ปล้นหัวใจจอมมาร ( สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3 สบตา ... 45%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    25 ก.พ. 58

ตอนที่ 3  สบตา

เห็นเงาในตาฉันไหม..

เห็นเธออยู่ในนั้นไหม..

รู้ใจ..กันบ้างไหม ว่าฉันนั้นคิดอะไร?

(เพลง สบตา ศิลปิน แอนเดรีย สวอเรซ)

 

ผ้าม่านสีเขียวอ่อนสบายตา ค่อยๆเลื่อนออกกว้าง ส่งผลให้ภายในห้องที่อึมครึม สว่างสดใสขึ้นมาทันตา ร่างอรชรละมือออกมาจากเชือกดึงผ้าม่าน แล้วหันมามองผู้ป่วยหนุ่มนิรนามคนเดิมซึ่งกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ก่อนจะเดินไปหยิบถุงผลไม้ ที่เธอไปเลือกซื้อมาเองกับมือเดินหายเข้าห้องน้ำไป

ห้าวันผ่านมาแล้วที่ครองขวัญมั่นเข้าออกโรงพยาบาลแห่งนี้อยู่เรื่อยๆ หลังจากวันนั้นเธอพบว่าชายหนุ่มผู้นี้สูญเสียความทรงจำอย่างที่พี่ชายเธอว่า เพราะเขาไม่สามารถจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้เลย ชายหนุ่มไม่ยอมให้ใครเข้าถึงตัวได้ง่ายๆยกเว้นครองขวัญ และนี่ก็เป็นอีกพฤติกรรมของเขาที่ทำให้หลายคนแปลกใจ เพราะขนาดหมอและพยาบาลจะตรวจแต่ละครั้งยังต้องหาคนมาจับร่างกำยำมัดเอาไว้ให้วุ่นไปหมด แต่สำหรับครองขวัญแล้วเขายอมทำตามที่หญิงสาวบอกอย่างว่าง่ายและเขาไม่ยอมพูดจากับใครสักคนแม้กระทั่งกับครองขวัญเอง

หญิงสาวได้ปรึกษากับพี่ชายแล้วว่าหากเขาร่างกายแข็งแรงขึ้น เธอและพี่ชายจะเป็นคนรับเขาไปดูแลต่อจนกว่าจะสามารถรื้อฟื้นความทรงจำได้ แต่ถ้าไม่ได้ก็ค่อยว่ากันใหม่อีกครั้ง เพราะหากเธอไม่ทำแบบนี้ก็ไม่รู้ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป คดีการถูกทำร้ายของเขาก็ยังไม่วี่แววว่าจะคืบหน้า และแน่นอนว่าเธอไม่สามารถทิ้งให้เขากลายเป็นคนไร้ญาติได้ เหตุการณ์ในครั้งนั้นมันคือการฟาดเคราะห์ครั้งใหญ่ของครองขวัญ ดังนั้นการให้ชีวิตใหม่กับคนคนหนึ่งก็ถือว่าเป็นการทำบุญครั้งใหญ่ ซึ่งเรื่องนี้บิดามารดาของเธอก็เข้าใจ รับทราบ และเห็นด้วย ทุกประการ ท่านทั้งสองยังเสนอให้พาชายนิรนามมาพักรักษาตัวกับท่านอยู่ที่เชียงใหม่ก็ได้ ทว่านายแพทย์สงกรานต์เกรงว่าจะเพิ่มภาระให้เสียมากกว่า จึงตัดสินใจให้ชายนิรนามอยู่ในความดูแลของเขาน่าจะดีที่สุด

นับจากวันที่เขาถูกทำร้ายจนถึงตอนนี้ก็กินเวลาไปหนึ่งเดือนเต็มๆ อาการบวมช้ำทางร่างกายของชายหนุ่มดีๆขึ้นเรื่อยๆจนสามารถลุกเดินเองได้ ทำอะไรเองได้ เหลือก็เพียงแค่สมองที่ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนักจนสูญเสียความทรงจำเท่านั้น ที่ต้องช่วยกันบำบัด

