Twinned Gangsta แฝดปีศาจ | HUNHAN(#END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 84,096 Views

  • 2,321 Comments

  • 5,127 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    510

    Overall
    84,096

ตอนที่ 4 : EPISODE 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    11 มิ.ย. 60

 

 

04

 

 

เป็นใบ้หรอวะเงียบเชียว

 

เซฮุนเอ่ยถามเด็กน้อยที่เอาแต่เงียบมาตลอดทางจนถึงบ้าน เจ้าตัวซึ่งถูกจับนั่งจุ้มปุ๊กบนโซฟาตัวโตหน้าโทรทัศน์ในห้องนอนแสนรกยังคงปิดปากก้มหน้างุด ในที่สุดเส้นความอดทนของหนุ่มหล่อก็ขาดผึง จัดการบีบสองแก้มนุ่มนิ่มเข้าหากันเสียอีกฝ่ายร้องลั่น

 

โอ๊ยยยอี้อุน!

 

เป็นเหี้ยอะไรก็บอกมาอย่าเอาแต่เงียบ

 

อ่อยอ้า อ่อยยย

 

บอกมาก่อนสิวะออกแรงมากขึ้นจนรู้สึกเหมือนแก้มจะแหลก มือน้อยปัดป่ายไปมายกใหญ่

 

อะออกอังไอเอ้า อ่อยอ่อนนน~”

 

พอยอมปล่อยร่างเล็กก็รีบยกมือขึ้นเกาะกุมแก้มบวมแดงของตนเองอย่างหวงแหน ไอ้พี่เซฮุนนี่แรงเยอะยังกับควาย ไม่ต่างอะไรกับพี่เซโฮเวลาอุ้มเขาอย่างสบายๆ เลยสักนิดแต่ต่างกันตรงที่แฝดน้องชอบใช้กำลัง ป่าเถื่อน และน่าหงุดหงิดมากกว่าหลายเท่าตัว

 

พี่มันบ้าที่สุดเลย!

 

กูให้มึงบอกว่าเป็นอะไร ไม่ใช่ให้มาด่ากู

 

ฮึ ทำไมต้องบอก

 

เดี๋ยวคราวนี้เอาให้แก้มแตกแม่ง!

 

งื้ออย่านะ บอกแล้วๆๆๆลู่หานรีบเบี่ยงหน้าหลบฝ่ามือใหญ่ราวใบตาล เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย “ก็ก็พี่เซฮุนบังอาจมาขโมยจูบแรกเราทำไม!

 

คนถูกคาดโทษนิ่งไปพักใหญ่ ตาคมลอบปรายมองริมฝีปากหยักน่าจูบซึ่งยังหลงเหลือร่องรอยบวมเจ่อจากการดีพคิสเอาไว้ ไม่รู้ว่าจะบอบบางอะไรนักหนาจับแตะตรงนั้นตรงนี้นิดหน่อยก็เหมือนจะบุบสลายไปหมด ถ้ามายืนเฉยๆ คงนึกว่าตุ๊กตายาง

 

จูบแรก?”

 

 

มึงอายุเท่าไหร่แล้วยังไม่เคยจูบกับใครอีกเรอะ

 

แค่สิบเจ็ดเองหนูเรียนเร็วไง!” ลู่หานเถียงฉอดๆ อันที่จริงอายุประมาณนี้เขาควรอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายมากกว่า แต่พอดีตอนอนุบาลแอบโกงอายุเลยได้เรียนเร็วกว่าชาวบ้านนิดหน่อย

 

ไม่ได้สงสัยเรื่องนั้น แต่สงสัยเรื่องจูบเนี่ย สิบเจ็ดก็โตเป็นควายละปะวะ

 

พี่อย่าคิดว่าทุกคนต้องหื่นเหมือนพี่ได้มั้ย แฟนหนูยังไม่เคยมีด้วยซ้ำ

 

เซฮุนฟังจบก็หัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น สีหน้าเหมือนแอบเย้ยหยันอยู่ในใจกลายๆ เริ่มทำให้ลู่หานโกรธจนควันออกหู ทำไม? แค่ไม่เคยมีแฟนมันน่าตลกอะไรขนาดนั้น!!!

 

ขำอะไรอ้ะ

 

เปล่า แค่ตลกเด็กอ่อนหัด

 

พี่เซฮุนคนแย่นิสัยไม่ดีว่าหนูทำไม!” ลู่หานเริ่มมีน้ำปริ่มขอบตา สองเท้ากระทืบพื้นเป็นเด็กร้องขอของเล่น ถึงกระนั้นโอเซฮุนก็ไม่ได้มีทีท่าจะสำนึกเลยสักนิด

 

มึงด่ากูไปกี่รอบแล้วเนี่ย

 

ไม่รู้ แต่จะด่าไปเรื่อยๆ ด่าไม่หยุด...โอ๊ยยยย!~”

 

พวกลามปามต้องเจอแบบนี้ กูจะเอาให้แก้มมึงช้ำเลย!

