Property Of Love สมบัติล้ำค่า [YAOI][จบแล้ว]

ตอนที่ 3 : Property Of Aquarius[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ส.ค. 58




เมื่อเริ่มออกเดินทาง จู่ๆดาร์กก็แทรกจิตขึ้นมาทั้งๆที่ไลท์ใช้ร่างอยู่

" นี่...เธอน่ะ...ชื่อ เฮเซล ใช่มั้ย? "

" ใช่...แล้วจะทำไม?... "

เฮเซลยังหงุดหงิดอยุู่ จึงรีบเดินต่อทันที

" เธอควรจะดีใจนะ...เพราะว่าเธอเป็นคนแรกที่ฉัน จริงจัง ด้วย... "

คนที่เดินหนีก่อนหน้านี้รีบหันกลับมาทันที ท่าทางอึ้งมากไม่น้อย ก่อนที่ 2 แก้มจะแดงขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว

" ดาร์ก! อย่าอยู่ๆก็พูดขึ้นมาตามใจชอบสิ...อ๊ะ! ฮะ เฮเซล? "

ไลท์เห็นเฮเซลยืนค้างหน้าแดง ก็เอามือไปปัดๆกลางอากาศตรงหน้า

" หะ? ปะ เปล่านะ...ฉันสบายดี... "

" คุณ...เขินเขาเหรอ? "

" เปล่าซะหน่อย! "

แล้วรีบเดินหนีไปทันที





ทั้งคู่เดินมาจนถึงน้ำตกที่มีน้ำใสแจ๋วจนสามารถมองเห็นพื้นใต้น้ำได้อย่างชัดเจน

" คุณจะอาบน้ำมั้ยครับ? "

" อาบสิ! "

เฮเซลวางกระเป๋าลง แล้วเตรียมถอดเสื้อ

" เดี๋ยวครับ...คุณจะให้ผมหรือดาร์กเป็นคนเฝ้าครับ? "

" แล้วแต่คุณเถอะ... "

ไลท์จึงหันหลังไปเป่ายิ้งฉุบกับดาร์ก
" น่ะ!!...เอ่อ...เฮเซล ดาร์กเป่ายิ้งฉุบชนะผมอ่ะ ดาร์กจะเป็นคนเฝ้าคุณนะครับ... " 

" อะ......อื้มๆ  - _ - ; "

" เดี๋ยวฉันจะเฝ้าเธอตรงนี้ละกันนะ "


เฮเซลมองระยะห่างแล้ว ก็ขมวดคิ้วมองหน้าดาร์กอย่างไม่ไว้ใจ

" ฉันจะได้ช่วยเธอทันไง...ที่นี่ปลาดุจะตายชัก อีกอย่าง...บางที สมบัติแห่งสายน้ำอาจอยู่ที่นี่..ระวังผู้พิทักษ์มันด้วย "

เหตุผลพอเชื่อถือได้ เฮเซลเลยวางใจไปได้บ้าง ถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่อันเดอร์แวร์กับกางเกงขาสั้นเท่านั้น แล้ว

หยิบยางมัดผมในกระเป๋ามามัดรวบขึ้นไปให้สูง ค่อยๆเดินลงแช่ตัวในน้ำ พลางดำผุดดำว่ายไปมา

" น้ำเย็นดีจัง...หืม?...นั่นแสงอะไรน่ะ? "

ด้วยความอยากรู้ เฮเซลจึงดำลงไปใต้น้ำ ว่ายไปตามทางที่แสงสีทองกะพริบวิบวับอยู่ แล้วก็พบกับถ้ำประหลาดที่มี

ออกซิเจนให้หายใจ ภายในถ้ำไม่มีน้ำหรือมีหมู่ปลาว่ายอยู่เลย ราวกับว่ามีม่านที่มองไม่เห็นกั้นปิดปากถ้ำเอาไว้     

เฮเซลว่ายทะลุม่านนั้นเข้าไปในถ้ำ แล้วเดินสำรวจ เพราะคิดว่า บางทีอาจจะมีสมบัติแห่งสายน้ำซ่อนอยู่อย่างที่

ดาร์กบอกจริงๆก็ได้...

