ปล้นหัวใจจอมมาร ( สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 5 ความทรงจำในลมหายใจ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    9 มี.ค. 58

ตอนที่ 5  ความทรงจำในลมหายใจ

เธอจะเป็นความทรงจำ  อยู่ภายในลมหายใจ

จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย

ใจของฉัน คงต้องหมุนตามเวลา

สักวันคงมีใครผ่านเข้ามา ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ..

(เพลง ความทรงจำในลมหายใจ ศิลปิน สุกฤษณ์ วิเศษแก้ว(บี้))

 

อุ้งมือหนากอบกุมมือนุ่มนิ่มเอาไว้แน่น คอยเดินเคียงข้างหญิงสาวไม่ให้ห่างกายเขาไปไหน ตั้งใจจะพาครองขวัญกลับไปพักผ่อนเพราะนี่ก็จวนจะตีสามอยู่แล้ว

 ฮาโลวีน หนีเร็ว!!” อยู่ๆครองขวัญก็ตะโกนขึ้นพร้อมทั้งกระชากแขนแกร่งให้วิ่งไปพร้อมๆกับเธอ

มีอะไร คริสต์ วิ่งทำไม วิ่งหนีอะไรวิ่งไปถามไป

เรื่องนั้นเอาไว้คุยทีหลังตอนนี้ หนีก่อน  หญิงสาวยังคงจูงมือใหญ่วิ่งอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะสายตาคู่สวยเกิดปะทะเข้ากลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งซึ่งครองขวัญจำพวกมันได้ดี ว่าเป็นพวกเดียวกับที่ทำร้ายฮาโลวีนในวันนั้น  พวกมันมากันเกือบครบทีมยกเว้น บุรุษที่นามว่าแซมซึ่งเธอได้ยินพวกมันเรียกกันวันนั้นเท่านั้นที่ไม่ได้มาด้วย ทำไมต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ปัง!

เฮ้ย อย่าหนีนะเว้ย  เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนตามหลังของผู้ไล่ล่า

 

ทางด้านอังเดรซึ่งกำลังมาถึงยังจุดหมายและเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงปืนดังขึ้นพอดี จึงรีบหันมาเตรียมอาวุธและรีบวิ่งตามเสียงปืนไปพร้อมลูกน้อง อีกหลายคน

เสียงปืนเมื่อกี้ ต้องเกี่ยวกับดานิลแน่ ฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆ พูดขณะที่กำลังวิ่งสีหน้าที่บูดบึ้งกลับหนักขึ้นไปอีก

 

ปัง ปัง ปัง!!!

ตามจับมันมาให้ได้ เสียงปืนดังลั่นพร้อมเสียงตะโกนสั่งจากหัวหน้า พวกเขาทำการอย่างอุกอาจอีกแล้ว ในเขตท่องเที่ยวอย่างนี้น่าจะมีความเกรงกลัวอยู่บ้างแต่ไม่เลย

กรี๊ดดดดดดด  หญิงสาวกรีดร้องด้วยความตกใจเสียงปืน เธอไม่เคยชินกับเหตุการณ์แบบนี้ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาบิดามารดาเลี้ยงดู ด้วยความอบอุ่นเสมอโลกของเธอมีแต่เสียงดนตรีและสิ่งสวยงามทั้งนั้นแต่วันนี้กลับต้องมาฟังเสียงปืน อุ้งมือหนากระชากร่างบางให้เขามาหลบที่มุมร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเวลานี้ปิดทำการอยู่

คริสต์ นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ บอกผมได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น กอดปลอบเธอเอาไว้ เขาไม่ตกใจสักนิดกับเสียงปืน ตรงกันข้ามกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

พะ พวก มันเป็นพวกที่ทำร้ายนายวันนั้น ฉันจำได้เธอบอกเสียงสั่น      

ระยำ! คริสต์ไม่ต้องกลัวนะ แต่ก่อนอื่นเราต้องไปหาที่หลบใหม่ก่อน  พูดพลางดึงแขนร่างบางให้วิ่งตามออกไป

มันหายไปไหนแล้ววะ ก็เห็นๆอยู่ว่าวิ่งเข้ามาตรงนี้ชายฉกรรจ์ผิวสีสบถ อย่างหัวเสียเมื่อหาเป้าหมายไม่เจอ

มันอยู่ตรงนั้นครับลูกพี่ มันวิ่งไปทางนั้น ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนบอก

ตามมันไป อย่าให้มันรอดไปได้!!” สั่งลูกน้องและวิ่งตามเป้าหมายไปอย่างรวดเร็ว

คริสต์ตรงนั้นมีตึกร้าง วิ่งไหวมั๊ย เราไม่มีอาวุธอะไรไปสู้กับมันดังนั้นต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน มือใหญ่จับมือหญิงสาวไว้แน่น มองเห็นว่าเธอสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไรนัก

ไหว ฉันไหว

ปังๆๆๆ!!