 

อี้เอโออันเอ็บอ๊ะ!!...โอ้ยยยยย!!!

 

ร่างหนาเหมือนหมียักษ์พุ่งขึ้นคร่อมลู่หานโดยไม่ทันให้อีกคนตั้งตัวสักเสี้ยววิ สองมือยังบีบแก้มโมจิเด้งดึ๋งอย่างสนุกสนานราวกับฆาตกรโรคจิต ฟัดกันไปฟัดกันมาปรากฏว่าเซฮุนเผลอปัดแว่นคุณยายอันใหญ่ของเด็กน้อยตกลงพื้น ตามด้วยเท้าที่เหยียบมันลงเต็มแรงโดยไม่ตั้งใจเช่นกัน

 

 

แคร๊ก!

 

 

“...”

 

“...”

 

ฮือออ แว่นหนู!

 

ลู่หานร้องลั่นเมื่อสายตาอันเลือนรางพอจับได้ว่าขาแว่นของตนเองหักเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับเลนส์ซึ่งร้าวไปหนึ่งข้างจากเท้าหนักๆ ของรุ่นพี่ตัวร้าย เซฮุนเองก็อึ้งไปพักหนึ่ง....แต่สาบานต่อหน้าพระเลยก็ได้ว่าเขาไม่มีเจตนาทำลายของรักของหวงของเด็กน้อยเลยสักนิด

 

มันคืออุบัติเหตุ ยูโน้ว? แอคซิเดนท์!!

 

พี่ทำแว่นหนูพัง!

 

เฮ้ย กูขอโทษ....

 

ยังไม่ทันพูดจบประโยคกลับต้องนิ่งค้างแบบนั้นเมื่อดวงหน้าจิ้มลิ้มหันมาป๊ะเข้าพอดี นับเป็นครั้งแรกที่โอเซฮุนได้เห็นหน้าที่มีแค่สองตาไร้แว่นเทอะทะของลู่หาน...หนุ่มเพลย์บอยถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก หัวใจเต้นรัวแรง โลกรอบด้านหยุดหมุนไปชั่วขณะ

 

หนูไม่มีเงินทำแว่นใหม่นะ แง มองอะไรก็ไม่ชัดเลยเนี่ย!

 

 

เหี้ย ทำไมน่ารัก

 

น่ารักโคตรๆ….

 

 

พี่ฮุนฟังอยู่รึเปล่า?”

 

“...”

 

พี่ฮุน!!

 

อะ….เอ้อว่าไง

 

ลู่หานชูซากแว่นขึ้นมาพร้อมด้วยน้ำตาที่คลอเบ้ากับแก้มซึ่งแดงก่ำเป็นรอยมือ ทั้งเจ็บใจและเสียใจที่ต้องมาสูญเสียของรัก รวมถึงโดนรังแกกดขี่ข่มเหงครั้งแล้วครั้งเล่า

 

แว่นนี้แม่พาไปตัดตอนหนูสอบติดโรงเรียนม.ปลายประจำจังหวัดแล้วก็ใส่มาตลอดเลย มันคือแว่นนำโชคของหนูนะ แต่พี่เหยียบมันจนพังแล้วอะ!!

 

ลู่หานใจเย็นฟังก่อน กูขอโทษจริงๆ

 

พี่ทำร้ายร่างกายหนูยังไม่พอใช่ไหมถึงต้องมาทำร้ายของๆ หนูด้วย

 

ได้ทีดราม่าเล่นใหญ่ นั่งกำซากแว่นน้ำตาซึมจมูกแดงตาแดงจนเซฮุนรู้สึกผิดเต็มกำลัง พยายามจะหาวิธีชดเชยความผิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกบางอย่างออก ไม่รู้หรอกว่ารุ่นน้องหน้าหวานจะพอใจไหมแต่มันเป็นสิ่งเดียวที่สมองถั่วเขียวของเขาพอคิดได้ในตอนนี้

 

เอางี้มึงมองไม่ชัดใช่มั้ย เดี๋ยวกูไปคุ้ยคอนแท็คเลนส์ไอ้เซโฮมาให้ใส่ประทังก่อนแล้วว่างๆ จะพาไปตัดแว่นใหม่อย่างดีเลย โอเค้?”

 

“...”

 

เงียบงั้นถือว่าโอเคนะ รอแปป

 

เซฮุนทิ้งเด็กน้อยไว้ในห้องคนเดียวแล้วจึงก้าวขาฉับๆ ตรงไปยังห้องของเซโฮ จิ๊ปากอย่างขัดใจเมื่อพบว่าเจ้าของได้ล็อคประตูไว้แบบที่คาดการณ์ แต่ใครแคร์ในเมื่อเขามีสกิลสะเดาะกลอนขั้นเทพโดยลวดเส้นเดียวที่เพื่อนนักเลงคนหนึ่งเคยสอนมา

 

 

แกร๊ก!

