ตอนที่ 210 : [SF] gangster n his babe 01 {Baekyeol}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    12 ม.ค. 62



 

*แบคฮยอนรุกนะจ๊ะ*

*แบคฮยอนรุกนะจ๊ะ*

*แบคฮยอนรุกนะจ๊ะ*

 

 

“ได้ยินว่าพวกโรงเรียน A ย้ายมาแล้วว่ะ”

 

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางกดนิ้วกับปุ่มบนไฟแช็คจนเกิดประกาย จากนั้นจึงนำไปจ่อยังปลายบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากเพื่อน ควันสีเทาลอยโขมงปะปนกันไปมาจนไม่รู้ของใครเป็นของใคร หากอาจารย์มาเจอคงได้โดนเฉ่งยับ แต่แน่นอนว่านักเลงวัยคะนองแบบพวกเขาไม่ได้กลัวนักหรอก

 

เบียร์ หรือนายบุตรเทวา วัยสิบเก้าปีพ่นควันออกมาอีกชุดใหญ่ก่อนหันมองคนพูด ดวงตาเรียวรีสมกับมีเชื้อชาติเกาหลีในตัวครึ่งหนึ่งนั้นเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ใครหลายคนน้ำตาตกมาแล้ว บวกกับแผลเป็นบริเวณเหนือคิ้วขวายิ่งช่วยเพิ่มความดิบเถื่อนให้เขาอย่างประหลาด

 

“ไอ้โรงเรียนคุณหนูนั่นน่ะหรอ”

 

“อือ เมื่อเช้าพวกกูแอบไปส่องมา แจ่มๆ ทั้งนั้น”

 

คึ้ง เพื่อนมือขวาอันดับหนึ่งรีบตอบพลางทำตาลุกวาว...พวกเขาเป็นนักเรียนปวช.ชั้นปีที่ 3 ของโรงเรียนช่างกล B ส่วนโรงเรียนมัธยม A ที่ว่านั้นคือโรงเรียนลูกคุณหนูอันดับต้นๆ ของประเทศที่เพิ่งทำการย้ายสาขามาแถบนี้หลังจากเกิดเหตุไฟไหม้ขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน

 

“พ่อเสืออย่างมึงต้องไม่พลาดแล้วป่ะเบียร์”

 

“เสือห่าไร กูน่ะหมาน้อย”

 

“คร้าบบบบบบ หมาน้อยมากกกกก ผู้หญิงโรงเรียนเราโดนมึงฟันไปกี่คนแล้วถามก่อน”

 

ผลักหัวเพื่อนซึ่งเอาแต่ผิวปากแซวไปทีด้วยความหมั่นไส้ ว่าไปที่มันพูดก็คือความจริงล้วนๆ อาจไม่ได้สูงยาวเข่าดีเท่าคนอื่นแต่ไอ้คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรองอะไรนั่นลืมไปได้เลย เพราะเบียร์ยืนหนึ่งทั้งสองอย่าง มิฉะนั้นคงไม่ถึงขั้นเคยมีผู้หญิงเกือบสิบคนนัดตบกันเพื่อแย่งเขา

 

ถึงกระนั้นเบียร์แทบจะไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน เขายังรักสนุกอยากสานสัมพันธ์ชายก็ได้หญิงก็ดีไปเรื่อยแบบไม่มีข้อผูกมัดมากกว่า อีกอย่างคือยังไม่เคยเจอใครที่ถูกสเปคตรงใจเลยสักคน บางคนเห็นแค่หน้ามักจะคิดว่าเบียร์เป็นแค่ลูกหมาเชื่องๆ หารู้ไม่ว่าใต้ภาพลักษณ์ภายนอกเจ้าตัวซ่อนเขี้ยวเล็บแหลมคมเอาไว้เสียมากมาย ชนิดว่าตะปบทีเดียวตายก็ตายคาที่...

 

“คืนนี้ไปร้านเดิมกันป่ะ ไหนๆ ก็สอบมิดเทอมเสร็จทั้งที”

 

“เอาดิ กูคิดถึงน้องนิ้งด้วย” เบียร์ตอบแทบจะทันใด น้องนิ้งที่ว่าคือพนักงานเสิร์ฟสาวของร้านเหล้าเจ้าประจำซึ่งเขาเคยกิ๊กกั๊กอยู่ช่วงหนึ่ง

 

“ไอห่า จนเค้ามีผัวก็ยังไม่เลิกม่อนะ”

 

“มีผัวสิดี ยิ่งเร้าใจ ชอบเป็นชู้”

 

“ไอ้สัส”

 

“ฮ่าๆ กูกลับบ้านไปเก็บของก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวเจอกันที่ร้าน”

 

พูดจบก็ทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ด้วยรองเท้า จากนั้นเหวี่ยงตัวไปนอกกำแพงโรงเรียนอย่างช่ำชองแทนที่จะกลับไปออกทางประตูเพราะมันไกลเอาเรื่อง อีกอย่างอาจารย์เวรวันนี้ไม่ค่อยถูกกับเขาเสียเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นทางนี้ดีกว่าเยอะ ขี้เกียจเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงด้วย

 

เด็กหนุ่มรูปร่างสันทัดในชุดเสื้อช็อปสีเข้มเดินแบกไม้ทีกับกระเป๋าเป้แบนๆ ไปตามเส้นทางกลับบ้านที่คุ้นเคย บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลนัก ถ้าขี้เกียจก็นั่งรถเมล์ประมาณห้าถึงสิบนาที แต่ส่วนใหญ่มักเดินเอาเสียมากกว่าเนื่องจากผู้คนชอบทำท่าหวาดกลัวเวลาเห็นเด็กช่างขึ้นมาร่วมทางด้วย บางรายโดยเฉพาะพวกมนุษย์ป้าอาการหนักถึงขั้นไล่ให้เขาลงทั้งที่เบียร์ก็จ่ายค่ารถเองแท้ๆ จึงอยากตัดไฟเสียแต่ต้นลม

