Zen กับสายเลือดที่สาบสูญ

  • 98% Rating

  • 13 Vote(s)

  • 112,978 Views

  • 1,198 Comments

  • 2,051 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19

    Overall
    112,978

ตอนที่ 62 : โอลิเวีย เดมิกัน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 พ.ค. 58

...และเนื่องจากพลังความมืดของดาร์คเอลฟ์สูงมากทั้งยังมีจำนวนไพร่พลที่มากกว่า ทำให้ไลท์เอลฟ์ที่ยกทัพไปบุกเมืองหลวงในครั้งแรกไม่ประสบผลสำเร็จ...หญิงร่างท้วมผู้เป็นครูสอนวิชาประวัติศาสตร์ เล่าถึงเหตุการณ์สำคัญในอดีตให้นักเรียนของตนฟัง ก่อนจะมีเสียงออดดังขึ้นเมื่อเธอเล่าจบพอดี

งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้นะ ได้ยินว่านักเรียนจะมีคาบเรียนวิชาดาบในคาบต่อไปหนิ เพราะฉะนั้นก็พยายามเข้าล่ะ ครูร่างท้วมกล่าวให้กำลังใจนักเรียน ก่อนจะถือหนังสือประจำวิชาและเดินสะบัดก้นออกนอกห้องไป

อา...จบเสียที กว่าข้าจะจบออกไปจากโรงเรียนนี้คงได้เป็นง่อยก่อนพอดี... แต่เมื่อกี้ครูบอกว่าไรนะ? คาบต่อไปวิชาดาบ?... ซ-ซวยล่ะไงงงงง

โอลิเวียครับ เป็นอะไรอีกรึเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลย

โอ้ย เจ้าปีศาจนี่ก็ถามมากจั๊งงง จะถามทุกสีหน้าที่เปลี่ยนไปของข้าเลยมั้ยเนี่ยยย  

ไม่เป็นไร... ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ

เซนเห็นว่าอีกฝ่ายสบายดีก็พยักหน้ารับ ในใจก็คิดว่าต้องสนิทกับผู้หญิงคนนี้ให้ได้ เนื่องจากโอลิเวียเป็นคนที่ทำคะแนนสอบภาคความรู้ได้มากสุดเป็นอันดับสองรองจากอลิซ... ดังนั้น หากตนสนิทกับโอลิเวียที่อยู่ห้องเดียวกันได้ ก็จะสามารถวานให้อีกฝ่ายช่วยติวช่วยสอนจนคะแนนตัวเองเพิ่มขึ้นยังไงล่ะ 

 

เมื่อนักเรียนห้องสองเดินมาถึงโรงฝึกอันเป็นที่ไว้ใช้สำหรับการเรียนวิชาดาบแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องหลังโรงฝึก

ตอนนี้ข้าอยู่ในระหว่างที่เปลี่ยนชุดก็ได้แต่ถอนหายใจในใจเบาๆกับตัวเอง... ก็ข้าน่ะเป็นผู้หญิงที่ทำคะแนนสอบภาคการต่อสู้ได้น้อยที่สุดในสายชั้น ถ้าไม่ติดว่าข้าทำคะแนนสอบภาคความรู้ได้เยอะ ป่านนี้ข้าคงถูกไล่ออกแล้วกระมัง แล้วจะไม่ให้ข้าถอนหายใจด้วยความคิดมากได้ยังไงล่ะ

เพราะข้านั้นทั้งอ่อนแอ... พลังเวทย์ก็เบาบางจนบอกธาตุไม่ได้ เรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมี... ตัวก็เตี้ย หน้าอกก็แบน! สายตาก็ไม่ดี!! ..เอิ่ม นอกเรื่องล่ะ เอาเป็นว่าเรื่องต่อสู้ข้าไม่มีอะไรดีเลยยังไงล่ะ

และในระหว่างที่ข้ากำลังเลิ่กเสื้อขึ้นเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดฝึกดาบอยู่นั่นเอง ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาจากห้องลอกเกอร์ฝั่งผู้ชาย

โหววววว

ใหญ่โฮกกกก

ตุงชิบบบบบ!”