 

 

ปราการชิ้นโตปลดออกอย่างง่ายดาย เซฮุนหมุนลูกบิดเข้าไป เบ้หน้าหมั่นไส้กับสภาพห้องอันแสนเป็นระเบียบนิดหน่อยแล้วจึงตรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ เขารู้ว่าไอ้เซโฮเก็บคอนแทคไว้ในนี้เพราะเคยเห็นแวบๆ อันที่จริงสายตามันก็ไม่ได้สั้นเยอะแยะมากมายกระแดะใส่ทำไมก็ไม่รู้

 

มาแล้ว

 

ของใครอะ ของพี่หรอลู่หานทำหน้าปูเลี่ยน ตอนนี้เหมือนโลกทั้งใบมันมัวไปหมด เซฮุนไม่ตอบแต่ยัดเยียดกล่องคอนแทคใส่มือน้อย

 

เอาเหอะใส่ๆ ไปก่อน ตาหยีเป็นเม็ดก๋วยจี๊แล้ว

 

ลู่หานเดินงุ่นง่านตรงไปยังห้องน้ำและกลับออกมาในอีกห้านาที รู้สึกทุกอย่างรอบกายแจ่มใสขึ้นมาโขเพราะแว่นคุณยายอันเก่าก็ไม่ค่อยตรงค่าสายตาเท่าไหร่ คอนแทคอันนี้น่าจะตรงกว่า....แถมยังเป็นสีน้ำตาลไหม้หน่อยๆ ด้วย สวยมากเลย

 

หนูดูเป็นไงบ้าง?”

 

เสียงหวานเอ่ยถาม เซฮุนถึงกับคาบมันฝรั่งทอดค้างในปาก...ไม่นึกว่าคอนแทคของไอ้แฝดจะเป็นแบบมีสีซึ่งพออีกฝ่ายใส่แล้วมันยิ่งทำให้ตากลมโตและน่ารักเหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลนที่พวกเด็กผู้หญิงชอบเล่นกันมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว

 

เอออเข้าท่า ค่อยไม่เป็นเด็กเอ๋อหน่อย

 

พี่อ้ะ!!

 

มานั่งข้างๆ กูได้ละเร็ว

 

หนูขอโทรไปลางานก่อน ตกลงพี่จะไม่ให้หนูไปจริงๆ ใช่ไหม

 

เออสิวะ เปิดสปีคเกอร์โฟนให้ได้ยินด้วย เสร็จแล้วเอามือถือมาไว้ที่กู

 

 

จอมเผด็จการชัดๆ

 

 

บ่นพึมพำในใจทว่าไม่กล้าโต้เถียง แค่นี้ก็ทั้งเจ็บแก้มทั้งแว่นแตกแล้ว...ร่างเล็กจัดการต่อสายถึงเถ้าแก่วัยกลางคนเจ้าของร้านแอเรียสพร้อมทั้งไอค่อกแค่กโกหกว่าป่วยหนัก โชคดีว่าปลายสายค่อนข้างเอ็นดูเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงอนุญาตอย่างง่ายดาย ทันทีที่สายตัดไปเซฮุนก็แย่งซัมซุงเครื่องน้อยมายัดใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเอาแต่ใจตัวเองทันที

 

แบบนี้พี่เซโฮก็รอหนูเก้อสิเด็กน้อยกล่าวอย่างกังวล ดูจากนาฬิกาบนข้อมือนี่ก็เลยเวลาเริ่มงานของตนมาได้เกือบชั่วโมงแล้ว

 

ปล่อยให้รอไปนั่นแหละสมน้ำหน้าแม่ง

 

พี่นี่มันแย่จริงๆ เลย

 

บ่นมากนะมึงอะ นั่งดูกูเล่นเกมไป

 

เซฮุนเริ่มหงุดหงิดที่ลู่หานเอาแต่พูดถึงฝาแฝดของตน จากที่คิดว่าจะเลือกเล่นเกมแข่งรถธรรมดาเลยเกิดแผนกลั่นแกล้งเด็กน้อยขึ้นในใจ ซึ่งมันก็ได้ผลลู่หานตาเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่หนุ่มกดเลือกเกมอะไรจากลิสต์ทั้งหมดร้อยกว่าเกม

 

พี่!

 

ว่า

 

เกมมีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องเล่นอารยาอ้ะ!?”

 

เอ้า ก็กูอยากเล่นอะ มีปัญหาหรอหันไปถามยียวนใส่คนที่หน้าซีดหดเหลือสองนิ้ว ลู่หานรู้จักเกมนี้ดีเพราะเป็นเกมผีเลื่องชื่อ แต่ก็ไม่เคยคิดจะเล่นเองหรือดูคนอื่นเล่นเลยสักครั้งด้วยความเป็นคนขี้กลัวอยู่แล้ว ไอ้พี่เซฮุนคงจับจุดได้ถึงเลือกเอามาแกล้งเขาสินะ

 

มีหนูกลัวเพราะฉะนั้นหนูจะไม่ดู!