 

แต่จริงๆ ก็ไม่แปลกหรอกที่กลัว เพราะห่างออกไปไม่กี่ช่วงถนนคือที่ตั้งของโรงเรียนเทคนิคอีกโรงเรียนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับสถาบันของเขามานาน เคยมีเรื่องกันหลายครั้งจนตำรวจต้องเข้ามาคุมเข้มอยู่นานจนทุกอย่างซาลงไป และเบียร์คือหนึ่งในพวกที่เคยลงสนามรบกับเขาเช่นกัน ดีว่าเอาชีวิตรอดมาได้

 

 

RRRRRRRRRRRRRRRRRR

 

สายเข้า - หมูแดดเดียว

 

 

เบียร์เบ้ปากแล้วปล่อยให้โทรศัพท์สั่นจนหยุดไปเอง ทว่ามันกลับสั่นอีกครั้งและสั่นต่อเรื่อยๆ ราวกับคนโทรเข้าไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย สุดท้ายจึงต้องสบถคำหยาบแล้วหยิบมันขึ้นมารับอย่างหงุดหงิด

 

“มีอะไร!

 

(โห่!! พูดจาดีๆ หน่อยสิ มีพี่ชายบ้านไหนเค้ารับสายแล้วตะคอกใส่น้องสาวแบบนี้ที่ไหนกัน ไม่มีหรอก หนูน่ะเป็นคนที่คลานตามเฮียออกมา...)

 

“ถ้ายังไม่พูดธุระจะวาง สาม สอง...”

 

(เฮียแม่ง แค่จะฝากซื้อไอติมลุงรถเข็นให้หน่อย เอาช็อคโกแลตกับวานิลลาเพิ่มคาราเมล)

 

“อ้วน”

 

(เฮีย!!!)

 

“แค่นี้ใช่มั้ย”

 

(เย็นชาชะมัด! เออ! แค่นี้แหละ!)

 

เพราะสายของน้องสาวทำให้เบียร์ต้องเดินเลยปากซอยบ้านไปอีกเล็กน้อยเพื่อซื้อไอติมจากลุงรถเข็น(แกขายแถวนี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยถามชื่อเลยเรียกลุงรถเข็น)มีลูกค้าต่ออยู่แล้วสองสามคิวเนื่องจากความเลื่องลือเรื่องรสชาติไอติมที่อร่อย ให้ท็อปปิ้งแบบไม่หวงและราคาย่อมเยา

 

“อ้าวไอ้หนุ่ม เลิกเรียนแล้วหรอ”

 

“เลิกแล้วครับลุง เอาเหมือนเดิมครับ” เขาสั่งด้วยประโยคที่พูดจนชินเนื่องจากผู้เป็นน้องสาวไม่เคยกินเมนูอื่น ชายวัยเลขหกยิ้มรับก่อนพยักหน้า

 

“ได้ๆ เดี๋ยวรอแป๊ปนา ลุงทำให้ไอ้หนุ่มน้อยคนนี้ก่อน เมื่อกี้ว่าเอาอะไรนะ”

 

“สตรอว์เบอร์รี่สามลูก เพิ่มวิปครีมกับเรนโบว์แล้วก็ราดช็อคโกแลตด้วยครับ!

 

สิ่งที่ได้ยินทำเอาสายตาของเด็กหนุ่มช่างกลต้องหันไปมองอย่างลืมตัว แล้วก็พบว่าคนสั่งเป็นผู้ชายที่ดูจะเด็กกว่าเขาแต่ส่วนสูงพอกัน สวมชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยม A ที่เพิ่งย้ายมาใหม่สดๆ ร้อนๆ ตัดผมหน้าม้าหัวเห็ดแลดูปัญญาอ่อน บนสันจมูกสวมแว่นทรงกลมที่โตอย่างกับผลิตในสมัยสงครามโลก

 

แม่งโนบิตะชัดๆ...

 

“ฮ่าๆ ท่าจะชอบของหวานมากสินะไอ้หนู”

 

“ชอบมากเลยครับคุณลุง”

 

“ได้ งั้นเดี๋ยวลุงเพิ่มวิปครีมให้พิเศษ”

 

“เย้!!!

 

....นี่มึงแดกแบบไม่กลัวเบาหวานเลยหรอวะ

 

เบียร์ได้แต่ยืนเล่นโทรศัพท์ทำหน้าเบื่อหน่ายขณะรอไอศกรีมของตัวเอง จนกระทั่งมีนิ้วของใครสะกิดเข้าที่บ่า เมื่อมองไปก็พบว่าเป็นเจ้าเด็กโรงเรียน A นั่นเอง

 

“สะกิดทำไม” เขาถามเสียงห้วน

 

“ไปยืนไกลๆ ได้มั้ย เหม็นบุหรี่อ่าา”

 

ไอ้...

 

หนุ่มช่างกลรู้สึกได้ทันทีว่าตีนตัวเองกำลังกระตุก ลำพังบอกว่าเหม็นยังไม่น่าโมโหเท่าการแสดงท่าทางแบบแอคติ้งโอเวอร์เหมือนกำลังถ่ายโฆษณารณรงค์งดสูบบุหรี่โลก ดังนั้นแทนที่จะยอมทำตามคำขอเบียร์จึงเลือกถลึงตากลับไปแทนจนอีกฝ่ายต้องรีบก้มหน้างุด

 

“เขยิบไปเองสิ ทำไมต้องเขยิบให้”

 

“ก็...ก็....ไม่รู้หรอว่ากลิ่นบุหรี่มันทำให้คนที่สูดดมเข้าไปด้วยเสี่ยงเป็นมะเร็งเหมือนกันนะ เราต้องรู้จักห่วงใยคนรอบข้างด้วยดิ ทำไมใจดำจัง”

 

“ว่าไงนะ?”