" ...ฮิฮิฮิ... "

 40 %
v
v
v


ราวกับเสียงพิณของเจ้าหญิงแห่งท้องทะเลหัวเราะขึ้นเบาๆ แต่ดังสะท้อนไปทั่วทั้งถ้ำ ร่างที่ท่อนบนเปลือยเปล่ารีบ

หันไปทางต้นเสียงทันที 

" เหวออออ ----- ! "

ร่างใหญ่มหึมาสีฟ้าโปร่งแสงแหวกว่ายกลางอากาศผ่านร่างของเขาไปนั่งอยู่บนโขดหินยักษ์กลางถ้ำ 

" นะ นาง...นางเงือก!?! "

" ขอโทษที่ทำให้เจ้าตกใจ...เรามีนามว่า อควารีอัส เรียก รีอัส ก็ได้นะ "

เงือกหนุ่มยิ้มให้กับเฮเซล ก่อนจะเอ่ยคำถามออกจากริมฝีปากสีซากุระงามนั่น

" แล้วเจ้าล่ะ?...คงจะเป็นบุตรชายของเสือเชษฐาใช่ไหม? "

" อ่า...อื้ม...ฉันชื่อ เฮเซล... "

" เจ้าต้องการสมบัติแห่งสายน้ำไปเพื่ออะไร? "

ผู้พิทักษ์สมบัติแห่งสายน้ำเอ่ยถามตรงๆ ทำให้แววตาและท่าทางสบายๆของเฮเซลเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

" คุณพ่อของผมป่วยเป็นโรคหัวใจมานาน...เขาว่ากันว่า สมบัติแห่งสายน้ำ คือ พลังแห่งชีวิต มันสามารถทำให้โรค

ต่างๆหายไปและแข็งแรงเหมือนหนุ่มๆ...ฉันอยากเห็นคุณพ่อกลับมาร่าเริง และออกไปทำกิจกรรมกับฉันและคุณอา

ได้อย่างเต็มที่ "

เงือกแสนสวยยิ้มอย่างพอใจ พลางคิดว่า ข้อแลกเปลี่ยนจะเอาง่ายๆให้ แต่พอนึกไปถึงคนที่ทำหน้าที่เฝ้าเด็กหนุ่มอยู่

ด้านบนก็แค้นใจขึ้นมา

" เราจะให้เจ้าแน่ ที่รัก...แต่ว่า...เจ้าต้องทำตามข้อแลกเปลี่ยนให้ได้นะ? " 

" ได้สิ ว่ามาเลย ฉันทำได้ทั้งนั้น! "

" ...ชีวิตของพยัคฆ์ดำ...เราต้องการมัน...ชีวิตของผู้ใช้มนต์ดำที่เก่งกาจที่สุดรองจากท่านผู้นั้น ดาร์ก

  ...เจ้าจะยอมไหม? "

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงที่กลางใจ เมื่อผู้เสนอข้อแลกเปลี่ยนเห็นเด็กหนุ่มที่ทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วซีด

มากขึ้นไปอีกก็ยิ้มกริ่ม...แต่แล้ว ผู้มาเยือนก็ทำลายบาเรียฟองสบู่อันแกร่งของรีอัสเข้ามาอย่างง่ายดาย เขาเดินเข้า

มาอย่างองอาจดุจราชสีห์...นัยน์ตาแดงฉานราวกับเลือด แต่คุกรุ่นด้วยเปลวเพลิง...

" แก!!...ทำอะไรเฮเซลน่ะ ไอ้ปลาเหม็นคาวโลกีย์ชั้นต่ำ!! "

เฮเซลได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดีก็หันกลับไปมอง แล้วรีบลุกขึ้นไปสวมกอดไว้ ทำให้ปิศาจที่กำลังจะตื่นขึ้นของดาร์กกลับ

ไปหลับใหลในก้นบึ้งจิตใจอีกครั้ง

70 %
v
v
v



" เฮเซล...เป็นอะไรไหม? ไอ้ปลานั่นทำอะไรเธอรึเปล่า?... "

...พยัคฆ์ดำ...อ่อนโยนขึ้นขนาดนี้เลยรึ?...เด็กคนนี้...น่าสนใจจริงๆ...

" เปล่า...แต่ว่า...สิ่งที่จะแลกเปลี่ยนกับสมบัติแห่งสายน้ำ คือ ชีวิตของคุณ...ดาร์ก... "

เฮเซลบีบ 2 แขนของดาร์กไว้แน่น ทำให้ร่างสูงรับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างที่สุด แต่แท้จริงแล้วเฮเซลเพียงแค่ไม่

อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะความเห็นแก่ตัวของเขา...

