูปอะไรไอ้งั่งเซบาสเตียน นึกให้ออกสิวะ รอยสักของมัน....

 

“กระต่ายสีดำ”

 

“อะไรนะพี่”

 

“คืนนั้นที่มีคนพยายามลอบฆ่าคุณหานก่อนจะยิงตัวตาย กูเห็นบนแขนมันมีรอยสักรูปกระต่ายสีดำ” เสียงทุ้มต่ำกล่าวหนักแน่น เขามั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาด แบคฮยอนได้ยินดังนั้นก็โพล่งขึ้นทันที

 

“หรือจะเป็นพวกแบล็คโทกี” (แบล็ค = สีดำ, โทกี = กระต่าย)

 

“แต่พวกแบล็คโทกีที่เคยเจอสักแค่คำว่าบีที.ที่ต้นคอกันหมดเลยนะ ไม่มีใครสักกระต่าย...”

 

“สมาชิกอาวุโสของแก๊งที่อยู่มาตั้งแต่รุ่นแรกๆ เท่านั้นที่จะสักกระต่ายสีดำบนแขน” คยองซูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาหากทำเอาเงียบกันทั้งห้อง “เป็นสัญลักษณ์ว่าคือคนโปรดของหัวหน้าแก๊ง ทำผลงานได้มากที่สุด และมีอำนาจมากกว่าลูกน้องคนอื่น”

 

“เดี๋ยว แล้วมึงรู้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไงกันคยองซู”

 

“เพราะ....พี่ชายผมเคยทำงานให้พวกมัน”

 

“...”

 

“ขอโทษที่ปิดบังมาตลอด แต่เขาถูกหัวหน้าแก๊งสั่งฆ่าหลังจากทำงานพลาดตั้งแต่แปดปีก่อนแล้วผมเลยไม่รู้จะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา เอาเป็นว่ามีโอกาสสูงอยู่ที่คุณท่าน คุณผู้หญิงและคุณหานจะถูกแบล็คโทกีลักพาตัวไป...”

 

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่มึงพอจะรู้ที่กบดานของพวกมันใช่ไหม!

 

เซบาสเตียนลุกพรวดไปเขย่าไหล่เด็กหนุ่มด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้าน้อยๆ

 

 

“บอกมา ได้โปรด...กูปล่อยให้คุณหานตายไม่ได้”



*

 

 

ซ่า!!!!!!!

 

 

“หาน!!! หาน!!!!!

 

“แม่ครับ...”

 

สิ่งแรกที่ลู่หานได้ยินหลังถูกถังน้ำเย็นสาดโครมจนสะดุ้งตื่นคือเสียงร้องด้วยความหวาดผวาของมารดา เมื่อปรับสภาพสายตาได้เขาก็พบว่าตนเองกำลังถูกจับมัดมือไพล่หลังอยู่ในห้องๆ หนึ่งร่วมกับบิดาและมารดาที่มีสภาพสะบักสะบอมไม่ต่างกัน

 

“ลูกเป็นยังไงบ้าง ฮือ ลูกรักของแม่”

 

“เธอ...เธอทำแบบนี้ทำไมกันยูโกะ! ฉันกับเมียอุตส่าห์ดูแลเธออย่างดี!

 

ผู้นำรุ่นสองหันไปแหวใส่หญิงสาวที่เพิ่งเดินวางมาดเข้ามาด้วยความโมโหจัดระคนตกใจ ไม่คาดคิดว่าทั้งหมดจะเป็นฝีมือของลูกสะใภ้คนสวยที่แสนจะไว้วางใจแอบร่วมมือกับหัวหน้าแก๊งแบล็คโทกี ทั้งที่เขากับภรรยารักและเอ็นดูยูโกะมาตลอดนับแต่พ่อใหญ่แห่งแก๊งโทโยเสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุจนทำให้แก๊งถูกยุบไป ด้วยเห็นว่าเธอไม่เหลือที่พึ่งใดอีกแล้ว