 

ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าพวกนั้นเอะอะอะไรกัน แต่ถ้าให้ข้าเดาก็อาจจะเป็นเพราะเจ้าปีศาจนั่นไปโชว์อภินิหารอะไรไว้ในห้องลอกเกอร์ให้คนอื่นดูแน่ๆ

แต่อะไรหว่า ตุงๆใหญ่ๆ... หรือจะเป็น...ภาษาลับผู้ชาย?

 

...จับคู่ซ้อมกันได้เลย ครูจะสู้เป็นท่วงท่ากับครูผู้ช่วยเป็นตัวอย่างก่อนแล้วให้พวกเธอฝึกตามกับคู่ตัวเองนะ หลังจากพวกเธอทำตามครูได้แล้วพวกเธอก็ลองสู้กันเองดู ตามนั้นเลย

เมื่อนักเรียนมารวมตัวกันครบ ครูหนวดเฟิ้มประจำวิชาก็อธิบายพอสังเขป ซึ่งพอพูดจบ ครูหนวดเฟิ้มก็ปล่อยให้นักเรียนจับคู่กัน

เอาล่ะสิ... แล้วจะให้ฉันไปคู่กับใครดีหว่า

คิดแล้วก็หันซ้ายแลขวา ก็พบว่าแต่ละคนมีคู่กันแล้ว... เห็นดังนั้นข้าก็ตีหน้าเศร้าก่อนจะเดินไปหาอาจารย์เพื่อทำสิ่งที่ข้าทำเป็นปกติหากคาบที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้มาถึง

-อาจารย์คะ” ข้าตีหน้าซื่อ ทำตัวเหมือนสาวน้อยอ่อนแออมโรคให้ครูหนวดเฟิ้มเห็นใจ

หืม มีอะไรเหรอ

คือหนู...ไม่ขอฝึกได้มั้ยคะ ช่วงนี้หนูไม่ค่อยสบายน่ะค่ะตอนนี้ข้าสวมแว่นตามเดิมแล้วเพื่อที่จะแสร้งทำให้ตัวเองดูเป็นเด็กเรียนดูเรียบร้อยและอ่อนแอ ...เอ่อ ที่จริงก็ไม่เสแสร้งหรอก เพราะข้าเป็นอย่างที่ว่ามาจริงๆ

ไม่ได้

ค่ะ...

ตอบตัดเยื่อใยกันเกิ๊นนน ไม่เห็นใจสาวน้อยอ่อนแออย่างหนูบ้างเลยเหรอคะครู!!

เอาเหอะ ช่างมัน... ตอนนี้ข้าเดินกลับไปที่มุมลานฝึกก่อนจะนั่งดูเพื่อนๆซ้อม สายตาก็มองหาคนที่อาจจะพอมาเป็นคู่ฝึกซ้อมให้ข้าได้

มาคู่กับผมมั้ยครับ

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างตัวข้า ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้นะว่าเป็นใคร...

ไม่ใช่ว่าเซนมีคู่อยู่แล้วเหรอคะ

ข้าตอบอีกฝ่ายพลางทำหน้าใสซื่อ ซึ่งเหตุผลจริงๆก็คือข้าแค่อยากปัดคำชวนอีกฝ่าย

ไม่มีหรอกครับเซนว่าพลางยื่นมือมาหาโอลิเวีย “จะรังเกียจมั้ยถ้าเราจะจับคู่กัน

ไม่ให้ข้าปฏิเสธเลยสินะ... เอาก็เอา

ค่ะข้าตอบก่อนจะยื่นมือรับอีกฝ่าย จากนั้นก็ดันตัวลุกขึ้นโดยที่เจ้าปีศาจก็ออกแรงดึงช่วยข้าให้ลุกง่ายขึ้น

ขอบคุณข้ากล่าวขอบคุณตามมารยาทก่อนจะปัดฝุ่นที่เลอะก้นออกและหยิบดาบไม้ที่วางข้างๆข้าเมื่อครู่ขึ้นมา

