Zen กับสายเลือดที่สาบสูญ

  • 98% Rating

  • 13 Vote(s)

  • 112,978 Views

  • 1,198 Comments

  • 2,051 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19

    Overall
    112,978

ตอนที่ 7 : สู่หมู่บ้านริมชายแดน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 ม.ค. 58

ท่านอาจารย์ครับ แล้วเราจะแวะกินข้าวเช้ากันที่ไหนเหรอครับเมื่อออกเดินทางจากเมืองมาได้ราวๆ 90กิโลเมตรและพ้นตะเข็บชายแดนมาเรียบร้อยแล้ว เซนก็ถามถึงอาหารเช้าทันที เพราะตามปกติเวลานี้เป็นเวลาอาหารเช้าที่เซนกินทุกวันจนเคยชิน แต่พอไม่ได้กินตรงตามเวลา ท้องเจ้ากรรมของเซนจึงร้องขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

ข้างหน้าราวๆ 2กิโลเมตรมีหมู่บ้าน เราค่อยแวะพักกันที่นั่น ลูคัสตอบเสียงเรียบจากที่นั่งคนขับรถม้า

เวลาผ่านไปซักพัก เซนและลูคัสก็มาถึงหมู่บ้านที่ได้บอกไว้ในตอนแรก มันเป็นหมู่บ้านของมนุษย์ธรรมดาๆหมู่บ้านหนึ่ง แต่เนื่องจากหมู่บ้านนี้ติดกับชายแดนเอลฟ์ทำให้มีทั้งชาวเอลฟ์และชาวมนุษย์แวะเวียนเข้ามาจำนวนมาก เศรษฐกิจภายในหมู่บ้านจึงดีอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อลูคัสเอารถม้าไปจอดไว้เรียบร้อยโดยต้องจ่ายค่าที่จอดให้เจ้าของพื้นที่เสียก่อน เมื่อจ่ายค่าที่จอดเสร็จลูคัสจึงเดินไปสมทบกับเซนที่เข้าไปสั่งอาหารรอในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เมื่อลูคัสมาถึงโต๊ะที่เซนสั่งอาหารจองไว้แล้วนั้นเขาก็จัดแจงรับประทานอาหารทันทีด้วยความหิวไม่ต่างจากเซนที่ตอนนี้สั่งจานที่สองเป็นที่เรียบร้อย

กินเก่งเหมือนกันนะเจ้าน่ะลูคัสถามเซนด้วยสีหน้าขำๆเล็กน้อย

แหมอาจารย์ ก็ท่านรีบเดินทางแต่เช้าซะจนไม่ได้กินอะไรเลย กว่าจะถึงหมู่บ้านก็ตั้งสาย จะไม่ให้หิวได้ยังไงล่าเซนตอบพลางยัดอาหารใส่ปากด้วยความเอร็ดอร่อย

กินช้าๆก็ได้ ไม่มีใครแย่งเจ้ากินหรอกน่าลูคัสกล่าวเตือนเซนด้วยความหวังดีเพราะกลัวอาหารจะติดคอตายซะก่อนจะได้ไปเรียนวิชาดาบจากเขา

เซนก็ทำแค่รับฟังแต่ไม่สนใจคำเตือนของลูคัสและดั้นด้นกินต่อไป แต่เมื่อเซนกินไปได้ซักพักอาหารก็ดันทะลึ่งติดคอเขาจริงๆ เซนจึงพยายามควานหาน้ำอย่างร้อนรนจนทำแก้วของตัวเองแตก เขาจึงลุกไปโต๊ะข้างๆเพื่อหาแก้วใบอื่น เมื่อพบแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะๆหนึ่งเซนจึงรีบหยิบขึ้นมาดื่มก่อนจะทำสีหน้าโล่งใจที่รอดตายหวุดหวิด แต่ทว่า...