 

“ยูโกะหรอคะ? หึ นั่นเป็นแค่ชื่อจอมปลอมที่พ่อใหญ่ตั้งให้หนูใหม่เท่านั้นเอง”

 

“หมายความว่าไง”

 

“ชื่อจริงๆ ของหนูคือยูราค่ะ” เจ้าหล่อนยกยิ้มชวนสยดสยองขณะคุกเข่าลงตรงหน้าชายกลางคน “คิมยูรา ลูกของคิมยงกุกและคิมเยริน พอจะคุ้นหูไหมคะคุณอา”

 

ถึงกับหน้าซีดเมื่อจำได้ว่านั่นคือชื่อของสองสามีภรรยาที่เคยมีปัญหาขัดขากันเรื่องยาเสพติดจนพลั้งมือฆ่าตายไปตั้งแต่สมัยลู่หานยังเด็ก ดงกึนรู้แค่ว่าพวกมันมีลูกสาวหนึ่งคนชื่อยูราหากก็ไม่เคยใส่ใจว่าหล่อนมีหน้าตาแบบไหนหรือเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้างหลังจากวันนั้น

 

“คุณคะ อย่าบอกว่าเป็นคนที่...”

 

“ใช่ค่ะ คนเดียวกับที่ถูกสามีคุณน้าบุกไปยิงตายถึงบ้าน แล้วคุณน้าก็เป็นคนเอาเงินปิดปากตำรวจไปตั้งหลายร้อยล้านวอนไงคะ”

 

“ฉ...ฉันไม่ผิดสักหน่อย พ่อเธอมันโกง...”

 

“เลิกพูดพล่ามสักที!!!หญิงสาวอ่อนหวานเรียบร้อยกลายสภาพเป็นนางมารร้ายในพริบตา “แกพรากชีวิตพ่อแม่ไปจากฉัน ทำให้ฉันต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า ถ้าไม่ได้พ่อใหญ่ชุบเลี้ยงป่านนี้ฉันอาจจะกลายเป็นเด็กหมดอนาคตอยู่ในสถานสงเคราะห์ แกทำลายชีวิตฉันป่นปี้หมดไอ้ดงกึน!!

 

“อึก...”

 

“จะเรียกว่าเวรกรรมก็ได้มั้งที่พวกแกดันมาดองกับแก๊งโทโย แล้วเลือกฉันให้เป็นคู่ชีวิตของลูกชาย”

 

 

แกร๊ก

 

 

อาวุธ 9 มม. จ่อติดกับหน้าผากของดงกึนแบบแนบชิด ลู่หานน้ำตาไหลใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม ถึงพ่อจะไม่เคยแสดงออกว่ารักเขาแต่ยังไงก็คือพ่อของเขาอยู่วันยังค่ำ….ใครกันจะใจแข็งทนเห็นผู้บังเกิดเกล้าของตนเองสิ้นชีพไปต่อหน้าต่อตาได้

 

“วันนี้แหละที่ฉันจะได้จบทุกอย่างลงเสียที”

 

“ไว้ชีวิตพ่อแม่ฉันเถอะยูโกะ แล้วมาเอาฉันไปแทน”

 

“หาน!!!

 

“แหม นี่มันฉากดราม่าครอบครัวอะไรเนี่ย น่าประทับใจจัง” ยูโกะซึ่งตอนนี้ดูจะเสียสติไปแล้วยกมือข้างที่ว่างขึ้นปรบกับมือที่จับปืน “ไม่ต้องกลัวหรอกนะ เพราะยังไงวันนี้...พวกแกก็ไม่รอดกันทุกคนอยู่แล้ว ขอให้ได้เดินเข้าประตูนรกพร้อมกันแล้วกัน”

 

ลู่หานสั่นศีรษะทั้งน้ำตายังไหลพราก ขณะหันมองดวงหน้าของบิดาเป็นครั้งสุดท้ายดงกึนที่รู้ชะตากรรมของตนเองดีหลังได้ยินเสียงขึ้นนกยกยิ้มบางเบาให้บุตรชาย

 

“ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผ่านมา แต่อยากให้รู้ว่าฉันรักแกส....”