 

“เราบอกว่าทำไมใจดำจัง ตาก็ตี่ยังจะนิสัยไม่ดีอีก”

 

“ห๊ะ...”

 

“นี่ครับคุณลุง ยี่สิบห้าบาท”

 

เมื่อเห็นว่าของกินตัวเองได้แล้วก็ยื่นมือไปจ่ายตังค์โดยไม่แยแสคนข้างๆ ซึ่งกำลังกระฟัดกระเฟียด มือก็หยิบช้อนพลาสติกตักไอติมเข้าปากแล้วทำหน้าฟินเหมือนเป็นบ้า เบียร์คิดว่าคงจบเรื่องแล้วเมื่อเจ้าตัวหมุนหันหลังทำท่าจะเดินจากไป แต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาอีกครั้ง

 

“นายๆ นายอ่ะ”

 

“อะไร...”

 

“แบร่~!!!!!

 

หนุ่มช่างกลถึงกับอ้าปากค้างเมื่อจู่ๆ ดันถูกโนบิตะแลบลิ้นล้อเลียนก่อนใส่เกียร์หมาวิ่งหายไปอีกทาง ไม่เพียงแต่เขาเพราะลุงขายไอติมยังสตั๊นท์ด้วยเช่นกัน กินเวลาเดดแอร์นานเกือบนาทีก่อนที่เบียร์จะหันไปกระซิบถามด้วยท่าทางหวาดระแวง

 

“ลุงครับ”

 

“เอ่อ ว่าไงไอ้หนุ่ม”

 

“วันนี้มีข่าวโรงพยาบาลบ้าปล่อยคนไข้หลุดมาบ้างมั้ย”

 

 

.

 

 

“เอ้า ชนโว้ยย!!

 

แกร๊ง!

 

 

“พอแล้วหรอวะเบียร์” คึ้งถามเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเอาแต่ซดโค้กและกินกับแกล้มแทนการดื่มเหล้า ปกติไม่ตายกันไปข้างไอ้เบียร์ก็ไม่เลิกแดกด้วยซ้ำ เรื่องอบายมุขทั้งหลายต้องบอกเลยว่าป๋าเบียร์ยืนหนึ่ง แต่วันนี้มาแปลกกินไปแค่นิดเดียวเท่านั้น

 

“ไม่ค่อยมีอารมณ์”

 

“ทำไมวะ จะว่าไปพวกกูเห็นมึงหน้าเหวี่ยงๆ ตั้งแต่ตอนเข้าร้านแล้ว” จาร์เพื่อนอีกคนถามขึ้นบ้าง คนโดนถามพรูลมหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย แค่นึกถึงหน้าไอ้เด็กโนบิตะนั่นก็เหมือนจะเป็นไมเกรน

 

“เออ แม่ง วันนี้เจอคนกวนตีน...”

 

“ใคร!!! ใครกวนตีนมึง!!!! ไอ้พวกเทคนิค C ใช่มั้ย!!!!

 

แค่ได้ยินคำว่ากวนตีนก็ลุกฮือกันทั้งโต๊ะทันที ส่วนหนึ่งเพราะฤทธิ์น้ำเมาเข้มข้นในกระแสเลือดบวกกับเบียร์เปรียบเสมือนผู้นำของกลุ่มซึ่งใครหน้าไหนกล้าแหยมจะต้องหยอดน้ำข้าวต้ม เบียร์สั่นศีรษะเชิงว่าไม่มีอะไร เพราะหากเป็นพวกเทคนิค C กวนตีนเขาจริงป่านนี้คงได้ไปนั่งอยู่โรงพักแล้ว

 

“ไม่ใช่ เด็กเอ๋อโรงเรียน A

 

“ฮะ ไหนเค้าว่าโรงเรียน A แม่งมีแต่เด็กผู้ดีเรียนไง แล้วคนไหนกล้ากวนตีนมึงเนี่ย”

 

“ใครวะ ผู้ชายหรือผู้หญิง กล้าดียังไงมาแหยมกับเฮียผม!!

 

“พวกมึงใจเย็น ไม่มีไรมากหรอก ก็แค่เด็กแว่นกระโปกคนนึง” พูดจบก็กระแทกแก้วโค้กกับโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “กลับก่อนล่ะ ส่วนของกูเก็บที่ไอ้โจ้ละกัน มันติดหนี้กูอยู่ห้าร้อย”

 

นาฬิกาข้อมือบอกเวลาห้าทุ่มแล้วเมื่อเบียร์เดินออกมา ร่างสันทัดโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ GPX DEMON 150 GR สีแดงที่จอดอยู่หน้าร้านโดยไม่ลืมสวมใส่หมวกกันน็อคกันตายก่อนออกรถ แม้เส้นทางนี้จะคุ้นเคยตั้งแต่เล็กจนเรียกว่าแทบหลับตาขับแถมถนนยังโล่งเพราะเป็นเวลาดึกแล้ว แต่ขึ้นชื่อว่าอุบัติเหตุอาจเกิดขึ้นตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น

 

ซึ่งในอีกห้านาทีต่อมาเขาก็ได้รู้ว่าตนเองคิดถูก...

 

 

“ช่วยด้วย! ขโมย! ช่วยจับขโมยที!!!

 

“เหี้ย!!!!!!