เห้ยไอ้หนู คิดว่าแกเป็นใครกันถึงกล้ามีหยิบน้ำของข้ากินโดยไม่ขอ หา!” ชายหนุ่มหัวโล้นร่างกำยำสูงใหญ่ไว้หนวดไว้เครายืนขึ้นจ้องมองเซนอย่างอารมณ์เสีย

เอ่อ..คือต้องขอโทษจริงๆนะครับมันเป็นเหตุสุดวิสัย คือเมื่อกี้อาหารมันติดคอผมผมเลยถือวิสาสะดื่มน้ำของคุณเข้าไปโดยพละการแบบนี้เซนกล่าวขอโทษชายตัวโตคนนั้นพลางก้มหัวให้หลายที

ขอโทษเหรอ คิดว่าขอโทษแล้วมันหายงั้นเหรอ รู้มั้ยน้ำที่เจ้ากินไปเมื่อกี้มันมีเพียงแก้วเดียวในโลกเชียวนะ ถ้าอยากรอดล่ะก็เอาเงินที่เจ้ากับตาแก่นั่นมีทั้งหมดมาชายโตตัวกล่าวอย่างเย้ยหยัน ทำให้คนที่นั่งโต๊ะข้างๆที่มีราวๆ8-9คนหัวเราะไปด้วย โดยทุกคนที่หัวเราะนั้นใส่ชุดคล้ายคลึงกันกับเจ้าคนตัวโตตรงหน้าเซน แถมเจ้าคนตรงหน้ายังมีนิสัยวางกล้ามชอบรีดไถคนทำให้เซนรู้ว่าพวกนี้ต้องเป็นพวกโจรป่าแน่ๆ

ง..งั้นผมขอคุยกับลุงผมก่อนนะครับเซนทำทีขอผ่อนผันเล็กน้อยเพื่อมาคุยกับลูคัสว่าจะเอาอย่างไรดี จะให้จัดการเลยไหม

ซึ่งลูคัสก็ตอบเบาๆว่าให้เซนจัดการคนพวกนี้ให้หมด ถือซะว่าเป็นการฝึกฝนภายในตัวด้วย

ซุบซิบอะไรกันอยู่ได้วะ เอาเงินมาเร็วๆสิ เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งจริงๆซะนี่ หรือกลัวจนตัวสั่นขยับไม่ได้แล้วกันล่ะ หืม? ฮ่าฮ่าฮ่า

ชายตัวโตที่ดูจะเป็นหัวหน้าพวกโจรป่ากล่าวเหยียดหยามเซนและลูคัสอีกครั้ง ซึ่งลูกน้องของมันก็หัวเราะเสริมสมกับเป็นลิ่วล้อจริงๆ

คือ ผมมีแค่ของมีค่าติดตัวชิ้นเดียวเท่านั้น ไม่รู้ว่าท่านจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่จะยินดีรับไว้มั้ยครับเซนกล่าวพร้อมทั้งยื่นมือซ้ายออกมาโดยกำบางอย่างไว้

ไหนแบมืออกมาดูซิ ข้างในมือที่เจ้ากำมันมีของมีค่าอะไรรึเจ้าจอมโจรดูจะอยากรู้สิ่งที่เซนกำเอาไว้มากเพราะเซนมันบอกว่ามีค่า บางทีอาจจะเป็นเพชรพลอยก็ได้

ครับ มันคือ...กำปั้นไงล่ะโว้ยยย” ‘ผัวะ!!’ เซนเฉลยข้อสงสัยให้เจ้าโจรขี้โลภรู้โดยการอัดกำปั้นเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างจังจนทำให้มันหงายหลังล้มตึงลงไป แต่ด้วยประสบการณ์ของมัน มันจึงลุกขึ้นได้ในทันทีพร้อมทั้งลูกน้องของมันก็พร้อมใจกันยืนขึ้นเพื่อข่มเซนให้กลัว

เจ้าเด็กแสบเอ้ย กล้ามากนะที่อัดข้า งั้นจงตายซะ!!” หัวหน้าโจรกล่าวด้วยความโกรธเคืองเพราะมันโดนเด็กที่ไหนก็ไม่รู้อัดเข้าให้ที่ใบหน้าต่อหน้าลูกน้อง รู้ถึงไหนอายถึงนั่น...