 

 

ปัง!

 

 

“กรี๊ดดดดดดดด!!!

 

 

ปัง!

 

 

ควันเขม่าโชยจากปากกระบอกเมื่อยูโกะลั่นไกใส่หน้าผากสองสามีภรรยาอย่างไม่มีการรีรอ ในที่สุดเธอก็แก้แค้นแทนพ่อกับแม่สำเร็จ...นังหลี่ปิงแม้จะไม่ได้ลงมือก็เลวพอๆ กับผัวของมันเพราะถือว่าสมรู้ร่วมคิด เหลือเพียงแต่บุตรชายคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของทั้งคู่

 

“ฮึก...ยูโกะ...”

 

ลู่หานกลั้นเสียงสะอื้นไม่ไหวอีกต่อไป เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่น่ารักแสนดีและเคยอยากสร้างครอบครัวด้วยกันจะเป็นคนเดียวกับที่สังหารผู้ให้กำเนิดอย่างเลือดเย็น

 

“อย่า...ฆ่าฉันเลย...ขอร้อง...เธอพรากพ่อแม่ไปจากฉันสมใจแล้ว...ยังต้องการอะไรอีก”

 

“หาน...”

 

“ไว้ชีวิต...ฉัน...เถอะ...ได้โปรดล่ะ...”

 

“ขอโทษค่ะ แต่ฉัน...”

 

 

ฉึก!!

 

 

“โอ๊ย!

 

ลู่หานเบิกตาโพลงเมื่อนึกว่าตนเองจะได้ตามบิดามารดาไปแล้ว ทว่าภาพตรงหน้าคือมีดแหลมคมที่ปักฉึกเข้าเต็มฝ่ามือของหญิงสาวจนต้องปล่อยให้ปืนหล่นลง ตามด้วยร่างของใครบางคนที่ถีบประตูเข้ามาจัดการซัดสมาชิกแบล็คโทกีที่อยู่ในห้องจนราบเป็นหน้ากลอง เสียงเนื้อกระแทกเนื้อตุบตับฟังดูน่าหวาดเสียว ยูโกะถึงกับนิ่งชะงักเมื่อเหลือเพียงตนกับผู้มาใหม่ยืนประจัญหน้ากันภายในเวลาไม่กี่นาที

 

“เซบ...!!!

 

“บ้าจริง!

 

ยูโกะกัดฟันกลั้นใจดึงมีดออกจากมือที่เจ็บสาหัสแล้วพุ่งตรงเข้าหาชายหนุ่มหมายจะแทงให้มิดด้าม แต่แน่นอนที่ผู้หญิงผอมบางอย่างเธอไม่อาจสู้ฝีมืออดีตเอฟบีไอมือฉกาจได้จึงพลาดท่ากลายเป็นโดนคมมีดเฉี่ยวเข้าที่ใบหน้าแทน ถึงกระนั้นก็ยังมีสติพอจะหาจังหวะควานคว้าปืนที่ตกอยู่เล็งไปทางลู่หานอีกครั้ง

 

“ให้เวลาสิบวิ ทิ้งอาวุธในมือนายซะไม่งั้นฉันจะยิงหาน”

 

“คุณนี่มันนังงูพิษจริงๆ ยูโกะ ไม่สิ คิมยูรา”

 

“ใช่ เพิ่งรู้หรือไง”

 

“แต่คุณคำนวณพลาดไปนิดที่ไม่รู้ว่าผมน่ะ...งูพิษยิ่งกว่า”

 

คำพูดประหลาดจากปากอีกฝ่ายทำให้ต้องขมวดคิ้ว แต่แล้วยูราก็ได้รู้ความหมายของมันเมื่อปืนที่ถืออยู่ไม่สามารถใช้การได้เนื่องจากเซบแอบอาศัยความว่องไวและแนบเนียนเอากระสุนออกไปหมดแล้วขณะที่เธอกำลังง่วนกับการดึงมีดออกจากมือ

 

Shit! จอห์นนี่ ไอ้บ้า แกอยู่ไหน!!!