ถาดผลไม้ถูกถือออกมาจากห้องน้ำพร้อมด้วยร่างอรชร หญิงสาวเดินตรงไปยังเคาร์เตอร์วางของที่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะจัดการปอกเปลือกแอปเปิ้ลแดงสดๆ และจัดมันวางใส่จานเป็นระเบียบเพื่อให้ดูน่ารับประทาน จากนั้นจึงเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วเอาจานผลไม้เข้าไปแช่เอาไว้ โปรแกรมต่อไปคือเดินไปอุ่นโจ๊กร้อนๆ มาทานก่อนผู้ป่วยจะตื่นเสียหน่อย

“คุณ!” ร่างบางสะดุ้งโหยง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมทั้งกลอกตาขึ้นฟ้า มือข้างหนึ่งจับที่หน้าอกข้างซ้ายกุมหัวใจที่ต้นแรง เมื่อเธอพบว่าผู้ป่วยหนุ่มจ้องมาที่เธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ เขาตื่นนานแล้วสินะ

“ทำไมคุณชอบแกล้งนอนหลับอยู่เรื่อยเลยนะ” หญิงสาวดุเขาเบาๆ ไร้เสียงตอบกลับใดๆจากเขาเช่นเคย

“ตื่นแล้วก็ดีเลยค่ะ จะได้ไปล้างหน้า แปรงฟันแล้วก็มาทานข้าว ทานยา” ครองขวัญพูดพลางปรับระดับเตียงผู้ป่วยขึ้นมาด้วย เพราะเธอรู้ว่าเขาไม่ยอมทานข้าว ทานยาแน่ หากคนที่นำมาให้ไม่ใช่เธอ

ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งมองมาที่ร่างอรชรอย่างไม่ลดละ หลายวันมานี่ เขาอยู่กับเธอแทบทุกวัน เธออ่านหนังสือให้เขาฟังบ้าง เอาแท๊บเล็ตมาเปิดเพลง เปิดหนัง ชวนเขาคุย โน่น นี่ นั่น สารพัด เพื่อให้เขาไม่รู้สึกเบื่อ เขาสัมผัสได้ว่าเธอกำลังพยายามช่วยให้เขาจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง และการได้อยู่กับเธอมันทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เขานอนหลับตาได้สนิท โดยไม่ต้องพึ่งยานอนหลับของหมอ

เมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งเฉย ร่างอรชรจึงโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าประชันกับเขา และจงใจสบตากับเขา วันนี้เป็นไงเป็นกัน เธอจะต้องทำให้เขายอมพูด เธอรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นใบ้แน่นอน

เมื่อหลายวันก่อนชายหนุ่มมีโอกาสได้ใบหน้าตัวเองแล้วในกระจกบานใหญ่ของห้องน้ำ ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือมันไม่คุ้นชินเอาเสียเลย เขาถามตัวเองว่าผู้ชายในกระจกคนนี้น่ะหรือคือตัวเขา? ทุกครั้งที่เขาเห็นตัวเองในกระจกเงา ทำไมเขาถึงไม่หัวใจสั่นแรงเหมือนครั้งนี้เล่า ครั้งนี้..เขาเห็นใบหน้าของเขาเด่นชัดอยู่นัยน์ดวงตากลมสวยตรงหน้า มันอาจจะไม่ชัดเท่ากระจกเงา ทว่าใจมันสั่นไหวรุนแรงเสียเหลือเกิน

“ฉันรู้ว่าคุณพูดได้นะ แต่ถ้าคุณไม่พูดแล้วเอาแต่จ้องหน้า ฉันก็จะไม่มีวันเข้าใจว่าคุณต้องการอะไร ฉันพยายามช่วยรื้อฟื้นความจำให้คุณนะคะ คุณเองก็เห็น แต่ถ้าคุณไม่ยอมให้ความร่วมมืออะไรเลย ฉันก็เหนื่อยใจเป็นเหมือนกันนะ”

เธอพูดขนาดนี้แล้ว ทว่าชายหนุ่มก็ยังคงนิ่งและจ้องเธอตามเดิม หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่เขาจะไม่ยอมพูดอะไรสักคำเลยหรือไง เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ ไอ้เราหรือก็อุตส่าห์ช่วยทุกหนทาง..