 โอ๊ยย!!” หญิงสาวร้องขึ้นเมื่อรู้สึกถึงวัตถุอย่างหนึ่งวิ่งมาชนที่แขน หลังจากที่เสียงปืนและพวกศัตรูยังคงตามมาอย่างไม่ยอมลดละ

คริสต์!! ไอ้พวกบัดซบ โว้ยยยย ชายหนุ่มตะโกนขึ้นเมื่อเห็นดวงใจของเขา ถูกลูกกระสุนฝังเข้าที่แขนขวาจนเลือดโชก

มะ ไม่เป็นไรฮาโลวีน ไปต่อเถอะหญิงสาวบอกเสียงสั่น

ผมต้องฆ่ามัน!!” คำพูดนี้หลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่าตรงซอกตึกร้างยังพอใช้เป็นที่หลบซ่อนให้ความปลอดภัยได้อยู่บ้าง ชายหนุ่มจึงอุ้มร่างอรชรมุ่งตรงไป

คริสต์ เจ็บมากมั๊ยสีหน้าคนถามบอกถึงความห่วงใยอย่างมากมาย เขาอยากเจ็บแทนเธอเสียด้วยซ้ำ นี่ใช่มั๊ยความรัก..

มะ ไม่เป็น ไร ฉะฉันไม่เจ็บน้ำเสียงแผ่วเบาและน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอาบแก้ม ทำให้เขารู้ว่าเธอเจ็บมากแค่ไหน ชายหนุ่มกระชับร่างบางมากอดแน่นครองขวัญโกหกไม่เก่งเลย..

ตามหามันให้ทั่ว วันนี้มันหนีไปไม่รอดแน่ เสียงศัตรูยังคงดังตามมาอยู่ไม่ขาด และที่สำคัญพวกมันกำลังเดินมาทางเธอและเขาแล้ว

บัดซบเอ๊ย!! คริสต์รอผมอยู่ที่นี่นะ ผมจะล่อมันออกไปทางอื่น แล้วจะกลับมารับคุณ เสียงนุ่มกระซิบอย่างเบาๆด้วยกลัวศัตรูจะได้ยิน

นะ นาย ต้องมารับฉันนะฮือๆๆ ฉะ ฉันกลัว ฉะ ฉันกลัวฮือๆๆ เมื่อรู้ว่าเขาจะไปหญิงสาวปล่อยโฮเต็มที่แต่แผ่วเบา เพราะกลัวจะได้ยินถึงหูศัตรูเช่นกัน

แล้วผมจะกลับมา แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจำเอาไว้ว่าคริสต์คือหัวใจของผม

เขาก้มลงจูบหน้าผากมนสวยอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลี่ยงเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งหนึ่งเขาไม่อยากให้เธอได้รับอันตรายอีกแล้ว ทางเดียวที่ทำได้คือล่อศัตรูไปทางอื่นเท่านั้น พวกมันจะได้ไม่เห็นสาวน้อยแสนสวยของเขา

นายต้องปลอดภัย  นาย ตะ ต้อง กะ กลับ มา รับ ฉะ ฉันนะ เสียงแผ่วเบาสะอึกสะอื้นเอ่ยตามหลังเขา อย่างยากลำยาก แม้เธอจะรู้ว่าส่งไปไม่ถึงเขาก็ตามที

 

 

ไง!!” 

ร่างกำยำปรากฏกายอีกฟากหนึ่งพร้อมไม้หน้าสามท่อนใหญ่ที่หาได้บริเวณนั้น ทำให้กลุ่มศัตรูหันมามองเขาเป็นตาเดียว

