Zen กับสายเลือดที่สาบสูญ

  • 98% Rating

  • 13 Vote(s)

  • 112,980 Views

  • 1,198 Comments

  • 2,051 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    21

    Overall
    112,980

ตอนที่ 14 : กลับบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    17 ม.ค. 58

การเดินทางออกจากป่าเป็นไปอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยเซนและลูคัสใช้พลังปราณเสริมกำลังที่ขา ทำให้วิ่งเร็วกว่าปกติมากและยังเหนื่อยยากอีกด้วย

เมื่อพ้นเขตป่าและวิ่งอีกซักพักก็มาถึงตัวเมือง ทั้งคู่ก็รีบวิ่งมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดทันทีด้วยความหิวโหย และไม่ต้องห่วงว่าพวกเขาจะไม่มีเงินจ่าย เพราะลูคัสมีเงินที่เวนให้มาไว้ดูแลเซนและลูคัสยังไม่ได้ใช้เลยซักกะบาท พวกเขาจึงมีเงินเหลือไว้ใช้ฟุ่มเฟือยอีกเยอะ

ซุบนี่อร่อยจริงๆนะครับอาจารย์ ไม่น่าเชื่อว่าซุปธรรมดาๆจะอร่อยได้ขนาดนี้เซนกล่าวกับลูคัสด้วยความปิติที่ได้เปลี่ยนอาหารกินซักที หลังจากต้องทนตรากตรำกินแต่เนื้อย่างในป่ามานานกว่าสามเดือน

และในตอนนี้พวกเขากำลังทานซุปหางวัวที่รสชาติปกติไม่อร่อยมาก แต่สำหรับพวกเขาในตอนนี้นั้นมันเหมือนดั่งซุปจากสวรรค์ที่ท่านเทพประทานมาให้

ข้าก็เหมือนกันเซน ยิ่งกินน้ำตาก็มีแต่จะไหลออกมา ซุปร้อนๆนี่มันช่างอร่อยยิ่งนักลูคัสซึ่งในขณะนี้ก็ไม่ต่างกับเซนมากนัก เขาพูดไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี ทั้งคู่เริ่มคุยกันเสียงดังจนโต๊ะข้างๆเริ่มหันมามองทั้งคู่         

ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนเดินทางมาจากไหนเหรอครับ ดูโทรมเชียว จู่ๆก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้นซักถามเซนกับลูคัส เจ้าของเสียงนั้นเขามีผมสีน้ำตาลอ่อนๆหน้าตาดูหล่อเหลาพอๆกับเวน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูเข้ากับทรงผม ใส่ชุดที่มีไว้สำหรับอาจารย์ในโรงเรียนที่เซนต้องการจะเข้า

พวกเราเพิ่งกลับมาจากป่าเนฟินดอร์น่ะ เลยแวะมาทานอาหารเฉยๆไม่มีอะไรหรอกลูคัสตอบเนียนๆไปไม่อยากให้รู้ว่าเขาและเซนเพิ่งจะผ่านการฝึกมาจากป่าเนฟินดอร์ส่วนเขตอาถรรพ์

ถ้าเข้าป่าไปเฉยๆก็ไม่น่าจะโทรมแบบนี้นะครับ ผมว่าพวกคุณคงไม่ใช่แค่เข้าป่าธรรมดาหรอกมั้ง..ชายหนุ่มผมน้ำตาลอ่อนถามด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลงใจ พลางลอบสังเกตเซนและลูคัสว่าจะแสดงสีหน้าอะไรออกมามั้ย

แต่ทว่าทั้งสองก็แนบเนียนเกินคาด ทั้งเซนยังตอบกลับไปอีกว่า พอดีพวกผมเพิ่งจะเคยเข้าป่าครั้งแรกน่ะครับ ฝีมือฝีเท้าก็ไม่ค่อยดี เลยโทรมอย่างที่เห็นเซนกล่าวเสียงใสจนทำให้อีกฝ่ายเชื่อ ชายผมน้ำตาลอ่อนจึงกลับไปสนใจอาหารต่อโดยไม่พูดอะไรกลับ

เมื่อจัดแจงกินอาหารเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็กลับไปลาแอนเดอร์และมีน่า แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าทั้งคู่ไปทำธุระที่เมืองหลวงจากปากของแม่บ้าน ทั้งสองจึงต้องเดินทางกลับเมืองเวอดิลลาโดยทันที

 

เซนลูกรักกกทันทีที่มาถึงและแยกกับลูคัสแล้ว โมนาวี่แม่บุญธรรมของเซนก็โผเข้ากอดเขาโดยทันที ถึงแม้ตามตัวของเซนจะดูมอมแมมแต่โมนก็ไม่รังเกียจที่จะกอดจูบลูกชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย

เมื่อกอดกันจนหายคิดถึงแล้ว เซนก็สังเกตเห็นว่าเวนไม่ได้ออกมาต้อนรับเขาด้วยจึงเอ่ยถามโมนผู้เป็นแม่