 

“ไอ้ผัวใหม่น่ะหรอ? ป่านนี้ลูกน้องผมคงเอาศพ...ไปถ่วงลงแม่น้ำสักที่แล้วมั้ง” ชายหนุ่มเริ่มเสียงสั่นเพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดตรงท้องขึ้นมา “ยอมแพ้ซะเถอะยูรา ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวคุณได้อีกแล้ว ผมไม่อยากทำอะไรคุณนะ เข้าใจว่าการสูญเสียพ่อแม่ตัวเองมันเจ็บปวดแค่ไหน...เพราะผมก็เคยผ่านมันมาก่อน”

 

“...”

 

“แต่อย่าทำลู่หาน เขาไม่ผิด....และไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ตอนเกิดเรื่องเขาก็อายุแค่สิบสามเท่าคุณ ถ้าคุณฆ่าเขาก็เท่ากับพรากชีวิตคนบริสุทธิ์แถมยังเป็นสามีที่ดี...กับคุณมาตลอด”

 

“อึก...”

 

“ถ้าอยากเอาชีวิตลู่หาน คุณ...ต้องเอาชีวิตผมไปให้ได้ก่อน”

 

“ฉ...ฉัน...ฉัน...”

 

“...”

 

“ก็ได้....”

 

หญิงสาวทิ้งปืนเปล่าๆ ลงกับพื้นก่อนยอมให้พวกลูกน้องของลู่หานที่ตามมาทีหลังรวบตัวโดยดีเพราะรู้ว่าถึงขัดง้อกับคนเก่งแบบเซบาสเตียนไปคนที่พลาดท่ายังไงก็คงเป็นเธอ อีกอย่างลู่หานก็ไม่ผิดอะไรอย่างที่ชายหนุ่มว่าจริงๆ และครั้งหนึ่ง...เธอก็เคยมีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งกับเขามาก่อนในฐานะคู่ชีวิต

 

“พาตัวเธอไป”

 

“ขอโทษนะ...หาน”

 

น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ลู่หานมองตามแผ่นหลังบอบบางหายลับไปจากห้องก่อนต้องตกใจเมื่อจู่ๆ เซบาสเตียนก็ทรุดลงตรงหน้า ถึงได้เพิ่งสังเกตว่าเจ้าตัวได้รับบาดเจ็บบริเวณช่องท้องด้านซ้าย หากแต่กลับฝืนทนมาจนถึงตอนนี้ เลือดไหลสดอาบเต็มมือจนหัวหน้าแก๊งไฟชักใจไม่ดี

 

“ตอนบู๊เมื่อกี้ผมพลาดท่าโดนคนนึงแทงเข้าให้ แย่ชะมัด”

 

“แล้ว...แล้วทำไมยังมัวทำเท่อยู่ได้ ไม่กลัวตายหรือไงวะ!!!!” แหวทั้งน้ำตาเพราะเลือดที่ไหลออกมาเริ่มมากมายจนน่ากลัว เขาเห็นว่าเซบเอามือกดท้องตัวเองหลายครั้งแต่ไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายโดนแทง “บุกมาช่วยฉันแต่ตัวเองจะตายเสียเอง มือขวาประสาอะไรเนี่ย ไอ้บ้าเอ๊ย!