ก่อนที่ปากเล็กจะเอ่ยปฏิเสธ ดาร์กก็กระชากสร้อยที่มีผลึกสีดำที่ร้อยเรียงกันอยู่ 9 เม็ดออกมา แล้วหยิบมันออกมา 

เม็ด โยนให้กับผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ

" ดะ ดาร์ก...นั่นมันอะไรน่ะ? "

วิ้งง----

กล่องสมบัติปรากฏขึ้นในมือ พร้อมกับร่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่พุ่งเข้าไปในกล่องหลังจากที่ทำการกลืนผลึกสีดำ

ลงคอไปด้วยท่าทางพออกพอใจ

" สะ สมบัติแห่งสายน้ำ...ได้มาแล้ว..ขอบคุณนะ ดาร์ก! "

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮเซลที่ดูเปล่งประกายงดงาม ทำให้ดาร์กเผลอยิ้มตามไปด้วย

" หิน 9 เม็ดนั่น...มันคือชีวิตของคุณงั้นเหรอ? "

บุรุษสูงใหญ่ไม่ตอบ แต่กลับนำสร้อยที่เหลือผลึกอยู่แค่ 8 เม็ดมาร้อยใส่ข้อมือเรียวให้

" ทะ ทำไม... "

" ชีวิตฉันเป็นของเธอ เฮเซล...ต่อจากนี้ ต่อให้ต้องตายอีกซักกี่ครั้ง ฉันสัญญา..ว่าฉันจะพาเธอไปถึงจุดหมายให้ได้ "

ดวงตาคมเรียว ล้อมกรอบอัญมณีสีแดงฉานที่ฉายแววจริงจังและมุ่งมั่น สะกดให้เฮเซลไม่อาจละสายตาจาก

ใบหน้าหล่อเหลานั้นได้เลย

" อะ เอ่อ...ขอบใจนะ... "

เฮเซลเอ่ยแก้เขิน รีบหันหลังเดินออกจากถ้ำว่ายขึ้นไปเบื้องบนทันที

เมื่อหันหลังไปมองร่างสูงใหญ่ที่ว่ายตามขึ้นมา ก็ปรากฏเป็นชายสวมหน้ากากขึ้นมาแทน

" ละ ไลท์...แล้วดาร์กล่ะ? "

" กลับเข้าไปพักแล้วครับ "

เมื่อไลท์สังเกตเห็นแววตาที่เจือความผิดหวังอยู่เล็กน้อยจากใบหน้าหวาน ก็รู้สึกอิจฉาที่คนที่เขาแอบรักข้างเดียวมา

ตลอดไม่เคยมองเขาด้วยสายตาผิดหวังเวลาเขาจากไปไหนเลย ผิดกับดาร์ก ที่มีไปทุกที่...

...คิดเพลินเสียจนเฮเซลต้องเอ่ยเรียกสติ

" คิดอะไรอยู่น่ะ?...รีบไปกันได้แล้ว "

" เอ่อ...ครับๆ "

ไลท์และเฮเซลรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกเดินทางต่อทันที...





" เออ จริงสิ ไลท์...ตอนฉันอยู่ในถ้ำ รีอัสบอกว่า ดาร์กแข็งแกร่งรองจากท่านผู้นั้น... "

" ไม่เกินจริงเลยครับ...แต่ถ้าจะให้พูดให้ถูกต้องบอกว่า ฝีมือทัดเทียมกัน "

" แล้วท่านผู้นั้น คือใครล่ะ? "

ไลท์นิ่งไปซักพัก ก็ตอบออกไป เพราะ คิดว่า ยังไงซะ เฮเซลก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี

" ท่านผู้นั้น คือ นายเหนือหัวสูงสุดของพวกเรา...ท่านมีผู้รับใช้ คือ แม่ทัพทั้งห้า ได้แก่ แม่ทัพวารี ผู้พิทักษ์สายน้ำ 

อควารีอัส , แม่ทัพอัคคี ผู้พิทักษ์เปลวเพลิง อินเฟอร์โน่ , แม่ทัพวายุ ผู้พิทักษ์สายลม เฮอริเคน , แม่ทัพปฐพี 

ผู้พิทักษ์ผืนดิน แคลมป์ และแม่ทัพสายหมอก ผู้พิทักษ์น้ำแข็ง โฟรเซ่น "

" พวกเขา คือ ผู้ปกป้องสมบัติ 5 ธาตุใช่ไหม? "

" ใช่แล้วครับ แล้วก็...ตอนนี้ท่านกำลังหลับใหลอยู่...เพื่อรอเวลาที่สมควรที่สุด... "

ถึงแม้ร่างเล็กจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก จนมื่อเดินไปได้ไกลพอสมควรจึงหาโอกาสพูดคุย

บ้าง

" ไลท์ คุณร้อนไหม? คงเกือบเที่ยงแล้วมั้ง...ร้อนขนาดนี้ "

" ไม่หรอกครับ...เราก็แค่...เข้าเขตวงแหวนแห่งไฟแล้วเท่านั้นเอง... "

" อะไรนะ? "





 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

7 ความคิดเห็น