♖ Short Fic ♜

ตอนที่ 9 : ✿ My Boss : Episode 4 ✿

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N




9967973359CA5622346BAD 1.500×2.249 pixel

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
✿ My Boss : Episode 4 ✿


หลังจากที่เธอออกไปแล้ว ชานยอลก็หัวเสียทันที เธอปลุกไฟในตัวเขาแต่กลับทิ้งเขาให้ทรมานเพราะความปรารถนาในร่างนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้แล้ว ต่อให้เขาทำแบบนั้นจริงๆ เธอก็คงยินยอมด้วยดี



แต่ในใจเขากลับยิ่งหงุดหงิด.. ทำไมเธอต้องยอมถึงขนาดนั้น เพียงเพื่อให้เขากลับไปด้วย

“ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้น เพียงเพื่อ..ให้ฉันกลับไป เธอจะยอมทุกอย่างเลยหรือไง”





...



วันนี้ชานยอลมาฟิตเนสแต่เช้า แต่ที่น่าแปลกคือมีใครคนหนึ่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงของอีกฝ่ายมองผ่านเขาไปยังคนด้านหลัง

“สวัสดีชานยอล ฉันได้ยินว่าคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้คราวก่อน..เป็นบอดี้การ์ดของนายหรอ” เขามองซันนี่ยิ้มๆ



“เออ”



“ฉันจินยอง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้นะ อีกอย่าง..สัมผัสของเธอวันนั้น ตราตรึงใจฉันมาก”

“พูดจบแล้วใช่ไหม หลีก” ชานยอลตะคอกเสียงเย็นชา ซันนี่ได้แต่ยิ้มบางๆ ตอบ



“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”



“เดี๋ยวสิ” เขาคว้ามือเธอไว้ ชานยอลที่ตาไวมากเริ่มทนไม่ได้ ดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน

“อย่ายุ่ง” เขากอดเธอไว้แน่น อย่างกับงูกกไข่ ที่กำลังขู่ศัตรูที่คิดจะมาขโมยลูกรัก





“หึๆ ไม่เห็นต้องหวงขนาดนั้นเลย ฉันไม่ได้คิดจะแย่งของๆ นายสักหน่อย” ซันนี่มองเขาสองคนสลับกัน ดูเหมือนทั้งคู่จะรู้จักกันและคงไม่ชอบขี้หน้ากันสุดๆ



“เอาเป็นว่า...ไว้เจอกันนะ จุ้บ” เขาส่งจูบมาให้เธอ ยั่วโมโหร่างสูงมากกว่าเก่า

“ไอ้เวรเอ้ย”




“เอ่อ..ชานยอล ไม่สิ คุณชายปล่อยได้แล้ว” ซันนี่เอาใจเขาด้วยคำพูดเพราะๆ ให้เขาใจเย็นลง

“ให้ตายสิ ทีหลังปล่อยให้มันตายๆ ไปซะ จะไปช่วยมันทำไม” เขาบ่นพึมพำ ขณะเดินห่างออกไป ซันนี่นึกขบขันในใจที่เขาเปลี่ยนท่าทีไปจากแต่ก่อน






ในตอนนั้นเขาเอาแต่กลั่นแกล้งรังแกเธอจนร้องไห้หลายครั้งหลายคา คอยยุแหย่ยั่วโมโหและกวนประสาทเธอนับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อเขาต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ หัวใจของเธอก็รู้สึกเหงาขึ้นมาเสียอย่างนั้น การได้กลับมาเจอเขาอีกครั้งนับเป็นเรื่องที่ดี และ...เรื่องที่น่าหวั่นใจในเวลาเดียวกัน





ขณะที่เธอยืนคิดอะไรบางอย่างเขาก็ถูกสาวๆ รุมล้อม และดูเหมือนเขาจะชอบที่มีสาวๆ เข้าหาถึงเนื้อถึงตัวเสียด้วย พวกเธอแต่ละคนจัดว่าหน้าตาดี หุ่นดี รูปร่างได้สัดส่วน ต่างจากเธอที่ตัวสั้น ขาสั้น แถมยังไม่ไม่มีอะไรน่าสนใจแม้แต่นิด