 

จับคู่กันเสร็จแล้วสินะ งั้นมองครูให้ดีล่ะครูหนวดเฟิ้มกล่าวจบก็จับดาบไม้โจมตีครูผู้ช่วยทันที คงจะจำได้แล้วสินะ งั้นเชิญทุกคนฝึกกับคู่ตนเองได้เลย

เฟี้ยว ฟุ่บ ตับๆๆๆ ตุบๆ พั่บ
 

เอิ่ม...เร็วไปนะบางที

เนื่องจากการโจมตีและสวนกลับระหว่างอาจารย์ทั้งสองนั้นรวดเร็วเกินไป ทำให้ข้าผู้ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลยจึงทำได้แต่นั่งละเหี่ยใจ ก่อนจะหันไปมองคนอื่นหวังจะเห็นเพื่อนที่รู้สึกแบบเดียวกับข้า แต่ทว่า... พวกเขาเริ่มสู้แบบอาจารย์กันแล้ว... มองทันกันได้ไงฟระ!

และในขณะที่ข้ากำลังนั่งปลงตกนั่นเอง เจ้าปีศาจก็เอ่ยเรียกดึงสติข้า

เราก็มาเริ่มกันเถอะครับ

อีกฝ่ายกล่าวกับข้าพร้อมทั้งยิ้มให้... เหอะ ข้าล่ะเกลียดรอยยิ้มนั่นชะมัด เห็นแล้วอยากต่อยให้น่วมโว้ยยย ถ้าไม่ติดว่าข้าแรงมดอ่ะนะ...

ถึงจะหมั่นไส้เจ้าคนตรงหน้าขนาดไหน แต่ข้าก็ยอมลุกตามคำเรียกของอีกฝ่ายก่อนที่ข้าจะหยิบดาบไม้ขึ้นมาพิจารณาดูว่ามันใช้การยังไง

จับแบบนี้เซนกล่าวแนะนำข้าพร้อมทั้งจับให้ดูเป็นตัวอย่าง ซึ่งข้าก็ทำตามก่อนที่อีกฝ่ายจะบอกให้ข้าลองแทงมาตรงๆตามแบบอาจารย์

ฟุบ

ข้าแทงตรงๆ แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ใช้ดาบของตัวเองปัดดาบข้าให้มันเปลี่ยนทิศ ก่อนจะหมุนควงและล็อคแขนข้าไว้ พร้อมทั้งที่มือขวาของเซนที่ถือดาบอยู่ก็เล็งไปจ่อที่คอของข้า...

...

...

ปล่อยแขนข้าได้แล้วมั้ง... เอาดาบไม้ลงจากคอข้าด้วย!

พอจะมองรูปแบบออกรึยังครับ อีกฝ่ายถาม ส่วนข้าก็ส่ายหน้า... เพราะสิ่งที่เจ้าปีศาจตรงหน้าทำกับข้าเมื่อครู่นี้นั้นมันเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงเสี้ยววิด้วยซ้ำ!!

งั้นเอาใหม่ คราวนี้ผมจะลองพุ่งเสียบคุณดูนะ ให้คุณลองตั้งรับดูและผมจะให้คำแนะนำไปในตัวด้วย

อืมๆก็ดี ก็ข้าน่ะไม่เหมาะกับการเป็นฝ่ายรุกอยู่แล้ว ถ้าให้รับน่ะ..ชอบเลย เห้ยไม่ใช่! ...แต่จะว่าไป เปลี่ยนจากคำว่าเสียบเป็นโจมตีจะดีกว่ามั้ยอ่า มันดูเสียวๆยังไงพิกลๆ

ข้าคิดเล่นๆก่อนจะตั้งท่ารออีกฝ่ายจู่โจมมา ซึ่งเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าข้าพร้อมแล้วก็[เสียบ]ดาบมาหาข้าทันที แต่คราวนี้ดูช้าลงหน่อย สงสัยจะรู้แล้วแฮะว่าทักษะการต่อสู้ของข้ามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ไหน