 

มึงไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นนอกจากนั่งดูกูเล่นตรงนี้

 

ฮือ ทำไมพี่ถึงต้องใจร้ายตลอดเลย

 

ไม่อยากได้เงินอ่อ วันนี้ลางานก็เสียไปฟรีๆ หลายวอนละนะ

 

ด้วยความงกจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิบตุ๊กตาไข่ขี้เกียจบนเตียงมากอดไว้เป็นที่พึ่ง(อยากได้มากแต่ไม่มีปัญญาซื้อ)ครึ่งชั่วโมงผ่านไปเซฮุนก็แทบประสาทแดกแทนตัวละครในเกมเมื่อคนข้างกายเอาแต่กรีดร้องโวยวายประหนึ่งญาติเสีย สะดุ้งจนนึกว่าพาร์กินสันแดกทั้งตัวแล้ว

 

ลู่หานมึงจะร้องอะไรนักหนากูไม่มีสมาธิ

 

หนูบอกไปแล้วไงว่าหนูกลัวอะ แล้วรู้ทั้งรู้ว่าตรงนั้นมีผีทำไมพี่ต้องเดินไปตลอดเลย

 

เกมมันบังคับมั้ยเล่า!

 

ไม่เชื่อฮึกก พี่ต้องแกล้งหนูแน่ๆ

 

พูดมากน่ารำคาญงั้นมึงเล่นเองเลยโยนจอยราคาแพงในมือใส่ตักคนกำลังอึ้ง เคลียร์เควสนี้ให้ได้ ไม่งั้นกูไม่ปล่อยกลับบ้านแน่

 

พี่เซฮุน!!

 

เอ้าเร็ว เล่น

 

หนูเล่นไม่เป็น!

 

เดี๋ยวสอนน่าหยิบจอยขึ้นมาเร็ว เป็นผู้ชายแมนๆ ป๊อดแบบนี้ได้ไงวะ

 

พอเอาเรื่องนี้มาจี้จุดเพิ่มเลยจำต้องยอม แต่หลังจากที่โดนผีจับตายประมาณเกือบสิบรอบลู่หานก็อ่อนล้าไปทั้งกาย รู้ตัวอีกทีก็มานั่งซุกอยู่ข้างรุ่นพี่หุ่นหมี ให้เวลาทั้งชาติเขาก็คงไม่อาจทำเควสบ้าบอนี่สำเร็จเพราะนอกจากจะเล่นยากแล้วยังน่ากลัวสุดๆ อีกต่างหาก

 

อะไรยอมแพ้แล้วหรอ

 

ฮือออหนูไม่อยากเล่นแล้ว

 

“...”

 

ไม่เอาแล้วนะพี่ฮุนนะหนูกลัวเลิกแกล้งหนูเถอะ....

 

 

เอาซะกูรู้สึกเลวเลย

 

 

โอเคๆ เลิกเล่นก็ได้

 

ร่างเล็กยังซุกอกเขาตัวสั่นงันงกแม้จะปิดเครื่องเล่นเกมไปแล้ว เดือดร้อนต้องมาลูบหัวปลอบอีกพักใหญ่กว่าลู่หานจะได้สติ คราบน้ำตาเจือจางบนสองแก้มยิ่งตอกย้ำความรู้สึกชั่วช้าสามานย์ของโอเซฮุนยิ่งขึ้น...ไอเหี้ย บังคับเล่นเกมผีแค่นี้ถึงกับร้องไห้

 

มึงเป็นเอามากไหมเนี่ยกับอีแค่เกมผี

 

แต่มันน่ากลัว พี่ไม่เข้าใจหนูหรอก พี่มันใจร้าย

 

“...”

 

หนูบอกว่ากลัวๆ ก็ยังบังคับอยู่นั่นแหละ

 

โอเคๆๆๆๆๆๆ กูผิดเอง เลิกสะอื้นได้ละ

 

ใช้นิ้วปาดน้ำตาให้อย่างลวกๆ ก่อนที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงจะแผดเสียงร้องขึ้น ริงโทนเพลงการ์ตูนคิกขุอาโนเนะแบบนี้แน่นอนว่าไม่ใช่เครื่องของเซฮุนเมื่อหยิบขึ้นมาดูเห็นว่าผู้โทรเข้าคือ หม่าม๊า’ จึงยอมส่งให้อีกคนโดยดี ถึงเป็นคนเหี้ย 2017 ยังไงก็ไม่อยากยุ่งเรื่องในครอบครัวมันเท่าไหร่หรอก

 

แม่มึงโทรมา

 

หม่าม๊าฮัลโหลครับ

 

ลู่หานผุดลุกไปยืนคุยอยู่ริมหน้าต่าง เสียงสะอื้นเบาๆ กับเสียงเอะอะโวยวายจากปลายสายทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าตอนเล่นเกมผีเมื่อครู่มากนัก

 

(ฮึกลู่หานแย่แล้วลูก…..)