หญิงสาวสะบัดตัวออกมาหน้าเคาร์เตอร์วางของก่อนจะแกะโจ๊กสองถุงใส่ถ้วยแล้วนำไปอุ่นที่ไมโครเวฟใกล้ๆกัน ขณะที่ผู้ป่วยหนุ่มก็ค่อยๆลุกลงมาจากเตียงแล้วเข้าไปทำความสะอาดร่างกายของตนในห้องน้ำตามที่เธอบอก ทุกวันเขาจะมีเธอช่วยประคอง แต่วันนี้หญิงสาวหันหลังหันให้เขาด้วยท่าทีประหลาดเหมือนกำลังไม่พอใจเขา ทว่าน่ารักชะมัด มุมปากหนายกขึ้นข้างหนึ่งคล้ายกับจะยิ้มเพราะพอใจในท่าทางเมินเฉยแต่แอบปรายตามามองเขาอย่างห่วงใยของเธอ น่าเสียดายที่ครองขวัญไม่มีโอกาสได้เห็น…          

โจ๊กสองถ้วย ถูกวางไว้บนโต๊ะทานอาหาร ข้างๆกันมีน้ำเปล่าอยู่สองแก้ว พร้อมสำหรับทานมื้อเช้าสองคน วันนี้ครองขวัญตั้งใจพาเขาเปลี่ยนบรรยากาศการทานมื้อเช้าจากบนเตียงคนไข้มาเป็นบนโต๊ะอาหารบ้าง ดวงตากลมจดจ้องอยู่ที่ลูกบิดสีทองของประตูห้องน้ำ ..เมื่อกี้เธอใจร้ายไปหรือเปล่านะ ที่ปล่อยให้เขาประคองตัวเองพร้อมสายน้ำเกลือ.. ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นไปดูชายหนุ่ม บานประตูที่เคยจดจ้องก็ถูกเปิดออก หญิงสาวจึงแสร้งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตามเดิมและปรายตาออกไปด้านนอกหน้าต่าง ถึงจะทำอย่างนั้นก็อดที่จะหันกลับมามองเขาไม่ได้อยู่ดี เพราะโดยวิสัยแล้วเธอไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร แต่ที่ทำแบบนี้เพราะอยากให้เขายอมพูดก็เท่านั้น

ร่างกำยำของคนป่วยค่อยๆเดินตรงมายังโต๊ะอาหารโดยที่สายตาของเขายังมองเธอและเธอเองก็มองเขาตอบ อยู่ๆผู้ป่วยหนุ่มก็เกิดเสียหลัก ร่างอรชรเห็นดังนั้นจึงรีบถลาเพื่อที่จะเข้าไปประคองไม่ให้เขาล้ม ด้วยความเร่งรีบจึงทำให้ครองขวัญสะดุดเรียวขาของตนเอง จนไม่สามารถควบคุมทิศทางของร่ายกายได้

“คริสต์มาส!!!

หมับ

กลายเป็นผู้ป่วยหนุ่มเสียอีกที่สามารถตั้งหลักได้และคว้าร่างอรชรไว้แนบอกได้ทันก่อนที่หญิงสาวจะได้ลงไปนอนกองกับพื้น แต่ เฮ้ย!! เมื่อกี้นี่เธอไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม เสียงเขาเรียกชื่อเธอใช่ไหม?