ท่านแม่ครับ ท่านพ่อไปไหนเหรอครับ

เวนเขาไปทำธุระในเมืองหลวงน่ะจ้ะ เห็นว่าเสด็จพ่อเรียกบรรดาลูกชายทุกคนเข้าเฝ้า แม่ก็ไม่รู้ว่าเรียกไปทำไมนะสงสัยคงต้องรอพ่อกลับมา

หลังจากโมนพูดจบ เซนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจพลางรู้สึกแปลกๆที่คนใหญ่คนโตของทั้งสองเมืองต่างก็เข้าเฝ้ากษัตริย์ของดินแดนตน

งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับเซนขอตัวโมนไปอาบน้ำทันทีหลังจากโมนพูดจบ เพราะตอนนี้ตามตัวเขามอมแมมมากถ้าไม่อาบน้ำล่ะก็คงจะมีเชื้อราในร่มผ้าแน่ๆ

จ้ะๆตามสบายเลย แม่ไม่กวนล่ะเดี๋ยวจะไปเตรียมอาหารเย็นไว้ให้นะจ๊ะโมนกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปห้องครัวเพื่อจัดเตรียมอาหารไว้ให้เซนที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึง

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เซนก็ตรงดิ่งมายังห้องรับประทานอาหารทันที และก็เจออาหารมากมายวางเรียงรายที่คาดว่ากินสิบคนก็คงไม่หมด

โหท่านแม่ วันนี้มีแขกมาเหรอครับเซนกล่าวอย่างตื่นเต้น เพราะอาหารที่เลิศหรูทั่วโต๊ะนั้น หากไม่ใช่คนใหญ่คนมาก็คงเป็นแขกพิเศษมากแน่ๆ

แขกที่ว่าก็คือลูกไงล่ะจ๊ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ เซนโมนยิ้มพร้อมทั้งตอบกลับเซน ทำเอาเซนดีใจจนพูดไม่ออกพลางวิ่งไปหอมแก้มโมน

ในระหว่างที่กำลังทานอาหารนั้น โมนก็อยากให้เซนเล่าเรื่องในระหว่างที่ไปฝึกกับลูคัสให้ฟัง ซึ่งเซนก็เต็มใจที่จะเล่ารวมถึงเรื่องมนุษย์หมาป่าเผ่าดั้งเดิมที่ตนและลูคัสไปเจอด้วย

เมื่อโมนได้ฟังก็ดูจะตกใจไม่น้อยเพราะกลัวลูกจะได้รับบาดเจ็บอะไร แต่เซนก็บอกว่าพวกเขาดีกับตนมากจึงไม่เป็นอะไร แถมยังได้รอยประทับแสดงความเคารพจากเผ่ามนุษย์หมาป่ามาด้วย

ลูกนี่ทำให้แม่อึ้งได้ตลอดเลยนะเซนโมนกล่าวยิ้มๆพร้อมทั้งมองหน้าเซน

แหมก็ผมลูกแม่นี่นา คงจะติดนิสัยนี้มาล่ะมั้งเซนตอบติดตลกไปซึ่งก็ทำให้สองแม่ลูกหัวเราะกันอย่างน่ารัก

                ผ่านไปหลายวัน เวนก็กลับมาพร้อมทั้งข่าวการเคลื่อนไหวของพวกเผ่าพันธุ์ธาตุความมืดบางเผ่าที่เริ่มเคลื่อนไหวเพื่อก่อความวุ่นวาย องค์กษัตริย์แห่งเอลฟ์พ่อของเวนจึงได้เรียกลูกๆของเขามาทราบข่าวคราวเรื่องนี้ ซึ่งเซนและโมนก็ฟังอย่างตั้งใจพร้อมทั้งบอกเซนให้ระวังตัว เพราะเผ่าพันธุ์ความมืดมีเยอะปะปนกันไป ฝ่ายดีก็มีฝ่ายชั่วก็มีจึงทำให้เรื่องนี้สืบสวนหาตัวผู้บงการได้ยาก

.

5 เดือนต่อมา เมื่อถึงวันเปิดรับสมัครสอบ ถึงแม้เซนจะยังอายุไม่ถึงสิบสามแต่ก็มีศิษย์เข้าสมัครสอบได้ เพราะตามกฎบอกไว้ว่าขอแค่มีอายุครบ 12  ปีบริบูรณ์ก็สามารถสมัครได้ เพียงแต่ต้องรอทางโรงเรียนเปิดรับสมัครเท่านั้น

งั้นมีน่าก็ต้องรอปีหน้าสินะเซนคิดในใจด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเพราะเขาคิดว่าถ้าเขาเข้าโรงเรียนได้แล้วก็ไม่รู้จะมีเพื่อนไหม จะเข้ากับคนอื่นได้ไหม เพื่อนจะรังเกียจเขาไหม ที่เขาคิดมากก็เพราะเขาไม่เคยมีเพื่อนเลย... มีน่าจึงถือว่าเป็นเพื่อคนแรกของเขา