ซันนี่เบือนหน้าหนีไปอีกด้าน ไม่อยากเห็นว่าเขามีความสุขมากเพียงใดตอนอยู่กับสาวอื่น








ภายในคืนนั้นเอง ขณะที่ชานยอลกำลังแทงสนุ๊กเกอร์อย่างเมามันส์ เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าใครคนหนึ่งกำลังย่างเข้ามาใกล้ พร้อมกับเหล่าบอดี้การ์ดอีกสิบกว่าคน


ใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชาแต่ว่าหล่อเหลาถอดแบบมากันยกครอบครัว เรียวขายาวยืนอยู่ตรงหน้า เรียกสายตาชานยอล

เขามองหน้าพี่ชายใหญ่ ประธานที่คอยดูแลควบคุมกิจการของครอบครัวในปัจจุบัน ด้านข้างมีร่างเล็กคุ้นตายืนก้มหน้าอย่างเกรงกลัว เธะอเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนทำท่าเจียมตัวกับพี่ใหญ่




“อะไรดลใจให้พี่มานี่”




“ฉันแค่มาดูว่านายยังทำตัวไร้สาระไปวันๆ อยู่อีกหรือป่าว”ปาร์คชานมองน้องชายอย่างหยามเหยียด

“ผมชอบชีวิตแบบนี้ แล้วทำไมล่ะ...”

“นายควรกลับไปช่วยงานฉันได้แล้ว อย่ามัวทำตัวไร้ประโยชน์อยู่ในแหล่งมั่วสุมโง่ๆ นี่”



“ผมมันไร้ประโยชน์ กลับไปจะช่วยอะไรได้”



“ไอ้ชาน... ฉันให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ถ้าแกไม่กลับไป...ก็อย่ามาเรียกฉันว่าพี่อีก”



“เอ่อ คุณชายใหญ่.. นี่ยังไม่ถึงเดือนเลย ฉันสามารถทำให้คุณชายรองกลับไปได้นะคะ อย่าเพิ่งตัดขาดกันเลย”

“ฉันว่าเธอควรเตรียมตัวเก็บข้าวของออกไปซะ ตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า” เขาเอ่ยทิ้งท้าย พร้อมเดินหนีออกไป




“คุณชายคะ อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ.. อย่าไล่ซันออกเลยนะ” เธอดึงชายเสื้อเขาไว้ แต่ถูกมือหนาปัดออกอย่างไร้เยื่อใย

 

“หมายความว่ายังไง” ชานยอลดึงซันนี่ให้หันมาหา

“ที่เธอมาที่นี่ ที่มาเกลี้ยกล่อมฉันให้กลับไป เพราะกลัวถูกไล่ออกอย่างงั้นหรอ”

“ใช่.. ฉันไม่อยากโดนคุณชายใหญ่ไล่ออก ฉันไม่อยากไปจากที่นั่น”


“เธอเลยยอมทำทุกอย่าง ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อให้ฉันยอมกลับไปงั้นหรอ”

“ใช่ ฉันยอมทำทุกอย่าง..”



“เธอยอมแม้กระทั่งเรื่องแบบนั้น.. เพียงเพื่อให้ได้กับไปเสพความสุขที่บ้านใหญ่เหมือนเดิมหรอ.. เฮอะ ที่ผ่านมาคำพูดคำไหนของเธอที่เชื่อถือได้บ้าง ซันนี่...เธอมันเห็นแก่ตัว” ชานยอลตะคอกใส่ก่อนเดินชนไหล่เธอออกไป ซันนี่ได้แต่กุมชายเสื้อแน่น

“ใช่ฉันมันเห็นแก่ตัว...”