 

 

เบียร์แหกปากลั่นเมื่อจู่ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์อีกคันพุ่งออกมาจากซอยโดยไม่ได้ดูสี่ดูแปด เขาทำการเบรกสุดชีวิตแต่ก็ไม่พ้นชนเข้าเต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างสันทัดกระเด็นจากรถกลิ้งไปอยู่ข้างฟุตบาธ หากแต่ความโกรธกลับมีมากกว่าความเจ็บปวดแล้วในตอนนี้

 

แม่ง...ขับรถยังไงของมันวะ GPX กูเพิ่งผ่อนหมดไปเดือนที่แล้วเองนะ!!!

 

“ช่วยด้วย ขโมยๆๆๆ จับขโมยให้หน่อย!!!

 

“โธ่เว้ย!

 

กัดริมฝีปากข่มความเจ็บปวดตามร่างกายแล้วลุกขึ้นวิ่งตามคู่กรณีที่กำลังล้มลุกคลุกคลานเพื่อหนี สองแขนล็อคคออีกฝ่ายไว้จนเสียหลักล้มกลิ้งทับกันเป็นลูกขนุน เห็นแบบนี้เขาก็เรียนต่อยมวยมาตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน เพราะฉะนั้นด้านบู๊จึงไม่เคยแพ้ด้านบุ๋น

 

“ปล่อยกูนะโว้ย...ปล่อย!!!!

 

“ขับยังไงของมึงไอ้เหี้ย ตาไม่มีหรอวะ รถกูพังยับเพราะมึง!!!” เบียร์ออกแรงรัดแน่นกว่าเดิมด้วยความแค้นจนเส้นเลือดแขนปูดโปน พอดีกับที่ร่างของใครบางคนในชุดนอนลายการ์ตูนจะวิ่งตามออกมาจากซอย เดาว่าคงเป็นเจ้าของเสียงขโมยๆ โหวกเหวกโวยวายอะไรนั่นอย่างแน่นอน

 

“เย้! จับขโมยได้แล้ว!

 

“ฮ...เฮ้ย...ไอ้โนบิตะ!!!?”

 

ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อหันไปพบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือไอ้เด็กแว่นโนบิตะที่แลบลิ้นใส่ตนเมื่อตอนบ่าย...พระเจ้า เห็นทีช่วงนี้เขาคงทำบาปหนักไปหน่อยถึงต้องมาเจอมันถึงสองรอบภายในวันเดียว ดูทรงแล้วน่าจะหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าจริงๆ นั่นแหละ

 

“จับได้แล้ว ทำไงต่อดีอ่ะ เขาขโมยโทสับเราไป” เด็กแว่นบ่นพึมพำ แขนข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าสะเอวมองเบียร์กับโจรหน้าโฉดที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้น หนุ่มช่างกลถึงกับต้องผ่อนลมหายใจ บอกตัวเองให้ยุบหนอพองหนอ

 

“โทรเรียกตำรวจ...”

 

“หา?”

 

“โทรเรียกตำรวจสิวะ รอพ่อมึงมาตัดริบบิ้นรึไง!!!

 

 

.

 

 

 

เบียร์ทิ้งตัวกับเก้าอี้ของสถานีตำรวจพลางมองไอ้โจรแสบกำลังถูกลากเข้าห้องขัง ไม่รู้กรรมเวรอะไรของเขา มอเตอร์ไซค์พังยับแถมยังเจ็บตัวฟรี คู่กรณีก็เข้าคุกแบบนี้ใครจะมาชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้ มีหวังแม่รู้ได้โดนบ่นหูชาอีกแน่ ซวยกว่านายบุตรเทวาคนนี้ไม่มีอีกแล้ว

 

“ไงเบียร์ คราวนี้ไม่ใช่คดีตัวเองหรอ”

 

“อย่าแซวดิดาบ ผมเซ็งจะตายห่าแล้วเนี่ย”

 

ด้วยความเป็นเด็กช่างตัวแสบมาแต่ไหนแต่ไร เบียร์จึงผูกพันกับโรงพักรวมถึงเจ้าหน้าที่แทบทุกนายอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งสมัยก่อนที่ยังเปรี้ยวตีนกว่านี้เรียกได้ว่าขึ้นโรงพักบ่อยกว่าเข้าห้างสรรพสินค้า ดาบหนุ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอขณะยกมือตบบ่า

 

“เอาเถอะน่า ถือว่าทำบุญ อย่างน้อยไอ้หนูนั่นก็ได้โทรศัพท์คืน”

 

“ว่าแต่มันไปไหนเนี่ย ขอบคุณผมสักคำยังไม่มี” หันซ้ายแลขวามองหาไอ้โนบิตะที่ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ไหน คนอุตส่าห์(บังเอิญ)จับขโมยให้ได้แท้ๆ

 

“อ๋อ เห็นว่า...”

 

“กล่องพยาบาลมาแล้ว!!!

 

เสียงดังแปดหลอดมาก่อนตัวแบบนี้แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหน ต้องเป็นมันเท่านั้นแหละ...ไม่นานร่างบางในชุดนอนชินจังก็ปรากฎตัวขึ้นพร้อมกล่องปฐมพยาบาลขนาดใหญ่ของทางสถานี ด้วยเห็นว่าเป็นสิ่งเดียวที่พอจะแทนการขอบคุณได้

 

“เอามาทำไม” เบียร์ถาม

 

“ก็เห็นหนิว่าเป็นกล่องพยาบาล คิดว่าจะเอามาทำอะไรล่ะแคะขนมครกหรอ”

 

ไอ้....

 

“นั่งลง น้องจะทำแผลให้”

 

“น้อง?”

