หมาไม่แดก

นี่แหละนิสัยมัน

เรื่องมีอยู่ว่า... มีหมาเพศผู้ตัวหนึ่งที่กำลังซุกซนอยู่ละแวกบ้านและชอบเห่าหอนอยู่เป็นประจำ พี่น้องของมันมีอยู่ 5 ตัว โดยที่มันเป็นคนสุดท้อง นิสัยมันมักชอบเอาแต่ใจตัวเอง เวลาที่เจ้านายเล่นกับพี่น้องตัวอื่นมันมักจะขู่พี่น้องของมันอยู่เสมอ

“ มึงอย่ามายุ่งกับเจ้านายกูนะเว้ย ” สีหน้าของมันจ้องไปหาพี่น้องของมันอย่างดุเดือด แต่ด้วยความที่มันเป็นน้องคนสุดท้องพี่น้องของมันเลยไม่เอาความ

และมีวันหนึ่งในขณะที่มันนอนอยู่ดีๆ ก็มีแมวสาวสีเผือกตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้ามันอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาที่ฉับไวของมันได้ มันก็เลยวิ่งตามเพื่อไปขย้ำแมวสาวตัวนั้น

“ หยุดเดี๋ยวนี้มาให้ข้าขย้ำซะดีๆ ”

“ เรื่องอะไรจะให้จับได้กันเล่า ” ทำสีหน้าทะเล้นใส่ ในขณะที่อีกฝ่ายชักเริ่มโมโห อี่นี่มันวิ่งไวจริงๆเดี๋ยวเถอะจะจัดการอย่างสาสมจนพวกมันวิ่งกันจนเหนื่อยหอบจนทางออกบริเวณนั้นตันทำให้แมวสาวตัวนั้นไม่สามารถออกไปได้ มันได้แต่หลบซ่อนตัว

“ ออกมาเดี๋ยวนี้ ” เสียงเห่าของมันก็เริ่มดังขึ้น และมันก็คุ้ยๆ หาแมวสาวตัวนั้น

“ แขวก ! ” แมวสาวเอาเท้าสวยๆของมันขวนหน้าหมาตัวนั้นอย่างจัง จนมันร้องเสียงออกมาอย่างโอดโอย

“ สมนำหน้า ไอ้ลูกหมาปอดแหก อยู่ดีๆก็ไม่ว่า ” แมวสาวได้แต่เยาะเย้ยและวิ่งหนีไปได้

เมื่อเจ้านายเดินเข้ามา มันก็ทำได้แค่สะกิดอยากเรียกร้องความสนใจบ้างก็เท่านั้น ด้วยความเอ็นดูเจ้านายของมันก็อุ้มเพื่อดูอาการบาดเจ็บที่ใบหน้าของมัน มันก็ได้แต่ออดอ้อนออเซาะเจ้านาย จนพี่น้องของมันเริ่มอิจฉา

“ ดูมันทำเข้าสิ สตอเบอรี่ชัดๆ ”

ความฉลาดแกมโกง

กลิ่นหอมๆ โชยมาแต่ไกล มันจำกลิ่นได้ดี นั่นคือ...ตับคลุกข้าว ซึ่งเป็นอาหารจานโปรดของมัน เมื่อเจ้านายของมันเทอาหารให้กับหมาทุกตัว มันมักจะสังเกตอาหารของตัวอื่นว่าใครได้เยอะกว่ากัน แต่สายตาของมันไปจับจ้องที่อาหารของพี่ชายคนโตซึ่งได้เยอะกว่าใครๆ

“ พี่ครับแบ่งให้ผมหน่อย คือว่า..ผมกินไม่อิ่มครับ ” สายตาอ้อนวอนเรียกคะแนนสงสาร ทำให้พี่ชายคนโตต้องแบ่งอาหารให้ จึงทำให้สายตาพี่น้องตัวอื่นๆ มองมาด้วยความโมโห

“ พี่จะแบ่งให้มันทำไม ” เสียงน้องคนรองเอ่ยขึ้น

“ ก็น้องมันไม่อิ่มพี่ก็ต้องแบ่งให้สิ สงสารน้องมัน ”

“ พี่น๊า...ใจอ่อนกับมันทุกที ”

เมื่อเจ้านายหิ้วของพะรุงพะรังเข้ามาบ้าน มันก็รู้ดีว่าต้องเป็นของกินแน่ๆ มันเลยเดินตามเจ้านายเข้าไปในบ้าน และเจ้านายของมันก็จัดการแกะขนมถุงนั้นเทไว้ให้ทุกตัวจนพี่น้องของมันได้ยินและทุกตัวก็เดินมาพร้อมกัน แต่ยังไม่ทันไรขนมที่ชอบกลับหมดอย่างรวดเร็ว พี่น้องทุกตัวต่างก็โมโหที่น้องของมันกินขนมจานโปรดไปจนหมด

“ ขนมของพวกเราหมดแล้ว และที่นี้เราจะกินอะไรล่ะ ” ด้วยความโมโห ทุกตัวต่างก็เห่าหอนเป็นเสียเดียวกัน

เหลือเพียงแค่หมาตัวนั้นที่กินอิ่มแล้วนอนเกาพุงอย่างสบายใจ จนทำให้พี่ทุกตัวต่างก็เกลียดมัน

ความขี้ขลาด

“ มึงเข้ามาสิว่ะ ไอ้ป๊อดเอ้ย ” ไอ้หมาน้องเล็กต่างก็ท่าทายหมาข้างบ้าน แต่หมาพวกนั้นก็ไม่สนใจไอ้ลูกหมาตัวน้อย มันได้แต่ทำท่ากวนทีนจนทำให้หมาข้างบ้านเริ่มโมโห จนทำให้หมาน้อยตัวนั้นวิ่งหนีเข้าบ้าน

“ พี่ๆ ช่วยผมด้วยครับ ” บรรดาพี่ๆ ต่างก็ไม่สนใจ ให้มันโดนสั่งสอนดีแล้ว ตัวเท่าลูกหมายังมาอวดเก่งอีก หลังจากนั้นหมาข้างบ้านก็ขย้ำลูกหมาตัวนั้น เอ๋งๆๆ เสียงร้องของลูกหมา มันน่าสมควรแล้วโดนซะบ้าง พี่น้องของมันก็ได้แต่ซะใจ 55

“ แกได้แต่เห่าหอนไปวันๆ แต่ที่จริงแกมันก็ขี้ขลาดรู้ไว้ซะ ตัวเท่าลูกหมายังจะมาอวดเก่งอีก ” หวังว่าไอ้ลูกหมาตัวนั้นคงจะสำนึกผิดได้บ้าง หลังจากนั้นลูกหมาตัวนั้นได้แต่หลบตัวอยูในบ้านไม่ออกไปไหนเลย แต่สันดานเดิมก็ไม่เคยเปลี่ยนมันยังคงทำเหมือนเดิมอยู่จนถึงทุกวันนี้