ซันนี่ยืนอยู่หน้าประตูห้องไม่ขยับไปไหน ผ่านไปครึ่งคืนเขาถึงยอมเปิดประตูออกมา ชานยอลสทำเหมือนเธอเป็นอากาศทาส ไม่สนใจและเดินผ่านอย่างไร้เยื่อใย



“ฉันขอโทษ...ฉันแค่อยากไปหาโชรง ฉันอยากปกป้องเธอ”


“อย่ามาหลอกฉันเลย...ฉันว่าเธอแค่หาข้ออ้างเพื่อจะกลับไปหาพี่ใหญ่มากกว่า เธอแค่อยากจะให้เขาปลื้มใจที่สามารถพาฉันกลับไปได้”

“นายจะไม่เชื่อฉันก็ได้ แต่...ฉันจะไม่ไปไหน จนกว่านายจะกลับไป” ชานยอลหันมากระชากร่างบางเข้าหาตัว

“ถ้าเธออยากให้ฉันกลับไปนัก งั้นทำไมไม่ลอง..นอนกับฉันดูล่ะ”





“ทำแบบนั้น..แล้วนายจะยอมกลับไปหรอ” ใบหน้าหล่อบึ้งตึงยิ่งกว่าเก่า เธอตรงหน้าเหมือนกับผู้หญิงไร้สมอง เธอยอมทำได้ทุกอย่างเพียงเพราะไม่อยากถูกไล่ออก เพื่อที่จะกลับไปเอาหน้ากับพี่ใหญ่ที่เธอแสนภักดี ช่างโง่เง่าและน่าหงุดหงิดสิ้นดี



“ก็ลองอ้อนวอนฉันดูสิ เผื่อฉันจะยอม” ชานยอลลากร่างน้อยเข้าไปในห้อง เขาเหวี่ยงเธอลงบนเตียง ก่อนขึ้นคร่อมกดทับร่างบางไม่ให้ดิ้นหนี มอบจูบแสนร้ายกาจช่วงชิงลมหายใจ ก่อนที่จะกลืนกินคนใต้ร่าง รังแกเธออย่างร้อนแรงและเอาแต่ใจ



รู้ตัวอีกที...เขาก็ครอบครองเธอแทบทั้งคืน

 




...




ในตอนเช้า ซันนี่ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอระบมไปด้วยสัมผัสร้ายของเขาที่ฝากฝังไว้ทุกอณู เขาล่วงเกินเธออย่างโหดร้าย สั่งสอนในสิ่งที่เธอไม่เคยรับรู้ บทเรียนที่ตราตรึงไปทั้งร่างกายและจิตใจ

ซันนี่พาตัวเองกลับมาที่บ้านตระกูลปาร์คอีกครั้ง... ชานยอลเดินลงจากบันไดด้วยชุดสูทเรียบหรูดูดี ต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ



“ชานยอล..” ซันนี่เงยหน้ามองเขา แต่เขากลับเย็นชาใส่และเดินผ่านเธอไป ราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“ซัน.. นายใหญ่รออยู่น่ะ” แทมินเอ่ยเรียกเมื่อเห็นหน้าเพื่อน เธอเดินตามไปอย่างว่าง่าย แต่ไม่วายเอี้ยวตัวมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขา




เขา...คงเกลียดเธอมากๆ แน่



“ฉันจะยอมให้เธอกลับมาดูแลโชรง” ซันนี่ดีใจเผลอยิ้มออกมา

“ขอบคุณค่ะ ฉันจะทำให้ดีที่สุด ไม่ให้คุณหนูคลาดสายตาอีกแล้ว”




หลังจากซันนี่จากไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่ร่างงดงามในชุดสีขาวจะปรากฎตัวขึ้น โชรงนั่งลงตรงหน้าโต๊ะทำงานของพี่ชายใหญ่

“ทำแบบนี้ดีแล้วหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม



“แล้วมีอะไรที่ไม่ดีล่ะ”

“ก็...เรื่องที่ใช้พี่ซันนี่เป็นเหยื่อในการพาพี่รองกลับมา แบบนี้..” ปาร์คชานเงยหน้าจากแฟ้มเอกสาร ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งเฉยชา ทั้งสองเป็นพี่น้องที่คล้ายกันมาก ใบหน้าของพวกเขาแทบไม่ต่างจากฝาแฝด แม้จะเกิดห่างกันคนละปี



“แต่หมอนั่นก็กลับมาแล้วนี่...”