 

“ก็ถามคุณดาบอ้วนๆ แล้ว เค้าบอกว่าพี่อายุ 18 น้องอายุ 15 เพราะฉะนั้นน้องเด็กกว่า นั่งลงเร็ว”

 

คุณดาบอ้วนๆ ถึงกับสะดุ้งยิ้มแห้งเมื่อได้ยินดังนั้นแล้วรีบขอตัวไปทำงานต่อทันที ทิ้งให้หนุ่มช่างกลนั่งอยู่กับไอ้เด็กโนบิตะเพียงลำพังภายในห้องพักขนาดเล็ก บาดแผลตามตัวถึงจะไม่สาหัสมากแต่ก็หลายจุดพอดู ทีแรกเบียร์ตั้งใจจะปฏิเสธก่อนนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ชดใช้อะไรเขาเลย

 

“จะทำไรก็รีบทำ กูง่วง อยากกลับบ้านไปนอน”

 

“พี่นอนที่นี่ก็ได้หนิ”

 

“ให้นอนตรงไหน”

 

“ห้องขังไง”

 

ฟายยยยยยยยเย่อออออออออออออออออออ

 

เกิดมาสิบแปดปี ไม่เคยมีวันไหนต้องพึ่งธรรมะเข้าช่วยให้ตนใจเย็นเท่าวันนี้ และเกิดมาสิบแปดปีก็ไม่เคยเจอใครกวนโอ๊ยหน้าตายเท่าไอ้แว่นนี่เช่นกัน แต่ความเดือดร้อนที่อีกฝ่ายสร้างให้เขายังไม่หมดเพียงเท่านั้น เพราะอีกไม่กี่นาทีถัดมาเด็กหนุ่มก็ต้องร้องโอดโอยครั้งแล้วครั้งเล่า

 

“ไอ้แว่น! อ๊าก! มันแสบโว้ย!!!

 

“ทนหน่อยซี่”

 

“นี่มึงเป็นซาดิสม์รึไง...โอ๊ยยยเบาๆๆๆๆ!!!

 

“จะเสร็จแล้วๆๆๆ อ่าาา”

 

“ซี้ดดด!! เชี่ยยย!!! ไอ้แว่นมึงหยุดด!!!!!!!!!!

 

หากไม่รู้มาก่อนว่าคนด้านในกำลังทำแผลตำรวจทั้งโรงพักคงได้เสียววูบวาบกันเป็นแถบ กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนการก็ทำเอาเบียร์ถึงกับหอบ รู้สึกว่าแทนที่แผลจะได้รับการเยียวยาน่าจะอักเสบกว่าเดิมเพราะอีกฝ่ายเล่นทำแบบไม่มีการเบามือสักนิด

 

“นี่หนังคนนะไม่ใช่หนังหมา ซาดิสม์มาจากไหนเนี่ย!!!

 

“ขอโทษจ้า”

 

“พอเลย เดี๋ยวกูแปะพลาสเตอร์เอง นั่งนิ่งๆ ไปนั่นแหละ อย่าได้ขยับเชียว”

 

รีบปรามเมื่ออีกคนทำท่าจะช่วยแปะพลาสเตอร์ให้ ง่วงก็ง่วงยังต้องมาเจ็บหนักกว่าเดิม บัดซบชะมัด ทำไมชีวิตในหนึ่งวันของเขาต้องวุ่นวายขนาดนี้เพียงเพราะไอ้แว่นปัญญาอ่อนนี่ด้วย!

 

“เสร็จซะที กลับก่อนล่ะ...แล้วมึง!” ยกนิ้วชี้หน้าจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก “อย่าได้มาวอแวกับกูอีก เข้าใจมั้ย ได้มือถือคืนแล้วก็จบๆ เรื่องไป”

 

“เดี๋ยว...”

 

“ลาก่อน”

 

 

ปัง!

 

 

บานประตูไม้ถูกปิดอัดหน้าดังสนั่นไปทั้งโรงพัก โดยที่เบียร์หารู้ไม่ว่าพอตนเองจากไปแล้วเด็กแว่นตัวขาวก็กระโดดโลดเต้นเป็นลิงค่างอยู่ในห้องนั้นคนเดียว พวงแก้มกลมๆ ขึ้นสีจัดด้วยความเขิน หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมานอกอกเสียให้ได้

 

 

“โทรเรียกตำรวจสิวะ รอพ่อมึงมาตัดริบบิ้นรึไง!!!

 

 

“โอ๊ยย คนอะไรโคตรเท่เลย ไอ้บ้าๆๆๆๆๆๆ”

 

ภาพหนุ่มรุ่นพี่ที่ล็อคคอโจรไว้กับพื้นแล้วหันมาตะคอกดังลั่นยังฝังลึกในความทรงจำของ อุ๋ง อย่างมิอาจลบออก เขาหมดความหวังจะได้โทรศัพท์ไอโฟนรุ่นล่าสุดคืนแล้วเมื่อเจ้าโจรนั่นโดดขี้นมอเตอร์ไซค์แล้วขับหนี ทว่ารุ่นพี่เด็กช่างที่เจอกันตอนบ่ายก็ดันขี่ม้าขาวมาช่วยซะงั้น

 

ทะ...ทำยังไงดี...หวั่นไหวอ่ะ...

 

ขณะกำลังดิ้นเป็นผีบ้าอยู่คนเดียวก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างตกอยู่บนเก้าอี้ที่รุ่นพี่ขี้โมโหนั่งในตอนแรก พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามันคือโทรศัพท์มือถือซึ่งถูกล็อครหัสไว้ รูปหน้าจอเป็นไอดอลสักคนที่คุ้นๆ ว่าจะอยู่วง BNK69...อย่าบอกนะว่ามือถือของพี่เบียร์น่ะ?