 

เกิดอะไรขึ้นครับหม่าม๊า ร้องไห้ทำไม

 

(ข้างบ้านเราแก๊สระเบิดไฟไหม้วอดทั้งหลัง แต่มันดันลามมาถึงบ้านเราด้วย เหตุเกิดเมื่อบ่ายนี้เอง ฮือออ ทำไมถึงต้องมาซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ)

 

หา!!? แล้วหม่าม๊าเป็นอะไรไหม พี่อี้ชิงกับยัยซวนซวนด้วย

 

(ทุกคนปลอดภัยดีเพราะตอนเกิดเหตุไม่มีใครอยู่บ้าน แต่ตัวบ้านเราเสียหายมากทรัพย์สินก็ไปกับกองเพลิง คืนนี้คงต้องอาศัยนอนออฟฟิศของอี้ชิงก่อน)

 

โถ่ ให้ตายเถอะ

 

(แต่แม่มีเรื่องรบกวนอย่างนึง คือเงินทั้งหมดที่เรามีเพิ่งใช้หนี้ธนาคารกับจ่ายค่าหมอให้ยัยซวนซวนหมดไปเมื่อวันก่อน กว่าเงินเดือนของอี้ชิงจะออกก็อีกตั้งสิบกว่าวัน  ลูกพอมีบ้างไหม? เพราะคงต้องรีบซ่อมแซมบ้านด่วนๆ ก่อนที่มันจะแย่ไปกว่านี้)

 

พอมีอยู่บ้างครับ เดี๋ยวลู่ออกไปโอนให้เดี๋ยวนี้แหละ

 

ลู่หานตอบโดยไม่ยั้งคิด ซวนซวนน้องสาววัยแปดขวบของเขามีโรคประจำตัวเกี่ยวกับหัวใจทำให้ต้องหาหมอเป็นประจำ ค่ายาก็แพงเหลือเกิน ทั้งแม่และพี่ชายก็ไม่ได้มีหน้าที่การงานที่ดีเท่าไหร่แถมยังมีหนี้สินมหาศาลอยู่แล้วด้วย พอมาซวยเจอไฟไหม้อีกจึงค่อนข้างเข้าใจว่าสถานการณ์ทางนั้นสาหัสขนาดไหน

 

พี่เซฮุนหนูขอกลับก่อนได้ไหม คือ...ต้องรีบไปโอนเงินให้แม่หันมาบอกกับคนที่กำลังยืนงงหลังกดวางสายเสร็จเรียบร้อย

 

โอนเงินค่าอะไรวะ

 

บ้านหนูไฟไหม้

 

ฮะ!?”

 

ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ไว้ค่อยคุยกันนะ

 

คว้ากระเป๋าเป้วิ่งลงไปชั้นล่างโดยไม่ฟังเสียงเรียกจากเจ้าของบ้านสักนิด วิ่งออกมาถึงถนนใหญ่หน้าบ้านได้ก็โบกแท็กซี่ตรงดิ่งไปธนาคารทันที เงินทั้งบัญชีถูกโอนให้มารดาจนหมดไม่มีลังเลเพราะสำหรับตัวเขาแล้วครอบครัวสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด

 

แต่เหมือนว่าร่างเล็กจะลืมสิ่งสำคัญมากๆ อีกอย่างหนึ่งไปเสียสนิท

 

เฮ้ยอะไรกันเนี่ย?”

 

ลู่หานร้องลั่นเมื่อกลับมาถึงหอพักแล้วพบว่าคนงานกำลังช่วยกันขนข้าวของของตนเองออกมาวางกองหน้าตึกเต็มไปหมด โดยมีเจ๊วัยกลางคนเจ้าของหอยืนเท้าเอวชี้นิ้วสั่งด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ พอดึงสติกลับคืนมาได้ก็รีบตรงเข้าเขย่าแขนเจ้าหล่อนทันที

 

เจ๊นี่มันอะไรกัน ทำไมเขาขนของลู่มาทิ้งแบบนี้!?”

 

โอ๊ยยังจะถามอีกหรอแกค้างค่าเช่ามาสองเดือนแล้วนะลู่หาน ฉันทวงแล้วทวงอีกทวงจนปากแฉะ วันนี้เลยกำหนดตามสัญญายังไงก็ต้องย้ายออก!

 

หา!? แล้วลู่จะไปอยู่ที่ไหนล่ะ!