“เมื่อกี้ คุณเรียกชื่อฉัน” หญิงสาวโปรยยิ้มบางๆ “คุณเรียกชื่อฉันใช่ไหม” เธอถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับฉีกยิ้มหวานๆให้กับผู้ป่วยนิรนาม

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคริสต์มาส” เสียงทุ้มเปล่งออกมาอีกครั้งเป็นภาษาอังกฤษ ไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่แสดงความห่วงใยหญิงสาวออกมาอย่างไม่ปิดบัง รอยยิ้มของเธอช่างงดงาม และเหมือนเธอกำลังสะกดเขาด้วยรอยยิ้มนั่น เข้าใจแล้วว่าที่เธอหน้าบึ้งตึงเมื่อสักครู่คงเป็นเพราะไม่พอใจที่เขาไม่ยอมพูด

ในที่สุดเขาก็ยอมพูดออกมา แม้จะเป็นภาษาอังกฤษแต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคในการสื่อสารกัน ครองขวัญรู้สึกดีใจจนไม่สามารถเก็บรอยยิ้มเอาไว้ได้ มันทำให้เธอรู้อีกอย่างหนึ่งว่า ถึงแม้ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาจะนิ่งเงียบเหมือนไม่รับรู้อะไรแต่ความจริงแล้วเขาพยายามจดจำทุกลายละเอียดต่างหากและเขาจำชื่อเธอได้

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร คุณล่ะเจ็บตรงไหนมั๊ย”

เขาส่ายหัวแทนคำตอบ หญิงสาวผละออกจากออกแกร่ง มือนุ่มนิ่มเปลี่ยนมาจับแขนแกร่งของเขาไว้แทน พยุงร่างกำยำไปยังโต๊ะทานอาหาร แม้เขาจะพยายามเดินด้วยตัวเองแต่เธอก็ยังอยากประคอง

“ฉันดีใจนะที่คุณยอมพูด เอ่อ พยาบาลเอายาหลังอาหารเช้ามาให้แล้วนะคะ พี่ชายฉันบอกว่าพรุ่งนี้คุณก็ออกจากโรงพยาบาลได้” ร่างอรชรหย่อนตัวนั่งลงเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับเขา

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ และแน่นอนเขารู้จักนายแพทย์สงกรานต์พี่ชายของเธอ นอกจากจะในฐานะแพทย์ประจำไข้แล้ว เขาก็รับรู้อยู่เงียบๆว่าผู้ชายคนนั้นก็ช่วยเหลือเขาเต็มที่ไม่ต่างไปจากน้องสาวเช่นกัน

“แต่ตอนนี้คุณต้องทานโจ๊กพวกนี้ให้หมดก่อน เดี๋ยววันนี้ฉันทานเป็นเพื่อนนะคะ”

“ผมชื่ออะไร?” แม้ดวงตาคู่สีน้ำตาลจะจ้องลงไปที่ชามโจ๊ก แต่สิ่งที่เขาพูดออกมากลับตรงกันข้าม นี่คือคำถามที่เขาต้องการอยากรู้มานานตั้งแต่ตอนได้สติครั้งแรกแต่เขาไม่พร้อมที่จะพูดกับใครทั้งนั้น ทำไมเธอชื่อคริสต์มาส พี่ชายเธอก็ชื่อสงกรานต์ซึ่งออกเสียงลำบากทีเดียวสำหรับเขา หรือแม้กระทั้งของเหลวที่อยู่ตรงหน้าเขามันก็มีชื่อว่าโจ๊ก แต่เขาล่ะ ทำไม ไม่เห็นมีใครเรียกชื่อเขาเลย

ครองขวัญชะงัก ช้อนที่กำลังตักของเหลวสีขาวค้นในชามค่อยๆวางลงที่เดิม ดวงตากลมโตเงยขึ้นมามองชายหนุ่มอีกครั้งเธอควรจะตอบเขาว่าอย่างไรดีเล่า ในเมื่อเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากที่ไหน

“แม้ผมจะเดาออกว่าที่นี่คือโรงพยาบาล แต่ทำไมภาษาที่พวกเขาใช้คุยกันผมถึงฟังไม่เข้าใจเลย ยกเว้นภาษาที่คุณใช้พูดกับผม”

“เอ่อ..ใช่ค่ะคุณเดาถูกที่นี่คือโรงพยาบาล ส่วนเรื่องภาษามันอาจจะเป็นเพราะคุณเป็นคนต่างถิ่น ซึ่งใช้ภาษาไม่เหมือนที่นี่เลยฟังไม่เข้าใจ คุณเข้าใจคำว่าต่างถิ่นใช่มั๊ยคะ”

“ผมเข้าใจ ผมรู้ทุกอย่าง รู้ว่าสิ่งไหนเรียกว่าอะไร แต่ที่ผมไม่รู้คือเรื่องราวของชีวิตผมก่อนที่ผมจะมาลืมตาขึ้นที่นี่ ถ้าพรุ่งนี้ผมออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้ แล้วผมต้องไปที่ไหน ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ ผมจำไม่ได้จริงๆ ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลย!