 

แทนที่จะเอาไปตำรวจเก็บไว้ อุ๋งกลับเลือกหยิบมันหย่อนลงกระเป๋ากางเกงแล้วตรงดิ่งกลับบ้าน เดาว่าเดี๋ยวเจ้าของโทรศัพท์ต้องโทรกลับมาแน่นอนเมื่อรู้ตัว

 

แล้วก็เป็นตามนั้นจริงๆ...

 

(โหล?)

 

“ว่าจะไดคับ”

 

ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงกดรับสายทันทีเมื่อเบอร์แปลกเบอร์หนึ่งโทรเข้ามา น้ำเสียงเหวี่ยงๆ แบบนี้ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพี่เด็กช่าง

 

(มึงเก็บมือถือกูไว้หรอไอ้เด็กเอ๋อ)

 

“ใช่ ก็พี่ลืมไว้อ่า”

 

(พรุ่งนี้เอามาคืนด้วย)

 

“ที่?”

 

(ร้านส้มตำหน้าช่างกล B สี่โมงเย็น ถ้าไม่มาจะไปต่อยแว่นแตกถึงโรงเรียน)

 

“โหดจังงงง ก็ได้ๆ”

 

(เค แค่นี้แหละ)

 

“เดี๋ยวก่อน”

 

โพล่งออกไปเพราะยังไม่อยากวางสาย แต่พออีกฝ่ายสวนกลับมาว่ามีอะไรก็ดันสตั๊นเสียอย่างนั้น ไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้าเสียด้วยว่าจะชวนคุยอะไรต่อ...แย่แล้วสิ

 

(ว่ายังไง ถ้ายังไม่พูดอีกจะวางแล้วนะ เปลือง)

 

“เอ่อ...พะ...พี่เบียร์ชอบชุดนอนที่น้องใส่วันนี้มั้ย!

 

กัดปากตัวเองจนเลือดซิบขณะรอลุ้นคำตอบ ได้ยินปลายสายถอนหายใจเบาๆ ก่อนตามด้วยประโยคที่เหมือนหมัดฮุคเข้าใส่จนแทบกระอักเลือด

 

(ไม่ชอบเพราะมึงใส่อ่ะ)

 

 

ตู๊ดๆๆๆ

 

 

สายตัดไปแล้วส่วนอุ๋งยังคงถือโทรศัพท์แนบหูค้างไว้แบบนั้น...แทนที่ควรจะโกรธแต่ความรู้สึกหวั่นไหวกลับเพิ่มมากกว่าเดิมอย่างน่าประหลาด และยิ่งเพิ่มขึ้นทุกวินาที

 

อุ๋งตกหลุมรักพี่เบียร์เข้าซะแล้ว...

 

 

.

 

 

“เมื่อไหร่เด็กนั่นจะมาวะ ร้อนตัวเหนอะไปหมดแล้วเนี่ย โทรไปก็ไม่รับไอห่า”

 

“ใจเย็นๆ โรงเรียน A มันเลิกช้ากว่าเรา เดี๋ยวก็มาแหละ”

 

เบียร์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ร้านส้มตำสบถครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความหงุดหงิด นัดอีกฝ่ายไว้สี่โมงนี่ห้าโมงกว่ายังไม่โผล่หัวมา เขาจะให้เวลามันอีกครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ถ้ายังไม่มาอีกได้มีเปิดศึกกันแน่...ต่อให้เด็กกว่าแค่ไหนก็ไม่เว้นหรอกนะ!!!!!

 

สิบนาทีต่อมา...

 

“ใช่คนนั้นปะวะมึง”

 

“ไหน”

 

พอมองตามทิศทางที่คึ้งชี้ก็เห็นร่างบางในชุดนักเรียนมัธยม A กำลังวิ่งหน้าตั้งตรงมาพอดี เสื้อนักเรียนตัวโคร่งที่ไม่ค่อยเข้ากับกางเกงสั้นสีดำอวดเรียวขาสวยทำให้เบียร์ต้องเลิกคิ้วทุกครั้ง แต่เอาเถอะ คงเป็นสไตล์โนบิตะของมันนั่นแหละมั้ง

 

“ขอโทษ ห้องน้องเป็นกิฟต์เต็ดเลยเลิกช้า แต่รีบสุดๆ แล้วนะ!

 

“โห เด็กกิฟต์เต็ดด้วยหรอวะ” จาร์หันมากระซิบด้วยท่าทางตื่นเต้น เบียร์ทำเป็นไม่สนใจแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเด็กแว่น

 

“ไหนของกู”

 

“พูดยังกะมาซื้อยา”

 

“อย่าลีลา เอาคืนมาเร็วๆ”

 

“ไม่ได้เอามาอ่ะ อยู่บ้าน”

 

“ฮะ?”

 

คิ้วเข้มขมวดกันแทบผูกเป็นปม ได้แต่ภาวนาให้ตนเองฟังผิด...เมื่อกี้เด็กแว่นมันว่าอะไรนะ อยู่บ้าน?!! อยู่บ้าน?!! อยู่บ้าน?!! อยู่บ้าน?!! อยู่บ้านนนน?!!

 

“แล้วมึงจะเอาไว้บ้านทำไม บอกให้เอามาคืน!!!!

 

“ก็ลืมนี่นา ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ตามไปเอาที่บ้านน้องแล้วกัน”

 

“ทำไมกู...”

 

“ไม่อยากได้มือถือคืนหรอ เห็นสาวๆ โทรมาเต็มเลยแต่ไม่กล้ารับกลัวพี่หาว่าเสือก”

 

ถ้าถือแก้วไว้ในมือเบียร์คงบีบมันแตกไปแล้ว...แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกอื่น ขืนรอมันเอาให้ใหม่พรุ่งนี้น่ากลัวโทรศัพท์เขาจะหายเสียก่อน

 

“เออ ไปก็ไป!!!