 

นั่นมันเรื่องของแกไม่เกี่ยวกับฉัน ถ้าอยากย้ายกลับเข้ามาก็จ่ายห้าแสนวอน

 

แต่ลู่ไม่มี

 

งั้นก็จบ

 

เจ๊จ๋า ขอเวลาอีกนิดได้ไหมพยายามอ้อนวอนสุดชีวิต ลู่สัญญาว่าจะหามา

 

ไม่ได้ฉันใจดีมามากแล้ว

 

เจ๊!

 

เด็กน้อยเม้มปากแน่นจนรู้สึกถึงรสชาติเค็มของน้ำตาขณะมองตามแผ่นหลังหญิงกลางคนที่เดินกลับเข้าไปด้านในอย่างไม่ยี่หระ ทำไมเขาถึงอ่อนแอแบบนี้….แล้วทำไมชะตาร้ายๆ ถึงต้องพากันถาโถมเข้ามาไม่ให้พักหายใจ บ้านก็ถูกไฟไหม้ แว่นก็แตก แถมยังมาโดนไล่ออกจากหอพัก

 

ฮึก

 

ลู่หานเดินสะอึกสะอื้นขึ้นไปเก็บทรัพย์สินที่ตกค้างบนห้อง คืนกุญแจ จากนั้นจึงเดินหอบข้าวพะรุงพะรังของไปตามยถากรรมราวกับบ้าหอบฟาง สถานะตอนนี้เท่ากับเขาเป็นพวกโฮมเลสเต็มตัวแต่จะให้โทรหาแม่ให้ส่งเงินกลับมานั้นไม่มีทางเพราะเขาเข้าใจว่าทางบ้านก็แย่พอกัน

 

บางทีโชคชะตาก็เล่นตลกกับคนเรามากเกินไป...

 

มือน้อยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นไล่ดูลิสต์รายชื่อ กะจะขอไปพึ่งพิงเพื่อนสักคนสำหรับคืนนี้เพราะนี่ก็มืดมากแล้วคงไม่กล้านอนข้างถนน ทว่ายังไม่ทันคิดว่าควรโทรหาใครเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ก็ดังแสบแก้วหูขึ้นจากทางด้านหลัง

 

ทีแรกหลงดีใจนึกว่าเป็นแฝดตระกูลโอคนไหนสักคนแต่ดูว่าชายสองคนที่เดินลงจากรถมาพร้อมไม้เบสบอลนั้นดูยังไงก็ไม่ใช่แน่ๆ

 

เฮ้ยไอ้น้องคนขับเอาไม้กระทุ้งท้องลู่หานเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก

 

ครับ…?”

 

มีเงินเปล่าขอหน่อย

 

ให้ตายสิ พวกรีดไถ!

 

พูดด้วยความสัตย์จริงเลยนะครับว่าผมไม่มีเงินเหมือนกัน นี่ก็เพิ่งโดนไล่ออกจากหอมา

 

โหยไรวะหน้าตาออกจะดูดีมีชาติตระกูล ไหนเอากระเป๋าตังค์มาดิ๊!

 

ยอมส่งให้โดยดี พวกมันเอาไปเปิดด้วยท่าทางหงุดหงิดเต็มแก่ เนื่องจากสิ่งที่ลู่หานพูดนั้นไม่ผิดเพี้ยนไปจากความจริงเลยแม้แต่น้อย นอกจากบัตรนักศึกษา รูปถ่ายสองสามใบ และคูปองลดราคาร้านอาหารต่างๆ ในนั้นก็มีเพียงความว่างเปล่า

 

ถ้างั้นของในกระเป๋านั่นล่ะ!

 

สองโจรแสบกระชากเป้ใบโตของร่างบางไปคุ้ยค้นกันอย่างสนุกมือ ดวงตากลมเบิกโพลงเมื่อหนึ่งในพวกมันหยิบกล่องใส่แหวนทองวงเล็กออกมา

 

 

ไม่ได้นะ….อันนั้นเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ป่าป๊าให้ไว้ก่อนเสียชีวิต

 

สมบัติที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลู่หาน

 

 

พี่ครับ อันนั้นผมขอ

 

ไม่ได้โว้ย ก็พวกกูจะเอานี่หว่า!

 

ฮืออ ผมขอนะครับ มันเป็นของพ่อ....พลั่ก!

 

ไม้เบสบอลถูกฟาดเข้าเต็มอกจนลู่หานล้มกระแทกพื้น ทั้งเจ็บและจุกจนไม่มีแรงลุก ได้แต่มองพวกโจรชั่วมักมากคุ้ยของกันต่อไป แต่เหมือนยิ่งค้นก็ยิ่งไม่มีของมีค่าอย่างอื่นทำให้พวกมันเริ่มหงุดหงิดจัด คว้าไม้จะฟาดร่างเล็กต่อให้สาแก่ใจ

 

นอกจากแหวนก็ไม่มีอะไรแล้วหรอ? ไอ้เหี้ยเอ๊ย เสียเวลาชีวิตชิบหาย!

 

ฮึกอย่าอย่าทำผม…!!!