วันนี้ มึงไม่รอดเหมือนคราวก่อนแน่ ไอ้ดมิทรี ชายฉกรรจ์ผิวสีขยับปากเอ่ย จ้องมองเป้าหมายอย่างหน้ากลัว ในขณะเดียวกันคนที่ถูกมอง ก็จ้องตาเขม็งกลับคืนอย่างไม่นึกกลัวเช่นกัน ราวกับว่าปฏิกิริยานี้มันอยู่ในจิตใต้สำนึกของเขา  เมื่อมองไปเห็นว่าศัตรูกำลังจะเหนี่ยวไกปืน ชายหนุ่มผู้ความจำเสื่อมก็กระโจนเข้าไปใช้ไม้หน้าสามปัดปืนทิ้งก่อนจะล็อคตัวศัตรูคนหนึ่งเอามาเป็นตัวประกัน แต่ศัตรูพวกที่เหลืออีกสามถึงสี่คนนั้น ไม่ได้สนว่าพวกเดียวกันจะโดนกระสุน มันยังเหนี่ยวไกปืนตรงมาที่เขา ชายหนุ่มจึงใช้ตัวประกันที่จับอยู่รับกระสุนแทน ก่อนจะเอื้อมไปหยิบปืนที่อยู่ไม่ไกลและหาที่หลบ ยิงสวนกลับไปคืนเช่นกัน เขาไม่เคยฝึกยิงปืน แต่เหตุไฉน เขาจึงยิงแม่นจนศัตรูตายไปสองคนราวกับว่าเขาชำนาญกับการใช้ปืนอย่างมาก ตอนนี้ เหลืออีกเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่เขาต้องจัดการ แต่โชคดันไม่เข้าข้างเมื่อกระสุนดันหมดเสียก่อน 

ปังๆๆๆ

เสียงปืนของศัตรูยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ  ชายหนุ่มเองก็ต้องหลบลูกกระสุนอยู่อย่างเป็นระยะ ใจหนึ่งก็ห่วงดวงใจที่กำลังได้รับบาดเจ็บอยู่ แต่อีกใจหนึ่งก็ต้องสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง สรรค์มีตาอีกครั้งเมื่อลูกกระสุนของฝ่ายศัตรูหมดเช่นกัน ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปหยิบไม้หน้าสามออกมา พร้อมประชันหน้า

ไง ไอ้สารเลวนี่คือคำทักทายของชายหนุ่มความจำเสื่อม

ปากดี นักนะมึงไอ้ดมิทรี

ดมิทรี อย่างนั้นหรือเขาชื่อดมิทรีหรือ? เพราะเขาได้ยินพวกศัตรูเรียกชื่อนี้กับเขามาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดสักเท่าไรก็คิดไม่ออกสักทีว่า ศัตรูพวกนี้เป็นใครแต่ที่แน่ๆพวกมันรู้จักเขา

พลั่ก ผั่วะ

ไม่พูดพร่ำทำเพลงมากมาย ชายหนุ่มความจำเสื่อมฟาดไม้หน้าสามลงไปยังศัตรูทันที ก่อนจะใช้เท้าถีบไปยังศัตรูอีกคนที่จะก้าวมาเล่นงานด้านหลัง เงื้อไม้จะฟาดลงซ้ำอีกที

ปัง ปัง!!

อ๊ากกชายหนุ่มต้องหยุดชะงักเพียงเท่านั้น ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น กระสุนสองนัดเจาะเข้าที่ด้านหลังของเขาอย่างรวดเร็วจากพวกของศัตรูที่ตามมาสบทบนับสิบคน โดยในตอนแรกเขาคิดว่ามันมีเพียงแค่ห้าคนเท่านั้น เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มเสียท่าให้กับพวกมัน

ทำไม มาช้าจังวะกูเกือบโดนไอ้เวรนี่เล่น งานซะแล้ว จัดการฆ่ามันเลย เอามานี่กูยิงซ้ำเอง ชายฉกรรจ์ผิวสีเอ่ยกับพวกที่มาสมทบก่อนจะแย่งปืนมาจากพวกของมันคนหนึ่ง จ่อลงไปที่หัวของชายผู้ความจำเสื่อม

ปัง ปัง!!

อ๊ากกกกกกก

 แต่ก่อนที่พวกมันจะได้เหนี่ยวไก ชายฉกรรจ์ผิวสีก็ต้องร้องทุรนทุรายและลงไปนอนดิ้นกับพื้นในสภาพสมองกระจุย ทำให้พวกที่เหลือหันไปดูต้นตอของสาเหตุที่ทำให้ชายผู้นี้สมองกระจุยทันที ก่อนที่จะเบิกตากว้างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย กับภาพชายหนุ่มร่างกำยำกับอาวุธสงครามเอ็ม 16 ที่เพิ่งปลิดชีพชายฉกรรจ์ผิวสีไปเมื่อสักครู่ ยืนเด่นตระหง่านสีหน้าดุดัน ราวกับมัจจุราชผู้คร่าความตาย ด้านหลังยังมีลูกน้องชุดดำอีกเป็นโขยง ไม่มีใครในนี้ไม่รู้จักเขา อังเดร ฮาซาเร เพื่อนรักของดมิทรี ซูมัคเกอร์ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้าย ดิบเถื่อน ฆ่าคนเหมือนผักปลา ไม่ต่างอะไรกับดมิทรี ซึ่งพวกมันเชื่อว่าถ้าดมิทรีไม่โดนลอบกัดเขาก็คงไม่มีวันเสียท่าให้ใคร เหล่าศัตรูทั้งหมดขนลุกซู่รู้ชะตาตัวเองทันที