ยกดาบขึ้นมากันแล้วปัดดาบผมให้หันออกจากร่างกายคุณ จากนั้นก็หมุนแขนและล็อคแขนผมไว้

อีกฝ่ายแนะนำข้าอย่างที่ว่าไว้ตอนต้น ซึ่งข้าที่กำลังประมวลผลคำพูดของอีกฝ่ายอยู่ก็ลองทำดูอย่างเก้ๆกังๆ

วืบ หมับ

อ๊ะ.. ได้ผลแฮะ

หลังจากซ้อมกันพอประมาณ ตอนนี้ข้าพอจะจับทางได้แล้วจึงคิดจะแก้เผ็ดหมอนี่คืนโดยแผนของข้าก็คือ ใช้ดาบไม้จ่อคอเจ้าปีศาจแล้วรูดถากๆให้เสี้ยนปักคอเล่น! คิดได้ดังนั้นเมื่อจังหวะโจมตีสวนกลับมาถึง ข้าก็ก้าวขาไปด้านหน้าเพื่อยืดระยะการโจมตีก่อนจะยื่นดาบออกมาหวังจะจ่อคออีกฝ่าย แต่ทว่า...

พรืด

เท้าเจ้ากรรมของข้าดันก้าวยาวไปหน่อยจนเสียสมดุลและลื่นล้มกำลังจะลงไปกองกับพื้น และมันคงไม่แย่ไปกว่านี้หากแขนอีกข้างของข้าไม่ได้ล็อคแขนเจ้าปีศาจไว้อยู่ก่อนแล้ว ทำให้พอข้าล้มก็พลอยฉุดอีกฝ่ายให้ล้มลงมาด้วย

และในจังหวะที่ข้าคิดว่าตัวเองคงจะไม่พ้นล้มหัวฟาดพื้นเป็นแน่ จู่ๆอีกฝ่ายก็ถือวิสาสะใช้แขนจากที่ถูกข้าล็อคไว้เปลี่ยนมาเป็นโอบกอดเอวข้าไว้แทน...

นี่คงคิดจะฉวยโอกาสลวนลามข้าก่อนข้าสลบเพราะน็อคหัวฟาดพื้นสินะ เลวมาก!

แต่อีกฝ่ายดันทำสิ่งที่เหนือความคาดหมายของข้า เพราะหลังจากเจ้าปีศาจโอบเอวข้าไว้เขาก็ใช้แรงพลิกตัวข้าขึ้นมาอยู่ด้านบนแทน ก่อนที่ตัวเองจะเป็นคนรับแรงกระแทกแทนข้า ส่วนข้าก็ได้แต่หลับตาปี๋เพราะไม่อยากเห็นบุคคลตรงหน้าข้าต้องมารับผลกรรมที่ข้าก่อไว้...

ตุบ

หัวกระแทกพื้นแล้วสินะ... อโหสิกรรมให้ข้าด้วยเทอญ อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย...

ข้านึกว่าอีกฝ่ายหัวกระแทกพื้นดับไปแล้วจึงสวดมนต์อ้อนวอนไม่ให้วิญญาณอีกฝ่ายตามอาฆาจ แต่จริงๆแล้วมันคือเสียงมือของอีกฝ่ายยันพื้นลานฝึกเพื่อใช้เป็นฐานในการดีดตัวลุกขึ้นยืนต่างหากล่ะ ซึ่งด้วยแรงผลักที่อาจจะมากเกินไปทำให้เมื่อสปริงตัวลุกขึ้นยืนก็ทำให้ร่างของข้าเอนเอียงไปตามทิศทางของแรงนั้น แต่ข้าก็ไม่ล้มเนื่องจากถูกอีกฝ่ายรั้งเอวไว้อยู่

แถมยังรวบแน่นจนตัวของข้าแนบชิดติดกันกับเจ้าบ้าเซนอีกด้วย...

...แม่จ๋า หนูขอโทษ หนูคงเป็นเจ้าสาวไม่ได้อีกแล้วล่ะ...