 

 

ผัวะ!!

 

 

เด็กน้อยหลับตาปี๋ นึกว่าตัวเองได้ไปสวรรค์เสียแล้วทว่ากลับไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่ามีร่างของใครบางคนกำลังยกแขนแข็งแรงรับไม้ไว้แทนตนเอง เพียงแค่เห็นต้นคอหนาด้านหลังกับผมสีบลอนด์ลู่หานก็จำได้แม่นยำว่าเป็นใคร หัวใจทั้งดวงชื้นขึ้นมากะทันหัน

 

พี่เซฮุน

 

อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวกูจัดการเอง

 

มึงเป็นใครเสือกทำไมวะ!

 

โอเซฮุนลุกขึ้นขยับคอขยับหมัดดังกร๊อบแกร๊บเพื่อข่มขวัญศัตรู ไอ้โจรชั่วทั้งสองคนตัวใหญ่พอๆ กับเขาแต่ก็คงต้องลองสู้กันดูสักตั้ง โชคดีแค่ไหนที่เขาตัดสินใจตามลู่หานไปถึงหอพักเพราะเป็นห่วงก่อนได้รับคำตอบว่าเจ้าตัวโซซัดโซเซมาทางนี้จนมาพบเข้า

 

ปล่อยเด็กไป อยากไฝว้มากมาไฝว้กับกู

 

ได้มึงพูดเองนะ!

 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นขณะที่ร่างบางพยายามฝืนความเจ็บปวดลุกขึ้นยืน พี่เซฮุนดูคล่องแคล่วและแข็งแรงทว่าก็เสียเปรียบอยู่ดีเพราะจำนวนคนมากกว่าบวกกับอาวุธอย่างไม้เบสบอลในมือของพวกมัน เสียงหวานพร่าพยายามเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือ

 

แฮ่ก...ใคร...ใครก็ได้...ช่วยด้วย...

 

ไอ้เหี้ยนี้ตื๊อเป็นบ้าเลยโว้ย!

 

 

ผัวะพลั่กตุ้บ!   

 

 

ลูกพี่ฟาดมันเลย ฟาดหัวแม่งให้ตาย!!!!

 

ยะอย่าทำอย่าทำพี่เซฮุนนะ!

 

หน็อยไม่หยุดใช่ไหมมึง...

 

โจรรุ่นพี่เงื้อไม้สุดแรง ก่อนอาศัยจังหวะเซฮุนเผลอฟาดลงบริเวณศีรษะเจ้าตัวจนเลือดอาบ ได้ยินเพียงเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดครั้งสุดท้ายก่อนที่ดวงตาของร่างสูงจะปิดลง แต่ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีเพราะพนักงานออฟฟิศกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

 

กรี๊ดคนตีกัน!

 

มีคนตายหรอวะ?”

 

เลือดฉันเห็นเลือดอะแก

 

แม่งเอ๊ย ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!!!!

 

ด้วยความที่พนักงานกลุ่มนั้นมีกันถึงสิบกว่าคนทั้งชายหญิง คู่โจรจึงเลือกกลับขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็วแทนการสู้ต่อ ลู่หานรีบรวบรวมกำลังคลานเข้ามาดูอาการของเซฮุนด้วยความตกใจสุดขีด เลือดสีข้นยังไหลออกมาจากปากแผลเหมือนก๊อกแตก

 

ฮือออ พี่เซฮุนพี่เซฮุน!!!

 

น้องคะ เป็นอะไรมั้ย

 

ผมโอเคแต่พี่ผมเขาฮึกช่วยเรียกรถพยาบาลให้ทีนะครับ ด่วนเลย!

 

มือน้อยๆ เขย่าร่างสูงใหญ่ที่นอนแน่นิ่งอยู่อย่างขวัญเสีย ถ้าพี่เซฮุนเป็นอะไรไปลู่หานคงไม่ให้อภัยตัวเองจนชั่วชีวิต

 

 

 

 

 

 

TBC.

เนื่องจากทีมพี่เซโฮผุดขึ้นมาเยอะมากเลยขอแอร์ไทม์ให้พี่เซฮุนสักหน่อยนะคะตอนนี้

จริงๆ นางก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก แค่กวนตีนอะเนอะ5555

ปล.สัญญาว่ายังไม่มีดราม่า .___.