ฆ่ามันทุกคนอย่าให้เหลือ!! ห้ามให้ดานิลโดนลูกหลงเด็ดขาด  ถ้าใครบังอาจปล่อยให้มันหนีรอด เจอดี!!!” น้ำเสียงเข้มสั่งลูกน้องเสียงดังฟังชัดก่อนเสียงปืนหลายนัดจะดังรัว การต่อสู้กันระหว่างทั้งสองฝ่ายเริ่มขึ้น เพียงไม่นานก็สงบลงในสภาพที่ศัตรูตายเกลี้ยงแต่ฝ่ายของเจ้าพ่อค้าอาวุธหนุ่มไม่เป็นอะไรเลยแม้สักคนเดียว จะมีเพียงก็แต่เจ้านายใหญ่ ดมิทรี ชูมัคเกอร์ ที่ตอนนี้นอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ ชายหนุ่มอังเดรไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปดูอาการเพื่อนทันที

ไอ้พวกนรก ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครบงการอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้รีบพาดานิลไปโรงพยาบาลก่อน  แล้วค่อยย้ายกลับรัสเซีย สบถเสียงดังและสั่งลูกน้องสีหน้าเดือดจัด ขบกรามแน่นมองร่างของเพื่อนที่เขาเรียกว่าดานิล โดนหามออกไปอย่างอดแค้นใจศัตรูไม่ได้

 

แท้ที่จริงแล้วชายหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำคนนี้ก็คือ ดมิทรี ชูมัคเกอร์ หรือดานิล วัย33 ปี เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามแห่งรัสเซีย ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเก่งกาจด้านอาวุธและสติปัญญาและหากเมื่อใดที่มีใครมาทำให้เขาโกรธแน่นอนว่าคนคนนั้นชะตาใกล้ขาด เขาเป็นชายหนุ่มผู้มีเหตุผล รอบคอบ การฆ่าใครสักคนสำหรับดมิทรีแล้วต้องมีเหตุผลมากพอ แต่ถ้าได้ฆ่าก็ทำอย่างโหดเหี้ยมจนศพแทบไม่เหลือซาก เขาเปรียบเสมือนมัจจุราช ด้วยอาชีพที่เขาทำคือการค้าอาวุธให้กับหลายๆประเทศ ทำให้ดูเหมือนเป็นการส่งเสริมคนให้ฆ่ากันตาย ชีวิตของเขาเคยชินกับการฆ่าฟันและสังคมไฮโซ จอมปลอมทั้งนั้น ความรักหรือ? ไม่ต้องพูดถึง ชายคนนี้ไม่เคยพบเจอตั้งแต่เขาสูญเสียมารดาและบิดาที่เป็นประธานาธิบดีแห่งรัสเซียไปเมื่อหลายปีก่อนโดยที่ยังหาฆาตกรไม่ได้เลย เขาก็แทบจะไม่พบเจอความรักอีก มีเพียงแต่อังเดร เท่านั้น ที่คอยอยู่เคียงข้างเขามาตลอด ด้วยชะตาชีวิตที่คล้ายกันทำให้ชายทั้งสองเป็นเพื่อนรักที่เข้าใจกันแทบทุกเรื่อง เขาจะเป็นน้ำคอยดับอารมณ์มุทะลุของอังเดรอยู่เสมอ ทุกอย่างที่เขาทำต้องมีเหตุผล ยกเว้นเรื่องผู้หญิงที่เขาเห็นบรรดาหล่อนทั้งหลายเป็นเพียงแค่นางบำเรอเท่านั้น เสพสมกันชั่วครู่เบื่อแล้วก็ทิ้งไป ศัตรูหรือก็มีอยู่มากมาย ด้วยบารมีอันยิ่งใหญ่คับฟ้าของเขา ทำให้เป็นที่อิจฉาของใครหลายคน และต่างจ้องทำลายเพื่อลบชื่อเขาออกไปจากวงการเจ้าพ่อค้าอาวุธสงคราม แต่จนแล้วจนเล่าศัตรูผู้อยู่เบื้องหลังก็หัวหด ดีแต่สั่งให้ลูกน้องของพวกมันมาลงมือ แต่ไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับเขาจริงๆสักคน

จริงสิ ไหนแกว่ามีผู้หญิงมากับดานิลด้วย แล้วเธออยู่ไหน อังเดรถามลูกน้องด้วยความสงสัย