 

สุดท้ายจึงจำต้องนั่งแท็กซี่ไปกับเด็กแว่นอย่างช่วยไม่ได้ เบียร์เพิ่งรู้จักตอนอยู่บนรถนี่เองว่ามันชื่ออุ๋ง เรียนอยู่ม.4 โรงเรียน A พ่อแม่ตั้งชื่ออุ๋งเพราะตอนเด็กเอาแต่ร้องอุ๋งๆ เหมือนแมวน้ำ ชอบริลัคคุมะ เซเลอร์มูน นารูโตะและอีกหลายอย่าง...ซึ่งตลอดทางอีกฝ่ายก็จ้อไม่หยุดขนาดโชเฟอร์ยังเหงื่อตก จนเบียร์ต้องแกล้งให้พี่แกเปิดเพลง EDM ดังๆ มันจะได้เลิกพล่ามสักที

 

“โห นี่บ้านมึงหรอ”

 

“ใช่!

 

ถึงกับอ้าปากค้างหลังลงจากรถ ถึงจะไม่ขนาดคฤหาสน์แต่ก็ใหญ่ชิบหาย....น่าจะบ้านเขาสามหลังรวมกันได้ ดูรู้ว่าเจ้าของบ้านคงรวยมากแต่เลี้ยงลูกยังไงให้เป็นเอ๋อวะ ไม่เข้าใจจริงๆ

 

“กลับมาแล้วหรอจ๊ะน้องอุ๋ง”

 

“ค้าบ เดี๋ยวเอาน้ำกับขนมขึ้นไปบนห้องน้องอุ๋งให้ด้วยนะพี่ขิม เพื่อนมาบ้าน”

 

“ได้จ้ะ”

 

เบียร์กำลังจะขยับปากบอกว่าไม่ต้อง แต่สาวใช้หรือพี่เลี้ยงหรืออะไรก็ตามดันเดินหายไปในครัวเสียแล้ว ยิ่งตอกย้ำถึงความรวยของเจ้าโนบิตะมากขึ้นไปอีก...ไม่นานหนุ่มเด็กช่างก็ได้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาหน้าตาปัญญาอ่อนและฟิกเกอร์การ์ตูนอีกมหาศาล

 

“ไหนล่ะโทรศัพท์”

 

“กินขนมก่อนสิ”

 

“อย่าลีลา อุ๋ง กูมีเรื่องต้องไปทำอีกเยอะ”

 

เริ่มขึ้นเสียงเข้มทำเอาอุ๋งคอตก เขาแค่อยากจะยื้อให้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่นานๆ เท่านั้นเอง...อุตส่าห์ให้พี่ขิมช่วยจัดห้องทั้งคืนเลยนะเพราะปกติมันรกมาก

 

“น้อง...”

 

“เลิกแทนตัวเองด้วยคำนั้นสักที ฟังแล้วจะอ้วก”

 

“เออก็ได้จะเอาคืนให้ แต่อุ๋งอยากขออะไรพี่ 3 อย่าง!

 

ชู 3 นิ้วขึ้นมาด้วยท่าทางมาดมั่นยังกับลูกเสือปฏิญาณตน คราวนี้เบียร์ชักจะทนไม่ไหวแล้ว เขารู้สึกว่าตนเองเสียเวลากับอุ๋งมามากเกินพอ

 

“อะไรอีก”

 

“ข้อ 1 อุ๋งขอเรียกพี่ว่าเฮียเบียร์”

 

“ก็เรียกไปสิ ใครดึงหางมึงไว้ล่ะ”

 

“ข้อ 2 อุ๋งขอให้เฮียอโหสิกรรมที่อุ๋งพูดจาไม่ดีกับเฮียตอนนั้นด้วย”

 

“ไอ้ห่า พูดยังกับกูตาย...เออๆ อโหสิให้”

 

“และก็ข้อ 3.......”

 

คราวนี้เจ้าเด็กแว่นเงียบไป เอาแต่ก้มหน้างุดยิ้มอะไรไม่รู้อยู่คนเดียวจนเบียร์ชักรำคาญ

 

“อะไรล่ะพูดมาสิ”

 

“ไม่กล้าอ่ะ”

 

“โอ๊ยยย จะทำอะไรก็ทำ มึงทำไปเลย กูอนุญาตมึงทุกอย่าง!!!

 

สบถดังลั่นห้องด้วยปรอดวัทความอดทนใกล้จะแตกเต็มที หารู้ไม่ว่านั่นเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเต็มๆ อุ๋งเบิกตาโพลงอย่างไม่เชื่อหูตัวเองขณะเงยขึ้นมองดวงหน้าหล่อเหลา เมื่อกี้เฮียว่าอะไรนะ...อยากทำอะไรก็ทำ อนุญาตทุกอย่างงั้นหรอ?!!

 

“เฮียพูดจริงนะ!?”

 

“เออ เอาตีนพาดคอกูก็ได้ แต่คืนมือถือมาสักที”

 

“อุ๋งไม่เอาตีนพาดคอเฮียหรอก แต่อุ๋งจะ...”

 

“...”

 

“...”

 

 

จุ๊บ

 

 

ริมฝีปากเยลลี่เด้งดึ๋งสัมผัสเข้ากับอวัยวะเดียวกันของเด็กช่างสุดโหดอยู่นานหลายวินาทีก่อนจะผละออก เบียร์ยังคงนั่งตัวแข็งเพราะช็อค ส่วนอุ๋งก็อมยิ้มไม่หยุด...ไม่ติดว่าเกรงใจและกลัวอีกฝ่ายมองว่าแรดคงขอจุ๊บอีกสักหนสองหน แต่แค่นี้ก็ฟินเกินพอแล้วล่ะนะ

 

“เฮีย ปากแตกอ่ะ”

 

“อ...อะ...”