 

ร่างสูงถูกพยุงไปขึ้นรถที่คนตัวเล็กขับมาในตอนแรกโดยมีลูกน้องพลขับฝีมือดีทำหน้าที่สารถี ดวงหน้าหล่อเหลาเริ่มซีดเผือดจากการเสียเลือดมากทั้งยังสะลึมสะลือจนหัวหน้าแก๊งไฟต้องคอยตบหน้าไม่ให้หลับ เขากลัวว่าถ้าเซบหลับไปแล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

 

ลู่หานเสียทั้งพ่อทั้งแม่ไปในวันนี้ และเขาจะไม่ยอมเสียเซบไปอีกคนแน่

 

“นายอย่าทิ้งฉันนะเซบ...ฉันเหลือตัวคนเดียวแล้ว...อย่าทิ้งฉันไปอีกคนนะ”

 

Shit ตอนแรกก็ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก แต่ตอนนี้เหมือนจะตายเลยบาร์บี้...”

 

“นี่ นายอยากรู้ใช่ไหมว่าฉันหายไปไหนมาเมื่อตอนหัวค่ำ” ลู่หานเอื้อมหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำที่ซุกไว้ตรงช่องวางแก้วมาเปิดออกพร้อมกับหยิบนาฬิกาเรือนหรูสวมให้อีกฝ่าย “ฉันเห็นเรือนเก่านายพังเลยไปสั่งทำมาให้ใหม่ สวยมากเลยเห็นมั้ย ฮึก สุขสันต์วันเกิดนะ”

 

“ขอบคุณ...ครับ...คุณน่ารักจัง”

 

เซบาสเตียนฝืนยิ้มทั้งที่ร่างกายชาหนึบพร้อมสติที่เริ่มจะพร่าเลือน ที่แท้บาร์บี้ก็วางแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดเขานี่เองถึงไม่ยอมให้ไปด้วย ได้ยินแค่นี้ก็ชื่นใจเหลือเกินแล้ว

 

“นายต้องได้ใส่นาฬิกาที่ฉันซื้อให้ทุกวันนะเซบ สัญญาสิ สัญญาก่อน”

 

“สัญญา...ผมสัญญา...”

 

“ฮึก...”

 

“บาร์บี้ ผมรักคุณ”

 

ลู่หานพยักหน้าพลางยกฝ่ามือเปื้อนเลือดลูบไล้ไปตามแก้มกร้านก่อนจุมพิตลงบนริมฝีปากซีดเผือด เขาเชื่อมั่นว่าเซบาสเตียนจะไม่เป็นอะไร...เขาเชื่อแบบนั้น หมอนี่ถึกยังกับควายป่า จะมาตายแค่เพราะคมมีดของลูกกระจ๊อกแบล็คโทกีได้ยังไง

 

“ฉันก็รักนาย”

 

“...”

 

“ตอนนี้โสดแล้วนะ ถ้ารักกันจริงก็ตื่นมาจีบด้วย นี่คือคำสั่ง...ฮึก”

 

 

*

 

 

ห้าปีต่อมา

 

 

“อย่าซนสิวีวี่”

 

“โฮ่ง!!!

 

อดีตหัวหน้าแก๊งไฟที่กลายมาเป็นคนธรรมดาอุ้มเจ้าลูกหมาบิชองสีขาวขึ้นไว้ในอ้อมกอดเมื่อมันทำท่าจะตะกุยโซฟาราคาแพงเล่น ก่อนพาเดินออกไปรับแสงแดดอุ่นยามเย็นด้านนอก เสียงบรรดาวัวที่อยู่ในคอกดังมาแต่ไกลพร้อมกับสายลมเอื่อยๆ

 

หลังจากวันนั้นเขาตัดสินใจยุบฮวาแจทิ้ง ทุกคนแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตนเอง ส่วนยูโกะหรือยูรานั้นได้รับรู้ภายหลังว่าหล่อนแย่งปืนจากลูกน้องคนหนึ่งมายิงตัวตายหลังออกจากตึกได้ไม่นาน แบล็คโทกีเมื่อไร้ซึ่งผู้นำอย่างจอห์นนี่ก็เหลือเพียงชื่อ ลู่หานหันหลังให้วงการมาเฟียแบบไม่ลังเลเพื่อออกมาใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบที่ใฝ่ฝันมาตลอดด้วยการเปิดฟาร์มโคนมในชนบท