ชายหนุ่มยกมือขึ้นมากุมขมับ รู้สึกเหมือนมีใครสักคนเอามือมาบีบศรีษะของเขาอย่างรุนแรง แต่ก่อนที่เขาจะได้รับความเจ็บปวดไปมากกว่านี้ มือนุ่มนิ่มของเธอก็มากุมศรีษะเขาเอาไว้ ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนลุกมาอยู่ที่ข้างเขาตอนไหนกัน และมันเหมือนกับว่ามือของเธอคือมือวิเศษ เพราะความเจ็บปวดที่กำลังคืบคลานมาหาเขามันค่อยๆอันตรธานหายไป

“ใจเย็นก่อนนะคะ ค่อยๆคิดไปทีละอย่าง เรื่องพรุ่งนี้คุณไม่ต้องกังวล ฉันกับพี่กรานต์จะพาคุณไปพักที่บ้าน พี่ฉันบอกว่าคุณแค่สูญเสียความทรงจำ คุณมีโอกาสหายเป็นปกติสูงมากแต่ต้องค่อยๆรื้อฟื้นกันไป ฉันกับพี่กรานต์จะดูแลจนกว่าคุณจะหายดีหรือจนกว่าจะมีคนรู้จักคุณมารับตัวคุณไป” น้ำเสียงอ่อนหวานปลอบประโลมชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา มือบางทั้งสองข้างลูบเส้นผมสีน้ำตาลอย่างนุ่มนวลที่สุดโดยไม่มีทีท่ารังเกียจเขาแม้แต่น้อย

“เมื่อกี้คุณถามฉันว่าชื่ออะไรใช่มั๊ยคะ ในอดีตฉันไม่รู้หรอกว่าคุณชื่ออะไร แต่ตอนนี้คุณจะมีชื่อใหม่ อืม..” หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นับมือไปมา “ออใช่! เราเจอกันวันฮาโลวีน ..ฉันจะตั้งชื่อให้คุณว่า นายฮาโลวีน

---------------------------------------------------
มีอะไรอยากจะบอกไรท์มั๊ยคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

546 ความคิดเห็น

  1. #251 คุณหนูป๊อป (@poppynich) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 16:50
    เอ่อ.....ฮาโลวีน. นางเอกเราจะบ๊องเกินไปมั้ยเนี่ย. พอล วอล์กเกอร์ แบรดพิต. จัสติน แหม เอาที่เท่ห์กว่านี้ไม่ได้เหรอ
    #251
    0
  2. #190 Auzy Lersrith (@auzyhahn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 15:56
    ไม่ชอบที่ไรท์เขียนให้รถทับหมาตาย. รู้ไหมมันสะเทือนใจคนรักสัตว์นะคะ
    #190
    0
  3. #110 ซาน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 19:28
    เพิ่งเข้ามาอ่าน เลยสงสัยว่าตอนนางเอกเจอพระเอกตอนถูกทำร้าย....สงกรานต์คิดว่าน้องสาวอำในวันเกิด แล้วนางเอกบอกว่าเจอกันครั้งแรกในวันฮาโลวีน .......สรุปพี่ชายนางเอกไม่ได้เกิดวันสงกรานต์ใช่มั๊ย?????
    #110
    1
    • #110-1 Geeyongjam (@geeyongjam) (จากตอนที่ 5)
      21 มีนาคม 2558 / 19:51
      ใช่จร้า อันนี้มีบอกในตอนที่ 3 นะคะ ว่าพี่ชายนางเอกไม่ได้เกิดวันสงกรานต์ค่ะ