 

“เอาลิปมันมั้ย เดี๋ยวให้ยืม”

 

 

 

 

 

 

 

#เฮียเบียร์กะเมียอุ๋ง

ฟิคบ้าบออะไรไม่รู้555555555555555555


คึ้ง = ไค

จาร์ = จงแด

โจ้ = ลูคัส





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

14,768 ความคิดเห็น

  1. #14683 Yume Kawa (@waen1998) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 00:35
    รอไรท์มาต่อเรื่องนี้อยู่นะค้าบบบย
    #14683
    0
  2. #14540 NYX92 (@NYX92) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 06:47
    น่ารักๆๆๆต่อๆๆๆ
    #14540
    0
  3. #14195 vivi_pcy (@vivi_pcy) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:19

    น่ารักๆๆๆๆ
    #14195
    0
  4. #13983 nannapat__teaaa (@nannapat__teaaa) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:55

    ไรท์มาต่อเรื่องนี้หน่อยนะคะน่ารักมากเลย.
    #13983
    0
  5. #13982 nannapat__teaaa (@nannapat__teaaa) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:55
    แกกกกกมันน่ารักมากกกกกกก
    #13982
    0
  6. #13453 Thankamol (@Thankamol) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 03:07
    รอมาต่อนะคะน่ารักมากเลยยย แงง อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #13453
    0
  7. #13390 Yanidaexo (@kkhimy) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 08:13
    ไรท์จ๋าาา มาต่อเถอะ ~~
    #13390
    0
  8. #13260 ppcynz7r (@ppcynz7r) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:50
    ฮือออ ไรท์มาแต่งต่อน้าาาา น้องน่ารักมากกกกก
    #13260
    0
  9. #13259 ppcynz7r (@ppcynz7r) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 22:48
    ฮือออ ไรท์มาแต่งต่อน้าาาา น้องน่ารักมากกกกก
    #13259
    0
  10. #13205 ฟ้าใส (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:14

    กรีสสสสสสส น้องงงงงงง น่ารักๆๆๆๆๆๆๆ รออ่านต่อน่าาาาาาา

    #13205
    0
  11. #12909 nnewnewp (@newnew27) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:24
    ยัยอุ๋งงงงงงงงงงงงงงงงง โอ๊ยยยยยยย ค่ดน่ารักเลยยยย ฮืออออออออ
    #12909
    0
  12. #12893 mistears (@pijita-pinny) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 07:56
    ยัยอุ๋งโว้ยยยยย ไปจุ๊บพี่เขาแบบนี้ไม่ได้นะลู้กกกก พี่เบียร์ช็อคไปแล้วมั้ง ตลกตอนที่พี่เบียร์ด่าน้องแต่น้องกลับกลายเป็นชอบมากแถมชมว่าพี่เขาเท่อีก55555555555555 ยัยอุ๋งนี่งุ้งงิ้งมากเลยย
    #12893
    0
  13. #12868 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 16:35

    อ่านแล้วฮา อุ๋งกับเฮียเบียร์ น่าร้ากกกกก

    #12868
    0
  14. #12847 เคเค (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 07:31

    น้องอุ๋งงงงงงงง กี๊เดดดดดดด ยัยๆๆๆๆ ฮื่อ ขี้อ้อย

    #12847
    0
  15. #12845 kkmaew (@kkmaew) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 03:23
    น้องอุ๋ง รักนวลสงวนตัวหน่อยลูก ขำจริงๆ อ่านแล้วนึกภาพตาม ต้องกวนขนาดไหนเนี่ยอุ๋งเอ๊ย
    #12845
    0
  16. วันที่ 14 มกราคม 2562 / 19:39

    อุ๋งงงง ทำไมใจง่ายแบบนี้ลูกกก จะตีก้นๆๆๆ พี่เบียร์คือขำมาก5555 ในเรื่องมีโจ้ท่อดังด้วย คือโคตรฟีลไทยสุดๆ รอนะคะ
    #12844
    0
  17. #12842 PHXXH_ (@MYHH412) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 16:12
    น้องอุ๋ง ใจเย็นๆนะะ เฮียแกตกใจจ55555555
    #12842
    0
  18. #12840 ffreshyy_ (@freshyexo) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 21:03
    น้องงงงงไมกวนตีนหน้าตายได้ขนาดเน้55555555555555
    #12840
    0
  19. #12839 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 20:50
    อุ๋งลูกกกกกก เราจะใจง่ายแบบนี้ไม่ได้นะคะ งื้ออออออออ
    #12839
    0
  20. #12838 Blackhill (@aas77958) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:36
    น้องโว้ยยยยยยยยยย
    #12838
    0
  21. #12837 namwaa.n (@WuFan06) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:25

    คือแบบบบบบบ
    #12837
    0
  22. #12836 LarLar52 (@LarLar52) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 19:02

    น้องอุ๋งน่ารักมากค่ะลูก
    #12836
    0
  23. #12835 sonsawanya22 (@chotigaonoaree) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:04
    หนูลูกกกกกกกกก
    #12835
    0
  24. #12834 dyo2000 (@dyo2000) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 17:39

    น้องอุ๋งแบ่บใจกล้าเวอร์​ เฮียเบียร์ออกจะดุซะขนาดนั้น​ โดนน้องรุกแรงขนาดนี้แก๊งสเตอร์แบบพี่จะทำไงต่อคะ​ ชอบบบบบสนุก​ อ่านแล้วอารมณ์ดี​ เป็นกำลังใจให้พี่แก้มน้าา
    #12834
    0
  25. #12832 ppcynz7r (@ppcynz7r) (จากตอนที่ 210)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 17:01

    น้องอุ๋งงงงงงงงงงงงงง
    #12832
    0