จอมโจรร่างใหญ่วิ่งเข้ามาหาเซนพร้อมกับง้างขวานคู่ประจำกายขึ้นสูงเพื่อเตรียมตวัดฟาดลงใส่เซน เซนจึงหยิบดาบที่เวนเดอลาให้ไว้เมื่อปีที่แล้วที่พิงพนักไว้กับโต๊ะอาหารขึ้นมา เขากระโดดหลบการโจมตีงั้นอย่างง่ายดายแต่ดูหมือนว่าการโจมตีเมื่อกี้จะรุนแรงเอาเรื่องเพราะมันถึงกับขนาดทำให้โต๊ะอาหารพังย่อยยับทันที แต่ลูคัสที่นั่งบนเก้าอี้อีกฟากของโต๊ะก็ยังนิ่งเฉยพลางมองดูเซนต่อสู้ต่อไป จะมีผู้เสียหายก็แต่เถ้าแก่เจ้าของร้านกับเด็กเสิร์ฟที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เสียดายร้านตนเอง

เมื่อจอมโจรเห็นว่าเซนหลบการโจมตีของตนได้ มันก็ยิ่งฉุนเข้าไปอีก เพราะมันมั่นใจไปเองว่าการโจมตีของมันนั้นหาผู้ใดหลบได้ มันจึงง้างขวานคู่อีกครั้ง แต่ในจังหวะที่กำลังง้างเพียงชั่วครู่นั้นมันก็พบว่าเจ้าเด็กผมขาวคู่ต่อสู้ของมันได้พุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วพร้อมกับดาบสั้นแล้ว ครั้นจะป้องกันก็ทำได้ยาก มันจึงขมุบขมิบปาก ทันใดนั้นก็มีรากไม้เรียวแหลมโผล่ขึ้นมาจากพื้นในทิศทางที่เซนพุ่งเข้าใส่

และก็เหมือนว่าเซนจะไหวตัวทัน จึงดีดตัวหลบออกมาเพื่อไม่ให้การโจมตีของตนพลาด

เป็นไงล่ะเจ้าหนู โดนข้าใช้เวทย์ไม้ช่วยนิดหน่อยถึงกับไปไม่เป็นเลยสินะจอมโจรร่างโตพูดอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

แต่ทว่า..เซนกับแสยะยิ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นเวทย์ไม้ที่เจ้าจอมโจรใช้ให้มันพุ่งเข้ามาหาเซนเมื่อกี้ก็ถูกตัดครึ่งและอันตรธานหายไป

จ..เจ้าทำได้ยังไง!”


ps.ตอนนี้ยังไม่ได้เช็คคำนะครับเพราะต้องรีบปั่นการบ้านT^T หมดเขตส่งพรุ่งนี้55

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #812 มิลิน (@sompopy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 10:50
    สนุกนะ แต่สั้นไป
    #812
    0
  2. #763 นานๆเม้นต์ :') (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 00:18
    ทำไมสั้น ทำไมสั้น ทำไมสั้น ? สั้นลงทุกตอนเลย T.T
    #763
    0
  3. #530 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 11:42
    มีเรื่องจนได้ซินะ
    #530
    0
  4. #410 Zekavarov (@Zekarov) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:55
    สั้นลง... สั้นลง....


    #410
    0
  5. #264 Hell Tricker (@chaiyo13696) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:18
    สั้นมากครับ

    #264
    0
  6. #92 kimurakung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 19:54
    โจรอันธพาล มีได้ทุกที่จิงๆ สินะ
    #92
    0
  7. #22 Natdanai Wichapong (@chiba_tatsuya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 15:28
    ขอบคุณครับ
    #22
    0