ข้าคิดอย่างนั้นเมื่อลืมตาและพบว่าอีกฝ่ายได้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมที่ห้อยปรกลงมาเกือบจะชนหน้าข้า ซึ่งทั้งหมดตั้งแต่เริ่มต้นมันเกิดขึ้นเร็วมาก...เร็วมากจริงๆ แต่ทำไมกันนะ... ตอนที่ข้าสบตากับหมอนั่นกลับรู้สึกเหมือนยาวนานนับปี...

หลังจากหายอ้ำอึ้ง ข้าที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในห้องก็ผลักเจ้าปีศาจออกไปทันทีก่อนจะวิ่งหนีไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรแต่รู้แค่ว่าข้าอยากหนีไปให้พ้นๆจากตรงนั้น แค่นั้น...

ข้าวิ่งหนีออกจากลานฝึกพร้อมกับใช้มือกุมหัวใจตัวเองไว้ เพราะหัวใจข้าตอนนี้นั้นมันกำลังเต้นแรงไม่หยุดเลย...

โอลิเวีย!” อีกฝ่ายตะโกนไล่หลังข้ามา แต่ข้าก็ไม่สนใจพร้อมกับรีบวิ่งหนีไปแบบไม่ลืมหูลืมตาโดยไร้ซึ่งจุดหมาย

 

 

และสุดท้ายข้าก็มาลงเอยที่ห้องสมุด...ที่รัก~

ข้าหยิบหนังสือมาเป็นสิบๆเล่มเพื่ออ่านหวังให้ใจสงบลง แต่ทว่าในใจกลับคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา ทำไมตอนนั้นข้าถึงวิ่งหนีออกมาแบบนั้นด้วยล่ะ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว เฮ้อ...

อ้าวโอลิเวีย มาทำอะไรที่นี่เวลานี้กันล่ะ ไม่ใช่ว่าเรียนวิชาอื่นอยู่เหรอ

เสียงใสเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่ข้าคุ้นเคยดีเพราะมันคือเสียงของหนึ่งในเพื่อนสนิทข้า อลิซ ฟรอเกสชาร์ล องค์หญิงแห่งอาณาจักรมนุษย์

ก็..มีอะไรนิดหน่อยน่ะข้าตอบเสียงเบาพลางวางหนังสือลงและหันไปสบตากับเธอ

อีกฝ่ายดูเหมือนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกมา แต่ทว่าเธอกลับหยุดอยู่แค่นั้นเพราะเหมือนจะมีใครที่เธอให้ความสนใจกว่าเดินเข้ามา

...

ข้าที่พอเห็นว่าใครเดินเข้ามายังห้องสมุด ก็รีบยกหนังสือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาทันที... แล้วทำไมข้าต้องทำอย่างงี้ด้วยล่ะเนี่ย! เขาก็รู้พอดีสิว่าอุบัติเหตุที่เกิดในคาบเรียนเมื่อครู่มันทำให้ข้า...กลัว ไม่สิๆ ตื่นเต้น? ...เอ่อ ก็ไม่ใช่อีก สงสัยอาจจะเป็นอาการตกใจล่ะมั้ง

มีอะไรเหรอเซนองค์หญิงแสนสวยของข้าทักเจ้าปีศาจไป ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบพร้อมทั้งมองข้าทีอลิซที

ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะมาขอโทษโอลิเวียเรื่องอุบัติเหตุเมื่อครู่น่ะ

ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะอลิซดุเซน ซึ่งเซนก็ยิ้มแหะๆก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่ได้ทำอะไร ก่อนที่เจ้าปีศาจจะหันมาทางข้าและกล่าวขอโทษขึ้นมา

โอลิเวีย.. เมื่อกี้นี้ขอโทษด้วยนะ มันเป็นอุบัติเหตุน่ะข้าแอบเล่นตัวนิดๆทำเป็นไม่สนใจอีกฝ่าย ...แต่ก็เหลือบๆมองบ้างอ่ะแหละนะว่าอีกฝ่ายทำหน้ายังไง