 

แต่....ถึงลูกน้องทุกคนจะแยกย้ายไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตเพียงลำพังหรอกนะ

 

รถกระบะสีน้ำเงินแล่นเข้ามาตามทางเข้าฟาร์มอย่างไม่รีบร้อน ก่อนที่ร่างของอดีตมือขวาระดับพระกาฬจะก้าวลงมา เซบาสเตียนรอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนั้นอย่างหวุดหวิดเพราะได้เลือดจากลู่หานที่บังเอิญตรงกรุ๊ปกันราวกับพรหมลิขิต นาฬิกาเรือนหรูถูกสวมบนข้อมือไว้ตลอดตามสัญญา

 

“โฮ่ง! โฮ่ง!!

 

“ไงวีวี่ อยู่กับแม่ซนมั้ย”

 

คนตัวสูงที่วัยใกล้เฉียดสี่สิบแต่ยังดูฟิตแอนด์เฟิร์มจากการดูแลตนเองเป็นประจำเดินเข้ามาลูบหัวเจ้าหมาน้อยแสนรัก พลางเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้คนอุ้มพยายามจะกดริมฝีปากกับแก้มใสหากเจ้าตัวกลับเบี่ยงหนีหน้ามุ่ยเสียก่อน  

 

“ไม่เอาไม่ให้หอม เหม็นเหงื่อ”

 

“โถ่...ถ้างั้นเข้าบ้านไปอาบน้ำเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

 

“หยุดลามปามเลยนะเซบ!!!

 

“คุณไม่ได้เป็นเจ้านายผมแล้วซะหน่อย”

 

เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะมองลู่หานย่อตัวปล่อยวีวี่ลงให้มันไปวิ่งเล่น อีกคนคงไม่รู้ว่าแฟชั่นชุดเอี๊ยมขาสั้นที่ตัวเองชอบใส่ประจำโดยอ้างว่าใส่สบายดีนี่มันโชตะค่อนขนาดไหน ยิ่งพอดวงหน้าหวานเงยขึ้นมาทำท่าฟึดฟัดใส่เหมือนลูกแมวโกรธก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเอ็นดู

 

 

คุณหานน่ะ ขึ้นเลขสามแล้วยังน่ารักเหมือนเด็กประถมอยู่เลย....ไปบอกใครก็คงไม่เชื่อว่าห้าปีก่อนเคยเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย

 

 

“ไปเลย เหม็นเหงื่อมากๆ ไปอาบน้ำแล้วค่อยมากินข้าว”

 

“ไม่อยากอาบคนเดียวนี่ครับ”

 

“เฮ้อ อย่าดื้อได้ไหม”

 

“นั่นคำพูดผม อย่าเลียนแบบสิ” เขาโอบไหล่คนตัวเล็กเข้าไปในบ้าน อุ้มลอยหวือให้นั่งบนชั้นวางรองเท้าตามด้วยริมฝีปากที่บดขยี้ลงไปอย่างวาบหวามลึกซึ้งจนพวงแก้มคนถูกรุกแดงแจ๋ ทั้งจูบ ทั้งหอม ทั้งฟัดจนหนำใจก่อนที่เสียงเล็กจะเอ่ยริมหูเบาๆ

 

“ถ้าอยากให้อาบด้วย...ก็ถอดให้หน่อย”

 

“ครับ”

 

เขารับคำด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์กว่าครั้งไหน ขณะคุกเข่าลงดึงถุงเท้าลายการ์ตูนสีขาวสะอาดออกเป็นอันดับแรก กลีบปากร้อนฉ่าจูบไล่ขึ้นมาถึงขาอ่อนทำเอาลู่หานแทบขาดใจ ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนจัดการปลดสายชุดเอี๊ยมเป็นลำดับถัดมา

 

อยากตะโกนให้ดังทั่วเกาหลีว่าเมียเขาน่ะน่าปล้ำที่สุดเลย

 