“แต่นั่นมันหมายถึง...พี่ต้องยกพี่ซันนี่ให้พี่รองด้วยนะคะ” โชรงมองหน้าพี่ใหญ่อย่างขัดใจ เดิมทีเรื่องนี้เธอไม่อยากร่วมมือแม้แต่นิด แต่เพราะพ่อของเธอที่อยู่ต่างประเทศขอร้องให้พี่ใหญ่ตามพี่รองกลับมาช่วยงาน เพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้เป็นคนเสียที แต่ไม่ว่าวิธีไหนก็ไม่ได้ผล เขาใจแข็งมาก ไม่ว่ายังไงก็พาตัวเขากลับมาไม่ได้

สุดท้าย...พี่ใหญ่ก็ตัดสินใจ ส่งตัวซันนี่ไป..




“แล้วยังไง” เขาทำเย็นชาไม่สนใจ

“แต่...พี่ใหญ่เองก็รัก..เธอนี่นา”



“เรื่องนั้น...มันไม่สำคัญหรอก” เขาเงียบไป ก้มลงอ่านเอกสารต่อ.. ภายใต้ความแข็งแกร่ง เขาเจ็บซ่อนหัวใจที่เจ็บปวดไว้ ยามที่เห็นร่องรอยบนเนื้อตัวเธอนั้น เขาถึงได้มั่นใจว่าสุดท้ายแล้ว...




ต่อให้เขาพยายามอย่างไร ก็ฉุดรั้งหัวใจของเธอไว้ไม่ได้









sugarcafe: ^0^T A L Ksugarcafe: ^0^
ตอนต่อไปตอนจบแล้วน้าา อิอิ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #89 jinsun (@sunny-sunny-123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 16:34
    ทั้งพี่ทั้งน้องต่างรักซันนี่ นี่มันรักสามเศร้าชัดๆ งื้ออ
    #89
    0
  2. #70 nok5088 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 07:32
    รักสามเศร้าตังเลย​ แต่คุณชายรองก็ได้ซันนี่ไป

    รออ่านนะค่า
    #70
    0
  3. #68 ictmtk20336 (@ictmtk20336) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 03:30
    แต่ในใจซันนี่ก็รักคุณชายรองนะ!!
    #68
    0
  4. #67 arielsoonkyu (@numkang_xii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 02:45
    รักสามเศร้าไปอี้กกกก มาต่อไวๆเด้อกำลังอินเลยเน้ออ ค้างมากกกกจะรอเน้ออออ
    #67
    0
  5. #66 lemonberry6112 (@lemonberry6112) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:36
    สงสารก็สงสารชายใหญ่นะ แต่เราเชียร์ชายรองอ่ะไม่รุซิ ซันนี่อาจจะรักชายรองตั้งแต่เด็กแล้วก็ได้นะ ส่วนชายใหญ่ก็แอบรักซันนี่ฝ่ายเดียว ฮือออ ดราม่าจัง :-;
    #66
    0
  6. #65 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 00:06
    โอ๊ยยยยยยยย สงสารบอสอะ
    #65
    0
  7. #63 J.June (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:34
    รักสามเศร้าเราสามคน ต่อเลยน่ะค่ะ อยากอ่านต่อแล้วอ่ะค่ะ กำลังสนุกเลยยยย

    ว่าแต่ซันนี่จะเลือกใครกันน่ะ. ระหว่างคนพี่กับคนน้อง
    #63
    0
  8. #62 bow.baby (@bow_jerapa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:13
    รักสามเศร้า รอตอนจบคร่ส
    #62
    0