โอ๊ะ ทำหน้าเศร้าเป็นด้วยแฮะ หุหุหุ ชักจะสนุกแล้วสิ

ไม่เป็นไรหรอก ยังไงนายก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่แล้วนี่ข้าตอบโดยไม่หันไปมองอีกฝ่าย ในมือก็จับหนังสือกางไว้อยู่ก่อนจะแอบชำเลืองมองอีกฝ่ายผ่านแว่น ซึ่งก็เห็นว่าเจ้าปีศาจกำลังทำหน้าเศร้าอยู่จริงๆด้วยแหละ ฮ่าฮ่า

คือ...ขอโทษจริงๆนะ ก็จริงที่ว่าผมไม่ได้เสียหายอะไรแต่ที่ผมทำไปก็เพราะกลัวคุณบาดเจ็บ... ไม่ใช่ไม่ห่วงความรู้สึกของคุณ แต่ถ้าผมมัวแต่ห่วงเรื่องนั้นแล้วละเลยอุบัติเหตุที่จะเกิดขึ้นกับคุณ ป่านนี้คุณคงไม่ได้มาคุยกับผมแบบนี้หรอก แต่ยังไงก็ขอโทษนะ ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด...

เดี๋ยวๆ ไอ้การพูดนั่นมันอะร้ายยย จะอ้างบุญคุณแล้วมาโยนว่าข้าผิดเรอะ??

 แต่เมื่อลองคิดย้อนไปตั้งแต่แรก... เออ ข้าก็ผิดจริงนี่หว่า...

ข้าเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าเศร้าก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับจิตก่อนจะวางหนังสือลงและหันไปพูดกับอีกฝ่ายดีๆ

ฉันขอโทษ...ที่หนีออกมาเหมือนนายผิดข้ากล่าวขอโทษจากใจจริง

ส่วนอีกฝ่ายก็...

จริงงั้นเหรอครับ!”

เห้ยยย! หน้าระรื่นเกินไปแล้ววว อย่างน้อยช่วยรอให้ข้าปรับอารมณ์ทันก่อนสิ!!!

งั้นต่อจากนี้ก็... ฝากตัวด้วยนะครับ!”

อืม

อาเร๊ะ..ฝากตัว? ฝากตัวไร?

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

#ช่วงๆนี้จะเป็นภาคของโอลิเวียนะครับ เอาง่ายๆก็ลงรูทของเธออ่ะแหละ-.,- หวังว่าคงจะยังไม่เบื่อกันนะครับเพราะเล่นแง่มุมมองบุคคลที่ 1 ผมเพิ่งเคยจะลองเขียนTwT

ปล. ในระหว่างนี้ก็ยินดีต้อนรับคุณ
watch012ที่กำลังเดินทางคอมเมนต์ให้เดินทางมาถึงตอนนี้55 #เเซวเล่นนะครับ ตกใจเฉยๆ-.,-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #985 fenr (@friendsly) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:33
    ทำไมโรท์เเต่ได้(หื่น)ขนาดนี้นะ
    #985
    1
    • #985-1 Ganauou (@ganauou) (จากตอนที่ 62)
      14 พฤษภาคม 2558 / 22:41
      พอดีไรต์(ไม่)แอบหื่นนิดหน่อยน่ะครับ แหะๆ
      #985-1
  2. #947 kimurakung (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 13:58
    โฮฮฮฮ ใหญ่โฮกกกก .. นายเชนเราโชว์ของอีกแร้ววววว
    #947
    0
  3. #946 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 10:29
    สนุกมากครับ
    #946
    0
  4. #944 bosja (@bosja) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 09:35
    55+ฟิน มืดมนแถมปากไม่ตรงกับใจ
    #944
    0
  5. #943 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 02:47
    ขอบคุณมากจ้าา 
    #943
    0
  6. #942 watch012 (@watch012) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 02:24
    คิกๆ คักๆ โลกมืดของโอลิเวียนี่มันสุดยอดมาก มโนได้ล้ำลึกจริงๆ
    #942
    0