“บอกแล้วว่าคนแบบคุณน่ะไม่เหมาะจะมีเมียหรอก”

 

“ไอ้บ้าเซบ”

 

“มันต้องมีผัวแบบผมนี่ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ”

 

น้ำเสียงแหบกระเส่าบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมพร้อมจะกลืนกินอดีตหัวหน้าแก๊งไฟทั้งตัว แล้วเขาก็ทำสำเร็จเมื่อกางเกงในอันเป็นปราการสุดท้ายของลู่หานหล่นไปกองอยู่บนพื้น มัดกล้ามแข็งแรงโอบรัดกายเล็กไว้อย่างแน่นหนาราวกับจะไม่ปล่อยตลอดชีวิต

 

“จริงมั้ยครับ บาร์บี้”

 

“อ...อื้อ...”

 

 

เปลวไฟดวงนี้ถึงโหมกระหน่ำแค่ไหน ก็รอดพ้นพายุร้ายอย่างเขาไปไม่ได้หรอก

 

 

Related image

Image result for LUHAN

 

 

END

 

แฮ่กๆ เครียดทุกครั้งที่ต้องแต่งฉากบู๊ ส่วนฉากหื่นนี่งานถนัด5555

คุงหัวหน้าแก๊งไฟถูกคุงเซบปราบจนกลายเป็นบาร์บี้ตัวน้อยๆ ไปแร้วว

(แต่ไม่มีคัทนะคะ ไปจิ้นกันต่อเอง ดิชั้นไม่ไหวแล้วจุดนี้ขออภัยด้วย ฮือ)

 

พบกันเรื่องหน้าจะมาแต่งฟิคแบคเมะจ้า :) หลัง 17 พ.ค.เนอะ

ตอนนี้ขอไปสอบไฟนอลให้เรียบร้อยก่อน T-T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 345 ครั้ง