      ขอบคุณมากมายนะคะ ที่ถามเข้ามาอิอื
      #110-1
  4. #80 อังคณา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 20:33
    ถามจริงฯนะ พี่คิดได้ตอนไหนว่า ให้พระเอก ชื่อฮาโลวีน แต่ก็ดีค่ะ ทำให้ยิ้มได้
    #80
    1
    • #80-1 Geeyongjam (@geeyongjam) (จากตอนที่ 5)
      14 มีนาคม 2558 / 20:51
      55555
      ไรท์เห็นมันเป็นชื่อเทศกาล เหมือนนางเอก ดาร์ก แต่มันฮานะ อิอิ
      #80-1
  5. #37 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 14:27

    ชอบเรื่องนี้เพราะเหมือนมีพรหมลิขิต.    ชวนให้คิดฟ้าส่งมาเธอและเขา
    ให้พบกันยามมีภัยช่วยบรรเทา.     ทั้งเธอเขาแม้ไม่เคยรู้จักกัน
    ถึงสูญเสียความทรงจำนำพาเศร้า.  แต่พวกเขาก็แสนสุขสิเน่หา
    เพราะความรักความผูกพันแน่นอุรา. รักชักพาใจสองดวงหลอมรวมกัน
    ชอบไรเตอร์เขียนนิยายได้น่ารัก.    อยากรู้จักแนวเนื้อหาพาหวั่นไหว
    อ่านสองเรื่องจากเด็กดีแอบมีใจ.   ถ้าเสกได้อยากครอบครองหนังสือเลย....
    #37
    0
  6. #34 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 13:54

    ชอบเรื่องนี้เพราะเหมือนมีพรหมลิขิต.    ชวนให้คิดฟ้าส่งมาเธอและเขา
    ให้พบกันยามมีภัยช่วยบรรเทา.     ทั้งเธอเขาแม้ไม่เคยรู้จักกัน
    ถึงสูญเสียความทรงจำนำพาเศร้า.  แต่พวกเขาก็แสนสุขสิเน่หา
    เพราะความรักความผูกพันแน่นอุรา. รักชักพาใจสองดวงหลอมรวมกัน
    ชอบไรเตอร์เขียนนิยายได้น่ารัก.    อยากรู้จักแนวเนื้อหาพาหวั่นไหว
    อ่านสองเรื่องจากเด็กดีแอบมีใจ.   ถ้าเสกได้อยากครอบครองหนังสือเลย....
    #34
    0
  7. #29 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 12:03
    โอ๊ย ตั้งชื่อได้เด็ดดวงจริงๆ นะ
    โอ๊ย คุณพระจะชื่อนี้จริงๆหรือ
    โอ๊ย ก็เขาได้เจอกันฉันและเธอ
    โอ๊ย เมื่อเจอถูกชื่อแล้ว "ฮาโลวีน"

    #29
    0
  8. #28 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 12:01
    โอ๊ย ตั้งชื่อได้เด็ดดวงจริงๆ นะ
    โอ๊ย คุณพระจะชื่อนี้จริงๆหรือ
    โอ๊ย ก็เขาได้เจอกันฉันและเธอ
    โอ๊ย เมื่อเจอถูกชื่อแล้ว "ฮาโลวีน"

    #28
    0
  9. #14 Fah Nattanan (@farhaibara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:03
    ฮาโลวีน...... 555555
    #14
    0
  10. #7 faranely (@amutre) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:50
    มีชื่ออื่นอีกมั้ยคะไรท์ มันฟังแล้วแปลกๆ แต่มองอีกมุมนึงก็น่ารักดี
    #7
    1
    • #7-1 Geeyongjam (@geeyongjam) (จากตอนที่ 5)
      22 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:54
      ฮาโลวีน คือ เทศกาล

      คริสต์มาส ก็เป็นชื่อเทศกาล

      ไรท์จงใจให้ชายหนุ่มผู้ความจำเสื่อม มีชื่อเป็นเทศกาลค่ะ ฮี่ๆๆ
      #7-1