 

สกรีม #ทวนกสต

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #2295 Artemis.T (@1black_rose) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:14

    พระเอกจัด ทำใจไว้นะฮุน เดี๋ยวก็หาย

    #2295
    0
  2. #2272 polypoll (@ployciel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 03:15
    เท่มากเว่อร์
    #2272
    0
  3. #2245 Parichat881 (@Parichat881) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 15:01
    โอเค ตอนนี้ทีม3p 55555
    #2245
    0
  4. #2235 Lakornthaisilaud (@Lakornthaisilaud) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 21:27
    เปงผัวอ่อมาช่วยน้อง ง่อววววววว
    #2235
    0
  5. #2213 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 21:46

    พระเอกกกกกก มาก ลบล้างทุกสิ่งอย่างที่ทำเฮียกัยน้องน้อยมา

    #2213
    0
  6. #2155 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 16:43
    พี่ฮุนนน งือออ
    #2155
    0
  7. #2133 puchan (@puchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 12:23
    น้องลู่ชีวิตรันทดจัง
    #2133
    0
  8. #2109 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:08
    สงสารน้องงงง ทำไมเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแบบนี้ล่า
    #2109
    0
  9. #2098 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 09:16
    ทำไมหนูน่าสงสารงี้ล่ะลู่หาน
    #2098
    0
  10. #2072 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 22:03
    สงสารหนูลู่ชีวิตเจอเรื่องซวยเยอะจิงๆ
    #2072
    0
  11. #1952 Aunchiree (@0956535071) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 22:20
    เราเลือกไม่ได้
    #1952
    0
  12. #1899 SehunMark (@ice_indy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 23:48
    นางขี้เเกล้งอ่ะ เเต่ก็เป็นคนดี 5555
    #1899
    0
  13. #1556 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 00:01
    ทำไมชีวิตลู่หานเศร้างี้ สงสาร ดีที่เซฮุนมาช่วยทัน
    #1556
    0
  14. #1272 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 20:23
    รันทดอะไรอย่างนี้ อย่าเป็นอะไรนะ
    #1272
    0
  15. #1153 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 15:44
    ชีวิตลู่หานนี่แบบ...ให้ตายเถอะ เซฮุนอย่าเป็นอะไรนะ
    #1153
    0
  16. #976 wbpimp (@wbpimp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 22:53
    สงสารลู่หาน แล้วพี่เซฮุนจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยย
    #976
    0
  17. #929 ❤ Willis ❤ (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:17
    ชีวิตรันทดเหลือเกินลูกสาวฉัน ฮืออออออ สงสารอ่ะอายุแค่ 17 เอง พี่เซฮุนรับน้องไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ T__T แล้วดูสิโดนไล่ออกจากหอพักยังไม่พอยังจะมาเจอโจรเรียกเอาเงินอีก พี่เซฮุนจะต้องไม่เป็นอะไรนะ ฟาดลงบนศรีษะแบบนั้นด้วยอ่ะ T^T โอ๊ยยย แม่งงงง หงุดหงิด!!!
    #929
    0
  18. #911 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 18:21
    สงสารลู่หานชีวิตหนูรันทดจังเลยลูกก
    #911
    0
  19. #808 Ballerina320947 (@ballerina-petal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:39
    ฮืออออออออ หนูลู่ของแม่ ทำไมชีวิตถึงน่าสงสารอย่างนี้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆให้ตายยย แต่ขอบอกเลยว่าตอนนี้ฮุนหล่อมาก มาช่วยน้องด้วยอ่า งื้อออออออ งั้นก็ขอ #ทีมเซฮุน ละกันเนอะ อิอิ
    #808
    0
  20. #758 ~*2u*~ Holic (@u-know_micky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:01
    ลู่หานเอ้ย โชคชะตาเล่นตลกแท้ๆ
    พอจะไม่กีก็เหมือนคลื่นถล่มมาคราวเดียวเลยเนาะ

    เป็นห่วงเซฮุนจัง จะเจ็บมากไหมฮือออ
    #758
    0
  21. #757 ~*2u*~ Holic (@u-know_micky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:00
    พี่เซฮุนร้ายมาตลอดในที่สุดเราก็ได้เห็นพี่เขาเป็นพระเอกชักทีค่ะ ปรบมือคร้าาาา

    คนอะไรไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ก็หวงก้างชะละ.
    #757
    0
  22. #719 PPAMM___ (@PAPAMM_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 17:27
    ทีมเซฮุนและเชื่อใจว่าลู่หานจะชอบเซฮุนเหมือนกัน แต่แค่ผูกพันธ์กับเซโฮที่พี่เขาแสนดีมากมาย55555 มั่นไปอีกนะเนี่ย555555
    #719
    0
  23. #635 NanR (@NanR) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 22:25
    พี่เซโฮไม่ทราบว่าตอนนี้ยุงคาบไปกินแล้วหรอคะ
    #635
    0
  24. #589 Theaimmy12 (@Theaimmy12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 21:43
    เป็นทีมทั้ง 2 คน5555 รอนะคะไรท์ สู้ๆ
    #589
    0
  25. #230 ice_skate (@ice_skate) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 23:42
    ตอนนี้พี่ฮุนพระเอกมากจ้า น้องเกือบไปแล้วอ่ะ อิโจรใจร้ายมาก แต่ยังง หนูยังไม่ปักป้ายใคร ปักป้ายเสี่ยวลู่ก่อนนะจ๊ะ
    #230
    0