ในตอนนี้นั้น เวนและโมนกำลังพาเซนเดินทางไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรมนุษย์ เมืองอาซลาน ซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงเรียนที่ได้ชื่อว่าดีที่สุด อาซลาน อาคาเดมี’ (Arzlan Academy) ซึ่งทั้งเวนและโมนก็ได้พบกันที่โรงเรียนนี้และแต่งงานกันในที่สุด

โดยโรงเรียนนี้จะไม่เจาะจงเผ่าพันธุ์ที่รับในการเข้า คือใครสอบเข้าได้ก็เข้า เพราะคนที่สอบผ่านเข้ามาได้นั้นมีเพียงหยิบมือ คือรับเข้าเพียง 200 คนจากคนสอบทั้งหมดที่มากกว่าสองหมื่นคน

 

เมื่อถึงเมืองอาซลาน เมืองหลวงของดินแดนมนุษย์ เซนก็พบว่าที่นี่สมกับเป็นเมืองหลวงจริงๆ ด้วยขนาดเมืองที่ใหญ่โตจนคิดว่าเดินทั้งอาทิตย์ก็คงไม่ทั่ว กำแพงสูงกว่าสิบเมตรมีทหารยืนเรียงราย พื้นปูด้วยแผ่นหินอ่อนเป็นทางเดินยาว มีปราสาทตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง บ้านเรือนดูสะอาดตาไม่ดูรกตามขนาดเหมือนวางผังเมืองไว้ตั้งแต่จะก่อสร้างเมืองแล้ว

เซนอึ้งอยู่นานจนเวนทักเรียกสติอย่างยิ้มๆ และพูดว่า วันนี้เราจะไปพักที่ปราสาทกันนะรู้มั้ย

ค.ครับ??เมื่อเซนได้สติก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่เวนพูดอีกครั้ง เพราะไม่นึกว่าตนจะได้ไปพักที่ปราสาทที่เหมือนเป็นแค่ความฝันของคนทั่วไป

ไม่ต้องแปลกใจหรอกจ้ะ ก็อนาลิเซียราชินีเมืองนี้เป็นน้องสาวแม่นี่จ๊ะ ส่วนกษัตริย์เมอริกก็เป็นเพื่อนของพ่ออีกนั่นแหละ

โมนไขข้อสงสัยถึงเหตุผลที่ครอบครัวเขาจะได้พักที่ปราสาทหรือวังนั่นเอง และนี่ก็ยังเป็นเหตุผลที่เวนเอาทหารมาด้วยเสมอเป็นบัตรผ่านทางของชนชั้นสูง

เมื่อรู้ว่าจะได้พักที่ปราสาท เซนกก็มีสีหน้าห่อเหี่ยวใจทันทีเพราะคิดว่าหากได้พักในปราสาทจริงๆล่ะก็ อลิซ เจ้าหญิงน้อยคู่กรณีของเขาจะต้องไม่ปล่อยเขาเอาไว้แน่ ถึงจะผ่านมาสี่ปีแล้วก็เถอะแต่เซนก็ไม่คิดว่าเจ้าหญิงน้อยจะลืมเรื่องในตอนนั้นง่ายๆแน่

เฮ้ออสิ่งที่เซนทำได้ในตอนนี้คือการถอนหายใจกับตัวเองถึงเรื่องวุ่นๆที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต


ps.ที่เเต่งในสต็อกหมดเเล้วนะครับเลยลงช้าหน่อยจากที่คิดไว้ว่าจะลงตอนละวันเพราะแต่ละตอนมันสั้นTwT ขอบคุณที่ติดตามครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #819 มิลิน (@sompopy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 11:19
    สู้ๆะคะ ชอบมาก
    #819
    0
  2. #789 12345678910 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 23:35
    หนุกดีนะ
    #789
    0
  3. #102 kimurakung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 22:38
    ทั้งมีน่า ทั้งอลิซ เด่วพอเข้าโรงเรียนรับรองมีอีกเพียบแน่ นายเซน อิอิ
    #102
    0
  4. วันที่ 18 มกราคม 2558 / 21:01
    เซน หวังว่าอลิซคงไม่ทำอะไรนายหรอกน่ะ
    #50
    0
  5. #48 tainies (@tainies) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 18:15
    เข้าใจจ้า แต่อย่าเลิกเเต่งเป็นพอ
    #48
    0
  6. #47 Candy (@luna-care) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 15:07
    คิดถึงอลิซซซซ >< 
    #47
    0
  7. #46 mitsert (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 13:45
    สนุกมาครับ



    มาต่อไวๆนะครับ



    เป็นกำลังใจให้ครับ
    #46
    0
  8. #45 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 13:09
    ขอบคุณครับ
    #45
    0
  9. #44 Reayu (@yukio-omine) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 12:39
    ขอบคุณครับ
    #44
    0