เอ่อ ยิงกันขนาดนี้ผมว่าเธอคงหนีเอาตัวรอดไปแล้วแหละครับ นาย เพราะว่าพวกมันต้องการฆ่าคุณดานิล คงไม่เกี่ยวอะไรกับผู้หญิง หรือไม่ผู้หญิงคนนั้นก็อาจเป็นนางนกต่อก็ได้นะครับ ลูกน้องตอบกลับมาอย่างมีเหตุผลทำให้คนฟังคล้อยตามทันที  

สารเลว ทิ้งเพื่อนฉันให้เผชิญหน้ากับศัตรูคนเดียว อย่าให้เจอนะ พ่อจะฆ่าทิ้งซะเลย ร่างใหญ่ยืนเท้าสะเอว บ่นให้ลูกน้องฟังแล้วเดินออกไป โดยหารู้ไม่ว่ามีหญิงสาวตัวน้อยน่าทะนุถนอมนอนได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่บริเวณใกล้ๆ อย่างน่าสงสาร

 

ตรงซอกตึกร้าง ที่เป็นสมรภูมิรบเมื่อสักครู่ ยังมีหญิงสาวร่างบางน่าทะนุถนอม ท่อนแขนเล็กและช่วงตัวด้านบนเต็มไปด้วยสีแดงฉาดจากเลือดสดๆที่ไหลออกมาอย่างมากมาย เธอนอนหายใจรวยริน น้ำตาไหลอาบแก้ม ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสอยู่ตรงมุมอับ ที่ศัตรูไม่อาจมองเห็นได้ เสียงปืนที่ดังรัวขึ้นทำให้เธอนึกเป็นห่วงผู้ชายที่เธอตั้งชื่อให้ว่า ฮาโลวีน เธอเป็นห่วงเขาอย่างมากมายแต่ก็ไม่สามารถพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้ และตอนนี้เสียงปืนเงียบสงบลงแล้ว เธอหวังว่าเขาจะปลอดภัย และกลับมารับเธอตามสัญญา ก่อนที่สติสัมปชัญญะสุดท้ายที่มีจะหลุดลอยหายออกไป หญิงสาวหมดสติในทันที ไม่อาจรับรู้เรื่องราวภายนอกในเวลานี้ได้อีกแล้ว

 


________________________________________________________________________

ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

546 ความคิดเห็น

  1. #83 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 13:09
    ต่อจากนี้คงต้องเศร้าแล้วซินะ.       เพราะคงจะต้องห่างไกลไร้ความหมาย
    ฮาโลวีนต้องจากไป ณ แดนไกล.   และคงไม่เหลืออะไรไว้ให้จำ
    แต่คนอยู่ที่รู้ตัวอยู่เสมอ.                    คงต้องเพ้อหาคนรักน่าสงสาร
    ขอพระเจ้าโปรดเมตตาอย่ารำคาญ.  โปรดประทานหาคนรักให้พบเจอ
    #83
    0
  2. #57 @cat_10 (@cat_10) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 09:23
    รีบๆมาอัพนะคะ
    #57
    0
  3. #56 darika (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 23:05
    คิดถึงมากๆเลยเคยอ่านนานมาแล้ว แต่ก็อยากอ่านอีกรอยุทุกวันค่ะ

    #56
    0
  4. #55 darika (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 23:00
    เอ้อเริ่มจะเศร้าแล้วอ่ะ ต่อให้อ่านกี่ครั้งก็ประทับใจเรื่องนี้มาก รอยุนะค่ะ
    #55
    0
  5. #54 zoraya (@zoraya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 20:54
    ไม่น่าลบออกที่ห้องสมุดเลย

    #54
    3
    • #54-2 Geeyongjam (@geeyongjam) (จากตอนที่ 11)
      8 มีนาคม 2558 / 21:37
      กำลังลงตอนรีไรท์ใหม่ คร้า อิอิ

      ขอโทษน๊า ไม่รู้ว่ายังมีคนอ่านอยู่ ^^
      #54-2
    • #54-3 Geeyongjam (@geeyongjam) (จากตอนที่ 11)
      8 มีนาคม 2558 / 21:45
      กำลังลงตอนรีไรท์ใหม่ คร้า อิอิ

      ขอโทษน๊า ไม่รู้ว่ายังมีคนอ่านอยู่ ^^
      #54-3
  6. วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 15:21
    ใครจะมาช่วยนางเอกเราเนี่ยยย
    #53
    0
  7. #52 แก้ว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 12:19
    ใครก้อได้ช่วยนางเอกของเราทีสิ
    #52
    0