14,768 ความคิดเห็น

  1. #13891 Poison cake (@lightoffate) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:44
    เท่มากพี่ ช่วยน้องทันนนน
    #13891
    0
  2. #10142 mecharui (@mecharui) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 16:43
    ขอบคุณค่าาา มือจวาคนนี้เท่มากๆเลยค่ะ ขอบคุณค่าาา
    #10142
    0
  3. #10093 Luhanislove (@panaleejamy) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:47
    เขินเว่ออออ ชอบมาก นุ้งบาร์บี้กะพี่เซบบบ เรื่องนี้เซฮุนแซ่บมาก!!! ผูกเรื่องเก่งมากขนาดเปยชอทฟิคยังสนุกขนาดดนี้ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #10093
    0
  4. #10068 IamMAY947 (@napasson520947) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 00:36
    กรี๊ดดดดด เขินนนนน มาเรียกผัวเรียกเมียทำเปงง-///-
    #10068
    0
  5. #10045 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 10:54
    สุดท้ายเซบก็ได้ยัยบาร์บี้เวอชั่นน่ารักน่ากอดมาครอง 55555555 ไม่เป็นหัวหน้าแก๊งแล้วดีจัง อยู่เป็นเมียเลี้ยงวีวี่ที่บ้านพอ 5555555
    #10045
    0
  6. #10031 Caixunlu (@nurha) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:29
    ยัยบาร์บี้ของเซบ น่ารัก จบได้ดีอะ
    #10031
    0
  7. #10023 MeowSSHH (@Seb_94) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:56
    อั๊ยยยย ชอบอ่ะๆๆๆๆๆๆๆ
    #10023
    0
  8. #10009 Pedmonxee (@pech555) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:27
    โอย ใจหายใจคว่ำตอนโดนจับตัวไป เศร้าแทนตอนรู้ว่าพ่อ-อะ แต่เซบก็ช่วยทันนน ฮืออออ คุณหานที่เป็นมาเฟียก็น่ารักแล้ว มาเป็นคนธรรมดา(เมียเซบ) น่ารักกว่า เซบ สี่สิบแล้วต้องใจเย็นนะคะ เพลาๆบ้างเดี๋ยวบาร์บี้ช้ำหมด ฮือออออ
    #10009
    0
  9. #10008 AoM_PimtongG (@Aom_Pimtong) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:12
    จบด้วยดี เย้!!!
    #10008
    0
  10. #10001 fairylu_ (@pleum-asr) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:03
    งื้อ ยัยลู่หานน่าเอ็นดูมากๆๆไไ
    #10001
    0
  11. #9993 sehunnie_o (@sehunnie_o) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 12:05
    กรี๊สสส เเฮปปี้เอนดิ้งน่ารักมากก เปิดฟาร์มด้วย น่ารักที่สุดดดด
    #9993
    0
  12. #9956 TimmeeKarn (@timmeekarn) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 04:28
    งานชนบทเวลาว่างเยอะจริงอ่ะ ยอมใจพี่เซบเขาเลยยยย 5555555
    #9956
    0
  13. #9929 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    อ่านฉากบู๊นี่ลุ้นสุดตัว พอเป็นฟาร์มเท่านั้นแหละ เลือดจะหมดตัว เขิน☺️
    #9929
    0
  14. #9839 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:46
    แฮปปี้ ได้ใช้ชีวิตธรรมดาแล้ว เย้
    #9839
    0
  15. #9837 luhun947 (@luhun947) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:48
    โอ้ยยยแฮปปี้อะไรจะหวานขนาดนั้นนในที่สุดก้ได้ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาสักทีเนอะ
    #9837
    0
  16. #9832 #...นายน้อย...# (@cassiopeia-niine) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:57
    <p>มีชีวิตเป็นของตัวเองซะทีนะคุณหาน </p>
    #9832
    0
  17. #9831 bambambambie (@bambambambie) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 16:01
    อ่านเรื่องนี้แล้วทำให้รู้ถึงสาเหตุของโลกร้อนค่ะ
    #9831
    0
  18. #9826 TSL7 (@theseventhlight) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 14:09
    บาร์บี้ น่ารักกกกก
    #9826
    0
  19. #9823 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:29
    งื้อออออ ดีงามมมชอบมากค่ะ
    #9823
    0
  20. #9822 Ncy__fuji (@Ncy__fuji) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:52
    บาร์บี้ใส่เอี๊ยม ใจไม่ดีเลยโว้ยย ฮืออออออ จากหัวหน้าแก๊งไฟตอนนี้กลายเป็นแมวมาก ยกวกวหงดวดสมเสองดสำนกสดติบกบ ตายไปแล้ว ลาก่อนคูมเซด
    #9822
    1
    • #9822-1 Ncy__fuji (@Ncy__fuji) (จากตอนที่ 179)
      7 พฤษภาคม 2561 / 03:53
      เซบ*พอ
      #9822-1
  21. #9821 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:45
    ตอนพ่อกะบแม่โดนยิงตายนี่แบบเฮ้ยบีบใจ ต่อหน้าต่อตาเลยนะ
    จบหวานซะไม่มีอ่ะ ขยี้หมอนแทบระเบิด
    #9821
    0
  22. #9820 TheCottonx (@TheCottonx) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:44
    บาร์บี้ใส่เอี๊ยมแฮ่กๆๆ..แฮ่ก
    #9820
    0
  23. #9819 ~PUNGY~ (@shalalao3o) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:29
    ชอบบบบบ ฮืออออออ บาร์บี้
    #9819
    0
  24. #9818 polypoll (@ployciel) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 03:07
    ตอนสุดท้ายที่บอกว่าใส่เอี๊ยมคือคิดดีไม่ได้เลยค่ะ
    #9818
    0
  25. #9817 fly_hi (@fly_hi) (จากตอนที่ 179)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 00:30
    น้องลู่ รู้กกกกดกแ ฮือออพรี่เซบมั่ยอ่อนโยนเร้ยยย&#128557;&#128557;&#128557;
    #9817
    0